Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant referent Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2017 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku przynależności do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski oddala skargę

Decyzją z dnia [...] maja 2016 r. Minister Sportu i Turystyki (dalej: organ) działając na podstawie art. 12b ust. 2 w związku z art. 12a ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2016 r. poz. 176, dalej: ustawa o sporcie) oraz na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej: Kpa) stwierdził, brak przynależności [...] (skarżący, P., Związku) do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski.

Do wydania przedmiotowej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z [...] grudnia 2015 r. Minister Sportu i Turystyki zawiadomił stronę postępowania - [...] o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia czy P. przynależy do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski (dalej: MKOI), o której mowa w art. 12a ust. 1 ustawy o sporcie.

Podstawą wszczęcia przedmiotowego postępowania było powzięcie przez Organ informacji o możliwym niespełnieniu przez stronę przesłanek wynikających z art. 12a ust. 1 ustawy o sporcie.

Organ włączył do akt postępowania odpis decyzji z [...] lutego 2013 r. Nr [...], którą Organ orzekł o zastosowaniu wobec Związku środka nadzoru, o którym mowa w art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o sporcie, tj.: udzielił Zarządowi P. upomnienia w związku z niedostosowaniem działalności do wymogów określonych w ustawie o sporcie, ze względu na nieprzedstawienie zaświadczenia o przynależności Związku do międzynarodowej federacji sportowej uznanej przez MKOL, o której mowa w art. 11 ust 2 pkt. 4 ustawy o sporcie oraz zażądał od władz niezwłocznego podjęcia działań mających na celu zapewnienie stanu zgodnego z prawem, tj. przedstawienie zaświadczenia o przynależności Związku do międzynarodowej federacji sportowej uznanej przez MKOI., która to decyzja jest prawomocna.

W związku z powyższą decyzją Organu, P. przekazał Organowi dokumentację, która została włączona do akt niniejszego postępowania wskazującą na członkostwo P. w organizacji T. (dalej: T.). W piśmie pełnomocnika Związku z [...] maja 2014 r. które włączono do akt postępowania wskazano, że organizacja T. znajduje się na liście organizacji uznanych przez MKOL, a tym samym P. przedkładając Organowi stosowane zaświadczenie spełnił ciążący na nim obowiązek.

Mając na uwadze powyższe, Organ zawiadamiając stronę o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie, jednocześnie tym samym pismem wezwał Związek do przedłożenia zaświadczenia o przynależności P. do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez MKOI.

W toku niniejszego postępowania Związek nie przedłożył Organowi jakiejkolwiek nowej dokumentacji w tym zakresie. W odpowiedzi na wskazane zawiadomienie strona w piśmie z [...] stycznia 2016 r. domagała się natomiast od Organu wyłączenia z postępowania "funkcjonariuszy publicznych zatrudnionych w Ministerstwie Sportu i Turystyki: A. S. i A. B. i innych funkcjonariuszy publicznych zatrudnionych w Organie, którzy jak wskazał P. "pozbawili bez podstawy prawnej P. jego wyłącznych praw ustawowych określonych w art. 13 ust. 1 ustawy o sporcie, zawiadomienia prokuratora oraz Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego.

Ponadto w piśmie z [...] lutego 2016 r., Związek domaga się "unieważnienia postanowienia z [...] stycznia 2016 r.", wznowienia postępowania dowodowego oraz rozpatrzenia zgłoszonych przez P. wniosków.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ w pierwszej kolejności odniósł się do kwestii związanych z wyłączeniem pracowników i wskazał, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek określonych w art. 24 Kpa, wobec czego nie ma podstaw do wyłączenia któregokolwiek z pracowników biorących w nim udział.

W dalszej kolejności, odnosząc się do żądań strony dotyczących "unieważnienia postanowienia z [...] stycznia 2016 r.", wznowienia postępowania dowodowego oraz rozpatrzenia zgłoszonych przez P. wniosków, organ wyjaśnił, że wskazane przez stronę pismo z [...] stycznia 2016 r., nie było postanowieniem, a zawiadomieniem zawierającym pouczenie o uprawnieniach strony wynikających z art. 10 Kpa oraz art. 73 § 1 Kpa. Ponadto, Organ wydłużył termin prowadzenia przedmiotowego postępowania postanowieniem z [...] lutego 2016 r. oraz z [...] kwietnia 2016 r., ze względu na skomplikowany charakter sprawy i w jego toku zapoznał się z przedstawionym przez Związek stanowiskiem w pełni zapewniając stronie prawo do czynnego udziału w postępowaniu zgodnie z postanowieniami Kpa.

Przechodząc do merytorycznej oceny sprawy organ wyjaśnił, że z treści art. 12a ust. 1 ustawy o sporcie wynika, iż polski związek sportowy jest obowiązany należeć do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez MKOI.

Międzynarodowa federacja sportowa w rozumieniu art. 12a ust. 1 ustawy o sporcie, do której należy polski związek sportowy powinna działać w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim, tj. ujętym w programie letnich lub zimowych igrzysk olimpijskich lub paraolimpijskich. Dopuszczalna w świetle powyższego unormowania jest jednak także przynależność do innej międzynarodowej federacji sportowej, a więc działającej w sporcie "nieolimpijskim", jednakże pod warunkiem, jej uznania przez MKOI. Uznanie danej międzynarodowej federacji sportowej przez MKOI jest tym samym każdorazowo warunkiem niezbędnym i koniecznym.

Odpowiednie regulacje MKOI tj. postanowienia Karty Olimpijskiej (dalej: Karta) przewidują możliwość uznania przez MKOI międzynarodowych federacji i stowarzyszeń międzynarodowych federacji (art. 3 pkt 3 Karty), a także pozarządowych organizacji związanych ze sportem, działających na szczeblu międzynarodowym, których statuty i działalność są zgodne z Kartą (art. 3 pkt 5 Karty).

Organ wskazał, że zgodnie z brzmieniem przepisu art. 12a ustawy o sporcie norma ta obejmuje swym zakresem wyłącznie przynależność do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub do innej międzynarodowej federacji sportowej uznawanej przez MKOI, a więc nie dotyczy ona innych organizacji, o których mowa w regulacjach MKOI.

Pojęcie międzynarodowej federacji zostało na gruncie przepisów Karty wyraźnie wyróżnione na tle innych organizacji sportowych. Zasady i kryteria uznania przez MKOI międzynarodowej federacji zostały określone w art. 25 Karty. Zgodnie z tym przepisem w celu rozwoju i propagowania Ruchu Olimpijskiego MKOI może uznać za międzynarodowe federacje międzynarodowe pozarządowe organizacje zarządzające jednym lub kilkoma sportami na szczeblu światowym i obejmujące organizacje kierujące takimi sportami na szczeblu krajowym. Statuty, sposób postępowania i działalność międzynarodowych federacji w Ruchu Olimpijskim muszą być zgodne z Kartą Olimpijską, włącznie z przyjęciem i wdrażaniem Światowego Kodeksu Antydopingowego. Podlegając powyższym przepisom, każda Międzynarodowa Federacja zachowuje niezależność i samodzielność w administrowaniu swoim sportem.

Informacje na temat międzynarodowych federacji sportowych uznanych przez MKOI dostępne są m. in. na stronie internetowej tego komitetu (http://www.olympic.org/ioc - zakładka "International Federations" dotycząca międzynarodowych federacji sportowych). Jak ustalono, do chwili obecnej uznanych przez MKOI jest 70 międzynarodowych federacji sportowych. Skarżący przedstawił dowód przynależności do T.. Jak wynika z informacji opublikowanej na ww. stronie T. nie jest jedną z 70 federacji uznanych przez MKOI.

Mając powyższe na uwadze organ uznał, że dokumentacja, która została włączona do akt niniejszego postępowania wskazującą na członkostwo P. w organizacji T. nie stanowi zaświadczenia o przynależności P. do międzynarodowej federacji uznanej przez MKOI.

Jak wynika z informacji opublikowanej na ww. stronie T. nie jest jedną z 70 federacji uznanych przez MKOI. Przy czym należy zaznaczyć, że nie kwestionuje się faktu uznania organizacji T. przez MKOI, wskazać należy jednak, że nie jest to międzynarodowa federacja sportowa w rozumieniu art. 12a ustawy o sporcie. Jak wynika ze statutu organizacji T. jej celem jest promocja sportu (art. 1 Rozdział II statutu T. i działalności przede wszystkim w zakresie tzw. "Sportu dla wszystkich" (art. 2 Rozdział II statutu T.). Zarządzanie jakimkolwiek sportem nie należy do jej celów statutowych w odróżnieniu od międzynarodowych federacji sportowych w rozumieniu art. 25 Karty. Jednocześnie wskazać należy, że członkami T. są różne podmioty, nie tylko organizacje sportowe. Jednym z członków T. jest również Minister Sportu i Turystyki. Fakt, że dana sportowa organizacja międzynarodowa jest członkiem T. nie oznacza, iż została uznana przez MKOI. Jak wynika z art. 1-3 Rozdziału VI statutu T. uznanie przez MKOI nie jest warunkiem członkostwa w tej organizacji. Nie można zatem uznać, że przedłożone przez Związek pismo T. stwierdzające przynależność do tej organizacji P. stanowi zaświadczenie o przynależności do międzynarodowej federacji sportowej uznanej przez MKOI.

Organ podkreślił, że zgodnie art. 12b ust. 1 ustawy o sporcie, polski związek sportowy, który nie należy do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez MKOI, staje się związkiem sportowym działającym w formie związku stowarzyszeń z dniem, w którym decyzja, o której mowa w ust. 2, stała się prawomocna. Natomiast w myśl art. 12b ust. 2 ustawy o sporcie, stwierdzenie braku przynależności do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez MKOI następuje w drodze decyzji ministra właściwego do spraw kultury fizycznej. W okolicznościach niniejszej sprawy Organ miał podstawy do stwierdzenia, że strona postępowania będąca polskim związkiem sportowym w rozumieniu art. 7 ustawy o sporcie nie należy do właściwej międzynarodowej federacji sportowej, o której mowa w art. 12a ust. 1 oraz art. 12b ust. 2 ustawy o sporcie.

Skarżący wywiódł od powyższej decyzji wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy.

Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. Minister Sportu i Turystyki działając na podstawie art. 12 b ust. 2 oraz art. 12a ust. 1 ustawy o sporcie w związku z art. 127 ust. 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje.

W uzasadnieniu podtrzymał dotychczasową argumentację i odniósł się do zarzutów odwołania wskazując, że bezprzedmiotowe są podnoszone we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy liczne zarzuty dotyczące kwestii związanych z działalnością F. oraz jej przynależnością do [...].

Organ wskazał, że uprawnienia nadzorcze ministra właściwego do spraw kultury fizycznej ustawa o sporcie ogranicza do polskich związków sportowych (art. 16 ustawy o sporcie). F. jako związek sportowy podlega nadzorowi starosty właściwego ze względu na siedzibę (art. 8 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach). Ewentualne zastrzeżenia co do prawidłowości działania tego podmiotu powinny były więc być wnoszone do właściwego organu. Należy podkreślić, że przedmiotowe postępowanie dotyczy wyłącznie kwestii określonej w art. 12a ustawy o sporcie tj. obowiązku przynależności do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski.

Podkreślił, że również nie są zasadne zarzuty dotyczące naruszenia art. 156 Kpa.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł [...]. Skarżący domagał się:

1. uchylenie skarżonych decyzji w całości,

2. zawieszenie wykonalności skarżonych decyzji w całości (wniosek w załączeniu),

3. zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania,

4. zobowiązanie Ministra Sportu i Turystyki do podjęcia wszelkich działań mających na celu zakończenie bezprawnego członkostwa i reprezentacji F. w [...].

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 6, 7, 107 § 1, 156 § 1 ust. 2, 3, 5 i 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2016 poz. 23).

W uzasadnieniu P. przyznał, że [...] nie jest członkiem właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski ponieważ Minister Sportu i Turystyki zrobił wszystko, aby zablokować nabycie członkostwa przez [...] we właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski. Minister Sportu i Turystyki od roku 2012 do dnia dzisiejszego faktycznie pozbawił [...] jego wyłącznych praw określonych w art. 13 ust. 1 pkt 1-4 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 o sporcie.

P. wskazał ,że właściwą dla dyscypliny sportu w jakiej działa [...] międzynarodową federacją sportową działającą w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub inną uznaną przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski jest [...] - dowód pismo Dyrektora Departamentu Sportu i Turystyki [...] w którym wyraźnie autor tego pisma potwierdza, że organizacja międzynarodowa "[...]" spełnia warunki formalne określone w art. 12a ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie.

[...] będący wyłącznie upoważniony do reprezentowania Polski w międzynarodowych organizacjach sportowych właściwych dla tańca sportowego został pozbawiony przez Ministra Sportu i Turystyki możliwości nabycia członkostwa [...], organizacji spełniającej warunki formalne określone w art. 12a ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie ponieważ Minister Sportu i Turystyki przyzwolił związkowi sportowemu "F." na reprezentowanie i bycie członkiem [...]. Z dokumentów przedstawionych przez F. (zaświadczenia wystawionego przez [...]) wynika, że członkostwo w [...], F. nabyła dnia [...] czerwca 2012 r. F. w chwili nabycia członkostwa w [...] nie posiadała ustawowego prawa do reprezentowania Polski w międzynarodowych organizacjach sportowych oraz nie spełniała warunku formalnego określonego w art. 5 ust 2 ustawy prawo o stowarzyszeniach niezbędnego do członkostwa w organizacjach międzynarodowych ponieważ F. nie podlega i nie przestrzega przepisów antydopingowych, a to narusza umowy międzynarodowe których Polska jest stroną, a w szczególności Międzynarodową Konwencję o zwalczaniu dopingu w sporcie sporządzoną w Paryżu dnia 19 października 2005 r. oraz Konwencję Antydopingową sporządzoną w Strasburgu dnia 16 listopada 1989 r.

Skarżący wskazał, że Minister Sportu nie wyraził zgody na utworzenie przez F. związku sportowego w sporcie tanecznym pn [...] (co potwierdził wyrok WSA z dnia 24 stycznia 2014 r. VI SA/Wa 1775/13.)

W ocenie Skarżącego [...] nie został przyjęty w poczet członków [...] ponieważ zarówno F. jak i Minister Sportu i Turystyki zlekceważyli wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1775/13, F. kontynuując członkostwo i reprezentację w [...], a Minister Sportu i Turystyki nie podejmując żadnych działań które chroniłyby ustawowe prawa [...] określone w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie.

Podkreślił, że zasadą jest przynależność jednej organizacji z danego kraju do międzynarodowej organizacji sportowej.

Skarżący stwierdził, że na terenie Polski funkcjonują dwie dyscypliny sportu o nazwie taniec sportowy. Jedna określona przepisami wydanymi na podstawie delegacji art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie, przez [...]

i drugą działająca na zasadzie przyzwolenia Ministra Sportu i Turystyki. Skarżąca zwróciła uwagę na nieprzestrzeganie przez F. obowiązującego prawa w Polsce.

W ocenie Skarżącego wydania przez Ministra Sportu i Turystyki decyzji Nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. i poprzedzającej ją decyzji Ministra Sportu i Turystyki [...] z dnia [...] maja 2016 r. miało na celu pozbawienie [...] praw polskiego związku sportowego i przyznanie praw polskiego związku sportowego F. Skutkiem takich działań jest faktyczne pozbawienie praw nabytych zawodników uczestniczących w rywalizacji sportowej w ramach [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podkreślił, że F., a tym bardziej [...] nie są polskimi związkami sportowymi i nie podlegają nadzorowi Ministra Sportu i Turystyki. Organ nie ma żadnego wpływu na proces przyjmowania polskich związków sportowych do międzynarodowych federacji sportowych, które są autonomicznymi podmiotami i same ustalają reguły przyjęcia członków, jak również przeprowadzają proces przyjęcia nowych członów do swojego grona. W sprzeczności z twierdzeniami Skarżącego o rzekomej działalności Organu, mającej na celu pozbawienia Związku praw i przyznania praw polskiego związku sportowego F., stoją przytoczone przez samego skarżącego decyzje Organu, w którym odmawia on wyrażenia zgody F. na utworzenie polskiego związku sportowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Na wstępie rozważań w niniejszej sprawie należy poczynić kilka uwag o charakterze formalno-prawnym. Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję ograniczył się do zbadania jej zgodności w świetle przepisów mających w sprawie zastosowanie. Nie leży bowiem w kognicji Sądu wdawanie się w rozważania w zakresie celowości i skuteczności rozwiązań wynikających z obowiązującego prawa, ani też oceny sporu toczącego się między P. i F. na tle przynależności do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski.

Jak wynika z art. 12a ustawy o sporcie na Polski Związek Sportowy nałożony został obowiązek przynależności do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski.

Dokonując wykładni powyższego przepisu w pierwszej kolejności należy wskazać na brak definicji legalnych pojęcia "międzynarodowej federacji sportowej lub innej uznanej przez MKOI" oraz charakterem prawnym przepisów Karty Olimpijskiej, która takie definicje zawiera.

Ustosunkowując się do powyższego należy w pierwszej kolejności wskazać, że w orzecznictwie sądowym dokonano już wykładni spornego w tej sprawie pojęcia, tyle że wydane w tym zakresie wyroki dotyczyły art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie (np. wyroki WSA w Warszawie z dnia 11 marca 2014 r., VI SA/Wa 2365/13 oraz z dnia z 9 października 2014 r., VI SA/Wa 2338/13).

Dla porządku wskazać należy, że w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie mowa jest o zaświadczeniu o przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski.

I tak, w orzecznictwie w ww. zakresie wskazuje się - a Sąd orzekający te poglądy podziela - że z treści art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, międzynarodowa federacja sportowa, do której należy polski związek sportowy powinna działać w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim, tj. ujętym w programie letnich lub zimowych igrzysk olimpijskich lub paraolimpijskich. Dopuszczalna w świetle powyższego unormowania jest jednak także przynależność do innej międzynarodowej federacji sportowej, a więc działającej w sporcie "nieolimpijskim", jednakże pod warunkiem jej uznania przez MKOI. Uznanie danej międzynarodowej federacji sportowej przez MKOI jest tym samym każdorazowo warunkiem niezbędnym i koniecznym.

Powyższy pogląd znajduje oparcie w piśmiennictwie, w którym wskazuje się, że art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie każdy polski związek sportowy musi należeć do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski. Korelatem tego obowiązku jest uprawnienie wyłączne polskiego związku sportowego do reprezentowania danego sportu w międzynarodowych organizacjach sportowych (art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o sporcie) - (tak: Badura Marcin, Basiński Hubert, Kałużny Grzegorz, Wojcieszak Marcin, Ustawa o sporcie Komentarz. Lex 2011, Komentarz do art. 7).

Pojęcie "międzynarodowych federacji", tj. "International Federations", w skrócie "IFs", na gruncie przepisów Karty Olimpijskiej zostało wyraźnie odróżnione od innych międzynarodowych organizacji sportowych. Zasady i kryteria uznania przez MKOI międzynarodowej federacji zostały określone w art. 25 Karty Olimpijskiej. Zgodnie z tym postanowieniem, w celu rozwoju i propagowania Ruchu Olimpijskiego, MKOI może uznać za Międzynarodowe Federacje międzynarodowe pozarządowe organizacje zarządzające jednym lub kilkoma sportami na szczeblu światowym i obejmujące organizacje kierujące takimi sportami na szczeblu krajowym. Statuty, sposób postępowania i działalności międzynarodowych federacji w Ruchu Olimpijskim muszą być zgodne z Kartą Olimpijską, włącznie z przyjęciem i wdrażaniem Światowego Kodeksu Antydopingowego. Podlegając powyższym zapisom, każda Międzynarodowa Federacja zachowuje niezależność i samodzielność w administrowaniu swoim sportem.

W postanowieniach Karty Olimpijskiej jest także mowa o możliwości uznania przez MKOI stowarzyszeń Międzynarodowych Federacji (art. 3 pkt 3 Karty: The IOC may recognise (...) associations of IFs.), czy pozarządowych organizacji związanych ze sportem ("The IOC may recognise non-govemmental organisations connected with sport"), działających na szczeblu międzynarodowym, których statuty i działalność są zgodne z Kartą (art. 3 pkt 5 Karty). Te ostatnio wymienione organizacje nie są jednak międzynarodowymi organizacjami sportowymi i członkostwo w nich nie stanowi spełnienia wymogu przynależności do międzynarodowej federacji sportowej.

Nie można zatem zgodzić się, że wystarczający do spełnienia przesłanki z art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie - a zatem także i z 12a ust. 1 ww. ustawy - jest sam wymóg "uznawalności" danej organizacji przez MKOI, bez uwzględnienia rodzaju podmiotu.

Na tej podstawie Sąd doszedł do przekonania, że prawnie doniosły na gruncie art. 12a ust. 1 ustawy o sporcie jest wyłącznie status organizacji międzynarodowej, której członkiem jest skarżący. Nie ulega zaś wątpliwości, że organizacja do której bezpośrednio należy P. [...] (T.) znajduje się na liście organizacji uznanych przez MKOL jednak nie jest to organizacja, o której mowa w art. 12a ust. 1 ustawy o sporcie.

Dlatego Sąd uznał za słuszne stanowisko organu, że Związek nie wypełnia obowiązku, o którym mowa w art. 12a ust. 1 ustawy o sporcie, czemu zresztą P. nie zaprzecza.

W ww. zakresie należy także wskazać, że ustawa o sporcie nie określa kryteriów uznawania przez MKOI międzynarodowych federacji sportowych, dlatego w tym zakresie zastosowanie będą miały odpowiednie regulacje tej organizacji, przede wszystkim Karta Olimpijska.

Sąd uznaje powyższe za dopuszczalne wobec przyjętego w polskim sporcie modelu organizacyjnego. W projekcie ustawy o sporcie w ww. zakresie wskazano, że rozwiązanie takie zmierza do konsolidacji polskiego sportu oraz daje rękojmię zachowania przez polskie związki sportowe odpowiednich standardów etyczno- prawnych, jako że uznanie przez MKOI uwarunkowane jest przestrzeganiem postanowień Karty Olimpijskiej, Światowego Kodeksu Antydopingowego oraz globalnym charakterem danego sportu. Minister zresztą w zaskarżonej decyzji również ten sam fragment uzasadnienia projektu ustawy przytoczył.

W Komentarzu M. Badura, H. Basiński, G. Kałużny, M, Wojcieszak, podniesiono - rozpatrując źródła sprawowania nadzoru przez organy państwa (w zakresie objętym wyłącznością) nad prywatnoprawnymi i samodzielnymi organizacjami społecznymi - że co prawda przynależność do określonego typu międzynarodowej organizacji sportowej (zob. art. 11 ust. 2 pkt 4 i art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o sporcie) warunkuje uzyskanie i posiadanie statusu polskiego związku sportowego, jednak z drugiej strony determinuje także udział reprezentacji kraju w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym. Gdyby polskie związki sportowe nie były członkami międzynarodowych organizacji sportowych, udział reprezentantów Polski w imprezach sportowych rangi mistrzostw Europy czy mistrzostw świata, organizowanych przez międzynarodowe federacje, a nie przez struktury państwowe, byłby niemożliwy. Z tego względu ustawodawca niejako nadaje określone ramy organizacyjno-prawne sytuacji, która pozostaje poza jego wpływem i kontrolą. To uprawnienia wynikające z członkostwa w międzynarodowych federacjach sportowych umożliwiają bowiem polskim związkom sportowym faktyczną realizację części uprawnień wyłącznych przyznanych im przez ustawodawcę (art. 13 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o sporcie), a nie odwrotnie.

Co do charakteru prawnego Karty Olimpijskiej to w tym względzie można odwołać się do pracy E. J. Krześniaka pt. Kluby i organizacje sportowe w prawie polskim. Na tle rozwiązań zagranicznych, w której wskazano, że Karta Olimpijska jest podstawowym dokumentem zawierającym zasady ruchu olimpijskiego. Można wyznaczyć trzy podstawowe funkcje Karty .Olimpijskiej. Po pierwsze, jest ona narzędziem o charakterze konstytucyjnym (na wzór statutów międzynarodowych federacji sportowych) oraz opisuje podstawowe zasady olimpizmu i Ruchu Olimpijskiego. Po drugie, stanowi ona równocześnie statut MKOI. Po trzecie, określa wzajemne prawa i obowiązki MKOI, międzynarodowych federacji sportowych, narodowych komitetów olimpijskich oraz komitetów organizacyjnych igrzysk olimpijskich; statuuje również podstawowe zasady dotyczące odpowiedzialności dyscyplinarnej.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była decyzja Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] maja 2016 r., którą to decyzją działając na podstawie art. 12b ust. 2 w zw. z art. 12a ust. 1 ustawy o sporcie stwierdził brak przynależności [...] do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski.

W tym miejscu należy wskazać, że decyzja z art. 12b ust. 2 ustawy o sporcie ma charakter decyzji deklaratoryjnej, w której to decyzji organ potwierdza zaistnienie konkretnego stanu faktycznego.

Jak wynika z akt sprawy przed wydaniem wyżej wskazanej decyzji decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., utrzymaną w mocy decyzją z [...] maja 2013 r. Minister Sportu i Turystyki udzielił skarżącemu upomnienia w zw. z niedostosowaniem działalności do wymogów ustawy o sporcie ze względu na nieprzedstawienie zaświadczenia o przynależności do międzynarodowej federacji sportowej uznanej przez MKOL, o której mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie oraz zażądał od władz niezwłocznego podjęcia działań mających na celu zapewnienie stanu zgodnego z prawem.

W odpowiedzi na powyższą decyzję skarżący do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie przedłożył stosownego zaświadczenia, czemu skarżący nie przeczy, gdyż na str. 2 skargi wskazuje, że "[...] nie jest członkiem właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski ponieważ Minister Sportu i Turystyki zrobił wszystko, aby zablokować nabycie członkostwa przez [...] we właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski.

Reasumując w ocenie Sądu Minister był uprawniony do wydania zaskarżonej decyzji stwierdzającej brak przynależności P. do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski.

Skarżący w toku niniejszego postępowania powoływał się na treść art. 13 ust. 1 ustawy o sporcie, w którym wskazane są wyłączne prawa Polskiego Związku Sportowego.

Wśród wyłącznych praw wymienia się prawo do reprezentowania tego sportu w międzynarodowych organizacjach sportowych (art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o sporcie).

Podkreślenia wymaga fakt, że P. nie mógł dopełnić powyższego obowiązku, gdyż członkiem [...] (organizacji spełniającej warunki z art. 12a ust. 1 ustawy o sporcie) jest F..

Zasadą jest, że dany kraj posiada jednego reprezentanta w takiej organizacji.

W tym miejscu należy wskazać, że treść art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o sporcie w sferze prawa międzynarodowego nie ma najmniejszego znaczenia. Nie ulega jednak wątpliwości, że F., nie będąca Polskim Związkiem Sportowym, przy bierności Ministra Sportu i Turystyki naruszyła niewątpliwie art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o sporcie, gdyż jako związek sportowy nie posiadała wyżej wskazanego uprawnienia. W ocenie Sądu, Minister Sportu i Turystyki winien podjąć wobec F. działania mające na celu przywrócenie stanu zgodnego z polskim prawem.

Biorąc powyższe pod rozwagę, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.