II SA/Wa 1186/22 - Wyrok

Data orzeczenia	2022-10-20	
Data wpływu	2022-07-13	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Andrzej Kołodziej /przewodniczący sprawozdawca/
Danuta Kania
Sławomir Fularski	
Symbol z opisem	6192 Funkcjonariusze Policji	
Hasła tematyczne	Policja	
Sygn. powiązane	III OSK 398/23	
Skarżony organ	Komendant Policji	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2007 nr 43 poz 277;  art. 110 ust. 1-4 i ust. 7; Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
Dz.U. 2022 nr 0 poz 329;  art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Sławomir Fularski, , Protokolant referent Edyta Brzezicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2022 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej oddala skargę.	
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji decyzją z [...] kwietnia 2022 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm.); zwanej dalej K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z [...] stycznia 2022 r. nr [...] o odmowie przyznania R. S. nagrody rocznej za 2021 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z [...] października 2021 r. nr [...] zwolnił R. S. ze służby w Policji z dniem [...] października 2021 r., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r. poz. 1882, z późn. zm.), nadając mu, zgodnie z art. 108 § 1 K.p.a., rygor natychmiastowej wykonalności.

W wyniku wniesionego odwołania od powyższego rozkazu, Komendant Główny Policji [...] grudnia 2021 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z [...] października 2021 r.

Następnie Komendant [...] Policji decyzją z [...] stycznia 2022 r. nr [...], powołując się na art. 110 ust. 1-4 ustawy o Policji, stwierdził, że R. S. nagroda roczna za 2021 r. nie przysługuje.

W dniu 31 stycznia 2022 r. (data stempla pocztowego) były funkcjonariusz złożył odwołanie od powyższej decyzji, w którym wniósł o jej uchylenie i wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania na czas rozstrzygnięcia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, podając, że organ po zwolnieniu go ze służby był zobowiązany w terminie 14 dni do wypłaty nagrody rocznej bądź do wydania decyzji o tym, że nagroda nie przysługuje.

Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Główny Policji decyzją z [...] kwietnia 2022 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, wskazując, że zgodnie z art. 110 ust. 7 pkt 2 ustawy o Policji nagroda roczna nie przysługuje policjantowi w przypadku popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego albo czynu, z powodu którego policjanta zwolniono ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4a i ust. 2 pkt 2 i 8. Z kolei stosownie do treści art. 110 ust. 8a tej ustawy, okoliczności uzasadniające pozbawienie lub ograniczenie prawa do nagrody rocznej ustala się na podstawie orzeczeń i decyzji organów właściwych w sprawach karnych o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, w sprawach dyscyplinarnych oraz w sprawach dotyczących opiniowania policjantów, a także na podstawie dokumentacji prowadzonej w sprawach osobowych policjantów.

W przedmiotowej sprawie Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z [...] października 2021 r. nr [...], utrzymanym w mocy rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z [...] grudnia 2021 r. nr [...], zwolnił R. S. z dniem [...] października 2021 r. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, z uwagi na popełnienie czynu polegającego na prowadzeniu [...] lipca 2021 r., w ruchu lądowym pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, a więc czynu o znamionach przestępstwa określonego w art. 178a § 1 K.k.

W związku z powyższym konieczne było zastosowanie normy z art. 110 ust. 7 pkt 2 w związku z ust. 8 ustawy o Policji, zobowiązującej organ do odmowy przyznania R. S. prawa do nagrody rocznej za 2021 r., tj. rok kalendarzowy, w którym wskazany policjant popełnił czyn, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji.

Organ podkreślił, że bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia pozostaje termin wydania decyzji przez Komendanta [...] Policji.

Jego zdaniem w sprawie bezsporne jest, że Komendant [...] Policji zaskarżoną decyzją, zakończył postępowanie administracyjne prowadzone w celu ustalenia R. S. prawa do nagrody rocznej za 2021 r. W postępowaniu tym organ zobowiązany był ustalić, czy występują określone w art. 110 ustawy o Policji przesłanki pozytywne przyznania byłemu funkcjonariuszowi nagrody rocznej w pełnej wysokości, jak też przesłanki negatywne uniemożliwiające przyznanie tej nagrody w ogóle bądź w pełnym wymiarze i w konsekwencji orzec o przyznaniu, obniżeniu albo odmowie przyznania nagrody rocznej za dany rok. Wprawdzie organ pierwszej instancji w decyzji rozstrzygnął, że R. S. nagroda roczna "nie przysługuje", jednak nie ulega wątpliwości, że w istocie organ ten odmówił przyznania wymienionemu prawa do tej nagrody za 2021 r.

Ponadto Komendant Główny Policji wyjaśnił, że decyzje administracyjne o zwolnieniu R. S. ze służby są ostateczne, a wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie ma wpływu na ich wykonalność, jak również nie tamuje wszczęcia i zakończenia innych postępowań, które są konsekwencją zwolnienia go ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Z uwagi na to wniosek R. S. o uchylenie decyzji Komendanta [...] Policji z [...] stycznia 2022 r. nr [...] i zawieszenie postępowania uznał za niezasadny. Organ zobowiązany jest bowiem do zawieszenia postępowania administracyjnego w przypadkach wskazanych w art. 97 § 1 pkt 1-5 K.p.a., tj. w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony albo zarządcy sukcesyjnego do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105) (pkt 1); w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony (pkt 2); w razie utraty przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych (pkt 3); w razie wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego, gdy postępowanie toczyło się z udziałem zarządcy sukcesyjnego, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłego do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105) (pkt 3a); gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagapienia wstępnego przez inny organ lub sąd (pkt 4); na wniosek Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, w przypadku gdy stroną postępowania jest podmiot w restrukturyzacji, o którym mowa w art. 2 pkt 44 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (Dz. U. z 2020 r. poz. 842, z późn. zm.) (pkt 5).

W niniejszej sprawie nie wystąpiła zaś żadna z przesłanek obligatoryjnego zawieszenia postępowania. Brak jest także podstaw do fakultatywnego zawieszenia postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 98 § 1 K.p.a., bowiem postępowanie administracyjne prowadzone w celu ustalenia R. S. prawa do nagrody rocznej za 2021 r. nie zostało wszczęte na wniosek strony, ale z urzędu. Stąd też organ nie mógł uwzględnić wniosku o zawieszenie tego postępowania.

Dodatkowo organ podał, że w sytuacji prawomocnego uchylenia przez sąd administracyjny rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z [...] grudnia 2021 r. nr [...] oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z [...] października 2021 r. nr [...] o zwolnieniu ze służby, postępowanie w sprawie ustalenia prawa do nagrody rocznej 2021 r. będzie podlegało wznowieniu na podstawie odpowiednich przepisów dotyczących postępowań nadzwyczajnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. S. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z [...] kwietnia 2022 r., a także wydanie decyzji przyznającej mu nagrodę roczną.

W ocenie skarżącego w przedmiotowej sprawie istotnym zagadnieniem jest fakt, że rozkazem personalnym z [...] października 2021 r. nr [...], któremu nadano rygor natychmiastowej wykonalności, został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] października 2021 r., a zatem od tego dnia należało obliczać terminy, które wiążą obie strony postępowania. W związku z tym odmowa przyznania nagrody rocznej powinna zostać wydana [...] listopada 2021 r., a nie jak w tym przypadku dopiero [...] stycznia 2022 r.

W związku z powyższym błędne jest stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji, że termin wydania tego rozstrzygnięcia nie ma znaczenia, gdyż wydanie jej "nieterminowo" stanowi naruszenie prawa.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a.

W ocenie Sądu skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z [...] kwietnia 2022 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta [...] Policji z [...] stycznia 2022 w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej za 2021 r., nie naruszają prawa w stopniu kwalifikującym je do eliminacji z obrotu prawnego.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r. poz. 1882, z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie jej wydania.

Stosownie do treści art. 110 ust. 1 ustawy, policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. W myśl art. 110 ust. 3 tej ustawy nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się, przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy.

Zgodnie natomiast z przepisem art. 110 ust. 7 pkt 2 ustawy o Policji, nagroda roczna nie przysługuje policjantowi w przypadku: (1) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 4, (2) popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego albo czynu, z powodu którego policjanta zwolniono ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4a i ust. 2 pkt 2 i 8, (3) popełnienia czynu, za który policjantowi wymierzono jedną z kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 134 pkt 3 - 7, (4) zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1.

Przepis art. 110 ust. 8 ww. ustawy stanowi natomiast, że obniżenie lub pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił przestępstwo lub czyn, o których mowa w ust. 5 pkt 1 i 2, w art. 41 ust. 1 pkt 4 i 4a oraz ust. 2 pkt 2 i 8, a także w art. 134 pkt 3-6, lub otrzymał opinię, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 i 3, albo został zwolniony ze służby w przypadkach, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1, a jeżeli nagroda została już wypłacona - za rok, w którym: (1) postępowanie karne lub dyscyplinarne w tej sprawie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem lub (2) policjant został zwolniony ze służby.

Z kolei w myśl natomiast art. 110 ust. 8a ww. ustawy, okoliczności uzasadniające pozbawienie lub ograniczenie prawa do nagrody rocznej ustala się na podstawie orzeczeń i decyzji organów właściwych w sprawach karnych o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, w sprawach dyscyplinarnych oraz w sprawach dotyczących opiniowania policjantów, a także na podstawie dokumentacji prowadzonej w sprawach osobowych policjantów.

Od decyzji przełożonego o przyznaniu, obniżeniu lub odmowie przyznania nagrody rocznej policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego (art. 110 ust. 8c ustawy).

Przenosząc powyższe w realia rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że na podstawie rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z [...] października 2021 r. nr [...] R. S. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] października 2021 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, tj. w związku z popełnieniem czynu polegającego na prowadzeniu [...] lipca 2021 r. w ruchu lądowym pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, tj. czyn o znamionach przestępstwa określonego w art. 178a § 1 K.k., którego popełnienie zostało uznane za oczywiste i uniemożliwiające jego dalsze pozostanie w służbie. Powyższemu rozkazowi personalnemu nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 K.p.a., co oznacza, że podlegał on wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania. Rozkaz ten został doręczony pełnomocnikowi skarżącego [...] października 2021 r., zaś rozwiązanie stosunku służbowego nastąpiło z dniem [...] października 2021 r.

Rozkazem personalnym z [...] grudnia 2021 r. nr [...], Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z [...] października 2021 r. nr [...].

W ocenie Sądu należy zgodzić się z organem orzekającym, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 110 ust. 7 pkt 2 ustawy o Policji, w myśl którego nagroda roczna nie przysługuje policjantowi w przypadku popełnienia czynu, z powodu którego policjanta zwolniono ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. R. S. na podstawie ww. rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z [...] października 2021 r. nr [...] został zwolniony ze służby z dniem [...] października 2021 r. w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji. Zatem organy Policji słusznie uznały, że brak jest podstaw do przyznania skarżącemu prawa do nagrody rocznej za 2021 r. w sytuacji jednoznacznej treści art. 110 ust. 7 pkt 2 ww. ustawy.

Bezsporne jest, że skarżący został zwolniony ze służby z uwagi na oczywistość popełnienia przestępstwa z art. 178a §1 K.k. Natomiast przepis art. 110 ust. 10 ustawy o Policji dotyczy sytuacji, gdy policjanta zwolniono ze służby, a jednocześnie nie zaszły podstawy do nieprzyznania mu nagrody rocznej. R. S. nie przyznano nagrody rocznej. Zatem nie może on skutecznie opierać się na treści art. 110 ust. 10 ustawy o Policji, bowiem organ nie jest zobowiązany do wypłaty świadczenia, do którego prawa skarżący nie nabył.

Okoliczność, że Komendant [...] Policji dopiero [...] stycznia 2022 r. wydał decyzję o odmowie przyznania R. S. prawa do nagrody rocznej nie ma znaczenia w świetle sposobu stosowania art. 110 ust. 7 pkt 2 ustawy o Policji. Zwolnienie skarżącego ze służby, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, pozostawało w obrocie prawnym i było ostateczne, a zatem miało bezpośredni wpływ na prawo do narody rocznej. Teza, którą wyraża skarżący, tj. że uchybienie terminowi określonemu w art. 110 ust. 10 ustawy o Policji pozbawiło organ prawa do wydania decyzji o odmowie przyznania nagrody rocznej, gdyż było naruszeniem tego przepisu, jest nieuprawniona. Termin wskazany w przedmiotowym przepisie ma charakter instrukcyjny, a jego przekroczenie nie oznacza wadliwości decyzji.

Zdaniem Sądu również przepisy postępowania nie zostały naruszone. W sprawie zgromadzono i rozpatrzono materiał dowodowy wskazujący na zaistnienie okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia podjętego rozstrzygnięcia. Zaznaczyć przy tym należy, że w przedmiotowym postępowaniu, zakończonym wydaniem decyzji w sprawie braku uprawnienia skarżącego do nagrody rocznej za 2021 r., rolą organów Policji nie było rozważanie możliwości dalszego pełnienia służby przez skarżącego (gdyż te kwestie są przedmiotem postępowania w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji), lecz spełnienie przesłanek określonych w art. 110 ust. 7 pkt 2 ww. ustawy, które powodują pozbawienie funkcjonariusza prawa do nagrody rocznej. Przesłanki te, jak już wyżej wskazano, zostały w niniejszej sprawie spełnione.

Podkreślić należy, że organ Policji prawidłowo stwierdził w zaskarżonej decyzji, że w sytuacji prawomocnego uchylenia przez sąd administracyjny rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z [...] grudnia 2021 r. nr [...] oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z [...] października 2021 r. nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby, postępowanie w sprawie ustalenia prawa do nagrody rocznej 2021 r. będzie podlegało wznowieniu na podstawie odpowiednich przepisów dotyczących postępowań nadzwyczajnych.

Ponadto należy zauważyć, że Komendant [...] Policji rozstrzygając kwestię uprawnień skarżącego do nagrody rocznej za 2021 r. w sentencji decyzji z [...] stycznia 2022 r. zawarł sformułowanie że skarżącemu "nagroda roczna za 2021 rok nie przysługuje". Zgodnie z treścią powołanego wyżej art. 110 ust. 7 ustawy o Policji "nagroda roczna nie przysługuje policjantowi" w przypadkach wymienionych w pkt 1 - 4. Natomiast zgodnie z art. 110 ust. 8c ww. ustawy, przedmiotem rozstrzygnięć przełożonego jest "przyznanie, obniżenie lub odmowa przyznania nagrody rocznej". Brak użycia w sentencji ww. decyzji sformułowania w literalnym brzmieniu art. 110 ust. 8c ww. ustawy "odmawiam przyznania nagrody rocznej", nie dyskwalifikuje ww. rozstrzygnięcia. Z punktu widzenia wykładni celowościowej nie stanowi bowiem takiej wadliwości, która obligowałaby Sąd do uchylenia ww. decyzji oraz decyzji utrzymującej ją w mocy, tym bardziej, że skutek, jaki wywarła zaskarżona decyzja, tj. niewypłacenie skarżącemu nagrody rocznej za 2021 r., jest tożsamy ze skutkiem, jaki wywarłoby rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej za 2021 r.

Konkludując Sąd stwierdza, że stanowisko organów orzekających, iż w okolicznościach niniejszej sprawy brak było podstaw do przyznania skarżącemu nagrody rocznej za 2021 r. jest prawidłowe, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.