Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 7 września 2017 roku Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 7 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. G. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł.) z dnia [...] roku znak: [...] UNP: [...] w przedmiocie: odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 rok oraz uchylenia decyzji w części określającej wysokość zobowiązania podatkowego w tym podatku i umorzenia postępowania. p o s t a n a w i a: oddalić wniosek.

Postanowieniem z 26 stycznia 2017 roku referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjny w Łodzi przyznał J. G. prawo pomocy poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi ponad kwotę 100 zł i oddalił w pozostałym zakresie jej wniosek o całkowite zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [..] roku odmawiającą skarżącej stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 rok oraz uchylającą decyzję w części określającej wysokość zobowiązania podatkowego w tym podatku i umarzającą postępowanie.

W uzasadnieniu wskazano, że wnioskodawczyni samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, którego jedynym źródłem utrzymania jest emerytura w kwocie 1.945 zł. Wnioskodawczyni jest współwłaścicielką domu o powierzchni 100 m2, w którym zamieszkuje nie posiada innego majątku. Stałe miesięczne koszty utrzymania ponoszone przez stronę zamykają się kwotą ok. 500 zł (gaz, energia elektryczna, opał, woda, telefon) oraz wydatki na leki ok. 100 zł miesięcznie. Strona jest także obciążona obowiązkiem spłaty kredytów bankowych z ratami miesięcznymi w wysokości ok.1.000 zł. Uwzględniając powyższe, wysokość wpisu od skargi w sprawie niniejszej (843 zł), w celu zachowania prawa do sądu, za zasadne uznano obniżenie opłaty od skargi do kwoty możliwej dla strony do poniesienia tj. kwoty 100 zł. Wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych uznano za nieuzasadniony. Wnioskodawczyni dysponuje bowiem stałym miesięcznym dochodem w wysokości 1.945 zł, który w zestawieniu z wykazanymi niezbędnymi kosztami utrzymania 500 zł (do których nie można zaliczyć wydatków na spłatę ponad miarę zaciągniętych kredytów bankowych), pozwala w ocenie referendarza sądowego na wygospodarowania kwoty 100 zł stanowiącej ułamek należnego wpisu od wniesionej skargi. Z posiadanego dochodu wnioskodawczyni jest także w stanie czynić drobne oszczędności na pokrycie ewentualnych dalszych kosztów sądowych, których wysokość będzie już zdecydowanie niższa.

Wyrokiem z 29 marca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] roku.

W dniu 26 maja 2017 roku, do sądu wpłynęła skarga kasacyjna podatniczki od powyższego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W złożonym na formularzu PPF oświadczeniu o stanie rodzinnym majątku i dochodach wnioskodawczyni ponownie wskazała, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, którego miesięczny dochód w związku z zajęciem komorniczym wynosi ok. 1.900 zł Wnioskodawczyni jest właścicielką domu o powierzchni ok 90 m2 wraz z działką , w którym zamieszkuje, nie posiada innego majątku. Stałe miesięczne koszty utrzymania ponoszone przez stronę zamykają się kwotą ok. 350 zł (media +leki). Strona jest także obciążona obowiązkiem spłaty zaciągniętych kredytów bankowych, a wysokość obciążających ją miesięcznie rat kredytowych wynosi ok.1.200 zł. Ponadto na stronę nałożona została grzywna spłacana w ratach po 150 zł miesięcznie. Zarządzeniem z 21 czerwca 2017 roku pełnomocnik skarżącej został wezwany do udokumentowania okoliczności podnoszonych w ponownym wniosku o prawo pomocy tj wysokości miesięcznych dochodów wnioskodawczyni oraz wysokości zajęcia komorniczego, na które wskazuje we wniosku o prawo pomocy, nadesłanie wyciągów z wszystkich posiadanych rachunków i lokat bankowych za ostatnie 2 miesiące, udokumentowanie wysokości ponoszonych wydatków na mieszkanie oraz innych stałych obciążeń gospodarstwa domowego skarżącej w tym wskazanych we wniosku o prawo pomocy rat kredytowych oraz spłacanej grzywny. Mimo przedłużenia terminu do wykonania powyższego wezwania pozostało ono bez odpowiedzi.

Referendarz sądowy zważył, co następuje:

Wniosek nie jest zasadny.

Aktualnie rozpoznawany wniosek jest ponownym wnioskiem skarżącej o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wskazać należy, że prawomocnym postanowieniem z dnia 26 stycznia 2017 roku referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi przyznał J. G. prawo pomocy poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi ponad kwotę 100 zł i oddalił wniosek o całkowite zwolnienie od kosztów sądowych. Wobec powyższego rozpoznanie kolejnego wniosku skarżącej winno nastąpić w kontekście art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017, poz. 1369 ), dającego prawo uchylenia lub zmiany prawomocnego postanowienia wskutek zmiany okoliczności sprawy, z uwzględnieniem materialnych przepisów stanowiących podstawę przyznania prawa pomocy zawartych w art. 243 i następnych powołanej ustawy.

W tym miejscu wskazać należy, że jakkolwiek strona, po prawomocnym oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, może złożyć kolejny wniosek o jego przyznanie, to jednak rozpoznanie tego kolejnego wniosku nie może polegać na weryfikowaniu ocen i rozstrzygnięcia objętych wcześniejszym prawomocnym postanowieniem. Prawomocne postanowienie w tym zakresie wiąże nie tylko strony, ale także sąd (art. 170 p.p.s.a.). Ponowne rozstrzygnięcie w przedmiocie prawa pomocy jest dopuszczalne, ale tylko z uwagi na takie okoliczności, które powstały później i w sposób zasadniczy zmieniają sytuację materialną strony. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 czerwca 2008 roku sygn. akt II OZ 654/08).

W obecnie rozpoznawanym, wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, pełnomocnik wnioskodawczyni wskazał na pogorszenie jej kondycji finansowej wynikające z faktu spłaty w ratach orzeczonej kary grzywny. Powyższe oświadczenia nie zostały jednak przez skarżącą w żaden sposób udowodnione, mimo, że to w jej interesie leżeć powinno prawidłowe oraz pełne wyjaśnienie jej rzeczywistej sytuacji materialnej i możliwości płatniczych. We wniosku także wskazano także, że wzrosła o 200 zł wysokość spłacanych przez stronę rat kredytowych, ale ta okoliczność również nie została wykazana. Niezależnie do zasygnalizowanych wątpliwością wynikających z braku jakichkolwiek dokumentów potwierdzających dane wskazane w formularzu PPF wskazać należy, że w dalszym ciągu podstawowym źródłem utrzymania skarżącej pozostaje jej świadczenie emerytalne w zadeklarowanej przez stronę kwocie 1.900 zł netto, które w zestawieniu z zadeklarowanym na poziomie 350 zł kosztami utrzymania i wysokością obciążających ją w chwili obecnej kosztów sądowych w wysokości 422 zł nie pozwala na przyjęcie tezy braku możliwości sfinansowania kosztów procesu. Ponadto strona w oświadczeniu na formularzu PPF wskazała, że korzysta z pomocy finansowej synów. Wobec tego, że twierdzenia skarżącej wskazujące na pogorszenie jej sytuacji materialnej nie zostały poparte żadnymi dokumentami stosownie do art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało uznać, że wnioskodawczyni nie wykazała, że jej sytuacja materialna uległa pogorszeniu w stosunku do tej, która była przedmiotem oceny w prawomocnym postanowieniu z 26 stycznia 2017 roku w stopniu uzasadniającym przyznanie prawa pomocy. W tych okolicznościach brak jest podstaw do uwzględnienia jej ponownego wniosku w zakresie przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 165 i art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 170 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.

Ake.