Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) Sędzia del. WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant starszy inspektor sądowy Wioletta Lasota po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. M. i W. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Gd 649/14 w sprawie ze skargi E. M. i W. M. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 649/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, oddalił skargę E. M. i W. M. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego.

Jak wynika z akt sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta Słupska decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), nakazał E. i W. M. rozebrać drewnianą wiatę o powierzchni zabudowy 23,14 m2, wybudowaną na działce nr [...] przy ul. [...] w S., bez wymaganego prawem skutecznego zgłoszenia.

W uzasadnieniu decyzji PINB wskazał, że na działce nr [...], oprócz budynku mieszkalnego jednorodzinnego, znajduje się wiata o powierzchni zabudowy 23,14 m2 o konstrukcji drewnianej z odeskowaną częścią gospodarczą. Organ wskazał, że w związku wybudowaniem opisanego wyżej obiektu bez wymaganego zgłoszenia, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. organ ten nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni następujących dokumentów: rysunku wiaty, projektu zagospodarowania działki nr [...], oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz zaświadczenia Prezydenta Miasta Słupska o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. "[...]" w S. Inwestorzy nie wykonali nałożonego tym postanowieniem obowiązku.

Ponadto PINB wyjaśnił, że postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. odmówił zawieszenia przedmiotowego postępowania z wniosku W. M., który wnosił o zawieszenie postępowania do czasu wydania prawomocnej decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Słupska w sprawie sprzeciwu dotyczącego zgłoszenia zamiaru budowy wiaty na przedmiotowej nieruchomości. Organ wskazał, że z informacji uzyskanych z Urzędu Miejskiego w Słupsku wynikało, że - decyzja Prezydenta Miasta Słupska z dnia [...] sierpnia 2011 r. o wniesieniu sprzeciwu od zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych polegających na budowie wolno stojącego budynku gospodarczego oraz wiaty o powierzchni do 25 m2 każdy, na działce nr [...] przy ul. [...] w S. stała się ostateczna w dniu 22 września 2011 r.; - decyzja Prezydenta Miasta Słupska z dnia [...] października 2011 r. o wniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych polegających na budowie wiaty o powierzchni 20 m2, na działce nr [...] przy ul. [...] w S. stała się ostateczna w dniu 15 listopada 2011 r.; - decyzja Prezydenta Miasta Słupska z dnia [...] października 2011 r. o wniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych polegających na budowie altany o powierzchni 20 m2, na działce nr [...] przy ul. [...] w S. stała się ostateczna w dniu 15 listopada 2011 r.

PINB dla Miasta Słupska wskazał, że fakt rozpoczęcia budowy spornej wiaty w latach 2012-2013 po wniesieniu sprzeciwu przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej skutkuje tym, że inwestor nie mógł legalnie przystąpić do budowy wiaty. Kontrola przeprowadzona przez organ wykazała, że roboty budowlane związane z budową przedmiotowej wiaty zostały już zrealizowane. Inwestor według stanu na dzień kontroli nie działał zgodnie z prawem i rozpoczął roboty budowlane w warunkach samowoli budowlanej.

Odwołanie do Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Słupska z dnia [...] czerwca 2014 r. wnieśli E. i W. M.

Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2014 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że decyzją z dnia [...] października 2011 r. Prezydent Miasta Słupska wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych polegających na budowie wiaty o powierzchni 20 m2 na działce nr [...] przy ul. [...] w S. z dnia [...] lipca 2011 r. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 15 listopada 2011 r. Zgodnie z oświadczeniem inwestorów omawiany obiekt budowlany został postawiony w latach 2012-2013. Organ odwoławczy stwierdził zatem, że budowa przedmiotowej wiaty została dokonana już po otrzymaniu przez inwestorów decyzji o wniesieniu sprzeciwu. Wojewoda Pomorski, decyzją z dnia [...] marca 2014 r., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Słupska z dnia [...] października 2011 r. W ocenie organu odwoławczego, z powyższego wynika, że przedmiotowa wiata została wybudowana bez skutecznie przyjętego zgłoszenia, dlatego organ pierwszej instancji prawidłowo rozpatrzył sprawę w trybie art. 49b ustawy – Prawo budowlane. Z uwagi na niewykonanie w określonym terminie obowiązków nakazanych postanowieniem organu pierwszej instancji z dnia [...] kwietnia 2014 r. organ ten słusznie nakazał rozbiórkę omawianej wiaty. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że prowadzone przez Wojewodę Pomorskiego postępowanie nieważnościowe w stosunku do ww. decyzji Prezydenta Miasta Słupska nie jest zagadnieniem wstępnym stanowiącym przesłankę do zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie. Organ odwoławczy dodał, że ze zdjęcia wykonanego przez pracownika nadzoru budowlanego w dniu 7 stycznia 2011 r. w trakcie kontroli budowy wału ziemnego na ul. [...] w ., na którym widać rozpoczętą budowę wiaty, wynika, że inwestorzy rozpoczęli jej budowę już w styczniu 2011 r., natomiast zgłoszenia zamiaru budowy wiaty dokonali w dniu 29 lipca 2011 r. Powyższe świadczy o tym, że budowa wiaty została rozpoczęta przed złożeniem stosowanego zawiadomienia o zamiarze jej budowy, co świadczy o samowoli budowlanej.

Skargę na powyższą decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnieśli E. M. i W. M.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 28 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Gd 649/15 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organy nadzoru budowlanego prawidłowo ustaliły, iż roboty budowlane związane z budową przedmiotowej wiaty zostały wykonane bez wymaganego zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Przeprowadzone w dniu 14 stycznia 2014 r. oględziny stanowiły wystarczającą podstawę do dokonania ustaleń co do zakwalifikowania przedmiotowego obiektu budowlanego jako wiaty, której budowa, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, wymagała zgłoszenia właściwemu organowi. Wobec ustalenia, że zamiar budowy przedmiotowej wiaty, wymagał zgłoszenia, którego inwestorzy nie przedstawili, organ pierwszej instancji słusznie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., wydanym na podstawie art. 49b ust. 1 i 2 ustawy - Prawo budowlane, nałożył na inwestorów, w celu legalizacji przedmiotowej wiaty, obowiązek wykonania i przedłożenia określonych dokumentów. Postanowienie zostało inwestorom doręczone w dniu 24 kwietnia 2014 r. Ponieważ skarżący nie wykonali obowiązków nałożonych na nich ww. postanowieniem - organy obu instancji, przyjmując prawidłowo za podstawę wydanych decyzji przepis art. 49b ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, słusznie nakazały skarżącym rozbiórkę wiaty wybudowanej bez wymaganego zgłoszenia.

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez skarżących Sąd podkreślił, że za skuteczne zgłoszenie zamiaru wybudowania przedmiotowej wiaty nie można uznać zgłoszenia dokonanego przez skarżących w dniu 12 sierpnia 2011 r. dotyczącego wiaty o powierzchni 20 m2. Zgłoszenie to dotyczyło zamiaru wykonania innej inwestycji, niż ostatecznie zrealizowana przez skarżących na działce nr [...], która polegała na wybudowaniu wiaty o powierzchni zabudowy 23,14 m2 na tejże działce. Przepisy ustawy – Prawo budowlane nie przewidują postępowania w sytuacji realizacji inwestycji z odstępstwem od zgłoszenia, tak jak to ma miejsce w przypadku odstępstw od warunków decyzji o pozwoleniu na budowę. Wybudowanie obiektu budowlanego o parametrach (powierzchni) innej niż wynikające z dokonanego zgłoszenia należy ocenić jako wybudowanie obiektu bez zgłoszenia. Przyjęcie takiej interpretacji uzasadnia okoliczność, że w przypadku inwestycji podlegających reglamentacji w drodze pozwolenia na budowę ustawodawca przewidział możliwość ich zaakceptowania jedynie w przypadku nieistotnych odstępstw od treści pozwolenia na budowę. Z art. 36 a ust. 5 ustawy - Prawo budowlane wynika, że zmiany dotyczące charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego w tym powierzchni zabudowy mają charakter zmian istotnych. Niezależnie od wniesienia przez organ sprzeciwu od zgłoszenia, Sąd podkreślił, że skarżący dokonali zgłoszenia budowy wiaty o innych wymiarach. Znajdująca się na nieruchomości wiata została zatem wybudowana bez zgłoszenia. Nadto w stosunku do przedmiotowego zgłoszenia Prezydent Miasta Słupska wniósł sprzeciw w drodze ostatecznej decyzji.

Sąd podkreślił, że zarzuty skarżących odnośnie braku doręczenia tej decyzji nie są uzasadnione. Decyzja ta została każdemu ze skarżących doręczona w trybie doręczenia zstępczego, zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. Decyzję prawidłowo awizowano w dniach 12 i 20 września 2011 r., na kopertach doręczyciel umieścił informacje o pozostawieniu awiza, dacie awizowania i swój podpis, przesyłki zwrócono 27 września 2011 r.

Z uwagi na objęcie zgłoszeniem innej inwestycji niż zrealizowana, postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Słupska z dnia [...] października 2011 r. nr [...] o sprzeciwie od zgłoszenia zamiaru wybudowania wiaty nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Z tych też względów bezzasadne było podnoszone w toku postępowania przez skarżących żądanie zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy o stwierdzenie nieważności tej decyzji.

Dodatkowo Sąd wskazał, że organ II instancji powołał się na okoliczność, iż realizacja wiaty została rozpoczęta przed dokonaniem zgłoszenia w styczniu 2011 r., powołując się na fotografię zrobioną w styczniu 2011 r. Skarżący w toku postępowania sądowoadministracyjnego zakwestionował tę okoliczność, przedkładając fotografię gotowej wiaty, w celu wykazania innej odległości wiaty od budynku, niż na zdjęciu zrobionym w styczniu 2011 r. Rozstrzygnięcie tej kwestii nie było konieczne dla rozpoznania sprawy, niemniej wskazać należy, że zgodnie ze szkicem sporządzonym podczas oględzin, między budynkiem a wiatą o szerokości 200 cm winna być odległość 150 cm. Przedłożona przez skarżącego fotografia gotowej wiaty nie oddaje tych proporcji. Wynikająca z niej odległości wiaty od budynku budzi zatem istotne wątpliwości.

Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku WSA w Gdańsku z dnia 28 stycznia 2015 r. wnieśli E. M. i W. M. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu :

1. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania:

a) naruszenie art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez oddalenie skargi, pomimo iż decyzja Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] sierpnia 2014 roku, nr [...] została wydana z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku winien bowiem obligatoryjnie zawiesić postępowanie w sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania z wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Słupska z dnia [...] października 2011 r., nr [...], którą wniesiony został sprzeciw do zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych polegających na budowie wiaty o powierzchni 20 m2. Naruszenie wymienionych przepisów ma istotne znacznie w sprawie bowiem w razie wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta Słupska z dnia [...] października 2011 r., nr [...], brak byłoby podstaw do uznania, że skarżący dopuścili się samowoli budowlanej;

b) naruszenie art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo iż skarżona decyzja Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] została wydana z naruszeniem powołanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego wskutek niewyjaśnienia istotnego dla sprawy zagadnienia, tj. czy roboty budowlane związane z budową wiaty, której rozbiórkę nakazał skarżącym Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zostały rozpoczęte przed zgłoszeniem z dnia 12 sierpnia 2011 r. czy też po tym zgłoszeniu. Opisane naruszenie ma istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy bowiem jeśli roboty te rozpoczęto po dokonaniu zgłoszenia, brak jest podstaw do uznania, że skarżący dopuścili się samowoli budowlanej;

c) naruszenie art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 44 § 1, § 2, § 3 i § 4, art. 16 § 1 oraz art. 110 k.p.a. - poprzez oddalenie skargi, pomimo iż decyzja Prezydenta Miasta Słupska z dnia [...] października 2011 r., nr [...], którą wniesiony został sprzeciw do zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych polegających na budowie wiaty o powierzchni 20 m2, nie została skutecznie doręczona skarżącym, a zatem decyzja ta nie jest ostateczna i wiążąca. Uchybienie to ma istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy bowiem w razie braku ostatecznej i wiążącej decyzji w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia przez skarżących w dniu 12 sierpnia 2011 r. budowy przedmiotowej wiaty, nie można uznać, iż skarżący dopuścili się samowoli budowlanej;

2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego:

a) naruszenie art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez oddalenie skargi wskutek przyjęcia przez Sąd I instancji błędnej wykładni art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Sąd I instancji nieprawidłowo uznał, że wybudowanie wiaty o powierzchni 23,14 m2 przez skarżących, wobec zgłoszenia przez skarżących budowy wiaty o powierzchni ok. 20 m2, uznać należy za budowę bez wymaganego zgłoszenia;

Skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W piśmie z dnia 30 czerwca 2015 r. skarżący kasacyjnie wnieśli, na postawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. o dopuszczenie i przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu urzędowego w postaci protokołu rozprawy głównej z dnia 14 kwietnia 2015 r., która odbyła się przed Sądem Rejonowym w Słupsku II Wydział Kamy w sprawie sygn. akt [...], na okoliczność, iż przy ulicy [...] w S. często dochodziło do problemów z doręczaniem przesyłek sądowych (co wynika wprost z zaprotokołowanych zeznań świadka Z. S.), a w konsekwencji na okoliczność zasadności zarzutu podniesionego w skardze kasacyjnej, tj. zarzutu naruszenia art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 44 § 1, § 2, § 3 i § 4, art. 16 § 1 oraz art. 110 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów

administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej określonego w pkt 1a należy na wstępie zauważyć, że instytucja zawieszenia postępowania przewidziana w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. opiera się na założeniu, że organ rozstrzygający daną sprawę nie jest w stanie prowadzić postępowania administracyjnego, albowiem rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pojęcie "zagadnienia wstępnego" użyte w tym przepisie należy rozumieć tak, że jest to kwestia, która pozostaje poza właściwością danego organu i w dodatku bez jej rozstrzygnięcia nie można dalej prowadzić postępowania. Należy jednak zauważyć, że to, co jest owym zagadnieniem wstępnym zależy od tego, co jest przedmiotem sprawy głównej, a to z kolei wynika z przepisów prawa materialnego. Organ administracji publicznej obowiązany jest ustalić związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego a zagadnieniem wstępnym. W razie, gdy związek ten nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. W przedmiotowej sprawie skarżący złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Słupska z dnia [...] października 2011 r. którą wniesiony został sprzeciw od zgłoszenia zamiaru przystąpienia do budowy wiaty o powierzchni 20 m2, natomiast zaskarżona decyzja dotyczy rozbiórki wiaty o powierzchni 23,14 m2, a więc brak jest tożsamości przedmiotu (wiaty) w postępowaniu nadzwyczajnym i dotyczącym rozbiórki wiaty. Dlatego też przedmiotowe postępowanie nie jest uzależnione od wyniku postępowania nadzwyczajnego, bez względu na wynik postępowania nadzwyczajnego (dotyczącego wiaty o powierzchni 20 m2) wybudowanie wiaty o powierzchni 23,14 m2, a więc o większej powierzchni niż dokonane zgłoszenie zawsze należy uznać jako wybudowanie obiektu bez zgłoszenia, na co zasadnie zwrócił Sąd I instancji.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ustalenia odnoszące się do istotnej z punktu widzenia prawa materialnego okoliczności - powstania samowoli budowlanej poprzez wybudowanie wiaty o powierzchni 23,14 m2, zostały poczynione w oparciu o wyczerpująco zebrany i trafnie oceniony materiał dowodowy w zgodzie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Przede wszystkim nie sposób przyjąć, że nie zostały podjęte wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy, jak również by organy w sposób wadliwy zebrały i rozpatrzyły zgromadzony materiał dowodowy. Stwierdzić należy, że zgromadzone przez organy dowody pozwoliły na dokładne wyjaśnienie wszystkich kwestii, które były istotne dla potwierdzenia bądź zaprzeczenia faktu budowy przedmiotowej wiaty. Skarżący kasacyjnie aby skutecznie wykazać naruszenie przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a. w zakresie gromadzenia i rozpatrzenia całego materiału dowodowego winien wskazać, iż pewna część materiału dowodowego istotna dla rozstrzygnięcia sprawy nie została zebrana, bądź pozostała poza oceną organu. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć ,,uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności ‘’(B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Warszawa 2014). Autor skargi kasacyjnej mimo postawienia wyżej wskazanych zarzutów nie wskazał, jakie zgromadzone w toku postępowania dowody, które podważałyby poczynione ustalenia, pozostały poza oceną organu. Dodatkowo art. 80 k.p.a. statuuje zasadę swobodnej oceny dowodów, a zatem nie wyznacza on organowi merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodność i moc dowodów), organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, wskazując w uzasadnieniu decyzji fakty, które uznał za udowodnione, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2013 roku, sygn. akt II GSK 1940/11, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy uznać, że dokonana ocena materiału dowodowego wskazuje, że skarżący rozpoczęli budowę wiaty na działce nr [...], przed dokonaniem zgłoszenia, co jednoznacznie wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zdjęcia z 7 stycznia 2011 r., a zgłoszenia dokonano w dniu 12 sierpnia 2011 r. Dlatego też zarzut skargi kasacyjnej określony w pkt 1b nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej wskazanego w pkt 1c należy podkreślić, iż by uznać prawidłowość doręczenia decyzji w trybie art. 44 k.p.a. konieczne jest prawidłowe dokonanie wszystkich czynności przewidzianych w tym przepisie, tzn. pozostawienie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata zawiadomienia o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia, w przypadku niepodjęcia w powyższym terminie przesyłki - pozostawienie powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu awizowania, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Aby więc mówić o prawidłowym (skutecznym) doręczeniu zastępczym dokonanym w trybie art. 44 k.p.a., muszą zostać spełnione wszystkie powyższe warunki. W razie niedopełnienia jednej z tych czynności przez operatora pocztowego niemożliwe jest stwierdzenie, że decyzja została doręczona prawidłowo (por. wyrok NSA z 9 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2893/14, Lex nr 1624414). W aktach przedmiotowej sprawy znajdują się kopie kopert w których przesłano skarżącym odpisy decyzji Prezydenta Miasta Słupska z dnia [...] października 2011 r. nr [...], z których wynika, iż zostały spełnione wszystkie przesłanki do uznania za skuteczne doręczenia w/w decyzji Prezydenta Miasta Słupska z dnia [...] października 2011 r. skarżącym w trybie art. 44 k.p.a.

Jednocześnie należy odnieść się do wniosku skarżących kasacyjnie o przeprowadzenie dowodu z dokumentu urzędowego w postaci protokołu rozprawy z dnia 14 kwietnia 2015 r. która odbyła się przed Sądem Rejonowym w Słupsku w sprawie o sygn. akt [...], na okoliczność kłopotów z doręczaniem przesyłek sądowych. Podkreślić należy, iż podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy celne w toku postępowania. Sąd bierze pod uwagę fakty powszechnie znane (art. 106 § 4 p.p.s.a.), a także dowody uzupełniające z dokumentów, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną. Sąd ten bada jedynie, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06, ONSA i WSA 2008, Nr 2, poz. 31, uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, a więc sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W drodze wyjątku, zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd może przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów. Nie jest natomiast jego rolą uzupełniania materiału dowodowego. Wniosek dowodowy skarżących zmierzał do tego aby wykazać problemy z doręczeniem poczty do skarżących. Okoliczność ta jednak nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie, gdyż z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż decyzja Prezydenta Miasta Słupska z dnia [...] października 2011 r. została skutecznie doręczona skarżącym w trybie art. 44 k.p.a., na co wskazano powyżej.

Dokonując oceny naruszenia prawa materialnego (pkt 2 zarzutów skargi kasacyjnej) należy podkreślić, że art. 49b ustawy Prawo budowlane określa procedurę postępowania w przypadku samowoli budowlanej polegającej na budowie obiektu budowlanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Od nakazu rozbiórki obiektu budowlanego określonego w ust. 1 tej normy można odstąpić, jeżeli samowolna budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo w przypadku jego braku, ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Wówczas w szczególności w przypadku wykonania robót budowlanych nakłada się obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni : 1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3 albo art. 30 ust. 2 i 4 ustawy Prawo budowlane; 2) projektu zagospodarowana działki lub terenu, 3) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostateczna w dniu wszczęcia postępowania decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.

Jak słusznie wskazano w zaskarżonym wyroku, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. wezwano skarżących o nadesłanie w/w dokumentów, a więc umożliwiono skarżącym legalizację przedmiotowej wiaty. Jednakże z uwagi na fakt, iż skarżący nie wykonali obowiązków wskazanych w w/w postanowieniu słusznie organy nakazały dokonanie rozbiórki przedmiotowej wiaty. Dodatkowo skarżący rozpoczęli budowę wiaty kilka miesięcy przed dokonaniem zgłoszenia, jak również dokonali istotnych odstępstw od dokonanego zgłoszenia zwiększając powierzchnię wiaty o 3,14 m2. Jednocześnie okolicznością istotną jest fakt wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia przez Prezydenta Miasta Słupska ostateczną decyzją z dnia [...] października 2011 r. Okoliczności te obciążają jednoznacznie skarżących i stanowią o prawidłowym zastosowaniu art. 49b w przedmiotowej sprawie. Dlatego też zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego (pkt 2) nie zasługuje na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.