Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III Izby Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 2157/19 w sprawie ze skargi R.K. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 11 grudnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R.K. (dalej: skarżący) na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] lipca 2019 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z [...] marca 2011 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Bydgoszczy ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie parku wiatrowego "[...]" w części obszarów geodezyjnych [...] (dalej: decyzja środowiskowa).

Pismem z 23 sierpnia 2018 r. skarżący wniósł o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] marca 2011 r.

Decyzją z [...] lipca 2019 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy z [...] marca 2011 r. Organ wyjaśnił, że w tej sprawie nie miał zastosowania art. 39 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm., obecnie Dz.U. z 2020 r., poz. 283 – dalej: ustawa środowiskowa). Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Bydgoszczy nie naruszył także art. 85 ust. 3 ustawy środowiskowej. Organ I instancji wydał obwieszczenia:

– z 30 sierpnia 2010 r. o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia zakresu raportu i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia,

– z 9 sierpnia 2010 r. o wydaniu postanowienia określającego zakres raportu o oddziaływaniu na środowisko i zawieszeniu postępowania;

– z 9 grudnia 2010 r. o wydaniu postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania i wystąpieniu do organu inspekcji sanitarnej o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia;

– z 3 lutego 2011 r. o uzupełnieniu raportu;

– z 10 marca 2011 r. o możliwości zapoznania się ze zgromadzoną dokumentacją i wypowiedzenia się co do jej treści;

– z 28 marca 2011 r. o wydanej decyzji środowiskowej.

Obwieszczenia były wywieszane na tablicy ogłoszeń w siedzibie organu, jak i zamieszczane na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej (BIP). Ponadto każdorazowo organ zwracał się do Gminy [...] o zamieszczenie obwieszczeń na tablicy ogłoszeń tego urzędu oraz wywieszenie w miejscach realizacji przedsięwzięcia. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Bydgoszczy informował strony postępowania o podejmowanych czynnościach na każdym etapie postępowania. Ponadto brak udziału strony w postępowaniu stanowi, przesłankę wznowienia postępowania z art. 145 § 4 pkt 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 992 ze zm. – dalej: k.p.a.), a nie stwierdzenia nieważności. Organ nie miał bezwzględnego obowiązku zamieszczania informacji dla społeczeństwa w prasie, ponieważ ustawa środowiskowa nie wprowadza takiego warunku. Ponadto decyzja środowiskowa nie narusza rażąco art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a. ustawy środowiskowej. Lokalizacja parku wiatrowego została wskazana w punkcie I.1 decyzji oraz w załączniku 1 do decyzji stanowiącym "Charakterystykę przedsięwzięcia".

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie podzielił zarzutów skarżącego podnoszących, że inwentaryzacja przyrodnicza została wykonana przed wydaniem postanowienia z [...] sierpnia 2010 r., w którym organ ustalił zakres raportu. W postanowieniu z [...] sierpnia 2010 r. organ wskazał, że raport powinien zawierać m.in. roczny przedrealizacyjny monitoring ornitologiczny i chiropterologiczny – dotyczący składu gatunkowego oraz liczebności ptaków i nietoperzy terenu inwestycji i terenów sąsiadujących – w celu sformułowania prognozy oddziaływania projektu wiatrowego na te populacje. Monitoring ornitologiczny został przeprowadzony przez specjalistów z [...]. Raport z monitoringu chiropterologicznego sporządzony został przez eksperta w dziedzinie chiropterologii. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Bydgoszczy określił jedynie czas trwania monitoringu, ale nie narzucił szczegółowego terminu, w jakim obserwacje miały zostać przeprowadzone. W dacie złożenia raportu dane z kontroli terenowych były aktualne. Wcześniejsze wykonanie inwentaryzacji przyrodniczej skróciło okres zawieszenia postępowania. Jako gołosłowne organ ocenił twierdzenia skarżącego dotyczące braku poprawności i rzetelności informacji zawartych w raporcie. Ponadto organ wskazał, że prawidłowo zakwalifikowano tereny podlegające ochronie akustycznej.

Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Oddalając skargę Sąd I instancji w pierwszej kolejności odniósł się do zarzutu naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. Sąd I instancji wskazał, że zasadą jest, że doręczeń dokonuje się pełnomocnikowi na jego adres do doręczeń. Stosownie jednak do art. 49 § 1 k.p.a., jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w BIP na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. Takim przepisem szczególnym jest art. 73 ust. 3 ustawy środowiskowej. W tej sprawie skarżący ustanowił profesjonalnego pełnomocnika w dniu 11 grudnia 2018 r. Liczba stron postępowania nieważnościowego (tak jak w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej) wynosiła ponad 20 osób. Oznacza to, że w tej sprawie zastosowanie miał art. 49 k.p.a. Obwieszczenie o zaskarżonej decyzji nastąpiło 12 lipca 2019 r. i widniało na tablicy ogłoszeń w siedzibie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w terminie od 12 lipca do 31 lipca 2019 r. oraz na stronie BIP w terminie od 9 sierpnia do 23 sierpnia 2019 r. Ponadto wywieszenia tego obwieszczenia dokonano także w urzędzie Gminy [...] na tablicy ogłoszeń oraz na BIP tego Urzędu w dniach od 17 lipca 2019 r. do 2 sierpnia 2019 r., jak również w siedzibie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy na tablicy ogłoszeń w dniach od 17 lipca 2019 r. do 2 sierpnia 2019 r. oraz na tablicach ogłoszeń w sołectwach na terenie, których planowana jest realizacja spornego przedsięwzięcia w dniach od 17 lipca 2019 r. do 1 sierpnia 2019 r. Dokonane w ten sposób zawiadomienie spełnia warunki skutecznego doręczenia także pełnomocnikowi skarżącego. Organ dokonując doręczenia w drodze publicznego obwieszczenia nie miał obowiązku informowania indywidualnie ustanowionego przez stronę pełnomocnika. Ustanowienie pełnomocnika nie wyłącza stosowanie publicznego doręczenia. Przesłanie decyzji osobiście skarżącemu w dniu 15 lipca 2019 r. miało jedynie charakter informacyjny. Podobny charakter miało przesłanie decyzji pełnomocnikowi w dniu 23 sierpnia 2019 r. Ponadto, skarżący nie wykazał, że został pozbawiony możliwości skutecznego wniesienia skargi lub dokonywania innych czynności procesowych. Skarżący wniósł skargę w terminie, która następnie została uzupełniona pismem z 19 września 2019 r. sporządzonym przez pełnomocnika skarżącego.

Sąd I instancji podzielił stanowisko Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, że decyzja środowiskowa nie narusza rażąco prawa. Sąd I instancji nie podzielił stanowiska skarżącego, że decyzja środowiskowa została wydana z rażącym naruszeniem art. 3 pkt 11, art. 39 ust. 1, art. 74 ust. 3 oraz art. 85 ust. 3 ustawy środowiskowej. Sąd I instancji wyjaśnił, że podanie do publicznej wiadomości nie jest tożsame z zawiadomieniem stron postępowania o czynnościach procesowych z art. 49 k.p.a. Niezależnie od powyższego Sąd I instancji wskazał, że obwieszczenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska były wywieszane na tablicy ogłoszeń w siedzibie organu, jak i zamieszczane na stronie internetowej BIP. Ponadto każdorazowo organ zwracał się do Gminy [...] o zamieszczenie obwieszczeń na tablicy ogłoszeń tego urzędu.

W ocenie Sądu I instancji, art. 39 ustawy środowiskowej nie ma zastosowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej. Na gruncie prawa polskiego zasada udziału społeczeństwa w postępowaniach funkcjonuje na dwóch zasadniczych płaszczyznach działania - legislacyjnej i postępowania administracyjnego. Płaszczyzna legislacyjna obejmuje postępowania, w ramach których tworzone są dokumenty programowe o charakterze strategicznym, określające ramy merytoryczne polityki ochrony środowiska. Przepisy art. 39-43 (rozdział III) ustawy środowiskowej dotyczą płaszczyzny legislacyjnej, ponieważ zawierają rozwiązania zapewniające udział społeczeństwa w procesie opracowywania dokumentów, w których ich udział jest obligatoryjny, ale jednocześnie akty te nie są decyzjami administracyjnymi. Natomiast możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do wydania decyzji dotyczą art. 33-38 ustawy środowiskowej.

Sąd I instancji nie podzielił również zarzutu, że w postępowaniu w sprawie wydania decyzji środowiskowej nie zapewniono możliwości udziału społeczeństwu na zasadach określonych w art. 33-38 ustawy środowiskowej. Sąd I instancji wskazał także, że organ I instancji nie naruszył rażąco art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy środowiskowej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący.

Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania.

Po pierwsze, art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), które mogło mieć na wynik sprawy. Polegało to na oddaleniu skargi podczas gdy zaskarżona decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z [...] lipca 2019 r. nie została prawidłowo doręczona ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi. Oznacza to, że decyzja ta została wydana z naruszeniem "art. 145 § 1 pkt 1 lit. c)" w związku z art. 109 § 1 oraz w związku z art. 40 § 2 i art. 49 k.p.a.

Po drugie, art. 174 pkt 2 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., które mogło mieć na wynik sprawy. Polegało to na oddaleniu skargi w sytuacji, kiedy Sąd I instancji w treści uzasadnienia wyroku w ogóle nie odniósł się do zarzutu sformułowanego w uzupełnieniu skargi, polegającego na naruszeniu art. 39 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 3 pkt 11 lit. c) i d) ustawy środowiskowej w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Naruszenie tych przepisów polegało na braku przeprowadzenia przez organ wydający decyzję oraz przez inwestora wymaganych prawem konsultacji społecznych wśród lokalnej społeczności gminy [...].

Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 174 pkt 1) p.p.s.a. "przez jego błędnej wykładni przepisów art. 3 ust. 1 pkt 11, art. 39 ust. 1, art. 74 ust. 3 oraz art. 85 ust. 3 ustawy środowiskowej w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., "czym naruszył" art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. W ocenie skarżącego, organ I instancji w postępowaniu z udziałem społeczeństwa miał prawny obowiązek ogłaszania informacji m.in. przez obwieszczenie w prasie o zasięgu odpowiednim do rodzaju dokumentu. Jest to wymóg bezwzględny niepodlegający ocenie organu.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji i "skierowanie sprawy do ponownego postępowania", rozpatrzenie sprawy na posiedzeniu niejawnym oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Po pierwsze, wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej zostały błędnie sformułowane, ponieważ wszystkie opierają się na zarzucie cytowanego wyżej art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Z treści tego przepisu wynika, na jakiej podstawie można oprzeć skargę kasacyjną, co oznacza, że Sąd I instancji nie stosuje tych przepisów i w związku z tym nie może ich naruszyć. Zarzuty skargi kasacyjnej mogę zatem zostać sformułowane na podstawie art. 174 pkt 1 lub 2 p.p.s.a., natomiast nie mogą podnosić naruszenia powyższych przepisów przez Sąd I instancji. Ponadto błędnie został także sformułowany zarzut kasacyjny, który podnosi, że "zaskarżona decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z [...] lipca 2019 r. została wydana z naruszeniem "art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 109 § 1 [...]". Przede wszystkim w skardze kasacyjnej nie wskazano nazw ustaw, których dotyczy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 109 § 1. Nie wynika to również z uzasadnienia skargi kasacyjnej. W przypadku art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) należy domniemywać, że chodzi tu o naruszenie przepisu ustawy p.p.s.a. Przepis te nie mógł zostać naruszony przez organ wydający zaskarżoną decyzję, tak jak to wskazuje skarżący, ponieważ stanowi podstawę uwzględnienia skargi przez wojewódzki sąd administracyjny w przypadku naruszenia przez organ przepisów postępowania. Oznacza to, że przepis ten nie był i nie mógł być stosowany przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie. Ponadto, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, skarżący w skardze podnosił naruszenie art. 109 § 1 k.p.a., a zatem należy przyjąć, że właśnie tej ustawy dotyczy zarzut naruszenia powołanego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma jednak uprawnień do precyzowania zarzutów skargi kasacyjnej, która jako wysoce sformalizowany środek zaskarżenia powinna być oparta na jednoznacznie sformułowanych zarzutach kasacyjnych. Niezależnie od powyższego, zarzut odnoszący się bezpośrednio do naruszenia "art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 109 § 1" nie został szerzej uzasadniony.

Po drugie, zarzut naruszenia art. 40 § 2 i art. 49 k.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, "jeżeli liczba stron postępowania:

1) o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,

2) w sprawie uchylenia lub zmiany, stwierdzenia nieważności, stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, o której mowa w pkt 1, lub wznowienia postępowania w sprawie tej decyzji

- przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego."

Jak więc wynika z treści cytowanego przepisu, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, norma z art. 49 k.p.a. znajduje zastosowanie nie tylko w odniesieniu do postępowania w sprawie wydana decyzji środowiskowej, ale również w odniesieniu do postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej. Ponadto Sąd I instancji trafnie orzekł, że skarżący nie wykazał w żaden sposób, że podnoszone przez niego uchybienia organu w zakresie skuteczności doręczenia zaskarżonej decyzji w jakikolwiek sposób uniemożliwiły skarżącemu udział w postępowaniu. Skarżący wniósł bowiem skargę w terminie i skarga ta została rozpoznana przez Sąd I instancji.

Po trzecie, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., który sprowadza się do stwierdzenia, że Sąd I instancji nie odniósł się do jednego z zarzutów podnoszonych w uzupełnieniu skargi, dotyczącego naruszenia art. 39 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 3 pkt 11 lit. c) i d) ustawy środowiskowej w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Naruszenie tych przepisów polegało na braku przeprowadzenia przez organ wydający decyzję oraz przez inwestora wymaganych prawem konsultacji społecznych wśród lokalnej społeczności gminy [...]. Przede wszystkim nie budzi wątpliwości, że Sąd I instancji odniósł się do zarzutu podnoszącego naruszenie art. 39 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 3 pkt 11 lit. c) i d) ustawy środowiskowej, prawidłowo wskazując, że zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Przepisy te, w zakresie w jakim wymagają ogłoszenia w prasie o odpowiednim zasięgu, nie znajdowały w tej sprawie zastosowania. Ponadto, z treści powołanych przez skarżącego przepisów nie wynika obowiązek prowadzenia konsultacji społecznych, ponieważ instytucja "konsultacji społecznych" nie jest przewidziana w ustawie środowiskowej. W postępowaniu toczącym się na podstawie przepisów ustawy środowiskowej może być natomiast konieczne zapewnienie udziału społeczeństwa, który to warunek został w tej sprawie spełniony, o czym prawidłowo orzekł Sąd I instancji.

Po czwarte, zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 11, art. 39 ust. 1, art. 74 ust. 3 oraz art. 85 ust. 3 ustawy środowiskowej w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. Zarzut ten sprowadza się do stwierdzenia, że wydana w tej sprawie decyzja środowiskowa jest dotknięta wadą nieważności, ponieważ żadne z wymaganych prawem obwieszczeń nie ukazało się w prasie lokalnej wydawanej na terenie gminy [...]. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. c) ustawy, ilekroć w ustawie mowa jest o podaniu informacji do publicznej wiadomości, ogłoszenie informacji następuje przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia, a w przypadku projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa - w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu. Z treści tego przepisu wynika zatem jednoznacznie, że podanie informacji w prasie o odpowiednim zasięgu konieczne jest wyłącznie w przypadku projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa. Sąd I instancji trafnie orzekł, że w ustawie środowiskowej zasada udziału społeczeństwa w postępowaniach funkcjonuje na dwóch zasadniczych płaszczyznach - legislacyjnej i postępowania administracyjnego. Płaszczyzna legislacyjna obejmuje postępowania, w ramach których tworzone są dokumenty programowe o charakterze strategicznym, określające ramy merytoryczne polityki ochrony środowiska. Przepisy art. 39-43 (rozdział III) ustawy środowiskowej dotyczą płaszczyzny legislacyjnej, ponieważ zawierają rozwiązania zapewniające obligatoryjny społeczeństwa w opracowywaniu takich dokumentów. Akty te nie są decyzjami administracyjnymi. Natomiast możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do wydania decyzji dotyczą art. 33-38 ustawy środowiskowej. Stąd też norma z art. 39 ustawy środowiskowej nie znajdowała w tej sprawie zastosowania, jak i nie było wymagane podanie do wiadomości w lokalnej prasie informacji o wydaniu decyzji środowiskowej. Ponadto skarżący zdaje się nie dostrzegać różnicy między obwieszczeniem z art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej w związku z art. 49 k.p.a., a podaniem informacji do publicznej wiadomości regulowanym tylko na gruncie ustawy środowiskowej. Pierwsza z tych instytucji stanowi uproszczenie postępowania toczącego się z udziałem znacznej ilości stron, a więc dotyczy podmiotów posiadających w tym postępowaniu interes prawny. Obwieszczenie stanowi uproszczoną formę doręczenia. Natomiast podanie do publicznej wiadomości dotyczy wszystkich potencjalnie zainteresowanych podmiotów, niezależnie od tego, czy posiadają interes prawny lub chociażby faktyczny i jest to forma zapewnienia udziału społeczeństwa. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, wszystkie czynności Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy były podawane do publicznej wiadomości, co oznacza, że organ ten zapewnił udział społeczeństwa w postępowaniu. Ze wskazanych wyżej względów nie obejmowało to ogłoszenia w prasie o odpowiednim zasięgu, ponieważ wymóg taki nie wynika z przepisów ustawy środowiskowej. Stąd też brak jest podstaw do stwierdzenia, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.

Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.