Stosownie do przepisu art. 47 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Zgodnie z uchwałą 7 sędziów NSA z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. I OPS 13/13 niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu.
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zawierała brak formalny w postaci braku dostatecznej liczby odpisów tego pisma procesowego. Dlatego też pismem z dnia 20 kwietnia 2018 r. skarżący zostali wezwani o nadesłanie 6 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych. W wezwaniu pouczono, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie spowoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W terminie o do uzupełnienia powyższego braku formalnego strona skarżąca przedłożyła do akt sprawy 6 egzemplarzy pisma procesowego zatytułowanego "skarga". Każdy egzemplarz został własnoręcznie podpisany przez skarżących. Treść przedłożonych pism nie jest jednak tożsama z treścią skargi, a wręcz znacząco się od niej różni. W oryginalnej skardze zawarte są tylko same zarzuty, a strona w uzasadnieniu nadmienia, że uzasadnienie skargi zostanie przedstawione w kolejnych pismach kierowanych bezpośrednio do sądu administracyjnego. Natomiast w przesłanym na wezwanie Sądu piśmie co prawda zachodzi tożsamość zarzutów, lecz skarżący zamieścili w nim również dalszą cześć skargi w postaci pełnego uzasadnienia.
W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że istotą odpisu jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma. Jak zauważa R. Hauser "Odpisem pisma procesowego jest każdy dalszy jego egzemplarz, odwzorowany w dowolnej technice, zgodny z oryginałem co do treści. Może to być kopia maszynowa, fotokopia, a także kopia wykonana przy użyciu każdej innej techniki powielania, np. wydruk komputerowy (wyr. NSA z 5.3.2008 r., II OSK 774/06, Legalis; post. NSA z 30.6.2009 r., II OSK 927/09, LEX Nr 563564). Istotą odpisu jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma (post. NSA z 23.6.2008 r., I OZ 407/08, Legalis; post. NSA z 30.6.2009 r., II OSK 927/09, CBOSA). Technika sporządzenia odpisu ma zatem drugorzędne znaczenie (post. NSA z 18.1.2011 r., II OZ 1348/10, CBOSA) ("Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo: C.H.Beck, rok wydania: 2013, teza 7 do art. 47).
Jak wynika z powyższego dostarczone przez stronę skarżącą pisma nie stanowią odpisów skargi. Nie ma bowiem tożsamości treści tych pism oraz wniesionej wcześniej skargi. Oczywiście w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego strony mogą wnosić pisma procesowe i przedstawiać nowe argumenty na poparcie swojego stanowiska, jednakże pismo, którego treść jest bogatsza niż treść skargi, które zawiera fragmenty nieistniejące w skardze, nie może zostać uznane za odpis skargi.
W tych okolicznościach należało uznać, że strona skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi, a zatem skarga ta podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.
O zwrocie wniesionego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.
