Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na działanie instytucji Centralnego Zarządu Służby Więziennej postanawia: odrzucić skargę M. M.

Pismem z dnia 26 marca 2010 r. M. M. złożył skargę na działania administracyjne następujących instytucji: Aresztu Śledczego w [...] (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 775/10), Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w [...] (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 773/10), Centralnego Zarządu Służby Więziennej (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 774/10), Ministerstwa Sprawiedliwości (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt VII KO/Wa 107/10).

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że "jestem osoba odbywającą karę pozbawienia wolności i od dn. 14.10.2009 r. przebywam w wymienionym AŚ. Zetknąwszy się z całym szeregiem działań administracji AŚ, które uznałem za uchybienia wobec zapisów Ustawy Kodeks Karny Wykonawczy oraz wydanych na jej podstawie rozporządzeń wykonawczych, złożyłem w okresie od 26.10.2009 r. do 27.11.2009 r. łącznie 14 (czternaście) skarg do dyrektora jednostki. Skargi te do dnia dzisiejszego albo nie zostały rozpatrzone albo nie doręczono mi na nie odpowiedzi – nie wiem, która z tych dwóch możliwości, jednak obie stanowią naruszenie przepisów i obie skutkują dla mnie w ten sam sposób: nie znam sposobu załatwienia tych skarg i nie mam możliwości – gdybym uznał taką konieczność – odwołać się w ich sprawie do instancji nadrzędnych".

Skarżący wskazał również, że składał skargi do Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej, Centralnego Zarządu Służby Więziennej oraz Ministra Sprawiedliwości. Zaznaczył, że na żadną z tych skarg do dnia dzisiejszego nie otrzymał merytorycznej odpowiedzi, jedyna korespondencja to powiadomienia "o przekazywaniu (...) skarg do instancji podległych".

W związku z powyższym skarżący zarzucił w/w instytucjom rażące naruszenie przepisów:

- § 2, § 7, § 11 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. (Dz. U. Nr 5, poz. 46);

- § 2, § 3 pkt 1 ppkt 1-4, § 3 pkt 2, § 4, § 5, § 8 pkt 1 i 2, § 9 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. (Dz. U. Nr 151, poz. 1467);

- art. 223 § 1, art. 229 pkt 7 i 9, art. 231, art. 232 § 1, art. 237 § 1, art. 238 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Stosownie do art. 3 § 1 powołanej ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Ramy tej kontroli zakreśla przepis art. 3 § 2 tej ustawy stanowiąc, iż kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z mocy art. 3 § 3 w/w ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, a stosownie do art. 4 rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami.

Sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanych przepisach.

Skarga M. M. na działanie instytucji Centralnego Zarządu Służby Więziennej, nie podlega kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, że nie mieści się w wyżej wymienionym katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu.

Przedmiot skargi dotyczy bowiem postępowania skargowego prowadzonego w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. Nr 151, poz. 1467), wydanego na podstawie dyspozycji art. 249 § 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557 ze zm.), oraz prowadzonego w oparciu o przepisy działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 221 – 260 k.p.a.).

Sprawy te nie zostały zaś poddane kontroli sądu administracyjnego, ani na podstawie art. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani na podstawie przepisów ustaw szczególnych.

Z tego też względu przedmiotowa skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).