Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Protokolant Paulina Marchewka po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 21 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Op 583/15 w sprawie ze skargi Spółki A na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną.

II GSK 3715/16

U Z A S A D N I E N I E

Wyrokiem z dnia 21 marca 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu (dalej: Sąd I instancji), po rozpoznaniu sprawy ze skargi Spółki A (dalej: Spółka), na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD), z dnia [...] października 2015 r., wydanej w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowy, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2015 r.

Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że:

W dniach od 8 do 23 stycznia 2015 r., inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego przeprowadzili kontrolę w Spółce, w zakresie przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 4 pkt 22 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. 2013 poz. 1414 ze zm., dalej: ustawa o transporcie drogowym), za okres od 1 lutego do dnia 30 listopada 2014 r.

W wyniku kontroli ustalono, że Spółka naruszyła obowiązek wczytywania danych urządzeń rejestrujących zamontowanych w 18 pojazdach, które w okresie objętym kontrolą prowadzone były przez 21 kierowców.

W związku z powyższym, Opolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił Spółkę, pismem z dnia 28 stycznia 2015 r., o wszczęciu postępowania, w sprawie naruszenia obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego.

W wyjaśnieniach złożonych w piśmie z dnia 4 lutego 2015 r., Spółka wskazując na art. 1 pkt 3 lit. a Rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie odpowiednich danych, z jednostek pojazdowych i kart kierowców (Dz. Urz. UEL.168/16 z dnia 2 lipca 2010 r., dalej: rozporządzenie nr 581/2010), podniosła, że zgodnie z treścią pkt 3 preambuły tego rozporządzenia, określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Tym samym dane z pamięci tachografu cyfrowego należy pobierać, co 90 dni użytkowania tego urządzenia. Dotyczy to również kart kierowców. Nieuzasadnione jest pobieranie danych w przypadku, gdy pojazd lub karta kierowcy nie były użytkowane. Opolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia [...] marca 2015 r., nałożył na Spółkę, karę pieniężną w łącznej kwocie 9000 zł, za naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego w 18 pojazdach.

Organ w uzasadnieniu wskazał pojazdy, co, do których naruszono obowiązek wczytywania danych z urządzeń rejestrujących, zamontowanych w tych pojazdach, oraz kierowców prowadzących te pojazdy, w okresie objętym kontrolą. Jako podstawę prawną do nałożenia kary wskazał poz. lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Powołując art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych, odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 2012 z 11.004.2006, dalej: rozporządzenie nr 561/2006), stwierdził, że zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r., w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. Nr. 159, poz. 1128, dalej: rozporządzenie z dnia 23 sierpnia 2007r.), dane z tachografu cyfrowego, winny być pobierane, co najmniej raz na 90 dni. Wskazał, że Spółka nie może zwolnić się z odpowiedzialności na podstawie art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, gdyż w toku postępowania nie przedstawiła dowodów świadczących, że nie miała wpływu na powstanie naruszeń, a zebrany materiał dowodowy nie wskazuje na to, aby naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których Spółka nie mogła przewidzieć.

Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] października 2015 r., GITD utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, uznając zasadność ustaleń w zakresie stwierdzenia naruszenia określonego w poz. lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym i w konsekwencji nałożenia kary pieniężnej w wysokości 9000 złotych.

Wskazując na obowiązki przedsiębiorstwa transportowego, wskazane w art. 10 ust. 2 i ust. 3 zd. pierwsze rozporządzenia 561/2006 organ wywiódł, że rozporządzenie nr 581/2010, określa maksymalne okresy wczytywania danych, a obowiązujący art. 10 ust. 5 lit. a ppkt ii) rozporządzenia nr 561/2006, daje Państwom Członkowskim kompetencję do określenia częstotliwości pobierania danych ze wskazaniem, że dopuszczalne jest określenie krótszych terminów ich wczytywania. Kwestie te zostały uregulowane przez § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 23 sierpnia 2007 r., zgodnie, z którym, dane z cyfrowego urządzenia rejestrującego podmiot pobiera, co najmniej raz na 90 dni. Z treści tego przepisu wynika surowszy obowiązek sczytywania danych, częściej, niż wynikałoby to z przepisów rozporządzenia nr 581/2010. Przepisy rozporządzenia nr 581/2006 miałyby zastosowanie jedynie wtedy, jeśli Państwo Członkowskie określiłoby dłuższe okresy sczytywania danych.

Podkreślił, że z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 listopada 2010 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych ( Dz.U. nr. 215 poz. 1410) wynika, że chodzi o dni kalendarzowe. Natomiast obowiązek pobierania danych z cyfrowego urządzenia rejestrującego nie może być uzależniony od tego, czy zatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy rejestrują swoją aktywność, czy też ją zatajają, np. poprzez używanie niedozwolonych urządzeń.

W skardze na powyższą decyzję Spółka zarzuciła naruszenie:

- art. 1 pkt 3 lit. a rozporządzenia nr 581/2010, przez pominięcie w analizie plików z tachografów cyfrowych faktu uwzględnienia wyłącznie dni zarejestrowanej działalności w tachografie cyfrowym,

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( t.j. Dz.U. 2013 poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), przez zaniechanie wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i brak analizy plików pobranych z tachografów cyfrowych pod kątem ustalenia dni zarejestrowanej działalności pojazdu,

- art. 15 i art. 127 § 1 k.p.a., przez brak odniesienia się organu odwoławczego do zarzutów strony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, wyrokiem z dnia 21 marca 2016r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję organu I instancji, z dnia [...] marca 2015r.

Zaznaczył, że odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Wobec tego, decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego, organ, co do zasady zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 2 i 3 ustawy.

Sąd I instancji podzielił stanowisko Spółki i stwierdził, że wydając kontrolowane decyzje, organy obydwu instancji naruszyły § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 23 sierpnia 2007 r., w zw. z pkt 3 preambuły oraz art. 1 ust. 3 lit. a rozporządzenia nr 581/2010 i art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia nr 561/2006 przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że okresy maksymalne dotyczące obowiązku wczytywania danych z kart kierowców odnoszą się do dni kalendarzowych, a nie, do dni zarejestrowanej działalności kierowcy. W konsekwencji też, nieprawidłowa wykładnia doprowadziła do nieprawidłowego ustalania stanu faktycznego i naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., przez brak dokonania ustaleń w zakresie wczytywania danych urządzenia rejestrującego, przy uwzględnieniu wyłącznie dni zarejestrowanej działalności.

Zauważył przy tym, że odpowiedzialność określona w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, dotyczy naruszenia obowiązków lub warunków wynikających zarówno z ustawy, jak i wskazanych w tym przepisie aktów, w tym m.in. z przepisów rozporządzenia nr 561/2006.

Wskazał, że obowiązek przedsiębiorcy dotyczący wyczytywania danych z urządzenia rejestrującego, ustalony został wprost w art. 10 ust. 5 lit. a) rozporządzenia nr 561/2006. W treści art. 10 ust. 5 lit. c) rozporządzenia nr 561/2006 przewidziana została kompetencja do określenia przez Komisję, maksymalnego okresu, w którym zgodnie z lit. a) ppkt i) należy wczytać odpowiednie dane. W wykonaniu tej delegacji Komisja (UE) wydała dnia 1 lipca 2010 r. rozporządzenie nr 581/2010, którym ustaliła maksymalne okresy na wczytywanie odpowiednich danych. W art. 1 ust. 3 lit. a) rozporządzenia określiła w tym zakresie, że w przypadku danych z jednostki pojazdowej maksymalny okres na wczytywanie odpowiednich danych, nie przekracza 90 dni. Jednocześnie jednak w pkt 3 preambuły do rozporządzenia przyjęto, że określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Na gruncie prawa krajowego, w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 23 sierpnia 2007 r. dane z tachografu cyfrowego podmiot pobiera, co najmniej raz na 90 dni, i choć rozporządzenie to, ani ustawa zawierająca upoważnienie do jego wydania, nie precyzują, o jakie dni chodzi, to takie brzmienie tego przepisu ustalone zostało już po wydaniu przez Komisję (UE) rozporządzenia nr 581/2010, tj. na mocy § 3 rozporządzenia z dnia 5 listopada 2010 r.

Z tego też względu dokonując wykładni i stosując § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 23 sierpnia 2007 r., zdaniem Sądu I instancji należało uwzględnić zapisy rozporządzenia nr 581/2010, w tym nie tylko brzmienie art. 1 ust. 3 lit. a ale także treść pkt 3 preambuły rozporządzenia nr 581/2010. Uznał, więc, że organy przyjęły błędną wykładnię regulacji dotyczących obowiązku pobierania danych z tachografu i w konsekwencji dokonały nieprawidłowych ustaleń w zakresie okoliczności uzasadniających nałożenie na Spółkę kary pieniężnej za stwierdzone w tym zakresie naruszenia. Organy pominęły, że dniami zarejestrowanej działalności, o których mowa w pkt 3 preambuły rozporządzenia nr 581/2006, są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych tym rozporządzeniem. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są natomiast te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni, w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku.

W skardze kasacyjnej GITD, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r.. poz. 1311 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 11, art. 15, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w mylnym uznaniu przez Sąd I instancji, że organy nie wyjaśniły wszystkich elementów stanu faktycznego, które miały w niniejszej sprawie znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, gdyż dla stwierdzonego naruszenia, w postaci uchybienia obowiązkowi wczytywania danych z urządzenia rejestrującego, zasadnym było, przyjęcie jedynie dni zarejestrowanej działalności, w rozumieniu pkt 3 preambuły rozporządzenia nr 581/2010 r., to jest wyłącznie dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo, przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku. Natomiast postępowanie organu administracji było prawidłowe. Organ wyjaśnił, bowiem, iż rozporządzenie nr 581/2010, określa maksymalne okresy wczytywania danych, natomiast art. 10 ust. 5 lit. a) rozporządzenia nr 561/2006, daje państwom członkowskim kompetencje do określania częstotliwości pobierania danych ze wskazaniem, iż dopuszczalne jest określenie krótszych terminów wczytywania danych, co zrealizowane zostało przez § 3 pkt 1 oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 23 sierpnia 2007 r.,

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest, art. 10 ust. 5 rozporządzenia nr 561/2006 i przepisów załącznika IB do rozporządzenia nr 3821/85, art. 23a ustawy o systemie tachografów cyfrowych z dnia 29 lipca 2005 r. (Dz. U. Nr 180. poz. 1494 ze zm.) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 i § 5 ust. 1 rozporządzenia z dnia 23 sierpnia 2007 r., poprzez ich niezastosowanie, na które przepisy powoływał się organ administracji, i z których wynika, w jakich okresach dane te w inny być wczytywane. W związku z powyższymi zarzutami GITD wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi strony, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sądowi I instancji, oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie była uzasadniona.

Należy zauważyć, że skargę kasacyjną oparto na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., a mianowicie na naruszeniu prawa materialnego oraz naruszeniu przepisów postępowania. Co do zasady, w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji, za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego. Jednakże prawidłowe przeprowadzenie postępowania uzależnione jest od uwzględnienia treści regulacji prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Przepisy te, determinują przebieg postępowania dowodowego, które jest prowadzone w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy. Treść norm prawa materialnego w pewnym sensie, bowiem wyznacza kierunek i zakres postępowania dowodowego.

Zauważyć również należy, iż formułując zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w części wstępnej skargi kasacyjnej, GITD zarzucił mylne uznanie przez Sąd I instancji, że organy nie wyjaśniły należycie stanu faktycznego sprawy (punkt 1). Jednakże w treści tych zarzutów, ujął również zarzut niewłaściwego przyjęcia, iż dla wskazanego uchybienia wczytywania danych z urządzenia rejestrującego zasadnym było przyjęcie jedynie dni zarejestrowanej działalności 9 pkt. 3 preambuły rozporządzenia 581/2010.

Naczelny Sąd Administracyjny natomiast przy rozważaniu zarzutów skargi kasacyjnej, mając na uwadze uchwałę pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009r. I OPS 10/09, dokonując analizy uzasadnienia zarzutów skargi kasacyjnej, uznał, iż GITD zarzucił również zaskarżonemu wyrokowi, błędną wykładnię przepisów prawa materialnego wskazanych w części wstępnej skargi kasacyjnej, przy uwzględnieniu zapisu pkt. 3 preambuły oraz art. 1 ust. 3 lit a rozporządzenia 581/2010 .

Odnosząc się, więc w pierwszym kolejności do zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, należy wskazać, że w myśl art. 92a ust.1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych, za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym).

Zgodnie z treścią art. 10 ust. 5 rozporządzenia nr 561/2006, przedsiębiorstwa transportowe, używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące, zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85:

i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak, aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego,

ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane, przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.

Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, określić maksymalny okres, w którym zgodnie z lit. a) ppkt i) należy wczytać odpowiednie dane (art. 10 ust. 5 lit. c).

Przedsiębiorca wykonujący przewozy drogowe objęte przepisami rozporządzenia nr 561/2006, powinien zapewnić wczytywanie danych zarówno z pamięci tachografu cyfrowego, jak i kart kierowców, z częstotliwością określoną w § 3 i 4 rozporządzenia z dnia 23 sierpnia 2007 r. Dane z tachografu cyfrowego przedsiębiorca powinien pobierać (wczytywać) z częstotliwością, co najmniej raz na 90 dni lub natychmiast, w trzech następujących przypadkach: przed trwałym bądź okresowym przekazaniem pojazdu innemu przedsiębiorcy, w sytuacji wadliwego funkcjonowania bądź uszkodzenia tachografu cyfrowego, umożliwiających jednakże pobranie zarejestrowanych w nim danych oraz w przypadku wycofania pojazdu z tachografem cyfrowym z użytkowania. Przedsiębiorca powinien również pobrać dane z tachografu cyfrowego, na każde żądanie uprawnionego organu kontrolnego. Ponadto dane z tachografu cyfrowego mogą być pobierane częściej, niż co 90 dni, tak, aby uniknąć zagrożenia utraty danych związanych z prowadzeniem pojazdu wykonującego przewóz drogowy.

Poza przepisami w/w rozporządzenia w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, stanowiącymi część krajowego porządku prawnego, kwestię częstotliwości wczytywania danych z tachografu cyfrowego oraz karty kierowcy reguluje rozporządzenie nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. Rozporządzenie nr 581/2010 zostało wydane na mocy delegacji do określenia maksymalnego okresu wczytywania danych, ustanowionej w art. 10 ust. 5 lit. c) rozporządzenia nr 561/2006, tj. zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24 rozporządzenia nr 561/2006.

Zgodnie z postanowieniami zawartymi w preambule do rozporządzenia nr 581/2010, obowiązek regularnego wczytywania danych zarejestrowanych przez tachograf cyfrowy i na karcie kierowcy jest niezbędny dla skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorcę przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku, ustanowionych rozporządzeniem nr 561/2006.

Stosownie do art. 1 ust. 3 rozporządzenia nr 581/2010 maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie może przekroczyć 90 dni – w przypadku danych z jednostki pojazdowej i 28 dni – w przypadku danych z karty kierowcy.

W preambule, w punkcie 3, wskazano ponadto, że określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności.

W świetle powyższych przepisów, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo przyjął, iż przepisy rozporządzenia nr 581/2010, winny zostać uwzględnione przy ustalaniu okresu, w jakim Spółka miała sczytywać dane. Na obowiązek stosowania się organu do przepisów rozporządzenia nr 581/2010, wskazuje treść art. 91 ust. 3 Konstytucji RP oraz związana z tym przepisem zasada zobowiązująca organy administracji do przestrzegania pierwszeństwa prawa wspólnotowego wobec prawa krajowego i odmowy stosowania prawa krajowego, niezgodnego z prawem wspólnotowym.

Podkreślić należy, iż zgodnie z treścią art. 2 rozporządzenia nr 581/2006, rozporządzenie to wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z traktatami.

Naruszając zasadę prymatu prawa unijnego nad prawem krajowym GITD pominął, iż dniami zarejestrowanej działalności, zgodnie z postanowieniami preambuły rozporządzenia nr 581/2010 są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. Natomiast okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności.

Pojęcie "dni zarejestrowanej działalności" należy, bowiem odnosić do dni zarejestrowanej działalności przez jednostkę pojazdową i dni zarejestrowanej działalności na karcie kierowcy, a nie dni zarejestrowanej działalności przedsiębiorcy.

Dniami zarejestrowanej działalności są, bowiem dni, w których działalność powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są, więc te okresy, w których nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności, czyli dni, w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Innymi słowy, nie są to wszystkie dni kalendarzowe jak przyjął to GITD, kierując się wyłącznie przepisami krajowymi. Wymóg sczytywania danych rejestrowanych, nie dotyczy, bowiem dni, w których obowiązek rejestracji danych nie istniał ( por. wyrok NSA z dnia 3 listopada 2015r., II GSK 2396/14, wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2016r. II GSK 2677/14, wyrok NSA z dnia 5 maja 2016r., II GSK 2719/14, wyrok WSA z dnia 12 stycznia 2017r. II SA/Sz 1088/16).

Wskazując na naruszenie zasady prymatu prawa unijnego nad prawem krajowym, Sąd I instancji zasadnie, więc wywiódł, iż dniami zarejestrowanej działalności, zgodnie z pkt 3 preambuły rozporządzenia nr 581/2010 są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006.

W konsekwencji uznać należy, iż nieuzasadnione są również zarzuty naruszenia prawa procesowego określone w punkcie 1 skargi kasacyjnej, bowiem konsekwencją błędnej wykładni prawa materialnego, było błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, bowiem jak zasadnie wskazał Sąd I instancji, organy nie poczyniły ustaleń, co do wczytywania danych z urządzenia rejestrującego przy uwzględnieniu, jedynie dni zarejestrowanej działalności.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.