II SA/Kr 1558/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-13	
Data wpływu	2025-12-10	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Jacek Bursa /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Człowiekowska
Magda Froncisz	
Symbol z opisem	6480	
Hasła tematyczne	Administracyjne postępowanie	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	uchylono zaskarżone postanowienie	
Powołane przepisy	Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071; art 134; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 17 października 2025 roku, znak: SKO.IP/4105/47/2025 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie na rzecz skarżącego T. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 19 września 2025 r., znak: WGO-ROŚ.3160.3.2025.AP, Prezydent Miasta Tarnowa odmówił udostępnienia informacji publicznej w postaci treści postanowienia Prezydenta Miasta Tarnowa, znak: WGO-ROŚ.3160.2.2025.AP z dnia 15 lipca 2025 r., w sprawie umorzenia egzekucji w części obejmującej obowiązek określony w pkt 1 decyzji znak: WOŚ.6331.2.2015.SS z dnia 17 października 2017 r. W treści tej decyzji organ I instancji jako stronę postępowania wskazał A. K., do której decyzja została formalnie skierowana.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł T. K., podnosząc, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej składał we własnym imieniu, a nie w imieniu A. K., której jest pełnomocnikiem w innych, powiązanych postępowaniach.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie, postanowieniem z dnia 17 października 2025 r., znak: SKO.IP/4105/47/2025, wydanym na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdziło niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu wskazano, że organ I instancji rozstrzygnął sprawę tak, jakby wniosek został złożony przez A. K.. Skarżący T. K. zaskarżył decyzję, która została wydana na rzecz innej osoby, tym samym zachodzi niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych, gdyż odwołanie zostało wniesione przez podmiot nieposiadający legitymacji do jego wniesienia. Jednocześnie wskazano, że wniosek T. K., działającego we własnym imieniu, nie został przez organ I instancji w ogóle rozpoznany, wobec czego powinien on zostać rozpatrzony odrębnie w pierwszej instancji. Dopiero załatwienie tego wniosku może rodzić ewentualną drogę odwoławczą dla T. K. jako wnioskodawcy.

Na powyższe postanowienie Kolegium skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł T. K., zarzucając naruszenie art. 134 w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez nieuprawnione stwierdzenie niedopuszczalności odwołania, podczas gdy jako strona postępowania skarżący był uprawniony do zaskarżenia decyzji odwołaniem, nawet jeśli została ona skierowana do osoby nie będącej stroną postępowania, przy czym samo skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną nie wykreowało nowej sprawy administracyjnej.

Wg skarżącego nieuzasadnione było wyjście przez organ odwoławczy poza granice sprawy administracyjnej. Granice te zostały wyznaczone przez złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej i podjęcie przez Prezydenta Miasta Tarnowa przekonania, iż należy wydać decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji. Prezydent Miasta Tarnowa we wszczętym przez siebie postępowaniu administracyjnym nie wydawał decyzji wobec innego podmiotu i w innej sprawie, lecz popełnił błąd w postaci skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie. Powstała więc kwalifikowana wada decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. (nieważność), która w procedurze odwoławczej powinna prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie nie wyklucza uprawnienia rzeczywistej strony postępowania do zakwestionowania decyzji w procedurze odwoławczej. Zastosowanie art. 134 k.p.a. było więc niezasadne. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisami procedury. Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.

Skarga zasługuje na uwzględnienie z przyczyn w niej wskazanych.

Jak wynika z akt administracyjnych, wniosek z dnia 10.09.2025r. o udostępnienie informacji publicznej w postaci treści postanowienia Prezydenta Miasta Tarnowa, znak: WGO-ROŚ.3160.2.2025.AP z dnia 15 lipca 2025 r. o umorzeniu egzekucji w części, pochodzi od skarżącego, który wniosek złożył imieniem własnym. Jak wynika z jego treści, nie jest to wniosek złożony imieniem innego podmiotu. Wynika to również z korespondencji elektronicznej prowadzonej pomiędzy pracownikiem Urzędu Miasta Tarnowa i skarżącym. W wyniku złożonego przez skarżącego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, Prezydent Miasta Tarnowa wydał decyzję z dnia 19 września 2025 r., znak: WGO-ROŚ.3160.3.2025.AP o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej. Z jej uzasadnienia niewątpliwie wynika, że jej wydanie jest odpowiedzią na wniosek skarżącego z 10.09.25r. Z decyzji tej wynika też, że organ błędnie przyjął, że w/w wniosek złożony był przez skarżącego jako pełnomocnika innej osoby, którą reprezentuje on w innych sprawach prowadzonych przez organ. Powyższy błąd nie może jednak skutkować przyjęciem, że skarżący nie ma prawa imieniem własnym skarżyć w/w decyzji z dnia 19 września 2025 r., znak: WGO-ROŚ.3160.3.2025.AP o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Skoro decyzja ta została wydana w wyniku wniosku skarżącego złożonego imieniem własnym, to błąd organu co do podmiotu, który organ uznał za stronę, nie może skutkować pozbawieniem skarżącego statusu strony w postępowaniu, które zostało przez niego zainicjowane. A zatem skoro decyzja z dnia 19 września 2025 r., znak: WGO-ROŚ.3160.3.2025.AP o odmowie udostępnienia informacji publicznej została wydana na wskutek wniosku skarżącego działającego imieniem własnym, to jest on uprawniony do jej zaskarżenia, bez względu na wady jakimi decyzja ta jest dotknięta. Jak trafnie argumentuje się w skardze, skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie, nie wyklucza uprawnienia rzeczywistej strony postępowania do zakwestionowania tej decyzji w procedurze odwoławczej.

Mając zatem na uwadze powyższe, orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. O kosztach orzeczono w oparciu o 200 w/w ustawy (pkt II wyroku), zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 100 zł. tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi.