Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. A. na bezczynność i przewlekłość Wojewody Pomorskiego w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę.

Radca prawny D. K., działając w ramach pełnomocnictwa udzielonego przez przedstawiciela ustawowego małoletniego skarżącego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność i przewlekłość Wojewody Pomorskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.

Wykonując zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu z dnia 1 lipca 2026 r., wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie numeru PESEL małoletniego skarżącego, uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł oraz do udzielenia informacji, czy przed wniesieniem skargi zwracał się z ponagleniem do właściwego organu.

Na wykonanie wezwań zakreślono siedmiodniowy termin oraz wskazano rygor odrzucenia skargi.

Wezwania zostały skutecznie doręczone pełnomocnikowi małoletniego skarżącego w dniu 2 lipca 2026 r. (vide: UPD – k. akt sądowych nr 37) i – na dzień sporządzenia niniejszego postanowienia – pozostały bez odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; zwanej dalej jako: "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2).

Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 37 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm.; powoływanej dalej jako "k.p.a."), stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Ponaglenie zawiera uzasadnienie. Ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia.

Zgodnie zaś z art. 37 § 6 k.p.a. organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym: 1) wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2) w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości: a) zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone, b) zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości.

Celem złożenia ponaglenia jest wyczerpanie środków zaskarżenia i umożliwienie załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Droga sądowa jest zatem dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Tym samym, złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu, jest możliwe dopiero po wniesieniu ponaglenia na niezałatwienie sprawy w trybie art. 37 k.p.a.

Z analizy akt niniejszej sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącego nie poprzedził skargi ponagleniem. Potwierdza to treść odpowiedzi na skargę.

Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, że skarga podlegałaby odrzuceniu z uwagi na bark, pomimo skutecznego wezwania (wezwanie odebrane w dniu 2 lipca 2026 r.), uzupełnienia braków formalnych skargi oraz wpisu sądowego od skargi.

Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym.

W myśl art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., skarga - o ile jest pierwszym pismem w sprawie - powinna zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną oraz nr PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku.

Jednocześnie, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., podlega ona odrzuceniu.

Z kolei stosownie do treści art. 214 § 1 p.p.s.a. do uiszczania kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Zgodnie z art. 220 § 1 zd. 1 i 2 p.p.s.a. - sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W sytuacji nieuiszczenia wpisu od skargi art. 220 § 3 p.p.s.a. przewiduje jej odrzucenie.

Mając powyższe na względzie, Sąd – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. – odrzucił skargę małoletniego skarżącego jako niedopuszczalną, gdyż przed jej wniesieniem nie wyczerpano przysługującego mu środka zaskarżenia.