Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 30 października 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant asystent sędziego Nina Krzemieniewska - Oleszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2012 roku przy udziale --- sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Z. na uchwałę Rady Gminy Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie określenia sposobu ustalenia opłat za korzystanie z gminnej sieci wodociągowej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

Prokurator Rejonowy w Zgierzu zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi uchwałę Rady Gminy Zgierz z dnia 28 marca 2000r., nr XX(181)00 w sprawie zmiany uchwały Rady Gminy Zgierz z dnia 23 lutego 1999r. nr VII(40)99 w sprawie określania sposobu ustalania opłat za korzystanie z gminnej sieci wodociągowej, zarzucając jej istotne naruszenie prawa tj. art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), art. 10 pkt 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1998r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrożeniem reformy ustrojowej państwa (Dz. U. z 1998r., Nr 162 poz. 1126), art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 1997r. Nr 9, poz. 43 ze zm.), poprzez uznanie, że przepisy te stanowią podstawę prawną nałożenia w drodze uchwały rady gminy obowiązku ponoszenia opłat za podłączenie do urządzeń wodociągowych, wniósł o stwierdzenie jej nieważności.

W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że sporna uchwała została na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy o samorządzie gminnym, a także art. 10 pkt 1 ustawy o zmianie niektórych ustaw, w związku z wdrożeniem reformy ustrojowej państwa oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce komunalnej. Zdaniem strony skarżącej zgodnie z ustawą o samorządzie gminnym organy gminy mogą wydawać przepisy gminne w zakresie zasad i trybu korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej. Powołane przepisy zaś nie mogą stanowić podstawy do określenia, obliczenia i ustalenia wysokości opłaty za podłączenie do sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji ogólnospławnej. Wskazano także, iż przedmiotowa uchwała jest aktem prawa miejscowego, czyli posiada cechę ogólności, generalności i abstrakcyjności (każdy podmiot przyłączający się do miejskiej sieci wodociągowej... wnosi... opłatę przyłączeniową), określa adresata -poprzez wskazanie jego cech nie wymieniając go z nazwy, dyspozycja określa postępowanie adresata i ma zastosowanie do wielu powtarzalnych okoliczności, stanowi podstawę do obliczenia i ustalenia "wysokości opłaty za każdorazowe włączenie się do istniejącej miejskiej sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej.

Dalej wyjaśniono, iż w polskim systemie prawa żaden przepis nie daje gminie uprawnień do ogólnego wprowadzenia opłat, a także ustalenia wysokości w drodze regulacji prawnych powszechnie obowiązujących, tymczasem zaskarżona uchwała (w § 1) stanowi, że opłata nałożona w uchwale Rady Gminy Zgierz z dnia 23 lutego 1999 r. nr VII (40)99 za podłączenie do istniejącej sieci wodociągowej będzie waloryzowana na początku każdego roku średniorocznym - wskaźnikiem GUS wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych za rok poprzedni na podstawie uchwały Zarządu Gminy Zgierz. Zdaniem strony skarżącej opłata ta ma cechy jednostronnie narzuconej mieszkańcom daniny publicznej, zatem zaskarżona uchwała wykracza poza prawotwórcze kompetencje rady ustalone przepisami art. 40 ustawy o samorządzie gminnym. Nie ma bowiem wyraźnego upoważnienia ustawowego (art. 40 ust. 1), nie należy też do kategorii aktów prawnych określających zasady i tryb korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej, a jednostronne nakładanie na obywateli jakichkolwiek obowiązków, w tym opłat, nie jest bowiem dopuszczalne bez wyraźnego upoważnienia ustawowego.

Rada Gminy Zgierz w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Organ przypomniał, że sporna uchwała wydana została na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy samorządzie gminnym oraz art. 4 ust. 1 pkt. 2 ustawy o gospodarce komunalnej. Pierwszy z powołanych przepisów stanowi, że do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach podatków i opłat w granicach określonych w odrębnych ustawach natomiast zgodnie z drugim, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, rada gminy postanawia o wysokości cen i opłat albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej.

Organ wskazał, że uchwała została podjęta ponad 12 lat temu i w świetle ówczesnego orzecznictwa sądowego, a także w opinii komentatorów powołany przepis ustawy o gospodarce komunalnej kształtuje generalną właściwość organów stanowiących do określania wysokości cen i opłat za usługi komunalne oraz za korzystanie z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej.

Nadmieniono także, iż podejmowanie tego rodzaju uchwał w końcu lat 90 było zjawiskiem powszechnym w całej Polsce i Gmina Zgierz w tym zakresie nie była odosobniona. Ustawa o samorządzie gminnym nakłada na gminy obowiązek zaopatrzenia w wodę ale bez przeznaczenia środków finansowych na ten cel. Przy korzystaniu tylko ze środków budżetu gminy, przy innych potrzebach (oświata, budowa dróg, kanalizacja), gdyby nie dobrowolnie przeznaczone środki mieszkańców, wybudowanie sieci wodociągowej trwałoby wiele lat. W okresie obowiązywania zaskarżonej uchwały nie było wystąpień ze strony mieszkańców o zwrot wpłaconych kwot, a także nie toczyły się w sądzie powszechnym procesy w tym przedmiocie. Z uchwały nie wynika stosowanie środków przymuszających. Także Wojewoda, w ramach sprawowanego nadzoru nad działalnością gminną nie zakwestionował przedłożonej mu uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 3 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ), dalej p.p.s.a., w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne właściwe są do kontroli zgodności z prawem uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego oraz aktów organów administracji rządowej stanowiących przepisy prawa miejscowego. Sąd administracyjny oceniając legalność zaskarżonej uchwały rady gminy ocenia jej zgodność z prawem na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dacie podejmowania tej uchwały.

Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Natomiast art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., Nr 142 poz. 1591 ze zm., powoływana także jako ustawa) stanowi, iż nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem.

.Wskazać należy też, iż stosownie do treści art. 50 ust. 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest między innymi prokurator, przy czym nie jest on objęty obowiązkiem uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Co więcej, na mocy art. 53 § 3 p.p.s.a. skarga prokuratora na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego nie jest ograniczona jakimkolwiek terminem. Oceniając legalność zaskarżonej uchwały Sąd miał również na względzie art. 94 ustawy o samorządzie gminnym, w świetle którego nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba, że (...) są one aktem prawa miejscowego.

Przedmiotowa uchwała odnosi się do sposobu ustalania opłat za korzystanie z gminnej sieci wodociągowej, a zatem posiada cechy pozwalające na zaliczenie jej do aktów prawa miejscowego. Adresatem tej uchwały są wszystkie podmioty korzystające z owej sieci i uchwała ta nakazuje im określone zachowanie, tj. obowiązek uiszczenia wskazanej w uchwale opłaty. Adresaci uchwały określeni zostali generalnie, a nie imiennie. Uchwała dotyczy sytuacji powtarzalnych, a nie jednorazowych. Zaskarżona uchwała ma zatem charakter normatywny, generalny i abstrakcyjny. Zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego, dlatego mając powyższe na względzie skarga jest w pełni dopuszczalna.

W myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997r. przepisy prawa miejscowego stanowią źródło prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Zgodnie z kolei z art. 94 Konstytucji organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa.

Zaskarżona uchwała wydana została na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy

z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 roku o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 1997 roku Nr 9, poz. 43 ze zm.).

Wymieniony przepis ustawy o samorządzie gminnym zawiera upoważnienie organu uchwałodawczego samorządu terytorialnego do ustanowienia przepisów prawa miejscowego. Stosownie bowiem do regulacji art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy o samorządzie gminnym, do wyłącznej właściwości rady gminy należy m. in. podejmowanie uchwał w sprawie podatków i opłat w granicach określonych w odrębnych ustawach.

Tymczasem art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce komunalnej określa, że jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organy stanowiącej jednostek samorządu terytorialnego postanawiają m. in. o wysokości cen i opłat albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej jednostek samorządu terytorialnego.

Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, w pełni podziela ugruntowany już w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, według którego organy gminy mogą wydawać akty prawa miejscowego w zakresie zasad i trybu korzystania z gminnych obiektów i urządzeń, ale w zakresie tego upoważnienia nie mieści się jednak wprowadzanie za pomocą uchwały opłat za korzystanie z tych urządzeń (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 lutego 2012r., w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1687/11; wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 stycznia 2012r., w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1688/11; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 19 lipca 2011r., w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 416/11; wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 września 2010r., w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 846/10; wyrok NSA z dnia 16 czerwca 1994r., w sprawie o sygn. akt SA/Po 230/94, dostępne internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).

Akt prawa miejscowego, będąc źródłem prawa powszechnie obowiązującego, jest aktem o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, musi więc zawierać wypowiedzi wyznaczające adresatom pewien sposób zachowania, ogólne wytyczne i reguły. Pojęcie "określenie sposobu ustalania opłat za korzystanie z gminne sieci wodociągowej" zawarte w tytule skarżonej uchwały jest właśnie takim ogólnym pojęciem, przez które należy rozumieć ogólne wytyczne i reguły bez konkretyzacji uprawnień czy obowiązków, w tym bez określania ścisłej wysokości opłat. Określenie więc przez radę sposobu ustalania opłat w akcie o charakterze generalnym, stanowiło przekroczenie jej ustawowych kompetencji, a tym samym czyniło kontrolowaną uchwałę sprzeczną z prawem.

W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, iż przepis art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy

o gospodarce komunalnej kształtował generalną właściwość organów stanowiących do określenia wysokości cen i opłat za usługi komunalne oraz za korzystanie z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej. Niemniej jednak, trzeba zauważyć, iż podstawą do ustalenia opłat nie może być powołany przepis art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce komunalnej, co znajduje swoje potwierdzenia w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych, które skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela (np. wyroki WSA w Krakowie z dnia 28 stycznia 2011r., w sprawie o sygn. akt: II SA/Kr 1133/10, Lex Nr 707804 oraz z dnia 22 listopada 2010r., w sprawie o sygn. akt: II SA/Kr 851/10, Lex Nr 657980; wyroki WSA w Kielcach z dnia 12 maja 2010r., w sprawie o sygn. akt: II SA/Ke 248/10, Wspólnota 2010/23/42 oraz z dnia 14 kwietnia 2010 roku, w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 172/10, Lex Nr 619916). Wskazana regulacja prawna stanowi bowiem, że jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organy jednostek samorządu terytorialnego postanawiają o wysokości cen i opłat albo o sposobie ustalenia cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej jednostek samorządu terytorialnego. Ust. 2 tego wskazanego artykułu umożliwia scedowanie tych uprawnień na organy wykonawcze tych jednostek.

Reasumując kwestionowana uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2, pkt. 8 u.s.g. oraz art. 4 ust.1 pkt.2 u.g.k. Żaden z powołanych przepisów nie uprawnia organów gminy do uregulowania w formie aktu prawa miejscowego kwestii opłaty za przyłączenie do sieci kanalizacyjnej. Wskazany art. 18 ust. 2, pkt. 8 u.s.g. stanowi, że rada gminy ma kompetencje do podejmowania "uchwał w sprawach podatków i opłat w granicach określonych w odrębnych ustawach". Ograniczenie kompetencji rady do podejmowania uchwał w sprawach podatków i opłat w granicach określonych w ustawach oznacza, że rada, podejmując uchwałę w tym zakresie, musi działać w ramach obowiązującego prawa. Wynika stąd, że gmina nie może wprowadzać podatków (opłat) nieprzewidzianych ustawami, nie dysponuje bowiem "pozaustawowym władztwem podatkowym". W nawiązaniu do powyższego należy zauważyć, że Rada Gminy Zgierz nie wskazała żadnych przepisów odrębnych, które uprawniałyby ją do unormowania materii objętej uchwałą. Nie ma zatem przepisów rangi ustawowej, które uprawniałyby organy gminy do uregulowania kwestii finansowego uczestnictwa mieszkańców gminy w budowie sieci kanalizacyjnej.

Również art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. nie mógł być podstawą dla podjęcia zaskarżonej uchwały. W myśl tego przepisu: "Jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego postanawiają o wysokości cen i opłat albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej jednostek samorządu terytorialnego. Powyższy nie może stanowić podstawy do podjęcia przez radę gminy uchwały nakładającej obowiązek uiszczenia opłaty w określonej wysokości w związku z włączeniem się do sieci wodociągowej, bowiem art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce komunalnej zawiera jedynie podstawę prawną do ustalenia cen za wodę z wodociągu gminnego (odpowiednio cen za odbiór ścieków do kanalizacji gminnej), nie można w żadnym względzie uznać tego przepisu za podstawę prawną nałożenia w drodze uchwały organu gminy obowiązku ponoszenia opłat za możliwość korzystania z urządzeń wodociągowych (kanalizacyjnych) lub opłat za podłączenie do tych urządzeń. W zakresie ustalania zasad i trybu korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej nie mieści się wprowadzanie opłat za podłączenie do nich.. Nadto podłączenie do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej nie jest ani "usługą komunalną" ani "korzystaniem z obiektów i urządzeń", toteż również z tego punktu widzenia art. 4 u.g.k. nie może być podstawą nałożenia na obywateli w drodze aktu prawa miejscowego obowiązku ponoszenia opłat za możliwość korzystania z urządzeń wodociągowych (kanalizacyjnych) lub opłat za podłączenie do tych urządzeń.

Podkreślenia również wymaga, co zostało zresztą słusznie podniesione przez stronę skarżącą na rozprawie, że zaskarżona uchwała doznała dodatkowej wadliwości na skutek sposobu jej ogłoszenia. Potwierdza to § 4 owej uchwały, gdzie jako miejsce jej publikacji wskazano miesięcznik "Na Ziemi Zgierskiej", wskazując, że wchodzi ona w życie z dniem ogłoszenia na tablicy ogłoszeń Rady Gminy Zgierz.. Wobec tego uznać należy, iż uchwała będąca przedmiotem skargi nie była publikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego.

Oceniając uchwałę jako akt generalny o mocy wiążącej należy mieć na uwadze wskazany w art. 88 ust. 1 Konstytucji wymóg jej ogłoszenia. Zgodnie z art. 42 ustawy o samorządzie gminnym zasady i tryb ogłaszania takich aktów określa ustawa z dnia 20 lipca 2000r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2010r., nr 17, poz. 95). Art. 13 pkt 2 tej ustawy nakazuje ogłoszenie w wojewódzkim dzienniku urzędowym, m.in. aktów prawa miejscowego stanowionych przez organ gminy. W myśl art. 4 powołanej ustawy akty te wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia. Z przepisów tych wynika, że warunkiem wejścia w życie aktu prawa miejscowego jest jego ogłoszenie w wojewódzkim dzienniku urzędowym oraz, że brak takiego ogłoszenia powoduje, że dany akt nie wywołuje zamierzonych skutków prawnych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2008r. wsparcie o sygn. akt I OSK 701/08, Lex nr 531834 oraz wyrok z dnia 1 marca 2010r., w sprawie o sygn. akt II OSK 2038/09, Lex nr 569729). Na dzień podjęcia zaskarżonej uchwały kwestie ogłaszania aktów tego rodzaju regulowały przepisy ustawy z dnia 22 marca 1990r. o terenowych organach rządowej administracji ogólnej (Dz. U. Nr 21, poz. 123 ze zm.) - art. 26 ust. 2 pkt 3 oraz rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 10 października 1990r. w sprawie zasad i trybu wydawania oraz rozpowszechniania wojewódzkich dzienników urzędowych. Skoro zatem zaskarżona uchwała nie została opublikowana w wojewódzkim dzienniku urzędowym zgodnie z przepisami regulującymi te kwestie w dacie jej podjęcia i nie została też opublikowana od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 20 lipca 2000r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2010r., nr 17, poz. 95), a pobierano na jej podstawie opłaty, to niezachowanie względem zaskarżonej uchwały wymagań przewidzianych m.in. w Konstytucji RP (art. 88 ust. 1) i powołanej ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych stosownie powoduje konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. z uwagi na rażące naruszenie prawa w zakresie procedury jej podejmowania.

Na koniec wskazać należy, iż wyrokiem z dnia 30 października 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 688/12 stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy Zgierz z dnia 23 lutego 1999r. nr VII/40/99 w przedmiocie określenia sposobu ustalania opłat za korzystanie z gminnej sieci wodociągowej, zmienionej przez uchwałę będącą przedmiotem skargi w niniejszej sprawie. Z powyższego wynika, iż wyeliminowanie z obrotu prawnego powyższej uchwały jest kolejną okolicznością uzasadniającą konieczność stwierdzenia nieważności również uchwały zmieniającej. Stwierdzenie nieważności jest rozstrzygnięciem deklaratoryjnym, obalającym domniemanie legalności i prawidłowości zaskarżonego aktu. Stwierdzenie nieważności działa ex tunc, czyli z mocą wsteczną od daty wyeliminowania z obrotu prawnego aktu prawa miejscowego sprzecznego z prawem. Innymi słowy niezgodność aktu prawa miejscowego z prawem powszechnie obowiązującym powoduje nieważność tego aktu od już daty jego uchwalenia, zatem od samego początku taki akt nie wywołuje żadnych skutków prawnych z niego wynikających.

Przypomnieć wypada pogląd wyrażony przez Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 14 września 1994 roku (sygn. akt W 5/94, OTK 1994, cz. II, poz. 44), zgodnie z którym zmiana lub uchylenie zaskarżonej do sądu uchwały nie czyni zbędnym wydania przez sąd wyroku, jeżeli zaskarżona uchwala może być zastosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego jej podjęcie. W uchwale zaś z 14 lutego 1994 roku (sygn. akt K 10/93, OTK 1994, cz. I, poz. 7) Trybunał stanął na stanowisku, że "przepis obowiązuje w danym systemie prawa, jeśli można go zastosować do sytuacji z przeszłości, teraźniejszości lub przyszłości". Nieobowiązywanie aktu prawnego nie oznacza więc, że przestał on kształtować stosunki prawne istniejące nadal po dacie, w której przestał obowiązywać. Przepisy zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu, w przypadku niestwierdzenia ich nieważności, mogą mieć w dalszym ciągu zastosowanie do okresu obowiązywania zaskarżonej uchwały, czyli od momentu jej wejścia w życie do czasu wejścia w życie przepisów ją derogujących (zob. WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 7 grudnia 2010r., w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 892/10, Lex nr 754097; WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 7 października 2008r., w spawie o sygn. akt II SA/Ol 458/08, Lex nr 475256).

Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 147 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdzono, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.

m.o.