Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 1 kwietnia 2026 r., sygn. akt II SA/Bk 1371/25 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. w likwidacji w B. i A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 18 czerwca 2025 r., nr 407.179/AH/XV/2025 40.155/XV/25 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rejestracji pojazdu postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2026 r., odrzucił skargę M. Sp. z o.o. w likwidacji w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 18 czerwca 2025 r., w przedmiocie stwierdzenia nieważność decyzji w sprawie rejestracji pojazdu.

Sąd I instancji wskazał, że w związku w wniesioną przez M. Sp. z o.o. w likwidacji w B. skargą, wezwana ona została do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi przez złożenie dwóch brakujących odpisów skargi; dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (status, odpis KRS lub inny dokument); oryginału lub skróconego odpisu z KRS bądź oryginału lub odpisu pełnego z KRS. Spółka wezwana została także do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia.

W wykonaniu wezwania skarżąca uzupełniła braki formalne skargi składając wydruk KRS Spółki i 2 brakujące odpisy skargi, jednocześnie wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od ponoszenia kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi.

Postanowieniem z 8 grudnia 2025 r., referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącej spółce prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z 28 stycznia 2026 r. sąd utrzymał powyższe postanowienie w mocy.

W związku z powyższym skarżąca została wezwana do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to powróciło do sądu z adnotacją "zwrot, nie podjęto w terminie". Terminem pierwszej awizacji był 11 luty 2026 r. Sąd uznał, że doręczenie wezwania nastąpiło w dni 25 lutego 2026 r. Termin do uiszczenia wpisu sądowego upływał w dniu 4 marca 2026 r.

Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca nie uiściła wpisu w tym terminie, co wynikało z informacji uzyskanej w dniu 13 marca 2026 r. z Oddziału Finansowo-Budżetowego Sądu, w związku z czym, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026, poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skargę odrzucił.

A. R., zażaleniem zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a., poprzez nieczytelne i nieklarowne sporządzenie uzasadnienia wydanego postanowienia – skutkiem czego dla strony nie do końca jasnym jest – czy:

a) skargom M. Sp. z o.o. w likwidacji w B. i A. R. nadano odrębne oznaczenia i odrębne sygnatury czy jednak sprawy zostaną łącznie rozpoznane w tożsamym postępowaniu;

b) jeśli odrzucono z powodu braków fiskalnych jedynie skargę M. Sp. z o.o. w likwidacji w B. – na jakim etapie rozpoznania znajduje się skarga A. R.;

c) kim jest M. R. o jakim mowa jest w treści postanowienia z dnia 1 kwietnia 2026 r. oraz czy wystąpiła tu omyłka pisarska czy jednak może doszło do połączenia do rozpoznania sprawy jeszcze kolejnej osoby w jednym procesie;

d) brak wyjaśnienia w uzasadnieniu – jeśli doszło do odrzucenia z przyczyn formalnych jedynie skargi M. Sp. z o.o. w likwidacji w B. – z jakiej przyczyny do A. R. kierowane jest postanowienie wraz z uzasadnieniem dotyczącym wyłącznie M. Sp. z o.o. w likwidacji w B. wraz z pouczeniem o możliwości zaskarżenia tegoż wydanego postanowienia (skąd wynika gravamen A. R. co do zaskarżenia zażaleniem postanowienia dotyczącego wyłącznie skargi M. Sp. z o.o. w likwidacji w B.);

2. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 156 p.p.s.a. poprzez niedokonanie sprostowania z urzędu omyłek pisarskich polegających na pomyleniu danych osobowych osób o tym samym nazwisku;

3. naruszenie przepisów postępowania poprzez odrzucenie skargi A. R. z powodu rzekomych braków – w sytuacji w której one nie wystąpiły i doszło wyłącznie do omyłki po stronie organów sądowych.

Podnosząc te zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nakazanie Sądowi I instancji podjęcia odpowiednich czynności wyjaśniających, sprostowania ewentualnych omyłek oraz poinformowania skarżącego co do losów złożonej przez niego skargi i tego czy nadano jej zwykły bieg, jeśli tak – na jakim etapie rozpoznania się ona znajduje. Skarżący wniósł ponadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Mając na uwadze przebieg zawisłego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku postępowania w przedmiocie skarg wniesionych przez M. Sp. z o.o. w likwidacji w B. i A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 18 czerwca 2025 r. oraz treść wniesionego od postanowienia Sądu I instancji z dnia 1 kwietnia 2026 r. zażalenia stwierdzić należy, że rzeczone zażalenie pomimo, iż sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika, w swojej istocie jest wnioskiem o udzielenie informacji w sprawie, co do jej przebiegi i czynności, jakie zostały w związku z powołanymi skargami podjęte przez WSA w Białymstoku. Żaden bowiem z postawionych w petitum zażalenia zarzutów, z wyłączeniem zarzuty z punktu 2 petitum zażalenia, faktycznie nie wskazuje na wadliwość, jakiej zdaniem strony ją wnoszącej, mógł dopuścić się Sąd I instancji odrzucając skargę M. Sp. z o.o. w likwidacji w B. na powołaną decyzję SKO w Białymstoku.

Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje w ramach ujętych w niej regulacji obowiązku informowania strony, w formie orzeczenia, o przebiegu toczącego się lub zakończonego postępowania sądowadministracyjnego. Innymi słowy, nie ma regulacji w powołanej ustawie procesowej, która pozwalałaby lub nakazywała sądowi w wydawanym orzeczeniu (wyroku lub postanowieniu) informować strony o aktualnym stanie sprawy i podejmowanych w jej toku czynnościach.

Nie stanowi przy tym takiej możliwości naczelna zasada postępowania przed sądami administracyjnymi udzielania pomocy stronom, określona w art. 6 p.p.s.a., która pozwala sądowi, w razie uzasadnionej potrzeby, na udzielanie stronom występującym w sprawie bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego niezbędnych pouczeń co do czynności procesowych i skutków ich zaniedbań. Podkreślenia bowiem wymaga, że powołana zasada dotyczy czynności procesowych i ich skutków, co ma na celu zagwarantowanie stronie występującej w sprawie bez profesjonalnego pełnomocnika prawidłowego przebiegu postępowania zmierzającego do przeprowadzenia kontroli kwestionowanego przez stronę aktu organu administracji publicznej.

W tym kontekście, stwierdzić należy, że Sąd I instancji poinformowała skarżącego A. R. o połączeniu do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia, na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a., sprawy wywołanej jego skargą (zarejestrowaną pod sygnaturą II SA/Bk 1582/25) ze sprawą wywołaną skargą M. Sp. z o.o. w likwidacji w B. (zarejestrowaną pod sygnaturą II SA/Bk 1371/25), która to informacja została doręczona skarżącemu w dniu 8 grudnia 2025 r.

Podsumowując, stawiane w zażaleniu zarzuty nie mogły odnieść oczekiwanego przez jej autora skutku, albowiem jak już wskazano nie były one w swojej istocie zarzutami stawianym wobec postanowienia WSA z dnia 1 kwietnia 2026 r.. Wymienione w nim wątpliwości i pytania mogły zostać wyjaśnione poprzez skierowanie odpowiednich pytań do Wydziału Informacji Sądowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku lub właściwego Sekretariatu Wydziału WSA w Białymstoku, co mógł uczynić sam skarżący lub jego pełnomocnik przed wniesieniem zażalenia.

Jedyną uzasadnioną, wynikającą z zarzutu z punktu 2 petitum zażalenia, wątpliwością skarżącego A. R., na dzień doręczenia zaskarżonego postanowienia oraz sporządzenia i wniesienia na nie zażalenia, była okoliczność wadliwego wskazania strony skarżącej. Istotnie bowiem w komparycji postanowienia z dnia 1 kwietnia 2026 r. oraz jego uzasadnieniu wskazano, jako jedną z dwóch stron skarżących powołane rozstrzygnięcie SKO w Białymstoku, nie A. R., a M. R.. Wadliwość ta – jako oczywista omyłka w świetle analizy akt sprawy o sygnaturze II SA/Bk 1582/25, pod którą zarejestrowano skargę A. R. - została przez Sąd I instancji dostrzeżona i w następstwie sprostowana postanowieniem z dnia 7 maja 2026 r., które zostało doręczone skarżącemu, co wynika z informacji umieszczonych na zwrotnym poświadczeniu odbioru przesyłki zawierającej to postanowienie, w dniu 27 maja 2026 r.

Abstrahując od treści zarzutów zażalenia i jego uzasadnienia, stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie, co do istoty nie jest wadliwe. Sąd I instancji zasadnie, w stanie faktycznym sprawy odrzucił, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., skargę M. Sp. z o.o. w likwidacji w B. z powodu nieuzupełnienia jej braku fiskalnego (wpisu do skargi) w terminie wynikającym z wezwania do dokonania tejże czynności.

Końcowo zauważyć należy, że w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek orzeczenia (postanowienia) odrzucającego skargę A. R..

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.