Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 11 stycznia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 stycznia 2022 roku sprawy ze skargi T. G. na postanowienie Wojewody z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...] maja 2021 r. nr [...]

Wojewoda postanowieniem z [...] czerwca 2021 r., znak [...], po rozpatrzeniu sprawy z zażalenia T. G. na postanowienie Starosty [...] z [...] maja 2021 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie przyznania prawa do zasiłku lub jego odmowy, do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd Rejonowy [...] w P. Wydział V Pracy i Ubezpieczeń Społecznych.

Postanowienie Wojewody (dalej również: Wojewoda; organ II instancji; organ odwoławczy) zostało wydane na podstawie art. 123 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 oraz art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 – dalej: K.p.a.), a także art. 10 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2020 r., poz. 1409 ze zm.) – dalej: ustawa o promocji zatrudnienia; ustawa.

Wojewoda wskazał na następujący stan sprawy.

W dniu [...] stycznia 2021 r. T. G. (dalej również: strona; skarżący; zainteresowany) złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. (dalej: PUP w P.), za pomocą elektronicznej Platformy Usług Administracji Publicznej (ePUAP), wniosek o dokonanie rejestracji jako bezrobotny.

Z przedłożonej przez stronę dokumentacji wynikało, że T. G. wniósł do Sądu Rejonowego [...] w P. Wydział V Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (dalej również: Sąd pracy) pozew w sprawie rozwiązania przez pracodawcę C. sp. z o.o. w dniu [...] grudnia 2020 r. umowy o pracę oraz zaległości w wypłacie wynagrodzenia, w tym wynagrodzenia za godziny nadliczbowe.

Starosta P. (dalej również: Starosta; organ I instancji) decyzją z [...] stycznia 2021 r. orzekł o uznaniu zainteresowanego za osobę bezrobotną z dniem [...] stycznia 2021 r., a postanowieniem z [...] stycznia 2021 r. zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania prawa do zasiłku lub jego odmowy do czasu rozstrzygnięcia sprawy cywilnej przez Sąd pracy. Postanowienie to nie zostało zaskarżone.

T. G. zawarł [...] kwietnia 2021 r. umowę zlecenia i utracił status osoby bezrobotnej. Następnie [...] maja 2021 r., ponownie drogą elektroniczną, złożył wniosek do PUP w P. o dokonanie rejestracji jako osoba bezrobotna. Starosta decyzją z [...] maja 2021 r. uznał zainteresowanego za osobę bezrobotną z dniem [...] maja 2021 r. Nadto postanowieniem z [...] maja 2021 r. zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania prawa do zasiłku lub jego odmowy do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd Rejonowy [...] w P. Wydział V Pracy i Ubezpieczeń Społecznych.

W zażaleniu na powyższe postanowienie zainteresowany odniósł się do swojej pierwszej rejestracji w PUP w P. w styczniu 2021 r. Nadto strona powołała się na treść art. 75 ustawy o promocji zatrudnienia i podniosła, że termin 180 dni, o którym mowa w tym przepisie, rozpoczął bieg [...] stycznia 2021 r. (dzień pierwszej rejestracji w PUP w P.) i upływa w dniu [...] lipca 2021 r., wobec czego, niezależnie od wyniku toczącego się postępowania sądowego, zasiłek powinien być przyznany od dnia [...] lipca 2021 r.

W motywach swojego rozstrzygnięcia organ II instancji stwierdził, że orzeczenie o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie przyznania prawa do zasiłku lub jego odmowy do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd pracy było zgodne z obowiązującymi przepisami, gdyż rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd (art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.).

W ocenie Wojewody, dopiero po zakończeniu postępowania w Sądzie Rejonowym [...] w P. Wydział V Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oraz po wydaniu przez ten Sąd stosownego orzeczenia Starosta P. będzie mógł prowadzić postępowanie w kwestii przyznania bądź odmowy przyznania prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych. Nadto zauważył, że to Starosta na mocy przepisów ustawy o promocji zatrudnienia orzeka o przyznaniu zasiłku dla osoby bezrobotnej na określony czas, wynikający z art. 73 ust. 1 ustawy.

W skardze na postanowienie Wojewody z dnia [...] czerwca 2021 r. T. G. zarzucił rażące naruszenie następujących przepisów:

- art. 97 §1 pkt 4 K.p.a. przez jego niezasadne zastosowanie i uznanie, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka do obligatoryjnego zawieszenia postępowania z uwagi na wystąpienie zagadnienia wstępnego, podczas gdy rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie zależy od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ, albowiem toczące się przed sądem pracy postępowanie nie stanowi zagadnienia wstępnego, gdyż wynik tego postępowania dotyczy jedynie stanu faktycznego, a nie prawnego, co wprost wyklucza zawieszenie niniejszego postępowania z tej przyczyny, gdyż jedynie prejudykat o charakterze prawnym może stanowić przesłankę uzasadniającą zawieszenie postępowania administracyjnego;

- art. 11 w zw. z art 124 § 2 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. i art. 126 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez niezasadne utrzymanie w mocy postanowienia Starosty [...] z dnia [...] maja 2021 r., pomimo jego wydania z naruszeniem przepisów prawa z uwagi na niezasadne zastosowanie przepisów art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz nieprawidłowe sporządzenie przez organy obydwu instancji uzasadnienia faktycznego i prawnego, co przejawiło się w szczególności w niewykazaniu istnienia jakiejkolwiek zależności pomiędzy przedmiotowym postępowaniem administracyjnym a postępowaniem o sygn. akt V P [...], prowadzonym przez Sąd Rejonowy [...] w P. – a tym samym niewykazaniem spełnienia określonej w art. 97 §1 pkt 4 K.p.a. przesłanki obligatoryjnego zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy do zawieszenia postępowania na podstawie tej przesłanki niezbędne jest istnienie bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym, co w niniejszej sprawie nie występuje;

- art. 100 § 3 K.p.a. przez jego niezastosowanie, a przez to nierozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego we własnym zakresie;

- art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia przez niedoniesienie się do zaniechania przez Starostę wydania decyzji o przyznaniu przysługującego skarżącemu zasiłku dla osób bezrobotnych;

- art. 75 ustawy o promocji zatrudnienia przez jego niezastosowanie, a przez to nierozstrzygnięcie tego zagadnienia we własnym zakresie;

- art 7, art. 77 § 1 i art 80 K.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego zawieszenia postępowania;

- art. 6 w zw. z art. 19 i art. 20 w zw. z art 97 § 1 pkt 4 K.p.a. przez bezpodstawne przyjęcie, że do rozpoznania sprawy i wydania decyzji o przyznaniu skarżącemu zasiłku konieczne jest uprzednie rozstrzygnięcie przez sąd zagadnienia niebędącego zagadnieniem wstępnym;

- art 138 §1 pkt 1 K.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy organ odwoławczy winien był ją uchylić i orzec we własnym zakresie o przyznaniu skarżącemu zasiłku dla osób bezrobotnych i okresie jego wypłacania.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w przedmiotowej sprawie brak jest bezpośredniego wpływu rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy [...] w P. sprawy w postępowaniu o sygn. akt V P [...] na przyznanie skarżącemu przez Starostę [...] zasiłku dla bezrobotnych.

Powołując się na treść art. 75 ustawy o promocji zatrudnienia, skarżący stwierdził, że w momencie zarejestrowania się przez zainteresowanego jako osoba bezrobotna Starosta był zobowiązany do wydania decyzji o przyznaniu przysługującego skarżącemu bezspornie zasiłku dla osób bezrobotnych na okres 365 dni – z zastrzeżeniem, że zasiłek ten będzie wypłacany po upływie 180 dni, lecz zaniechał wydania decyzji, przez co dopuścił się naruszenia przepisu art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy. Zdaniem strony, termin 180 dni rozpoczął bieg w dniu [...] stycznia 2021 r. i upłynął w dniu [...] lipca 2021 r.; terminu tego nie przedłuża toczące się postępowanie sądowe ani też decyzja Starosty [...] z dnia [...] maja 2021 r. o uznaniu skarżącego z dniem [...] maja 2021 r. za osobę bezrobotną nie przerwała biegu tego terminu i nie może on biec od nowa.

Skarżący podniósł, że "zawieszenie przez Starostę [...] przyznania przysługującego skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych ponad termin 180 dni jest niedopuszczalne", gdyż "rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pracy i dostarczenie przez skarżącego stosownych dokumentów będzie skutkowało jedynie ewentualną koniecznością wydania przez Starostę [...] decyzji o przyznaniu skarżącemu i wypłaty zasiłku za okres 180 dni, tj. od [...] stycznia 2021 r. do [...] lipca 2021 r.". Według strony, z upływem 180-dniowego terminu, tj. w dniu [...] lipca 2021 r., niezależnie od wyniku toczącego się postępowania sądowego, Starosta powinien z urzędu podjąć postępowanie i wydać pozytywną decyzję w przedmiocie przyznania przysługującego skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych. Skarżący wyjaśnił ponadto, że w międzyczasie, w okresie od [...] lipca 2021 r. do [...] lipca 2021 r., uczestniczył w kursie operatorów wózków jezdniowych – i w związku z tym Starosta powinien niezwłocznie wydać decyzję o przyznaniu i wypłacie skarżącemu zasiłku dla osób bezrobotnych, począwszy od dnia [...] lipca 2021 r.

Dalej argumentował, że powództwo wytoczone przez niego byłemu pracodawcy nie ma żadnego związku z nabyciem przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku, nie dotyczy ono czynności podejmowanych przez Starostę [...] i PUP w P., a Starosta "w żaden sposób nie jest związany faktem, iż skarżący wystąpił przeciwko byłemu pracodawcy na drogę sądową". Zdaniem strony, Starosta P. zaniechał swoich czynności i bezzasadnie zawiesił postępowanie do czasu rozstrzygnięcia przez sąd sprawy, która nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. W tym względzie podniósł, że rozstrzygnięcie, które może zostać wydane w toku prowadzonego przez Sąd pracy postępowania o sygn. akt V P [...], ma "charakter jedynie faktyczny, a nie charakter zagadnienia prawnego, co wprost wyklucza zawieszenie niniejszego postępowania". Podkreślił, że przedmiotem postępowania administracyjnego jest przyznanie skarżącemu zasiłku dla osób bezrobotnych oraz długość okresu wypłaty zasiłku, zaś organy administracji bezzasadnie za zagadnienie wstępne uznały rozstrzygnięcie Sądu pracy w przedmiocie odszkodowania, sprostowania świadectwa pracy, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe i zadośćuczynienie. W ocenie skarżącego, w takiej sytuacji całkowicie bezpodstawne jest zawieszanie przedmiotowego postępowania na podstawie art 97 § 1 pkt 4 K.p.a. i oczekiwanie przez organy na orzeczenie Sądu Rejonowego [...] w P., gdyż w sprawie nie występuje zagadnienie wstępne, które by dawało podstawę do zawieszania postępowania.

Przy tak sformułowanych i umotywowanych zarzutach skargi, zainteresowany wniósł o: 1) uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia Starosty z [...] maja 2021 r.; 2) zobowiązanie Starosty do niezwłocznego wydania decyzji o przyznaniu skarżącemu przysługującego mu zasiłku dla osób bezrobotnych i rozpoczęcie wypłaty od dnia [...] lipca 2021 r.; 3) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Na wstępie należy wskazać, że sprawa została rozpoznana w trybie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zmianami, zwanej dalej P.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Na podstawie art. 120 P.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji wydane zostały z naruszeniem szeregu przepisów postępowania w tym art. 107 § 3 K.p.a. w zw. art. 126 K.p.a. polegającym na braku wyjaśnienia podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa oraz art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. polegającym na błędnym zastosowaniu tego przepisu, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

W ocenie orzekających w sprawie organów obu instancji takim zagadnieniem wstępnym od którego zależy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w przedmiocie przyznania T. G. prawa do zasiłku do bezrobotnych jest rozpoznanie przez Sąd Rejonowy [...] sprawy z powództwa T. G. przeciwko dotychczasowemu pracodawcy – C. sp. z o.o. w P. o uznanie rozwiązania umowy o pracę dokonanego przez pracodawcę za bezzasadne i bezskuteczne oraz o nakazanie pozwanej Spółce sprostowania świadectwa pracy wydanego powodowi poprzez usunięcie informacji o rozwiązaniu umowy o pracę przez pracodawcę bez wypowiedzenia z winy pracownika i umieszczenie zapisu o rozwiązaniu tejże umowy za wypowiedzeniem dokonanym przez pracownika z winy pracodawcy.

W postanowieniu organu I instancji nie odwołano się przy tym do jakichkolwiek przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jak też nie wskazano regulacji z których Starosta wyprowadził tezę, iż rozstrzygnięcie sprawy przyznania T. G. prawa do zasiłku do bezrobotnych jest uzależnione od rozpatrzenia sprawy z powództwa w/w przeciwko byłemu pracodawcy zawisłej przed sądem powszechnym.

Postanowienie to zapadło zatem z oczywista obrazą art. 107 § 3 K.p.a. w zw. art. 126 K.p.a. polegająca na braku uzasadnienia prawnego rozstrzygnięcia, w tym wyjaśnienia podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa.

Wymogu wyjaśnienia podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa nie spełnia bowiem samo odwołanie się do treści art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., który jest jedynie przepisem wynikowym – to jest wskazującym jaką czynność winien podjąć organ w przypadku zaistnienia wskazanej w jego hipotezie sytuacji, to jest zaistnienia zależności pomiędzy rozpatrzeniem sprawy i wydanie decyzji, a uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Uzasadnienie prawne postanowienia wydanego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. winno każdorazowo zawierać wskazanie regulacji, z których organ wyprowadza twierdzenie o zaistnieniu takiej zależności, jak też wskazanie jakie konkretnie zagadnienie wstępne warunkujące zastosowanie odpowiedniej, konkretnej normy prawa administracyjnego (a wiec stanowiące element hipotezy takiej normy), może być rozstrzygnięte wyłącznie przez inny organ, lub jak w niniejszej sprawie sąd.

W uzasadnieniu postanowienia organu II instancji podjęto wprawdzie próbę konwalidowania powyższego uchybienia, jednakże okazał się ona nieskuteczna. Wojewoda ograniczył się bowiem do przytoczenia w uzasadnieniu orzeczenia treści art. 73 ust. 1 ustawy z dnia [...] kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, nie wskazując jednakże jakiej treści normę prawną znajdującą zastosowanie w sprawie odkodowuje z tego przepisu a przede wszystkim nie wskazał dlaczego w jego ocenie z treści przytoczonej regulacji wynika, iż rozpoznanie zagadnienia przyznania T. G. prawa do zasiłku do bezrobotnych uzależnione jest od rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy [...] sprawy z powództwa T. G..

Już tylko z tego powodu tak zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji podlegały uchyleniu jako wydane z naruszeniem art. 107 § 3 K.p.a. w zw. art. 126 K.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, albowiem z treści uzasadnień obu tych postanowień wynika, iż organy nie rozważyły wnikliwie kwestii zasadności zawieszenia postępowania w kontrolowanej sprawie, w tym nie wykazały w żaden sposób by rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej było uzależnione od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż zaskarżone postanowienie zapadło z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. polegającym na błędnym jego zastosowaniu, które to naruszenie także mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Orzekające w sprawie organy pominęły bowiem szereg przepisów tak ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jak i wydanego na jej podstawie rozporządzenia wykonawczego – rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 kwietnia 2020 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. z 2020, poz. 667).

Zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień.

Zgodnie z ust. 5 tego samego artykułu minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, tryb rejestracji i sposób prowadzenia rejestru bezrobotnych i poszukujących pracy, zakresy informacji niezbędnych do rejestracji oraz informacji gromadzonych o osobach zarejestrowanych, a także dokumenty niezbędne do ustalenia statusu i uprawnień rejestrowanych osób oraz treść oświadczenia o prawdziwości danych składanego przez bezrobotnego lub poszukującego pracy pod rygorem odpowiedzialności karnej, mając na względzie pozyskanie wszystkich koniecznych informacji mających wpływ na uprawnienia rejestrowanych osób.

Wykonując powyższą delegacje ustawową Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wydał wskazane wyżej rozporządzenie, w którym w § 5 wskazano, iż osoba ubiegająca się o zarejestrowanie jako bezrobotny albo poszukujący pracy w trybie określonym odpowiednio w § 2 ust. 1 pkt 1 albo ust. 2 pkt 1 przedkłada do wglądu pracownikowi powiatowego urzędu pracy dokonującemu rejestracji między innymi świadectwa pracy i inne dokumenty niezbędne do ustalenia jej uprawnień przysługujących na podstawie przepisów ustawy (§ 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia.

Jednocześnie § 9 pkt 1 rozporządzenia stanowi, iż rejestracji osoby ubiegającej się o zarejestrowanie jako bezrobotny albo poszukujący pracy nie dokonuje się w przypadku nieprzedłożenia dokumentów, o których mowa w § 5 ust. 1 pkt 1-3.

W świetle powyższych regulacji wniosek strony o zarejestrowanie jako osoby bezrobotnej i przyznanie powiązanego z zarejestrowaniem się jako osoba bezrobotna prawa do zasiłku organy winny każdorazowo rozpoznać w oparciu o przedstawione przez taką osobę dokumenty niezbędne do ustalenia jej statusu i uprawnień. Do dokumentów tych prawodawca wprost zalicza świadectwo pracy.

Przypomnieć w tym miejscu trzeba, iż Kodeks pracy w art. 97 reguluje tryb postępowania w przypadku kwestionowania treści świadectwa pracy przez pracownika wskazując, iż pracownik może w ciągu 14 dni od otrzymania świadectwa pracy wystąpić z wnioskiem do pracodawcy o sprostowanie świadectwa pracy. W razie nieuwzględnienia wniosku pracownikowi przysługuje, w ciągu 14 dni od zawiadomienia o odmowie sprostowania świadectwa pracy, prawo wystąpienia z żądaniem jego sprostowania do sądu pracy, w przypadku niezawiadomienia przez pracodawcę o odmowie sprostowania świadectwa pracy, żądanie sprostowania świadectwa pracy wnosi się do sądu pracy (art. 97 § 21 Kodeksu pracy) oraz, iż jeżeli z orzeczenia sądu pracy wynika, że rozwiązanie z pracownikiem umowy o pracę bez wypowiedzenia z jego winy nastąpiło z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu w tym trybie umów o pracę, pracodawca jest obowiązany zamieścić w świadectwie pracy informację, że rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło za wypowiedzeniem dokonanym przez pracodawcę (art. 97 § 3 Kodeksu pracy).

Dalej wskazać należy, iż zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75.

Zgodnie z art. 73 ust. 1 tej samej ustawy okres pobierania zasiłku wynosi:

1) 180 dni - dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju;

2) 365 dni - dla bezrobotnych:

a) zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju lub

b) powyżej 50 roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku, lub

c) którzy mają na utrzymaniu co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat, a małżonek bezrobotnego jest także bezrobotny i utracił prawo do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania po dniu nabycia prawa do zasiłku przez tego bezrobotnego, lub

d) samotnie wychowujących co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat.

Co istotne w myśl art. 73 ust. 4 w kontrolowanej sprawie okres pobierania zasiłku, o którym mowa w ust. 1 i 3, ulega skróceniu między innym i o okresy nieprzysługiwania zasiłku, o których mowa w art. 75 ust. 1-3.

Wreszcie art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy stanowi, iż prawo do zasiłku nie przysługuje między innymi bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy spowodował rozwiązanie ze swej winy stosunku pracy lub stosunku służbowego bez wypowiedzenia, zaś art. 75 ust. 2 pkt 3, iż bezrobotnemu, o którym mowa w ust. 1, spełniającemu warunki określone w art. 71, zasiłek przysługuje po okresie 180 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy - w przypadku wymienionym w ust. 1 pkt 3 i 9.

Stosując powyższe regulacje do kontrolowanej sprawy stwierdzić należy, iż w takiej sytuacji procesowej gdy strona przedkłada świadectwo pracy, którego treść wprawdzie kwestionuje w oświadczeniach kierowanych do organu, lecz nie posiada orzeczenia sądu pracy wpływającego na zmianę treści wydanego jej świadectwa, rzeczą organu będzie ustalenia, czy strona podjęła przewidziane prawem działania zmierzające do zakwestionowania treści świadectwa.

Brak takich działań oznaczał będzie pełne związanie organu treścią przedstawionego świadectwa pracy i potraktowanie kwestionujących je oświadczeń strony jako gołosłownych i pozbawionych w tym okresie znaczenia prawnego.

Inaczej rzecz ujmując ustalenie istotnych prawnie okoliczności faktycznych i prawnych winno w takiej sytuacji nastąpić zgodnie z treścią przedłożonego przez stronę dokumentu w postaci pozostającego w obrocie prawnym świadectwa pracy.

Ewentualna zmiana treści świadectwa pracy już po wydaniu przez organ ostatecznej decyzji w przedmiocie przyznania zasiłku dla bezrobotnych w oparciu o okoliczności faktyczne i prawne wskazane w tym dokumencie uzasadniała będzie konieczność rozważenia wzruszenia tej decyzji w jednym z trybów nadzwyczajnych o ile stronie odmówiono przyznania zasiłku dla bezrobotnych, który w stanie faktycznym lub prawnym wynikającym z późniejszego orzeczenia sądu winna otrzymać, względnie uruchomienie procedury zwrotu nienależnie pobranego świadczenia o ile zasiłek wypłacono za okres, za który, w związku z orzeczeniem sądu, wypłacono wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę (art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy).

O ile strona przedstawiła dowód, względnie zgłosiła zamiar podjęcia odpowiednich, przewidzianych w art. 97 Kodeksu pracy kroków prawnych rzeczą organu będzie natomiast dokonanie oceny czy i w jakim zakresie ewentualne rozstrzygnięcie sądu pracy wpłynąć może na treść uprawnień strony wynikających z przepisów prawa materialnego regulujących kwestie przysługiwania zasiłku dla bezrobotnych. Tylko bowiem w takim zakresie – wynikającym z norm prawa materialnego zawartych w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku – orzeczenie sądu pracy stanowić będzie prejudykat o jakim mowa w art. 97 ust. 1 pkt 4 K.p.a.

Skoro zaś – jak wynika z przytoczonych wyżej regulacji zasiłek dla bezrobotnych w pewnych okolicznościach i ograniczonym zakresie czasowym należałby się osobie bezrobotnej nawet w przypadku rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia z winy pracownika (art. 73 ust. 1 pkt 2 i art. 75 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 73 ust. 4 in fine ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy), to w tym zakresie ewentualne rozstrzygnięcie sądu powszechnego prostujące treść świadectwa pracy nie miałoby jakiegokolwiek wpływu na rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji administracyjnej odnośnie przysługiwania prawa do zasiłku dla bezrobotnych po upływie okresu o jakim mowa w art. 75 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 73 ust. 4 in fine ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a przed ewentualnym upływem okresu o jakim mowa w art. 73 ust. 1 pkt 2 tej samej ustawy. Odnośnie tego okresu i niezależnie od sporu zawisłego przed sądem pracy brak było jakichkolwiek przeszkód dla wydania co najmniej decyzji rozstrzygającej o prawie skarżącego do zasiłku dla bezrobotnych w tej części (art. 104 § 2 K.p.a.)

Inna sytuacja procesowa dotyczyć natomiast będzie zagadnienia przysługiwania zasiłku w okresie od dnia zarejestrowania danej osoby jako bezrobotnej do upływu okresu o jakim mowa w art. 73 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 73 ust. 4 in fine ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, gdzie ewentualne rozstrzygniecie przez sąd pracy, iż rozwiązanie umowy o prace przez pracodawcę nie nastąpiło bez wypowiedzenia i z winy pracownika, może mieć wpływ na przysługiwanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych w tym okresie. Odnośnie tego okresu organ mógłby wprawdzie rozważyć zawieszenie postępowania, jednakże podejmując tego rodzaju rozstrzygniecie winien także rozważyć, czy nie stoją temu na przeszkodzie okoliczności wskazane w art. 100 § 2 i 3 K.p.a.

Przedstawiona powyżej wykładnia przepisów znajduje nie tylko uzasadnienie celowościowe trafnie podnoszone w uzasadnieniu skargi, a dotyczące ponoszenia przez stronę nieuzasadnionych negatywnych konsekwencji skorzystania przez nią ze środków ochrony prawnej wyrażających się w braku rozpatrzenia jej wniosku o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych, który w pewnych okolicznościach i ograniczonym zakresie czasowym należałby się jej nawet w przypadku rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia z winy pracownika, jak i w przywoływanym już art. 76 ust. 2 pkt 5 tej samej ustawy wskazującym, iż prawodawca wprost dopuszcza sytuacje wypłacania zasiłku dla bezrobotnych mimo toczącego się postępowania przed sądem pracy, przyjmując jedynie, iż zasiłek wypłacony za okres, za który, w związku z orzeczeniem sądu, wypłacono wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę uważa się za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne podlegające obowiązkowi zwrotu.

Stwierdzone naruszenia przepisów postępowania uzasadniały orzeczenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 134 P.p.s.a. o uchyleniu zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.

Przy dalszym procedowaniu w sprawie organ obowiązany będzie uwzględnić oceny prawne wyrażone w niniejszym uzasadnieniu.

W szczególności organ obowiązany będzie ustalić jaki jest aktualny stan sprawy z powództwa T. G. przeciwko dotychczasowemu pracodawcy – C. sp. z o.o. w P. zawisłej przed Sądem Rejonowym [...] i w zależności od poczynionych w tym zakresie ustaleń rozstrzygnąć kwestie przysługiwania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych dla całego okresu od zarejestrowania go jako bezrobotnego z dniem [...] maja 2021 r. – o ile sprawa ta została już prawomocnie zakończona, względnie w braku jej prawomocnego zakończenia ustalić czy i w jakim zakresie czasowym ma ona wpływ na ustalenie prawa do zasiłku dla bezrobotnych o jaki ubiega się skarżący i w tej części zakresie rozważyć jej zawieszenie, względnie zastosowanie regulacji z art. 100 § 2 lub § 3 K.p.a. oraz bezwzględnie rozpoznać i rozstrzygnąć merytorycznie sprawę w części obejmującej przysługiwanie T. G. prawa do zasiłku dla bezrobotnych, w okresie w którym nie jest to uzależnione od powodów ustania stosunku pracy łączącego go z C. sp. z o.o. w P..

Gwoli wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i jedynie informacyjnie Sąd wskazuje nadto, iż zagadnienia dotyczące przysługiwania T. G. zasiłku dla bezrobotnych w okresie od [...] stycznia 2021 r. do [...] kwietnia 2021 r. nie są objęte kontrolowaną sprawą administracyjną i w tym zakresie postaje w obrocie prawnym niezaskarżone przez stronę postanowienie o zawieszeniu postępowania z dnia [...] stycznia 2021 r., którego podjęcie organ winien rozważyć w przypadku ustalenia, iż zakończyło się postępowanie sądowe, oczekiwanie na rozstrzygnięcie którego było przesłanka zawieszenia postępowania w tym zakresie.

Sąd nie uwzględnił wniosku o zobowiązanie Starosty do niezwłocznego wydania decyzji o przyznaniu skarżącemu przysługującego mu zasiłku dla osób bezrobotnych i rozpoczęcie wypłaty od dnia [...] lipca 2021 r., albowiem na obecnym etapie postępowania i w ramach kontroli jedynie postanowienia o zawieszeniu postępowania rozpoznawanie tego rodzaju wniosku byłoby przedwczesne i prowadziłoby do zastąpienia organów przez Sąd w merytorycznym rozpoznaniu sprawy administracyjnej.

Ustalenie od jakiej daty organy winny przyznać T. G. prawo do zasiłku dla bezrobotnych stanowić bowiem będzie efekt wykładni i następnie zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego, czego organy dotąd tak w postanowieniu Starosty, jak i Wojewody nieuczyniły.

Przypomnieć zaś należy, iż jak wynika z art. 3 § 1 P.p.s.a. w polskim systemie prawnym sądy administracyjne jedynie kontrolują działalność organów administracji, publicznej, a kompetencje merytoryczne do załatwienia sprawy administracyjnej należą do organów administracji publicznej, do których to organów przy rozstrzyganiu indywidualnych spraw administracyjnych należy w tej sytuacji w pierwszej kolejności wykładnia i zastosowanie prawa w procesie rozpatrywania takich spraw. Dopiero efekt tych działań organu uzewnętrzniony w kończącej postępowanie decyzji może być oceniony (skontrolowany) przez sąd administracyjny pod kątem zgodności z prawem.

Powyższe determinowało rozstrzygnięcie niniejszej sprawy polegające jedynie na uchyleniu zaskarżonego postanowienia o charakterze procesowym (oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji) i pozostawieniu organowi rozstrzygnięcia o meritum sprawy administracyjnej, w tym o dacie od której ewentualnie przysługuje skarżącemu prawo do zasiłku dla bezrobotnych.

Sąd nie orzekł o kosztach postępowania sądowego albowiem działający osobiście skarżący mimo zgłoszenia w skardze odpowiedniego wniosku nie wykazał by poniósł w sprawie jakiekolwiek koszty postępowania.