Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 19 lutego 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Robert Talaga Asesor WSA Jacek Rejman po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 lutego 2026 roku sprawy ze skargi B. sp. z o. o. z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę.

Starosta [...] decyzją z dnia 30 października 2024 r. Nr [...] umarzył postępowanie dot. wydania zezwolenia na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej, zaliczonych do użytków rolnych klasy IVa, wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego, stanowiących część działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], o powierzchni 0,0100 ha, położonych w obrębie ewidencyjnym [...] gmina [...], przeznaczonych pod eksploatację górniczą [...].

Podaniem z dnia 8 stycznia 2025 r. spółka B. Sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej też jako skarżąca, strona lub B. ) reprezentowana przez prezesa zarządu M. P., złożyła do Starosty [...] wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją z dnia 30 października 2024 r. nr [...]

We wniosku o wznowienie postępowania powołano się na podstawę z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 dalej k.p.a.), to jest wykryciem nowych dowodów i istotnych okoliczności w sprawie, w postaci potwierdzenia, że wyłączone z produkcji rolnej grunty rolne zaliczają się do III klasy, a nie jak wskazano w decyzji z dnia 30 października 2024 r. do klasy lVa i nie wymagają wydania decyzji w sprawie ich wyłączenie z produkcji rolnej.

Starosta [...] decyzją z 10 czerwca 2025 r. działając na podstawie art. 151 §1 pkt 1 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji z 30 października 2024 r., wskazując na brak przesłanek do wznowienia postępowania określonych w art. 145 § 1 k.p.a. a w szczególności pkt 5 tego przepisu.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że skarząca nie wykazała istnienia nowych, istotnych okoliczności faktycznych lub dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, nie były znane organowi, mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Starosta zwrócił uwagę, że w uzasadnieniu do decyzji nr [...] z 30 października 2024 r. umarzającej postępowanie jako bezprzedmiotowe w sprawie wydania zezwolenia na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej, zaliczonych do użytków rolnych klasy IVa, wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego, stanowiących część działki nr [...], położonych w obrębie [...] gmina [...], zostały szczegółowo wyjaśnione przesłanki jej wydania, które w dalszym ciągu pozostają aktualne. Na terenie objętym wnioskiem o zezwolenie na wyłączenie występują grunty rolne klasy IVa, wytworzone z gleb pochodzenia mineralnego, które nie wymagają zezwolenia na wyłączenie z produkcji rolniczej.

Zgodnie z §3 i §4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 września 2012 r. w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów (Dz.U. poz. 2012 r. poz. 1246), klasyfikację przeprowadza starosta z urzędu albo na wniosek właściciela gruntów podlegających klasyfikacji albo innego władającego takimi gruntami wykazanego w ewidencji gruntów i budynków, zwanych dale "właścicielem". Z urzędu klasyfikację przeprowadza się na gruntach, które nie zostały dotychczas sklasyfikowane, na gruntach zmeliorowanych - po upływie 3 lat od wykonania urządzeń melioracji wodnych, na gruntach objętych postępowaniem scaleniowym, na gruntach, na których starosta zarządził przeprowadzenie modernizacji ewidencji gruntów i budynków albo okresowej weryfikacji danych ewidencyjnych - w przypadku zmiany użytków gruntowych na gruntach podlegających klasyfikacji, po wystąpieniu klęski żywiołowej powodującej zmiany środowiska glebowego, po zalesieniu gruntów na podstawie przepisów o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej lub na podstawie przepisów o wspieraniu obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Ponadto Starosta [...] nie posiada kompetencji w zakresie ustalenia szkody zniszczeń wobec czego postępowanie podlegało umorzeniu.

Spółka B. Sp. z o.o. odwołała się od powyższej decyzji, podkreślając że w sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. a sporne grunty mają klasę III, a nie IVa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 21 sierpnia 2025 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1) w związku z art. 145 § 1 pkt 5) i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Kolegium uznało za prawidłowe stanowisko Starosty [...], iż decyzja [...] z 30 października 2024 r. w sprawie wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej zawiera właściwe ustalenia, dotyczące jednej klasy bonitacyjnej. W treści decyzji wskazano, że wyłączeniu podlegały użytki rolne klasy IVa, o powierzchni 0,0100 ha, wytworzone z gleb pochodzenia mineralnego. Powyższe potwierdza dołączona do sprawy dokumentacja (m.in. wykaz nieruchomości planowanych do zajęcia pod roboty górnicze [...] w II półroczu 2024 r. z dnia 26 czerwca 2024 r. podpisany przez Geodetę uprawnionego, wykaz gruntów do wyłączenia z produkcji rolniczej - stan na dzień 31 grudnia 2024 r. potwierdzony przez uprawnionego mierniczego Górniczego oraz Dział Mierniczo-Geologiczny - TMG, mapę działek przeznaczonych do wyłączenia z produkcji rolniczej, stan na dzień 31.12.2024 r. Ponadto 27 września 2024 r. zostały przeprowadzone oględziny terenowe przedmiotowych gruntów. Teren objęty wyłączeniem z produkcji rolniczej został oznakowany palikami przez uprawnionego geodetę K. O.. Teren był porośnięty roślinnością zielną i nie uprawiany - ugorowany. Zgłoszone wówczas przez Spółkę zastrzeżenia dotyczyły granicy terenu objętego postępowaniem w sprawie wyłączenia z produkcji rolniczej oraz dwukrotnego zdjęcia górnych warstw gleby i zepchnięciu ich wraz z drzewostanem i krzewami na grunty sąsiednie (stanowiące już własność PAK [...] S.A.), w wyniku czego grunty utraciły walory rolnicze i stały się nieużytkiem. Ponadto Spółka m.in. wnioskowała o dokonanie aktualnej klasyfikacji gleboznawczej gruntów. Wyjaśniając powyższe uwagi i żądania Spółki B. wskazano, że zgodnie z Rozporządzeniem w sprawie ewidencji gruntów i budynków nieużytki to grunty rolne nienadające się bez znacznych nakładów do działalności wytwórczej w rolnictwie: bagna, piaski, naturalne utwory fizjograficzne, takie jak; urwiska, strome stoki, uskoki, skały, rumowiska, zapadliska, nisze osuwiskowe, piargi; grunty pokryte wodami, które nie nadają się do produkcji rybnej. Na terenie objętym wnioskiem o zezwolenie na wyłączenie występują grunty rolne klasy IVa, wytworzone z gleb pochodzenia mineralnego. Na przedmiotowych gruntach mamy do czynienia wyłączenie z odłogiem, a nie nieużytkiem.

W świetle całego zgromadzonego materiału dowodowego, zasadnie w ocenie Kolegium organ I instancji stwierdził, że grunty położone na części działki nr [...] w obrębie [...] gmina [...], położone są na użytkach rolnych klasy IVa, wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego. Na ww. gruntach nie była prowadzona działalność wydobywcza węgla brunatnego z [...] i nie nastąpiło inne niż rolnicze użytkowanie gruntów - przedmiotowy teren, nadal był gruntem rolnym. Ponadto zasadnie wskazano, że w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie ma podstaw prawnych do rozpatrzenia żądań Spółki B. w zakresie gleboznawczej klasyfikacji gruntów. Zgłoszone przez Spółkę zniszczenia na przedmiotowym terenie, tj. między innymi drzew i krzewów również nie mogły być rozpoznane w postępowaniu administracyjnym o wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej, a właściwym do rozpoznania powyższego jest sąd powszechny.

Kolegium podkreśliło, że klasa bonitacyjna została zweryfikowana na podstawie danych ewidencyjnych i potwierdzona w wyniku oględzin terenowych. Strona nie przedstawiła wiarygodnych dowodów mogących tę ocenę skutecznie podważyć. Odręczne szkice i oznaczenia mapowe przedłożone przez Spółkę nie stanowią dokumentów urzędowych, ani wiarygodnych środków dowodowych w rozumieniu art. 75 §1 k.p.a. Decyzja o umorzeniu postępowania dot. wydania zezwolenia na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej, zaliczonych do użytków rolnych klasy IVa, wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego, stanowiących część działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], o powierzchni 0,0100 ha, położonych w obrębie ewidencyjnym [...] gmina [...], przeznaczonych pod eksploatację górniczą [...] została wydana na podstawie prawidłowych i obiektywnych ustaleń faktycznych, brak jest podstaw do jej uchylenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu spółka B. Sp. z o.o. z siedzibą w L. reprezentowana przez adwokata zaskarżyła w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 sierpnia 2025 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia 10 czerwca 2025 r., domagając się ich uchylenia i zasądzenia na swoją rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. naruszenie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2024 poz. 82 dalej jako u.o.g.r.l. )w zw. z art. art. 11 ust. 1b w/w ustawy poprzez wadliwe przyjęcie, zarówno przez Starostę [...], jak i przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że na części działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], o powierzchni 0,0100 ha, położonej w obrębie ewidencyjnym [...], gmina [...], objętej wnioskiem PAK [...] S.A. o zezwolenie na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej, występują wyłącznie grunty rolne klasy IVa, wytworzone z gleb pochodzenia mineralnego, a grunt ten nie jest zdewastowany czy zdegradowany, bowiem jest utrzymywany w postaci ugoru, odłogowany, wobec czego według organów administracji nie miałoby być podstaw do wydania względem w/w gruntu decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolniczej, podczas gdy w okolicznościach przedmiotowej sprawy w/w grunt nie jest obecnie gruntem rolnym klasy IVa, a nieużytkiem, przy czym uprzednio w w/w miejscu znajdowały się grunty rolne posiadające klasę III oraz IV, które to grunty straciły swój walor rolniczy na skutek dokonanej w styczniu 2023 r. działalności przemysłowej PAK [...] S.A., poprzez dwukrotne zdjęcie przez ten podmiot górnych warstw gleby i zepchnięcie ich wraz z drzewostanem i krzewami na działkę sąsiednią, co miało miejsce przed wydaniem pierwotnej decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 30 października 2024 r., a co odbyło się bez wymaganej przepisami decyzji konstytutywnej z art. 11 ust. 1 u.o.g.rl.

2. naruszenie art. 75 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie w toku przedmiotowego postępowania, zarówno przez Starostę [...], jak i przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wnioskowanego przez skarżącą dowodu z opinii biegłego w celu wykazania, jaka była uprzednio i jaka jest obecnie klasa gruntów na terenie objętym wnioskiem o zezwolenie na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej, albowiem w okolicznościach przedmiotowej sprawy wnioskowany przez Skarżącą dowód z opinii biegłego wykazałby, iż przedmiotowe grunty uznawane obecnie przez spółkę za nieużytek posiadały wcześniej III i IV klasę bonitacyjną, co w konsekwencji miałoby wpływ na to, jaką decyzję w kwestii wyłączenia z produkcji rolniczej zobowiązany byłby podjąć Organ I instancji w toku rozpoznawania wniosku złożonego przez PAK [...] S.A., w konsekwencji zatem należy uznać, iż organy administracji nie podjęły wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, jak również nie zebrały w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie;

3. naruszenie art. 75 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uznanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż skarżąca nie przedstawiła w toku prowadzonego postępowania wiarygodnych dowodów mogących skutecznie podważyć ocenę co do ustalonej przez organy administracji klasy bonitacyjnej gruntu objętego wnioskiem PAK [...] S.A. o zezwolenie na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej, przy czym takiego waloru mają nie mieć szkice i oznaczenia mapowe przedłożone przez spółkę, podczas gdy w/w dokumenty przedłożone przez Skarżącą nie musiały mieć waloru dokumentu urzędowego, by posiadać przymiot wiarygodności, pozwalający na ich podstawie na czynienie ustaleń faktycznych sprawy, a jednocześnie, Organ II instancji poza nader lakonicznym i zdawkowym stwierdzeniem o braku wiarygodności w/w dokumentów w ogóle nie wytłumaczył Skarżącej, dlaczego w istocie szkice i oznaczenia mapowe przedłożone przez spółkę mają nie być wiarygodne i dlaczego na ich podstawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze i Starosta [...] nie mogli czynić ustaleń faktycznych na temat tego, jaka była klasa bonitacyjna gruntu objętego wnioskiem PAK [...] S.A. o zezwolenie na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej;

4. naruszenie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez uznanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji, że Starosta [...] zasadnie odmówił uchylenia decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 30 października 2024 r., z uwagi na rzekomy brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli w ramach tak zakreślonej kognicji sądów administracyjnych, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja, została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Na wstępie wyjaśnić należy, że celem postępowania wznowieniowego jest ponowne rozpatrzenie sprawy, w sytuacji wystąpienia podstaw wznowienia określonych w art. 145 § 1 k.p.a., tj. jeśli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;

2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27;

4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję;

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;

7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2);

8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione oraz w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja (art. 145a k.p.a.) a także gdy zostało wydane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które ma wpływ na treść wydanej decyzji.

Postępowanie wznowieniowe służy kontroli prawidłowości decyzji ostatecznej i składa się z dwóch podstawowych etapów. Pierwszy z nich obejmuje jedynie badanie formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia postępowania. Na tym etapie organ zobowiązany jest do ustalenia, czy wniosek o wznowienie pochodzi od strony, czy opiera się na jednej z przesłanek opisanych w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145aa k.p.a. oraz czy został złożony w terminie określonym w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania jest więc możliwe dopiero po pozytywnej weryfikacji wymienionych wyżej warunków.

Po takiej weryfikacji, Starosta [...] postanowieniem z dnia 28 stycznia 2025 r. wznowił postępowanie zakończone decyzją z 30 października 2024 r. nr [...]

W podaniu inicjującym postępowanie wznowieniowe, skarżąca, jako podstawę wznowienia postępowania wskazała przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., bowiem w jej ocenie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Skarżąca twierdzi, że nowymi okolicznościami w sprawie związane są z tym, że wyłączone z produkcji rolnej grunty rolne zaliczają się do III klasy, a nie jak wskazano w decyzji z dnia 30 października 2024 r. do klasy lVa, wobec czego błędnie uznano, iż nie wymagają wydania decyzji w sprawie ich wyłączenie z produkcji rolnej.

W ocenie Sądu, organ słusznie przyjął, że wskazane przez skarżącą okoliczności, na które powołuje się spółka we wniosku o wznowienie postępowania nie mogą być kwalifikowane jako "nowe" czy "nieznane" przed wydaniem decyzji Starosty z 30 października 2024 r. ponieważ skarżąca powoływała je w postępowaniu głównym. W piśmie z dnia 25 października 2024 r. (k. 120) złożonym przed wydaniem decyzji z 30 października 2024 r. skarżąca spółka wskazała, że w związku z zawiadomieniem zakończeniu postępowania w sprawie zezwolenia na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej, przeznaczonych pod eksploatację górniczą [...] stanowiących własność tutejszej Spółki oświadcza, że na obecnym etapie sprawa nie nadaje się do rozstrzygnięcia decyzją w sprawie wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej. Skarżąca podtrzymała wniosek złożony w dniu 27 września 2024 r. w trakcie oględzin terenowych o dokonanie aktualnej klasyfikacji gleboznawczej gruntów, które mają zostać wyłączone i wniosła o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy na fakt, że grunty które mają zostać wyłączone z produkcji rolniczej uznane obecnie za nieużytek posiadały wcześniej III i IV klasę, a na skutek dokonanych już w styczniu 2023 roku przez PAK [...] S.A. działań polegających na dwukrotnym zdjęciu górnych warstw gleby i zepchnięciu ich wraz z drzewostanem i krzewami na grunty sąsiednie (stanowiące już własność PAK [...] S.A.) utraciły walory rolnicze i stały się nieużytkiem.

Skarżąca w powyższym piśmie podała, że zniszczono przy tym barierę z drzew i krzewów, której zadaniem była osłoną przed zapyleniem z terenu odkrywki, a na powyższą okoliczność posiada znaczną dokumentację fotograficzną, jak też fakt ten został wykazany w opinii biegłego I. H. z dnia 25.01.2024 r.

W świetle powyższego pisma nie sposób w ocenie Sądu uznać by podnoszone we wniosku z dnia 8 stycznia 2025 r. okoliczności były nowe, skoro argumentacja tego wniosku powiela ww. pismo z 25 października 2024 r. Podkreślenia wymaga, że do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. niezbędne jest łączne stwierdzenie czterech przesłanek: ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy; okoliczności faktyczne lub dowody są nowe, ale istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, a okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. W sytuacji, gdy którykolwiek z tych warunków nie został spełniony, niemożliwe jest uchylenie decyzji ostatecznej. Wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 KPA), stąd podkreśla się konieczność zawężającej wykładni przepisów o wznowieniu postępowania oraz zapewnienia stronie wznowionego postępowania wszelkich gwarancji procesowych. Niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w toku postępowania pierwotnego czy przeoczenie okoliczności znanych organowi w chwili wydawania decyzji ostatecznej nie mogą być podstawą do wznowienia postępowania na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2025 r. sygn. akt I GSK 691/22, dost. CBOSA).

Podkreślenia wymaga, że celem nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, toczącego się na skutek wydania postanowienia o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną, nie może być bowiem ponowna weryfikacja zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z tego względu, że jest ona oceniana przez stronę czy organ jako wadliwa. Taki cel realizuje niewątpliwie postępowanie zwykłe, w ramach którego stronie przysługuje prawo kwestionowania dokonanej przez organ pierwszej instancji oceny dowodów w drodze odwołania do organu drugiej instancji, a po wyczerpaniu tego środka zaskarżenia służy skarga do sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z 6 maja 2021 r., III FSK 3344/21, dost. CBOSA). W ocenie Sądu strona skarżąca w postępowaniu wznowieniowym domaga się ponownego rozpoznania podnoszonych już wcześniej argumentów, w tym po raz kolejny zwraca się o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego (zob. pismo z 3 lutego 2025 r.). Przez pojęcie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę, które nieznane były organowi. Za takie okoliczności, nie można uznać wspomnianej argumentacji B. S.A., mapki, czy umowy dzierżawy z 17 grudnia 2017 r. (k. 22-23 akt administracyjnych). Ewentualna kwestia braku uczestnictwa w postępowaniu przez dzierżawcę K. P. może stanowić o odrębnej podstawie do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), lecz nie może być podnoszona przez spółkę.

Reasumując w niniejszej sprawie prawidłowo organy uznały, że przedstawione przez skarżącą okoliczności nie spełniają przesłanek z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w konsekwencji słusznie odmówiono uchylenia kwestionowanej decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Organy nie dopuściły się naruszenia zarzucanych w skardze przepisów, w szczególności art. 11 ust. 1 i 1b u.o.g.r.l. i art. 7, 75, 77 § 1, 80, 151 § 1 pkt 1 i 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jak już wyżej podniesiono obecnie zarzucane organom błędy bądź zaniechania w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym mogły być korygowane jedynie w toku instancji. Skarząca nie wniosła skargi od decyzji z 30 października 2024 r. a wznowienie postępowania nie może stanowić w rozpoznawanej sprawie substytutu środka zaskarżenia, który przysługiwałby w postępowaniu zwykłym.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.