II OSK 1128/06 - Wyrok

Data orzeczenia	2007-04-27	
Data wpływu	2006-07-25	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Andrzej Gliniecki /przewodniczący sprawozdawca/
Jerzy Stankowski
Zygmunt Niewiadomski	
Symbol z opisem	6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego	
Hasła tematyczne	Organizacje społeczne	
Sygn. powiązane	IV SA/Wa 926/04	
Skarżony organ	Minister Infrastruktury	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 1989 nr 20 poz 104; art. 40 ust. 2; Ustawa z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki /spr./ Sędziowie sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski sędzia NSA Jerzy Stankowski Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. M., H. B. , L. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 926/04 w sprawie ze skargi E. i P. K., J. S., N. i M. H., E. K., H. K., M. i R. K., A. B., J. S., J. B., J. C., Gminy L., Stowarzyszenia N., F. W., J. i K. J., Samorządu Mieszkańców wsi N. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2004 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego - zbiornika przeciwpowodziowego R. oddala skargę kasacyjną	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 8 lutego 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 926/04, oddalił skargi E. i P. K., J. S., N. i M. H., E. K., H. K., M. i R. K., A. B., J. S., J. B., J. Ć., Gminy L., Stowarzyszenia N., F. W., J. i K. J., Samorządu Mieszkańców Wsi N., na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2004r. Jak wynika z akt sprawy, Wojewoda Śląski, na wniosek Regionalnego Zarzadu Gospodarki Wodnej w G., decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. wydaną na podstawie przepisów art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1 i 4, art. 51 ust. 2 i art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), powołanej dalej jako ustawa o planowaniu oraz art. 32, art. 46 ust. 1 i ust. 4 pkt 1, art. 47 i art. 48 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.), powołanej dalej jako Prawo ochrony środowiska, ustalił lokalizację zbiornika przeciwpowodziowego R. na rzece O. i nadał decyzji tej rygor natychmiastowej wykonalności.

Minister Infrastruktury po rozpatrzeniu licznych odwołań, decyzją z dnia [...] września 2004 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając wyrokiem z dnia 8 lutego 2006 r. skargi w uzasadnieniu wyroku między innymi stwierdził, iż skargi nie zasługują na uwzględnienie. Wydanie decyzji lokalizacyjnej w tym przypadku było konieczne z uwagi na brak dla terenów objętych inwestycją, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie z uwagi na utratę przez Wójta Gminy L. kompetencji do wydania decyzji, zgodnie z art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu, właściwym organem do wydania decyzji był Wojewoda Śląski, co potwierdził Minister Infrastruktury w zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, wszystkie wymagane prawem uzgodnienia w niniejszej sprawie, zostały dokonane. Prawidłowo organy prowadzące postępowanie, zawiadomiły strony o wszczęciu postępowania w sprawie, w związku z czym zarzuty w tym zakresie są bezzasadne. W raporcie oddziaływania inwestycji na środowisko i w studium wykonalności zbiornika przeciwpowodziowego R. na rzecze O., rozpatrzono przewidywane oddziaływanie ww. inwestycji na wszystkie elementy środowiska, w tym również w zakresie ochrony zabytków, także zarzut niekompletności wniosku o wydanie decyzji jest bezzasadny.

Decyzja Ministra Środowiska z 1979 r. wydana w sprawie wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych, niezależnie od tego kiedy została wydana, pozostaje w obrocie prawnym. Decyzją lokalizacyjną, nie zostały naruszone uprawnienia właścicieli nieruchomości objętych tą decyzją, co może mieć miejsce dopiero na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Wybrany został wariant lokalizacyjny inwestora, a nie tzw. wariant społeczny z uwagi na to, iż Zespół Przyrodniczo-Krajobrazowy "W" objęty jest ochroną prawną, ponadto warunki życia mieszkańców wsi N. w otoczeniu wałów ulegałyby stopniowemu pogarszaniu. Nie jest więc prawdą, że organ nie rozważał innych wariantów lokalizacyjnych przedsięwzięcia. Błędne jest stanowisko Ministra Infrastruktury, że Wójt Gminy L. jako organ administracji publicznej, nie może być stroną postępowania, gdyż w rzeczywistości odwołanie wniosła Gmina L., która ma interes prawny w tej sprawie, a Wójt jest upoważniony do reprezentowania Gminy. Nie zasługuje także na uwzględnienie, zarzut wydania zaskarżonej decyzji przed upływem terminu do zaskarżenia postanowień uzgadniających (art. 106 § 5 kpa), bowiem zgodnie z art. 143 kpa, wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia. Nie można też przyjąć, że Minister przed wydaniem decyzji, nie rozpatrzył zarzutów zawartych w odwołaniach. Zarzut naruszenia art. 44 ustawy o planowaniu był bezprzedmiotowy, gdyż nie odnosił się do decyzji lokalizacyjnej, nie musiał więc być rozpatrzony. W sytuacji utraty kompetencji Wójta Gminy L. do wydania decyzji w tej sprawie, organem właściwym był Wojewoda Śląski.

Zdaniem Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji i w zasadzie koncentrujące się na rozpoznaniu wniesionych odwołań chociaż, jak Sąd zauważa na stronach 2,3 i 6 uzasadnienia decyzji w istocie organ rozpoznał sprawę ponownie. W tej sytuacji, uchylenie decyzji Ministra Infrastruktury z powodu naruszenia art. 138 § 1 i 2 kpa, byłoby nieusprawiedliwione, bowiem uchybienie to w konsekwencji nie miało wpływu na wynik sprawy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2006 r., wniósł pełnomocnik R. M., H. B. i L. W. – członków Stowarzyszenia Zwykłego N., zaskarżonemu wyrokowi zarzucając:

I. Naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a mianowicie art. 53 ust. 4 pkt 5 oraz ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) w związku z art. 103 ust. 2 pkt 1 lit. h ustawy z 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96 z późn. zm.) przez jego niewłaściwe zastosowanie.

II. Naruszenie przepisów prawa procesowego to jest

A. art. 67 § 2 w związku z art. 91 § 2 zdanie 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) przez niewłaściwe zawiadomienie o terminie rozprawy Stowarzyszenia Zwykłego N., które to uchybienie miało wpływ na treść orzeczenia, gdyż uniemożliwiło stronie wzięcia udziału w rozprawie i obronę swoich praw,

B. art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) w związku z art. 53 ust. 4 pkt 5 art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) jak również w związku z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 49 k.p.a. przez wydanie orzeczenia, mimo, iż całokształt akt sprawy nie dawał podstaw do jej merytorycznego rozstrzygnięcia, które to uchybienie miało wpływ na treść wyroku, gdyż wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nastąpiło bez wymaganych prawem uzgodnień oraz bez prawidłowego zawiadomienia stron.

Wskazując na powyższe podstawy w skardze kasacyjnej wnoszą o:

- uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie,

- zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania kasacyjnego, niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

W odpowiedziach na skargę kasacyjną, nadesłanych przez Ministra Infrastruktury i Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. wnosi się o oddalenie skargi kasacyjnej i wyjaśnia, iż jak wynika z dokumentacji geologiczno-inżynierskiej opracowanej przez Polską Akademię Nauk w Krakowie dla projektowanego zbiornika przeciwpowodziowego "RD", teren inwestycji nie jest zaliczony do zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, co stwierdza się w piśmie Starosty Powiatu R. z dnia 28.06.2004 r. skierowanym do Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach. Wobec powyższego brak podstaw do wydania opinii w myśl art. 53 ust. 4 pkt 5 ustawy z dnia 27.04.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w formie postanowienia. Minister Środowiska decyzją z dnia 17 października 2000 r. wydaną na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96 z późn. zm.) oraz § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 1998 r. w sprawie określenia organów właściwych w zakresie administracji geologicznej i nadzoru górniczego (Dz. U. Nr 162, poz. 1144) zatwierdził "Projekt prac geologicznych dla rozpoznania warunków geologiczno-inżynierskich pod projektowany zbiornik RD– etap III (dla projektu budowlanego), województwo śląskie, przedłożony przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w G. Następnie decyzją z dnia 25 lutego 2002 r. Minister Środowiska zatwierdził aneks do projektu prac geologicznych dla rozpoznania warunków geologiczno-inżynierskich pod projektowany zbiornik wodny "RD".

Pismem z dnia 1.07.2002 r. Minister Środowiska działając na podstawie art. 45 ust. 1a oraz art. 103 ust. 2 pkt 1 lit. h ustawy Prawo geologiczne i górnicze, zawiadomił o przyjęciu bez zastrzeżeń "Dokumentacji geologiczno-inżynierskiej dla projektowanego zbiornika wodnego RD" województwo Śląskie, opracowanej w 2001 r. przez Polską Akademię Nauk w Krakowie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), powołanej dalej jako ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu natomiast bierze pod uwagę przesłanki nieważności postępowania, wymienione w § 2 powyższego przepisu, co obliguje Sąd do rozpoznania w pierwszej kolejności zarzutu zamieszczonego w pkt II A skargi kasacyjnej, który odpowiada dyspozycji art. 183 § 2 pkt 5 ppsa.

Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia 21 września 2004 r. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie między innymi wniosło Stowarzyszenie N., jak wynika z akt jest to stowarzyszenie zwykłe, do którego ma zastosowanie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855 z późn. zm.). Z powyższego przepisu wynika, że w regulaminie uchwalonym przez osoby zakładające stowarzyszenie zwykłe, powinna być określona siedziba stowarzyszenia oraz przedstawiciel reprezentujący stowarzyszenie.

W regulaminie z dnia 4.02.2002 r. "Stowarzyszenia N." przesłanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (k.121 akt WSA) wskazano jako siedzibę Stowarzyszenia, świetlicę remizy Ochotniczej Straży Pożarnej w N. ul. W. Natomiast w pkt. 5 regulaminu postanowiono, iż Stowarzyszenie będzie reprezentował czteroosobowy Zarząd w składzie R. M., H. B., L. W. i B. B. pod czym złożyły swoje podpisy ww. osoby. Potwierdzeniem powyższych danych mogą być inne pisma dotyczące Stowarzyszenia (k.123,124).

Zgodnie z zarządzeniem o wyznaczeniu rozprawy (k.325) o terminie rozprawy powiadomiono indywidualnie, zgodnie z regulaminem Stowarzyszenia członków jego zarządu: H. B., B. B., R. M. i L. W., wysyłając zawiadomienia na adres siedziby Stowarzyszenia: [... ] N. ul. W. Wszystkie zawiadomienia zostały prawidłowo doręczone o czym świadczą złożone na nich podpisy. Jak wynika z protokółu rozprawy przeprowadzonej przed Sądem I instancji, nikt z ww. członków Zarządu Stowarzyszenia nie stawił się na rozprawę. W świetle powyższych faktów, trudno zrozumieć powołany wcześniej zarzut skargi kasacyjnej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podpisali ww. członkowie Zarządu Stowarzyszenia (k. 60), była więc to skarga złożona w imieniu Stowarzyszenia, a nie skarga złożona przez cztery osoby fizyczne. Zawiadomienia o terminie rozprawy zostały wysłane na adres siedziby Stowarzyszenia i do osób wskazanych jako członków Zarządu Stowarzyszenia, zgodnie z przesłanym do Sądu regulaminem Stowarzyszenia. Brak więc podstaw aby odstąpić w tym przypadku od trybu doręczania pism, określonego w art. 67 § 2 ppsa.

W świetle powyższych rozważań, zarzut skargi kasacyjnej (pkt II A), jest całkowicie nieuzasadniony.

Odnosząc się do zarzutu zamieszczonego w pkt I skargi kasacyjnej, należy wskazać na pisma Ministra Infrastruktury i Dyrektora Zarządu Gospodarki Wodnej w G., stanowiące odpowiedź na skargę kasacyjną, które w zasadzie wyjaśniają poruszoną kwestię w skardze kasacyjnej. Uzgodnienie o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 5 ustawy o planowaniu, jest wymagane tylko w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, co wynika z jego brzmienia. Skoro, jak wynika z przesłanej dokumentacji, teren planowanej inwestycji nie jest zaliczony do takich terenów, to nie jest wymagane uzgodnienie o którym mowa ww. art. 53 ust. 4 pkt 5 ustawy o planowaniu. Tym samym nie mógł być również naruszony przepis art. 103 ust. 2 pkt 1 lit. h ustawy – Prawo geologiczne i górnicze. W związku z powyższym, zarzut zamieszczony w pkt I skargi kasacyjnej jest także pozbawiony usprawiedliwionych podstaw,

Zarzut trzeci i ostatni zamieszczony w pkt II B skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 133 § 1 ppsa, został tak przedstawiony, że mógłby być uznany za usprawiedliwiony, jednak pod warunkiem, że przynajmniej jeden z wcześniej omówionych zarzutów okaże się uzasadniony. Skoro tak się nie stało, to zarzut ten ostatni jest pozbawiony jakichkolwiek podstaw. Natomiast dalsze rozważania autora skargi kasacyjnej, dotyczące tego zarzutu (pkt II B), zamieszczone na str. 6 i 7 uzasadnienia skargi kasacyjnej, są bardzo ogólnikowe, niepoparte żadnymi dowodami i nie wiadomo, jakich osób z uczestników postępowania administracyjnego dotyczą, zapewne nie osób, które reprezentuje pełnomocnik – autor skargi kasacyjnej.

Sąd nie uwzględnił wniosku adw. P. W., ustanowionego substytutem żony adw. K. W. -pełnomocnika z urzędu E. K. i innych, o odroczenie rozprawy, gdyż okoliczności uzasadniające wniosek, w ocenie Sądu, nie mogą być uznane jako nadzwyczajne wydarzenie w rozumieniu przepisu art. 109 ppsa. Zawiadomienia o terminie rozprawy były wysyłane przez Sąd do uczestników postępowania i ich pełnomocników w marcu br. Tymczasem pełnomocnictwo substytucyjne adw. K. W. (pełnomocnika ustanowionego z urzędu) dla adw. P. W. , zostało wystawione w dniu 25 kwietnia 2007 r., a więc w dacie, kiedy wiadomo już było, że mąż – adw. P. W. jest niezdolny do pracy w okresie od 11.04.2007r. do 16.05.2007 r., co wynika z przesłanej kserokopii zaświadczenia lekarskiego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł, jak w sentencji.