II SA/Rz 547/25 - Postanowienie

Data orzeczenia	2025-05-27	
Data wpływu	2025-04-22	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie	
Sędziowie	Paweł Zaborniak /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6209 Inne o symbolu podstawowym 620	
Hasła tematyczne	Odrzucenie skargi	
Skarżony organ	Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności	
Treść wyniku	Odrzucono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 58 § 1 pkt 6, § 3; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 nr 0 poz 44; art. 6b (3), art. 4b ust. 2, art. 6b ust. 1 i 2; Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t. j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.S. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Podkarpackim z dnia 12 marca 2025 r. nr WZ-IV.9534.2.7.2025.AW w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - postanawia - odrzucić skargę.	
Uzasadnienie
Wnioskiem z 11 września 2024 r. (data wpływu do organu) S.S. – reprezentowany przez M.S. zwrócił się do Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Podkarpackim (dalej: "organ") o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia.

W dalszej kolejności M.S. (dalej: "skarżąca") pismem z 28 stycznia 2025 r. poinformowała organ o zgonie S.S. i zwróciła się o wydanie decyzji za okres od 11 września 2024 r. do 26 grudnia 2024 r.

Wojewódzki Zespół do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Podkarpackim postanowieniem z dnia 12 marca 2025 r. nr WZ-IV.9534.2.7.2025.AW stwierdził niedopuszczalność wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 11 września 2024 r. znak: WZ-II.9534.2.9295.2024.

W dniu 22 kwietnia 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Rzeszowie wpłynęła skarga M.S. na wyżej opisane postanowienie z dnia 12 marca 2025 r. Wymieniona zwróciła się o uchylenie postanowienia jako błędnego. Wskazała, że wprawdzie z chwilą śmierci taty jej pełnomocnictwo wygasło, ale jako jedna ze spadkobierczyń jest uprawniona do domagania się wydania decyzji dotyczącej świadczenia wspierającego za okres, kiedy jej tato żył i był osobą całkowicie niesamodzielną, wymagającą całodobowej opieki.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o uchylenie postanowienia z 12 marca 2025 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia celem wydania właściwego rozstrzygnięcia bądź umorzenia postępowania z uwagi na zgon wnioskodawcy S.S. Organ wyjaśnił, że po dokonaniu ponownej analizy stwierdzono, że skład Wojewódzkiego Zespołu dokonał wadliwej kwalifikacji pisma M.S., błędnie ustalił stan faktyczny co skutkowało wprowadzeniem do obrotu prawnego postanowienia wydanego z rażącym naruszeniem przepisów administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślenia wymaga, że po złożeniu skargi Sąd z urzędu w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, wymienionych w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935 ze zm. - określanej dalej jako "P.p.s.a.") lub w przepisach szczególnych, tj. czy sprawa będąca jej przedmiotem podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a mianowicie, czy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, czy skargę wniósł uprawniony podmiot oraz czy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie.

Stosownie do art. 50 § 1 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2 cyt. artykułu). Z powyższego przepisu wynika, że legitymacja do złożenia skargi oparta jest przede wszystkim na kryterium interesu prawnego. Pod pojęciem interesu prawnego należy zaś rozumieć istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym działaniem organu administracji. O tym, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie interes prawny, decyduje przepis prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego, jednak mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa wskazujący na własne prawo lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Od wykazania związku między chronionym przez prawo interesem prawnym, a działaniem organu administracji publicznej, uzależnione jest więc uprawnienie do złożenia skargi (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 1412/21, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wniesienie skargi przez podmiot, któremu zgodnie z art. 50 § 1 lub § 2 P.p.s.a. przysługuje legitymacja do jej wniesienia, stanowi jedną z podstawowych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia, której brak skutkuje odrzuceniem skargi (por. wyrok NSA z dnia 4.02.1998 r., sygn. SA/Bk 947/96, LEX nr 31892, postanowienie NSA

z dnia 19.05.1998 r., I SA/Łd 78/98, LEX 36198).

W niniejszej sprawie postępowanie zainicjował wniosek S.S. – reprezentowanego przez M.S. (osobę upoważnioną) o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia.

Wyjaśnienia wymaga, że decyzja ustalająca poziom wsparcia wydawana jest na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 44 ze zm.). Zgodnie z art. 6b³ ust. 1 w związku z art. 4b ust. 2 i art. 6b ust. 1 i 2 tej ustawy decyzję ustalającą poziom potrzeby wsparcia wydaje wojewódzki zespół na wniosek osoby niepełnosprawnej legitymującej się stosownym orzeczeniem o niepełnosprawności albo na wniosek przedstawiciela ustawowego tej osoby lub na wniosek ośrodka pomocy społecznej (względnie centrum usług społecznych). Nie może przy tym budzić wątpliwości, że poza osobą niepełnosprawną pozostałe podmioty wymienione w tym przepisie posiadają jedynie legitymację formalną do złożenia wniosku o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia, natomiast adresatem tej decyzji jest wyłącznie osoba niepełnosprawna. Ta tylko osoba posiada zatem interes prawny w sprawie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia, który z uwagi na przedmiot tej decyzji, ma charakter osobisty i wygasa wraz ze śmiercią osoby niepełnosprawnej.

Jak wyżej wskazano w niniejszej sprawie wniosek o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia został złożony przez S.S., osobę niepełnosprawną legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Z powyższego wynika zatem, że tylko wnioskodawca posiadał interes prawny w tej sprawie. Takiej legitymacji nie posiada natomiast M.S. (córka wnioskodawcy), która w prowadzonym postępowaniu administracyjnym występowała jedynie jako osoba upoważniona do reprezentowania S.S. w postępowaniu o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia.

W tych okolicznościach skoro M.S. nie była stroną w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem S.S. o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia, to nie można uznać by posiadała legitymację skargową, a co za tym idzie by mogła ona skutecznie złożyć skargę w niniejszej sprawie.

Z tej przyczyny skarga jako niedopuszczana podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.