Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędzia WSA Edyta Kędzierska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 listopada 2021 r. sprawy ze skargi J. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej oddala skargę.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r.

nr [...] wydanym na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 1 i § 2 oraz art. 126 i art. 141 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, zwanej dalej Kpa) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej jako SKO lub Kolegium) stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia przez J.J. (dalej też jako skarżąca lub strona) odwołania od wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta C. (dalej jako Prezydent) decyzji z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie ustalenia obciążającej ją odpłatności za pobyt jej matki w domu pomocy społecznej (dalej jako DPS).

W uzasadnieniu postanowienia stwierdziło, że objęta odwołaniem decyzja Prezydenta z [...] r. została zastępczo doręczona skarżącej w dniu 7 września 2017 r., co wynika z dowodu zwrotnego potwierdzenia odbioru. Termin do złożenia od tej decyzji odwołania upłynął zatem 7 września 2017 r. Tymczasem odwołanie zostało nadane w placówce pocztowej dopiero dnia 22 kwietnia 2021 r., co wynika ze stempla Urzędu Pocztowego na kopercie. Organ miał zatem wynikający z art. 134 Kpa obowiązek stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, a to w sytuacji, gdy odrębnym postanowieniem z dnia [...] r.

nr [...] Kolegium odmówiło stronie przywrócenia terminu do wniesienia przedmiotowego odwołania. Rozpoznanie w takiej sytuacji odwołania merytorycznie stanowiłoby bowiem rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa gdyż dotyczyłoby weryfikacji korzystającej z ochrony trwałości decyzji ostatecznej.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższe postanowienie SKO J.J. wniosła o jego uchylenie i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Zarzuciła, że postanowienie to zostało wydane z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania w sytuacji, gdy bez własnej winy nie brała ona udziału w postępowaniu w którym została wydana przez Prezydenta objęta odwołaniem decyzja z dnia [...] r., która też nie została jej doręczona. Nadto zarzuciła, że postanowienie to zostało wydane z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 10 § 1, art. 11 i art. 134 w zw. z art. 58 § 1, art. 44 § 4 oraz art. 81 § 1 Kpa poprzez bezpodstawne stwierdzenie uchybienia terminu, w sytuacji gdy razem z odwołaniem wniosła o jego przywrócenie. Ponieważ spełniła wszystkie przesłanki do przywrócenia terminu to wniosek ten powinien być przez SKO uwzględniony.

W uzasadnieniu skargi skarżąca zanegowała fakt doręczenia jej decyzji Prezydenta poprzez przyjęcie domniemania z art. 44 Kpa gdy z przyczyn od niej niezależnych nie otrzymała zawiadomień o podjętej przez operatora pocztowego próbie doręczenia jej decyzji, co przy dodatkowym uwzględnieniu treści art. 81a § 1 Kpa powinno skutkować przywróceniem jej terminu do wniesienia odwołania.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Nadto podniosło, że zaskarżone postanowienie nie zostało wydane w postępowaniu wznowieniowym.

Po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów w trybie uproszczonym, a to zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019. 2325 t.j., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie zapadło z naruszeniem prawa dającym podstawę do jego wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy p.p.s.a.

W świetle treści zalegającego w aktach administracyjnych (k 1-3) potwierdzonego za zgodność z oryginałem dowodu doręczenia skarżącej objętej odwołaniem decyzji Prezydenta z dnia [...] r. należy podzielić ustalenie SKO, że decyzja ta została doręczona skarżącej w trybie art. 44 Kpa w dniu 7 września 2017 r.

Z dokumentu tego wynika bowiem, że przesyłka zawierająca tę decyzję (na dołączonym druku potwierdzenia odbioru – k 1 akt adm. podano bowiem zarówno nr i datę decyzji jak i jej przedmiot) została wysłana za pośrednictwem Poczty Polskiej na adres skarżącej w dniu 22 sierpnia 2017 r. Dnia 23 sierpnia 2017 r. wobec niemożności osobistego doręczenia przesyłki doręczenie zostało awizowane poprzez pozostawienie w oddawczej skrzynce pocztowej skarżącej zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w terminie 14 dni we wskazanym Urzędzie Pocztowym. Fakt ten został potwierdzony podpisem doręczyciela. Z adnotacji na przedmiotowym dowodzie doręczenia wynika, że podobne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie 7 dni zostało umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej w dniu 31 sierpnia 2017 r. Wobec nieodebrania przesyłki została ona zwrócona do nadawcy w dniu 7 września 2017 r.

W świetle treści art. 44 § 4 Kpa należało zatem przyjąć, że przedmiotowa decyzja została doręczona skarżącej w dniu 6 września 2017 r. Termin do wniesienia od niej odwołania upływał zatem 21 września 2017 r., tymczasem skarżąca nadała je na poczcie w dniu 22 kwietnia 2021 r. Uzasadniało to wydanie przez SKO na podstawie art. 134 Kpa postanowienia o uchybieniu terminu, a to gdy jednocześnie w tym samym dniu organ ten wydał ostateczne postanowienie o odmowie przywrócenia skarżącej terminu do wniesienia tego odwołania. Tym ostatnim postanowieniem Kolegium było zatem związane przy wydawaniu postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W świetle treści omówionego wyżej dowodu doręczenia SKO nie miało podstaw do przyjęcia, że umieszczone na nim daty i dokonane wpisy były dokonane niezgodnie z prawdą. Przewidziana w art. 44 Kpc instytucja doręczenia zastępczego w drodze awizowania przesyłek opiera się bowiem na przyjętym przez prawodawcę domniemaniu rzetelności działania operatorów pocztowych. Instytucja ta, wprowadzona ustawą, byłaby przy tym pozbawiona sensu gdyby fakt doręczenia w drodze awiza mógł być skutecznie podważony tylko w oparciu o twierdzenie adresata, że nie otrzymał on na swoją skrzynkę oddawczą zawiadomień o podjętej przez doręczyciela próbie dokonania doręczenia oraz o dokonaniu powtórnego awizowania przesyłki, czego praktycznie domaga się skarżąca.

Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.