Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M. H. -P. i L. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lipca 2020 r., znak [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku oddala skargę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 14 lipca 2020 r., znak [...] – w rozpoznaniu wniosku M. H. –P. i L. P. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku w sprawie aktualizacji opłaty z tytułu użytkowania wieczystego w [...] części działki nr [...] położonej na os. [...] w K. jest nieuzasadniona lub uzasadniona w innej wysokości - działając na podstawie art. 47, 58, 59 w związku z art. 123 Kodeksu postępowania administracyjnego – odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku w sprawie aktualizacji ww. opłaty z tytułu użytkowania wieczystego.

W uzasadnieniu postanowienia SKO wskazało, że pismem z dnia 20 grudnia 2019 r. (data prezentaty SKO w K.) M. H. i L. P. zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z prośbą o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ustalenie, iż aktualizacja opłaty z tytułu użytkowania wieczystego w [...] części działki nr [...] położonej na os. [...] w K. jest nieuzasadniona lub uzasadniona w innej wysokości. Wnioskodawcy uzasadnili swój wniosek tym, iż wypowiedzenie dotychczasowej wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nie zostało im doręczone "ani nie awizowano".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zważyło, co następuje: Pismem z dnia 19 listopada 2018 r. Prezydent Miasta K. wypowiedział M. H. i L. P. wysokość dotychczasowej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego i ustalił wysokość nowej opłaty. Pismo to zostało doręczone M. H. i L. P. w dniu 26 listopada 2018 r. Na dowodzie doręczenia tego pisma znajduje się adnotacja, iż adresat odmówił przyjęcia i data i podpis doręczającego.

Zgodnie z art. 47 § 1 K.p.a. jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe lub inny organ albo w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Zgodnie z § 2 tego artykułu przypadkach, o których mowa w § 1 uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy. Wniosek o przywrócenie terminu wpłynął do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu 20 grudnia 2019 r.

Zgodnie z art. 58 § 1 K.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 K.p.a.).

Przewidziane w art. 58 § 1 i 2 K.p.a. przesłanki muszą wystąpić łącznie. Przesłankami tymi są: uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, wniesienie przez osobę zainteresowaną wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu (nieprzywracalnego) do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin.

W przedmiotowej sprawie pewne jest, iż M. H. i L. P. spełnili jedną przesłankę, a mianowicie wnieśli prośbę o przywrócenie terminu. Przedstawionym przez M. H. i L. P. powodem uchybienia terminu było twierdzenie, iż nigdy nie doręczono im wypowiedzenia dotychczasowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego. Doręczenie to zostało dokonane, stosownie do art. 47 K.p.a., w dniu 26 listopada 2018 r. To znaczy skutek doręczenia nastąpił w wyniku odmowy przyjęcia przesyłki przez adresatów. W ocenie Kolegium nie nastąpiło uprawdopodobnienie braku winy, bowiem "O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia.".

Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego lub jego pełnomocnika zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar" (Komentarz do Kodeksu Postępowania Administracyjnego B. Adamiak, J. Borkowski, wyd. Beck Warszawa 2003, str. 322-323). Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę lub jej pełnomocnika zalicza się przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Przywrócenie terminu nie jest natomiast możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por np. postanowienie NSA z 25 września 1998 r., SA/Łd 575/98, LEX nr 36221). M. H. i L. P. nie uprawdopodobnili w ogóle braku swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia wniosku. Podniesione przez M. H. i L. P. okoliczności polegające na braku doręczenia wypowiedzenia nie uprawdopodabniają braku ich winy w uchybieniu terminu.

Odnośnie zaś przesłanki dochowania terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu SKO wskazało, że w dniu 12 lipca 2019 r. zostało M. H. i L. P. doręczone przypomnienie o wysokości nowej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego. Tak więc w tym dniu wiedzieli już całą pewności o obowiązku zapłaty nowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego. Siedmiodniowy termin upłynął więc 19 lipca 2019 r. Wniosek o przywrócenie terminu wpłynął do Kolegium w dniu 20 grudnia 2019 r., a więc z uchybieniem siedmiodniowego terminu. M. H. i L. P. nie złożył w ogóle wniosku o ustalenie, że aktualizacja dotychczasowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego jest nieuzasadniona lub uzasadniona w innej wysokości. Mając powyższe na uwadze Kolegium orzekło jak w zaskarżonym postanowieniu.

M. H. – P. i L. P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 14 lipca 2020 r., znak [...], zaskarżając je w całości. Wskazali, że twierdzenie SKO, że adresat świadomie odmówił przyjęcia przesyłki w dniu 26 listopada 2018 r. jest niezgodne ze stanem faktycznym jaki miał miejsce i należy uznać, że Urząd Miasta K. zawinił nie dostarczając przedmiotowego wypowiedzenia. Powołane w postanowieniu SKO z 14 lipca 2020 r. adresowane do obojga skarżących pismo datowane na 19.11.2018 r. nie zostało nikomu ze skarżących doręczone w dniu 26 listopada 2018 r., a biorąc pod uwagę okoliczności, wina za brak skutecznego doręczenia leży po stronie nadawcy. Podczas dokonanej tego dnia w godzinach wieczornych rzekomej próby jego przekazania przez nieznajomego mężczyznę, w mieszkaniu przebywała tylko M. H. - P.. Doręczyciel nie przedstawił się jako operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Skarżąca nie mogła w żaden sposób zweryfikować tożsamości osoby za drzwiami, która podawała się za urzędnika z korespondencją z Urzędu Miasta K. dla L. P.. Dodatkowym powodem, który wzbudzał uzasadnione podejrzenie było to, że dotychczas większość korespondencji urzędowej przesyłana była za pośrednictwem poczty. W zaistniałej sytuacji M. H. - P. odmówiła otwarcia drzwi obcej osobie równocześnie prosząc, aby przedmiotowe pismo zostało przesiane listem poleconym. Kierowała się często ogłaszanymi przez Policję i władze zaleceniami i ostrzeżeniami przed wpuszczaniem do mieszkań obcych osób. Ostrzeżenie takie jest kierowane przede wszystkim do osób w podeszłym wieku, do jakich zalicza się M. H. - P., która ponadto była wtedy chora. Nieprawdziwa jest również konkluzja. Że L. P. odmówił przyjęcia pisma w tym dniu, gdyż nie było go wtedy w domu. Niezrozumiałe jest, dlaczego w opisanych okolicznościach urząd nie wysłał korespondencji za pośrednictwem poczty. Ponieważ nadawca nie ponowił już w żaden sposób próby doręczenia przedmiotowego pisma L. P. próbował wyjaśnić całą sprawę u rzekomego nadawcy w Urzędzie Miasta K. w Wydziale Skarbu, mieszczącego się przy ul. [...]. Za każdym razem odpowiadano mu, że należy czekać na przesyłkę pocztową.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należy uznać, że Urząd Miasta K. nie wykazał ani dobrej woli ani należytej staranności, aby informację dotyczącą wypowiedzenia dostarczyć w terminie. Jest to podstawą do stwierdzenia, że to wypowiedzenie dotychczasowej opłaty należy uznać za nieważne.

Równocześnie toczyły się w skali ogólnokrajowej prace legislacyjne zmierzające do obniżenia stawki opłaty za użytkowanie wieczyste. Prace te zakończyły się obniżką stawki procentowej opłaty rocznej z 3% do 1% ceny działki.

O nowych stawkach oraz terminach płatności opłat rocznych za lata 2019, 2020 i 2021 skarżący zostali poinformowani pismem Wydziału Skarbu Miasta K. z 03.07.2019 r. Pisma tego, napisanego w formie przypomnienia, nie można traktować jako wypowiedzenia dotychczasowej opłaty rocznej. Nie ma w nim mowy o wypowiedzeniu opłaty, jej podstawy, ani informacji dotyczącej trybu odwoławczego od tej decyzji. Dodatkowo skarżący zwrócili uwagę, że list ten został wysłany po terminie, po jakim wypowiedzenie opłaty powinno w tym przypadku nastąpić, tj. po 31 grudnia 2018 r. W związku z powyższym skarżący uiszczali nadal opłaty roczne w dotychczasowej wysokości. Sprawa ma skomplikowany stan prawny, na co zwróciło uwagę SKO w K. w adresowanym do skarżących piśmie, znak [...] z 22 maja 2020 r. Dodatkowym utrudnieniem dla załatwienia ww. sprawy jest ogłoszony na terenie całego kraju stan epidemii. Najprostszym sposobem jej zakończenia byłoby przywrócenie terminu do złożenia wniosku dot. aktualizacji opłaty z tytułu udziału skarżących użytkowaniu działki nr [...] obr.[...] położonej w K. na os. [...] i przyjęcie stawki opłat za to użytkowanie jednakowej dla całego zespołu garażowego. W tym momencie dla właścicieli tej nieruchomości ustalone zostały różne stawki w zależności od tego czy zdążyli się odwołać od decyzji czy nie. Jest niezrozumiałe, że skoro UMK uznał odwołania części właścicieli za zasadne w kwestii przedstawionej wyceny nieruchomości, na podstawie której ustalana jest opłata użytkowania wieczystego, to nie zaktualizował tej wyceny i opłaty dla wszystkich.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) - dalej "P.p.s.a."- sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu administracyjnym i kończy postępowanie, dlatego też sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym, bez wyznaczania rozprawy. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.).

Zgodnie z treścią art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a.

Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd stwierdził, że skarga jest bezzasadna.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego odmawiające przywrócenia skarżącym terminu do złożenia wniosku w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego.

Na wstępie należy podnieść, że zgodnie z treścią uchwały NSA z dnia 17 grudnia 2018 r. sygn. akt I OPS 2/18 (orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl), na postanowienie samorządowego kolegium odwoławczego o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości – wydane na podstawie art. 59 § 1 K.p.a. w związku z art. 78 ust. 2 i art. 79 ust. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r. poz. 121 ze zm.) – przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Sposób doręczania korespondencji został uregulowany w Kodeksie postępowania administracyjnego (K.p.a.) w art. 42 i 43. Pierwszy ze wskazanych przepisów stanowi, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (§ 1). Pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (§ 2). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (§ 3). W drugim z wymienionych przepisów wskazano z kolei, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania.

Zanim Sąd dokona oceny przesłanek warunkujących pozytywne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona należy ocenić prawidłowość doręczenia dokonanego wypowiedzenia dotychczasowej wysokości opłaty rocznej na adres domowy skarżących.

Jak wynika z prawidłowych ustaleń organu, znajdujących potwierdzenie w aktach administracyjnych, w niniejszej sprawie pismem z dnia 19 listopada 2018 r. Prezydent Miasta K. wypowiedział M. H. - P. i L. P. wysokość dotychczasowej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego i ustalił wysokość nowej opłaty – k. 15 akt adm.

W dniu 26 listopada 2018 r. została podjęta próba doręczenia tego pisma skarżącym, w miejscu ich zamieszkania. Pismo to nie ostało doręczone skarżącym, bowiem M. H. – P. odmówiła jego przyjęcia, co przyznają skarżący w skardze. Na dowodzie doręczenia tego pisma znajduje się adnotacja, iż adresat odmówił przyjęcia i data i podpis doręczającego – k. 14 akt adm.

Zaistniała zatem sytuacja opisana w normie art. 47 K.p.a.:

§ 1. Jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe lub inny organ albo w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy.

§ 2. W przypadkach, o których mowa w § 1, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata.

Zgodnie z przywołanym powyżej przepisem, doręczenie nie musiało nastąpić przez operatora pocztowego Pocztę Polską, lecz doręczenie było możliwe przez inny organ albo w inny sposób, np. przez gońca, czy woźnego Urzędu Miasta K.. Doręczanie pism urzędowych w godzinach popołudniowo - wieczornych daje możliwość większej skuteczności doręczeń w miejscach zamieszkania adresatów, niż w godzinach dopołudniowych, gdy gros dorosłych osób przebywa poza domem.

Argumenty skargi nie mogą więc odnieść zamierzonego skutku. Ubocznie Sąd wskazuje, że na k. 16-17 akt adm. znajduje się pismo Urzędu Miasta K. Wydziału Skarbu Miasta z 03.07.2019 r., skutecznie doręczone skarżącym (o którym wspominają skarżący w skardze), które także nie było doręczane przez Pocztę.

Należy więc stwierdzić, że pismo z 19 listopada 2018 r. zostało doręczone skarżącym w dniu 26 listopada 2018 r.

Powyższe pozwala na przejście do oceny prawidłowości rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste jest nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 58 K.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3).

Z treści przytoczonego przepisu wynika, że to na stronie postępowania spoczywa ciężar uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminu. Organ powinien jedynie przedstawione przez nią okoliczności ocenić w świetle przesłanek z art. 58 § 1 i 2 K.p.a. Trudno jest bowiem wymagać od organu, aby prowadził postępowanie wyjaśniające przyczyny uchybienia terminu przez stronę (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2018 r. sygn. akt II OSK 2029/16).

Dla sprawy, której przedmiotem jest przywrócenie uchybionego terminu do dokonania określonej czynności prawnej kluczowe znaczenie ma pojęcie braku winy w uchybieniu terminu. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym o braku winy w niedopełnieniu czynności w terminie można mówić wyłącznie wtedy, gdy wywiązanie się z takiego obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przyczyna uchybienia terminu musi zatem być niezależna od strony. O braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, takiej jak np. nagły atak zimy, przerwa w komunikacji, nagła choroba, powódź, pożar itp. Przywrócenie terminu jest niemożliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Ustawodawca nie uzależnia bowiem uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. Oznacza to, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu, wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej, ale także lżejszej jej postaci - niedbalstwa (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Gl 1207/17). Tym samym przyjmuje się, że pojęcie braku winy w niedopełnieniu czynności procesowej w terminie obejmuje istnienie przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli siły wyższej (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2018 r. sygn. akt II OSK 2401/17).

Sąd stwierdził w niniejszej sprawie, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zdaniem Sądu stanowisko organu prezentowane w zaskarżonym postanowieniu o odmowie przywrócenia uchybionego terminu jest prawidłowe, a przedstawiona motywacja słuszna i logiczna. Dokonując oceny argumentacji skarżących nie można bowiem uznać, iż uprawdopodobnili brak winy w uchybieniu terminowi do złożenia wniosku.

Odmowa przyjęcia pisma przez dorosłego adresata w miejscu zamieszkania obciąża adresata i nie może być uznana za wyłączającą winę przy przekroczeniu terminu. Należy podkreślić, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona zawiniła uchybienie terminu, choćby w postaci lekkiego niedbalstwa. Przedstawiona w skardze i oświadczeniu skarżącej na k. 3 akt sądowych motywacja odmowy przyjęcia pisma z 26 listopada 2018 r. pozostaje więc bez wpływu na rozstrzygnięcie, co czyni słusznym stanowisko Kolegium.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.