Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.) Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 października 2020 r. sprawy ze skargi . W. na bezczynność Prezydenta Miasta G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.

Pismem z [...] r. P.W.(dalej: skarżący) złożył skargę na bezczynność Urzędu Miejskiego w G. (dalej: organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Złożenie skargi poprzedził następujący ciąg zdarzeń:

Wnioskiem z [...] r. skarżący jako właściciel nieruchomości w budynku przy ul. [...], wystąpił do Urzędu Miejskiego w G. (data wpływu do organu [...] r.) o udostępnienie informacji publicznej następującej treści:

1. Czy lokal znajdujący się przy ul. [...] jest lokalem mieszkalnym?

2. Na jakiej podstawie lokal ten został przebudowany na lokal mieszkalny - decyzja, projekt, zgoda etc... ?

3. Czy została dokonana ekspertyza stropu/podłogi lokalu nr [...]?

4. Czy lokal został zgłoszony do użytkowania, jeśli tak, to w którym roku?

5. O udostępnienie projektu przebudowy strychu na lokal mieszkalny nr [...]?

6. O umożliwienie dostępu do archiwalnej dokumentacji budynku oraz lokali nr [...] i [...].

Skarżący wystąpił też tego samego dnia, tj. [...] r. z wnioskiem obejmującym 6 punktów tej samej treści do Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w G. (dalej: ZGM), data wpływu do organu [...] r., żądając udzielenia informacji publicznej. Wniosek ten dodatkowo zawierał pkt 7 dotyczący żądania udostępnienia zdjęć lokalu nr [...] oferowanego w przetargu organizowanym przez ZGM.

Pismem z [...] r. ZGM poinformował skarżącego, że:

1) lokal przy ul. [...] jest lokalem mieszkalnym - z taką funkcją lokal został zgłoszony jako pustostan do Zakładu i tak też został sprzedany w drodze ustnego przetargu nieograniczonego, zgodnie z zarządzeniem Prezydenta Miasta G.;

2) nie dysponuje informacjami o przebudowie ww. lokalu;

3) nie dysponuje informacjami o ewentualnym wykonaniu ekspertyzy stropu/podłogi ww. lokalu;

4) nie dysponuje informacjami o zgłoszeniu ww. lokalu do użytkowania;

5) nie dysponuje wnioskowanym projektem, nie ma również informacji, czy taki dokument został kiedykolwiek sporządzony;

6) przekazuje kopie zestawienia powierzchni i udziałów w częściach wspólnych nieruchomości oraz archiwalnych rzutów lokali nr [...] i [...], sporządzonych na potrzeby ich sprzedaży;

7) przekazuje kopie zdjęć lokalu nr [...].

Jednocześnie ZGM poinformował, że dokumentacja o charakterze technicznym jest prowadzona przez zarządcę nieruchomości.

Ponadto pismem z [...] r. skarżący został uzupełniająco poinformowany przez Urząd Miejski w G., Wydział Architektury i Budownictwa, że przedmiotowy budynek powstał w połowie [...] w. i został przebudowany w okresie międzywojennym. Po przeanalizowaniu zasobów archiwalnych okazało się, że brak jest dokumentów związanych z adaptacją strychu na lokal mieszkalny nr [...], ekspertyzy stropu, oraz czy lokal został zgłoszony do użytkowania. Jednocześnie poinformowano, że do roku [...] obowiązkowy okres przechowywania dokumentacji związanej z pozwoleniami na budowę wynosił 5 lat.

Skarżący otrzymał też mail z [...] r. od zastępcy naczelnika Biura Prezydenta Miasta, że informacje będące w posiadaniu Urzędu Miejskiego przekazano skarżącemu pismem z [...] r. Ponadto pismo skarżącego złożone w wersji papierowej zostało przekierowane dodatkowo do ZGK, który realizuje zadania z tego zakresu. Urząd nie posiada żądanej informacji. Ostatecznie odpowiedź na złożony wniosek została udzielona przez ZGK, a także Wydział Architektury i Budownictwa.

W skardze do sądu administracyjnego na bezczynność organu, skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku i zarzucił organowi naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,

2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił też, że wniosek skarżącego z [...] r. został przez pracownika organu przekierowany do ZGM celem jego rozpatrzenia zgodnie z właściwością rzeczową. Następnie, [...] r. ZGM odesłał wniosek o udostępnienie informacji publicznej adresowany na Urząd Miejski w G., a jednocześnie zwrócił się do Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego z prośbą o uzupełnienie przygotowywanej dla wnioskodawcy odpowiedzi w określonym zakresie. Wydział Architektury i Budownictwa [...] r. udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek, informując go, że organ nie posiada informacji, których domaga się skarżący. Jednocześnie, skarżący tego samego dnia skierował do Rady Miasta wiadomość e-mail, w której poinformował, że do dnia dzisiejszego nie otrzymał odpowiedzi na złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

Mailem z [...] r. organ poinformował skarżącego, że odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej została mu udzielona przez ZGM oraz Wydział Architektury i Budownictwa pismem z [...] r. Skarżący pomimo otrzymania wcześniejszej wiadomości od organu, [...] r. w kolejnej wiadomości mailowej ponownie zarzucił brak odpowiedzi na jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej oraz domagał się przeprosin. Jednocześnie [...] r. do organu wpłynęła skarga na bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z [...] r., doręczonego [...] r.

Organ zaakcentował, że wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej nie pozostał bez odpowiedzi. Załatwienie wniosku nastąpiło [...] r. Jednocześnie, na skutek złożenia przez skarżącego tożsamego w treści wniosku do ZGM oraz otrzymania odpowiedzi od tego podmiotu, skarżący był już w posiadaniu odpowiedzi na zadane organowi pytania. ZGM pismem z [...] r. odpowiedział na wniosek skarżącego, który zawierał wszystkie pytania, co wniosek złożony do organu.

Organ podkreślił, że ewentualne pozostawanie w bezczynności miało miejsce w okresie od [...] do [...] r., jednakże nie posiadało ono znamion rażącego naruszenia prawa. Krótkie opóźnienie, jakie wystąpiło w przedmiotowej sprawie zostało w pewnym stopniu spowodowane wprowadzonymi ograniczeniami w działalności Urzędu Miejskiego w G. na skutek epidemii SARS-CoV-2. Urząd, przy pomocy którego działa organ, od kilku miesięcy funkcjonuje w ograniczonym zakresie, zaś znaczna część pracowników przebywa na zwolnieniach lekarskich, kwarantannie, a obecnie także na urlopach wypoczynkowych.

W dniu [...] wpłynęło do Sądu pismo skarżącego, w którym nie zgodził się z twierdzeniami organu. Skarżący podniósł, że termin udzielenia informacji minął [...] r. Po tej dacie skarżący wielokrotnie dzwonił do Wydziału Gospodarki Nieruchomościami, Biura Obsługi Interesantów, Biura Rady Urzędu Miasta. Ponadto, [...]r., godz. [...] poprosił drogą e-mailową o pomoc Biuro Rady Miasta. W odpowiedzi [...] r. po południu, otrzymał drogą mailową odpowiedź od zastępcy naczelnika w Biurze Prezydenta Miasta, że "jeżeli adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie posiada żądanej informacji, powinien poinformować o tym wnioskodawcę w drodze zwykłego pisma i nie spoczywa na nim obowiązek poszukiwania informacji na użytek przedmiotowego wniosku. Skarżący wskazał, że nie rozumie, jak organ odpowiedzialny za przekazanie lokalu (poddasza) do sprzedaży może twierdzić, że nic nie wie o statusie lokalu oraz kto zwalnia organ administracji z obowiązku stosowania prawa i odpowiedzi w ustawowym terminie na przedmiotowy wniosek.

Zdaniem skarżącego organ nadal jest w stanie bezczynności, gdyż niezasadnie posługuje się datą [...] jako datą przekazania informacji. Skarżący podnosi, że nie mógł być poinformowany w tym dniu, ponieważ pismo z [...] r. otrzymał [...] r. (kopia pisma wraz z kopią koperty - zał. nr 4). Zatem zasadnym było przesłanie w tym dniu do Rady Miasta prośby o pomoc w przedmiotowej sprawie i skargi do WSA w Gliwicach w dniu [...].

Skarżący zarzucił, że składając skargę nie miał jeszcze żadnego pisma z Urzędu Miasta ani żadnej informacji w tej sprawie. Niepełną odpowiedź otrzymał dopiero 4 dni później - [...] r. czyli 15 dni po terminie ustawowym. Wskazał też, że nie otrzymał z ZGM odpowiedzi na pytanie 2.

Nie zgodził się również z twierdzeniem organu, że zwłoka wynikła z epidemii SARS-CoV-2, gdyż na inne zapytanie skierowane bezpośrednio do Wydziału Gospodarki Nieruchomościami otrzymał odpowiedź w ustawowym terminie.

Zarzucił, że organ rażąco narusza prawo, tym bardziej, że sprawa, której dotyczy zapytanie dotyczy zagrożenia zdrowia i życia mieszkańców całej kamienicy. Wskazał, że sprzedaż lokalu jako mieszkalnego a niespełniającego norm budowlanych może skutkować katastrofą budowlaną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (materialnym – określającym prawa i obowiązki stron oraz procesowym – regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej), nie będąc przy tym związane – w myśl przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej określanej skrótem P.p.s.a.) - zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co daje podstawę i obliguje do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

W świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. sąd administracyjny w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego.

W myśl przepisu art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności,

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa,

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2).

Rozpoznanie skargi na bezczynność może nastąpić w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 4 P.p.s.a., który to tryb Sąd zastosował w niniejszej sprawie.

W judykaturze przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (wyr. NSA: z 11 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3328/15; z 10 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 13/16 – dostępne w CBOSA pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności i tego zaniechał.

Jako że rozpoznawana sprawa dotyczy udostępniania informacji publicznej, powyższe rozważania przenieść należy na grunt ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429, dalej: u.d.i.p.). W pierwszej kolejności wskazać należy, że ustawodawca przewidział w u.d.i.p. zamknięty katalog czynności w procedurze dostępu do informacji publicznej.

Zasadą jest, że zgodnie z art. 13 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. organ władzy publicznej może odmówić udostępnienia informacji publicznej oraz umorzyć postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2, co następuje w drodze decyzji.

W określonych przypadkach, na które wskazuje doktryna, na organie spoczywa obowiązek zawiadomienia wnioskodawcy o niedopuszczalności zastosowania trybu wnioskowego udostępnienia informacji publicznej, co jest uzasadnione w szczególności w następujących sytuacjach: 1) informacja objęta żądaniem wniosku nie stanowi informacji publicznej, 2) podmiot, do którego wniosek został złożony, nie posiada objętej jego żądaniem informacji publicznej, 3) zasady i tryb udostępniania informacji publicznej zostały odmiennie określone w innych ustawach w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.d.i.p., 4) informacja publiczna została zamieszczona w BIP lub w centralnym repozytorium (zob. H. Knysiak-Molczyk, Granice prawa do informacji w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym, Warszawa 2013, s. 239).

Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie, następuje zatem albo w formie czynności materialno-technicznej (w przypadku udzielenia informacji publicznej oraz w przypadku zawiadomienia o niedopuszczalności zastosowania trybu wnioskowego udostępnienia informacji publicznej), albo w formie decyzji (w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej).

Ocena prawidłowości sposobu działania organu, do którego wpłynął wniosek wymaga zatem stwierdzenia, czy żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., i czy podmiot będący adresatem żądania jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca zawarł w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., z których wynika, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Wśród rodzaju informacji podlegającej udostępnieniu ustawodawca wskazał m.in. treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) tiret pierwsze u.d.i.p.). Z kolei z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wynika, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Przy czym art. 6 u.d.i.p. konkretyzuje przedmiot informacji publicznej w sposób przykładowy, nie tworząc zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji.

Mając powyższe na względzie nie budzi wątpliwości, że Prezydent Miasta G. jest organem władzy publicznej, a zatem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na podstawie ww. art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Jednocześnie informacja, jakiej żądał skarżący, tj. udostępnienie informacji, czy lokal znajdujący się przy ul. [...] jest lokalem mieszkalnym, na jakiej podstawie lokal ten został przebudowany na lokal mieszkalny - decyzja, projekt, zgoda etc., czy została dokonana ekspertyza stropu/podłogi lokalu, czy lokal został zgłoszony do użytkowania, jeśli tak to w którym roku, udostępnienie projektu przebudowy strychu na lokal mieszkalny, o umożliwienie dostępu do archiwalnej dokumentacji budynku oraz lokali nr [...] i [...], stanowi informację publiczną stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. c) u.d.i.p.

Z kolei pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu u.i.d.p. oznacza niepodjęcie przez ten podmiot stosownych czynności, w terminie wskazanym w w.w przepisach.

W orzecznictwie ugruntował się pogląd, że zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Wynikający z powyższego przepisu obowiązek obejmuje podmioty, które taką informacją dysponują. Jeżeli podmiot nie jest w posiadaniu informacji publicznej żądanej we wniosku o udzielenie informacji publicznej lub posiada ją tylko w pewnym zakresie, to odpowiedź udzielona pismem (czynność materialno-techniczna), z wyjaśnienia, że podmiot nie jest w posiadaniu informacji, względnie nie dysponuje pełną informacją, stanowi udzielenie informacji publicznej. Z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wynika, że kryterium jest konkretny stan faktyczny (posiadanie informacji). Podmiot weryfikuje go po otrzymaniu od zainteresowanego żądania. W przypadku gdy stwierdzi, że nie ma informacji, powiadamia o tym wnioskodawcę, co stanowi także pewnego rodzaju informację (zob. M. Bidziński /w:/ M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2018). Por. np.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 3386/19, publ. CBOSA.

Jak wynika z akt niniejszej sprawy, skarżący [...]r. złożył 2 wnioski o udzielenie informacji publicznej do Urzędu Miasta G. i do ZGK. Wnioski te w zakresie pytań od 1-6 były identyczne. Jak wynika z akt [...]r. wniosek skarżącego został przekazany do ZGK zgodnie z właściwością (data wpływu do ZGK [...]r.).

ZGK udzielił skarżącemu [...]r. odpowiedzi na wniosek, informując skarżącego, odnośnie pkt. 1, że lokal przy ul. [...] jest lokalem mieszkalnym - z taką funkcją lokal został zgłoszony jako pustostan do Zakładu i tak też został sprzedany w drodze ustnego przetargu nieograniczonego, zgodnie z zarządzeniem Prezydenta Miasta G.. ZGK nie dysponuje informacjami w zakresie pytań od 2-5. ZGK przekazuje kopie zestawienia powierzchni i udziałów w częściach wspólnych nieruchomości oraz archiwalnych rzutów lokali nr [...]i [...], sporządzonych na potrzeby ich sprzedaży oraz kopie zdjęć lokalu nr [...]. Jednocześnie ZGM poinformował, że dokumentacja o charakterze technicznym jest prowadzona przez zarządcę nieruchomości.

Uzupełniająca odpowiedź Urzędu Miasta, co do braku informacji w zakresie pytań objętych wnioskiem została skarżącemu udzielona mailem z [...]r. oraz pismem z [...]r., doręczonym skarżącemu [...]r.

W tym stanie rzeczy niezasadny jest zarzut, że organ w dalszym ciągu nie udzielił skarżącemu informacji na pytanie 2 zawarte we wniosku. Nie można bowiem uznać, że organ był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie będąc w jej posiadaniu.

Również zarzut naruszenia art. 13 ust. 1 u.d.i.p. nie zasługiwał na uwzględnienie.

Oceny bezczynności podmiotu zobowiązanego do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej dokonuje się według stanu faktycznego na dzień orzekania przez sąd administracyjny, który jest zobowiązany badać, czy w dacie wniesienia skargi, a następnie w dacie zamknięcia rozprawy adresat wniosku pozostawał w bezczynności. A zatem Sąd ma obowiązek uwzględniania zdarzeń, które powodują, że ewentualne zobowiązanie do wyeliminowania bezczynności staje się zbędne lub nawet niedopuszczalne. Sąd może oddalić skargę na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej jedynie w przypadku stwierdzenia, że na dzień wniesienia skargi podmiot zobowiązany nie pozostaje w bezczynności. Jeżeli więc przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej podmiot zobowiązany udzielił informacji publicznej, choćby z przekroczeniem ustawowego terminu, lub odmówił jej udzielenia w formie decyzji, oznacza to, że nie pozostaje on w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi. Nie może bowiem zobowiązać adresata wniosku do podjęcia czynności, która została podjęta przed dniem rozpoznania przez sąd skargi. Celem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność jest doprowadzenie do podjęcia przez podmiot zobowiązany do określonego w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej działania.

W piśmiennictwie przyjmuje się, że informacja o braku informacji w zasobach zobowiązanego usuwa stan jego bezczynności w zakresie udostępnienia danych, o jakie wniósł uprawniony. Skarga w takim przypadku nie jest zasadna. Natomiast przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej ani nie uprawniają, ani nie zobowiązują sądu administracyjnego do badania prawdziwości informowania uprawnionego o tym, że zobowiązany nie ma informacji, o jaką uprawniony wnosi (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz. Warszawa 2016).

W rozpoznawanej sprawie skarżący, wprawdzie z uchybieniem terminu wynikającego z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., ale otrzymał informację, iż organ nie posiada oryginałów wnioskowanych dokumentów. Sąd przyjął, że informacja skierowana do skarżącego o braku wnioskowanej informacji znosi stan bezczynności organu, który wywiązał się z nałożonych na niego ustawą o dostępie do informacji publicznej obowiązków. Tym bardziej, że odpowiedź na wniosek skarżącego organ udzielił mailem z [...]r., a więc w dniu wniesienia skargi do Sądu, odpowiedź z ZGM na tożsamy wniosek skarżący otrzymał [...]r., a pismo uzupełniające organu sporządzone zostało [...]r. które to pismo skarżący otrzymał [...]r.

Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.