Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Kraków, dnia 22 stycznia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. N. i K. N. na bezczynność Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie w przedmiocie niewydania decyzji postanawia: 1/ odrzucić skargę; 2/ zwrócić solidarnie L. N. i K. N. kwotę 100 (sto) uiszczoną tytułem wpisu od skargi

L. N. działający w imieniu własnym i jako pełnomocnik córki K. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie w zakresie niewydania decyzji.

Zarządzeniem z dnia 30 października 2024 r. skarżący został wezwany między innymi do sprecyzowania przedmiotu skargi poprzez dokładne i jednoznaczne wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności bądź też bezczynności, oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy oraz określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

W piśmie z dnia 26 listopada 2024 r. skarżący wskazał, ze podtrzymuje zarzuty zawarte w skardze z dnia 6 września 2024 r. Podał miedzy innymi, że Gmina J. nie wdrożyła planu naprawczego polegającego na dostosowaniu infrastruktury drogowej do przepisów prawa budowlanego, wykonano budowę drogi niezgodnie z oświadczeniem na mocy art. 32 Prawa budowlanego. Nadto PINB w Suchej Beskidzkiej prowadził niewłaściwie postepowanie z pominięciem strony postępowania. Natomiast Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie niewłaściwie zawiesza postepowanie w przedmiotowej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego, a także czy wniesiona skarga czyni zadość ustalonym ustawowo wymogom formalnym oraz czy została wniesiona w terminie.

Zgodnie z art. 57 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a do tego zawierać także m.in. wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, którą strona skarży.

W rozpoznawanej sprawie istotne pozostaje, że pomimo wezwania skarżący nie wskazał co jest przedmiotem zaskarżenia (czy jest to decyzja, postanowienie, jakiego organu dotyczy), jak również nie zarzucił braku określonej czynności w tym zakresie.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., w sytuacji, gdy skarga strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jej uzupełnienia lub poprawienia, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało skutecznie doręczone skarżącemu 19 listopada 2024 r.

Podejmując takie działanie Sąd uczynił zadość obowiązkowi wyrażonemu w art. 6 P.p.s.a., zgodnie z którym zobowiązany jest udzielać stronom występującym w postępowaniu bez adwokata lub radcy prawnego niezbędnych pouczeń co do czynności procesowych i skutków ich zaniedbań. Podkreślenia wymaga, że wystosowane do skarżącego wezwanie zawierało czytelną i jednoznaczną treść wyjaśniającą, jakiego działania od skarżącego Sąd oczekuje aby móc nadać sprawie dalszy bieg. Pomimo tego skarżący nie wskazał ani nie doprecyzował przedmiotu skargi, albowiem z nadesłanej odpowiedzi przy piśmie z dnia 26 listopada 2024 r. nie dało się wywnioskować co konkretnie stanowi przedmiot zaskarżenia w przedmiotowej sprawie. Równocześnie, Sąd nie ma możliwości określenia przedmiotu zaskarżenia w oparciu o treść załączników przedłożonych do pisma.

Podkreślić należy, że na gruncie P.p.s.a., Sąd nie ma podstaw domniemywać, co jest przedmiotem zaskarżenia, gdyż to sama strona decyduje, jaki akt administracyjny lub bezczynność organu w odniesieniu do konkretnego wniosku chce poddać sądowej kontroli. Braki formalne skargi, polegające na niedokładnym określeniu w niej żądania, uniemożliwiają nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie WSA w Warszawie z 21 października 2021 r., II SA/Wa 2250/20).

Skarżący nie usunął braku skargi w postaci jednoznacznego i dokładnego wskazania przedmiotu zaskarżenia w zakreślonym terminie, a zatem skarga zasługiwała na odrzucenie. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. skarga, której braków formalnych nie usunięto w terminie podlega odrzuceniu.

Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Rozstrzygnięcie w pkt II zostało oparte na art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.