Wojewoda D. skargą z dnia 24 sierpnia 2010 r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu uchwałę Rady Gminy K. z dnia 29 czerwca 2009r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego pomiędzy ul. [...]w środkowej części wsi T. wnosząc o stwierdzenie nieważności § 6 pkt 1 lit. u) i pkt 4 tej uchwały.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy K. przesłał do tut. Sądu egzemplarz uchwały Rady Gminy K. nr [...]z dnia 3 września 2010r. w sprawie uznania skargi Wojewody D. z dnia 24 sierpnia 2010r. oraz uchwały Rady Gminy K. nr [...]z dnia 3 września 2010 r. w sprawie uchylenia §6 pkt 1 lit u i pkt 4 uchwały Rady Gminy K. nr [...]z dnia [...]r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego pomiędzy ul. [...] w środkowej części wsi T.M. Pismem z dnia 22 września 2010r. Wojewoda Dolnośląski cofnął skargę złożoną w przedmiotowej sprawie, w uzasadnieniu wskazał, że skoro Rada Gminy K uwzględniła w całości zarzuty podniesione w skardze i uchwałą nr XLVII/577/10 z dnia 3 września 2010 r. uchyliła zaskarżone przez organ zapisy to cofnięcie skargi należy uznać za zasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przepis art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. stanowi, że skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, chyba że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie z regulacją art. 161 § 1 pkt 1) p.p.s.a. cofnięcie skargi powoduje skutek w postaci umorzenia postępowania. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Czynność procesowa strony skarżącej - dokonana w przedmiotowej sprawie wobec uwzględnienia skargi w całości przez Radę Gminy w Kobierzycach nie budziła wątpliwości, w związku z czym cofnięcie skargi należało uznać za dopuszczalne. W tej sytuacji dalsze prowadzanie postępowania sądowego w sprawie uznano za bezprzedmiotowe.
W konsekwencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 1) i § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu
