II SA/Kr 1222/23 - Wyrok

Data orzeczenia	2023-11-23	
Data wpływu	2023-09-25	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Joanna Tuszyńska /przewodniczący/
Mirosław Bator /sprawozdawca/
Piotr Fronc	
Symbol z opisem	6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)	
Sygn. powiązane	II OSK 366/24	
Skarżony organ	Rada Miasta	
Treść wyniku	stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2023 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w W. na uchwałę Nr XCIV/2574/22 Rady Miasta Krakowa z dnia 14 września 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Siewna" I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w § 7 ust. 8 pkt 1 lit. a i c, § 7 ust. 8 pkt 1 lit. b w zakresie frazy "wyznaczone w planie maksymalne wysokości zabudowy w poszczególnych terenach oraz"; § 14 ust. 1 pkt 5; II. zasądza od Gminy Miasta Krakowa na rzecz P. Sp. z o.o. w W. kwotę 797 zł (siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 sierpnia 2023 r. P. Sp. z o.o. w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miasta Krakowa nr XCIV/2574/22 z dnia 14 września 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Siewna" w części tj. § 7 ust. 8 pkt 1 lit a uchwały, § 7 ust. 8 pkt 1 lit. b uchwały w zakresie frazy "wyznaczone w planie maksymalne wysokości zabudowy w poszczególnych terenach oraz", a także § 14 ust. 1 pkt 5 uchwały. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie:

1/ art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w związku z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało przyjęciem uchwały w zaskarżonej części, z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej i ustawowej dla tworzenia aktów prawa miejscowego i wprowadzenia rozwiązań zakazujących lub uniemożliwiających realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami na całym terenie objętym mpzp;

2/ art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju poprzez naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego polegające na wprowadzeniu w zaskarżonej części uchwały rozwiązań, które wprost uniemożliwiają, jak również mogą

uniemożliwiać lokalizowanie na całym terenie obowiązywania Uchwały inwestycji celu

publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu u.g.n. także w sytuacji, gdy

taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

3/ art. 46 ust. 1-2 Megaustawy w zw. z art. 113 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. -Prawo telekomunikacyjne oraz art. 4 i art. 15 ust. 2 u.p.z.p, w zw. z art. 3 pkt 19 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawa z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne poprzez przekroczenie władztwa planistycznego gminy skutkujące sprzecznym z prawem ograniczeniem rozwoju bezprzewodowej sieci telekomunikacyjnej na całym terenie objętym uchwałą, jak również przyjęciem uchwały w zaskarżonej części z naruszeniem zasady neutralności technologicznej, w sposób zagrażający realizacji przez spółkę swoich zobowiązań przetargowych względem Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej;

4/ art. 2, art. 8, art. 20, art. 22, art, 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 2, art. 37 i art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców w zw. z art. 10 ust. 1 P.t. poprzez ich niezastosowanie i w rezultacie uznanie, że dopuszczalne jest ustalanie warunków lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na obszarze objętym uchwałą, powodujących ograniczenie możliwości rozwoju sieci telekomunikacyjnych, przy braku ograniczeń w lokalizowaniu infrastruktury służącej świadczeniu usług w technologii stacjonarnej, co skutkuje ograniczeniem skarżącej możliwości świadczenia usług w technologii mobilnej, tym samym dyskryminując ją na rynku usług telekomunikacyjnych.

W oparciu o powyższe zarzuty spółka wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej części. W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym wpisanym do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych prowadzonego przez Prezesa UKE pod nr [...]. Stosownie do treści art. 48 ustawy o wspieraniu rozwoju, przedsiębiorca telekomunikacyjny w sprawach telekomunikacji, może wnieść do sądu administracyjnego skargę na uchwałę w sprawie uchwalenia planu miejscowego. Art. 46 ust. 1 Megaustawy wyłącza możliwość wprowadzania w planach zakazów uniemożliwiających lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, podobnie jak i przyjmowania rozwiązań uniemożliwiających lokalizowanie takiej inwestycji, jeżeli jest ona zgodna z przepisami odrębnymi. Przedmiotowe: zakaz lub rozwiązanie, są prawnie dopuszczalne wyłącznie wówczas, jeżeli istnieje konkretny przepis prawa, który je wprowadza. Przepis ustawy statuuje preferencje planistyczne dla inwestycji telekomunikacyjnych na terenach objętych planem, czyli ogranicza władztwo planistyczne gminy w zakresie w jakim kształtuje ona zasady lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W konsekwencji w planie nie można ustanawiać zakazów lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Postanowienia planu miejscowego dotyczące lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej powinny realizować ustawową zasadę otwartości na te inwestycje, zatem treść mpzp, jak i jego wykładnia powinny zmierzać do stworzenia warunków proinwestycyjnych. Uchwała w zaskarżonym zakresie nie spełnia tego wymagania, gdyż w praktyce uniemożliwia zlokalizowanie jakiejkolwiek inwestycji z zakresu łączności publicznej w technologii mobilnej. § 7 ust. 8 pkt 1 uchwały określa zasady inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - infrastruktury telekomunikacyjnej ustanawiając niemal całkowity zakaz lokalizowania wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej - gdyż zakaz ten dotyczy terenów: MN.l, MN.2, MN.3, MN.4, MN.5, MN.6, MN.7, MN.8, MN.9, U/MN.l, U/MN.2, U/MN.3, U/MNi.l, U/MNi.2, MW.l, MW.2, MW.3, MW.4, MW.5, MW.6, MW.7, MW.8, MW.9, MW.IO, MW.l 1, MW.12, MW.13, MW.14, MW.15,MW.16, MW.17, MW.18, MW.19, MWn.l, MWn.2, MWn.3, MWn/MN.l, MWn/MN.2, MWn/MN.3, MWn/MN.4, MWn/MN.5, MWn/MN.6, MWn/MN.7, MWn/MN.8, MWn/MN.9, MWn/MN.10, MWn/MNi.l, MWn/MNi.2, MN/MWni.l, MN/MWni.2, MWi/U.l, MWi/U.2, MW/U.l, MW/U.2, MW/U.3, MW/U.4, MW/U.5, MW/U.6, MW/U.7, MW/U.8, MWnAJ.l, MWnAJ.2,MWnAJ.3,KP.l,KP.2,Uo.l,Uo.2,Uo.3,ZP.l,ZP.2,ZP.3,ZP.4,ZP.5,ZP.6,ZP.7,ZP 8,ZP.9, ZP.IO, ZP.ll, ZP.12, ZP.13, ZP.14, ZP.15, ZP.16, ZPz.l, ZPz.2, ZPz.3, ZPz.4, ZPz.5, ZPz.6, ZPz.7, ZPz.8, ZPz.9, ZPz.10. Oznacza to, że tego typu inwestycje można według uchwały zlokalizować na pozostałych terenach - w większości terenach usługowych, o przeznaczeniu na garaże, parkingi, infrastrukturę gazową, czy terenach dróg i kolei (ok. 17% powierzchni planu). Natomiast inne niż wolnostojące inwestycje w postaci anten, masztów, stacji bazowych oraz innych urządzeń technicznych można zlokalizować na całym terenie objętym uchwałą o ile nie przekroczą one kryterium wyznaczonych w planie maksymalnych wysokości zabudowy w poszczególnych terenach oraz o ile nie będą powodować zakłóceń lub negatywnego oddziaływania na urządzenia radiołączności kolejowej bądź urządzenia sterowania ruchem kolejowym. Zdaniem skarżącej takie postanowienia są niezgodne z prawem i wykraczają poza ramy konstytucyjnej zasady władztwa planistycznego gminy. Po pierwsze, nie ma żadnego przepisu odrębnego, zgodnie z którym lokalizacja wolnostojących masztów byłaby sprzeczna. Fakt, że uchwała dotyczy obszaru położonego w granicach administracyjnych miasta Krakowa, nie oznacza automatycznie, że jest to obszar uniemożliwiający prawidłowe zlokalizowanie wolnostojących masztów. Tym samym z punktu widzenia planowania sieci telekomunikacyjnej i jej efektywnej pracy, jak również maksymalnego ograniczenia ilości stacji bazowych na danym terenie najbardziej zasadne byłoby właśnie dopuszczenie lokalizowania wolnostojącego masztu, bądź stacji bazowych na budynkach, w tym mieszkalnych bez ograniczeń wysokości ustalonych w uchwale. Takie rozwiązanie pozwoliłoby na zlokalizowanie mniejszej ilości inwestycji przy dużo lepszym (większym) pokryciu terenu objętego mpzp. Postanowienia planu dotyczące lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej są niezwykle restrykcyjne, gdyż wymuszają, aby lokalizacja wolnostojących masztów następowała tylko na określonych częściach mpzp (przy czym są to z reguły tereny zupełnie nieprzydatne do takich inwestycji z uwagi na swoje przeznaczenie - np. tereny kolejowe, drogi, tereny parkingów itp.), innych inwestycji tylko na istniejących obiektach budowlanych z zastrzeżeniem dotrzymania warunku maksymalnej wysokości tego obiektu i następnie tylko o ile te inwestycje nie oddziałują negatywnie na urządzenia radiołączności kolejowej bądź urządzenia sterowania ruchem kolejowym. Aby stacja bazowa mogła spełniać swoje funkcje takie jak propagacja sygnału, komunikowanie się z innymi stacjami bazowymi tworzącymi sieć telekomunikacyjną, czy łączenie z urządzeniami końcowymi (aparaty telefoniczne, laptopy itp.) z częścią stałą cyfrowej sieci telekomunikacyjnej, to jej anteny sektorowe i radioliniowe winny znajdować się na takiej wysokości, aby "górować" nad istniejącą zabudową, a antenowe konstrukcje wsporcze zapewniać bezpieczeństwo konstrukcji także podczas niekorzystnych warunków atmosferycznych. Technologia działania stacji bazowej wymaga, aby antena była zainstalowana na odpowiedniej wysokości. Uchwała w zaskarżonej części eliminuje lokalizowanie na jej terenie stacji bazowych telefonii komórkowej, tak, aby możliwe było ich poprawne działanie zgodnie z przeznaczeniem, gdyż ich wysokość już wyczerpuje maksymalną dopuszczalna wysokość zabudowy albo pozostawia niewielki margines (ok. 3 m). zatem nie można postawić na ich dachach odpowiedniej konstrukcji wsporczej. Skarżąca zwraca uwagę, że teren mpzp jest mocno zurbanizowany, w ostatnim czasie powstały na nim osiedla mieszkaniowe, sklepy, biurowce, od lat funkcjonuje targowisko, co przekłada się na zwiększone zapotrzebowanie na usługi mobilne na tym obszarze. Zatem wprowadzone regulacje skutecznie zablokują możliwość rozbudowy sieci na terenie mpzp. Nie negując prawa Gminy do ustalenia zasad odnoszących się do kształtowania polityki przestrzennej, skarżąca podkreśla, że ustalenia uchwały odnoszące się do infrastruktury telekomunikacyjnej eliminują jakąkolwiek możliwość zrealizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w technologii mobilnej. Innymi słowy, pomimo woli ustawodawcy wyrażonej w art. 46 Megaustawy, by plany miejscowe w jak największym stopniu umożliwiały realizację inwestycji celu publicznego, skarżona uchwała wprowadza dla tych inwestycji warunki niemożliwe do spełnienia przez inwestora, w tym dużo surowsze i rygorystyczne niż dla pozostałych inwestycji, które nie mają przymiotu inwestycji celu publicznego. Całkowicie niedopuszczalne w akcie prawnym są również postanowienia opisane w § 7 ust. 8 pkt 1 lit c) oraz § 14 ust. 1 pkt 5 uchwały jako blankietowe i niespełniające standardów przyzwoitej legislacji, a przez to otwierające pole do dowolnych interpretacji (czy wręcz nadinterpretacji) przez osobę rozstrzygającą wniosek inwestora. Oczywiste jest, że żadna infrastruktura techniczna, a taką jest m.in. infrastruktura telekomunikacyjna, nie może zakłócać pracy innych urządzeń technicznych, w tym systemu sterowania ruchem kolejowym. Spełnienie tego wymogu nie leży w kompetencjach i praktycznych możliwościach organu oceniającego zgodność inwestycji z mpzp, zatem zarowno ratio legis omawianej regulacji jest niejasne, jak i sam zapis w mpzp narusza zasady prawidłowej legislacji. Omawiany przepis posługuje się pojęciami potocznymi np. negatywne odziaływanie, niemającymi oparcia w przepisach prawa, w tym w definicjach legalnych, co jest sprzeczne z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 2 Konstytucji RP. Argumentacja organu przedstawiona w trakcie konsultacji społecznych nad projektem uchwały, jakoby skarżone postanowienie musiało się znaleźć w mpzp z uwagi na konieczność uzgodnienia projektu planu z Prezesem Urzędu Transportu Kolejowego oraz wytycznymi UTK w tym zakresie, jest o tyle chybiona, że przedmiotowe wytyczne - jako tekst bez autora w zakładce "Aktualności – Istotne zagadnienia podczas tworzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego " nie mogą być traktowane jako wiążące organ przy tworzeniu treści aktu prawa miejscowego. Tym bardziej niedopuszczalne jest, aby treść owych wytycznych była automatycznie powielana w kolejnych planach miejscowych i miała moc wiążącą dla adresatów norm prawnych wprowadzanych uchwałami rady gminy. Podobnie niezrozumiałe, nadmiarowe, niedopuszczalne i niezgodne z art. 46 Megaustawy jest opisowe określenie zasady obsługi obszaru w zakresie infrastruktury technicznej (§ 14 ust. 1 pkt 5) - zarowno telekomunikacyjnej, jak i elektroenergetycznej. Plan nakazuje, aby lokalizacja obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji następowała z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych, przy czym nie wyjaśnia co pod pojęciem tego nakazu się mieści. Ochrona zdrowia ludności przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych stanowi domenę przepisów bezwzględnie obowiązujących z zakresu ochrony środowiska. Nie są to przepisy lokalne, tworzone przez samorządy, ale ustawy i rozporządzenia, które obowiązują wszystkich adresatów zawartych w nich norm. W szczególności zastosowanie mają art. 121 i 122 ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz wydane na podstawie delegacji ustawowej z art. 122 PoŚ dwa rozporządzenia wykonawcze - Rozporządzenie z dnia 17 grudnia 2019 r. Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektroenergetycznych w środowisku i Rozporządzenie z dnia 17 lutego 2020 r. Ministra Klimatu w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Skoro zatem przepisy rangi ustawowej i akty wykonawcze (rozporządzenia) regulują daną materię w sposób bezwzględnie obowiązujący, to brak jest przesłanek, aby w akcie prawa miejscowego ustalać niejasne i nie wiadomo do czego się odnoszące zasady związane z tą tematyką. Jest to tym bardziej nieprawidłowe, w sytuacji, gdy skarżone postanowienie było podstawą do wprowadzenia uznaniowego i pozbawionego podstaw prawnych zakazu lokalizowania stacji bazowych na budynkach mieszkalnych w ramach "uwzględniania ochrony zdrowia ludności". Uchwała w zaskarżonej części powoduje bezprawne ograniczenie Skarżącej w możliwości prowadzenia na tym terenie działalności telekomunikacyjnej pozwalającej na świadczenie usług bezprzewodowych za pomocą stacji bazowych wykorzystujących technologię połączeń radiowych, jak również dyskryminuje ją w stosunku do przedsiębiorców świadczących usługi telekomunikacyjne w technologii stacjonarnej. Jest to regulacja niedopuszczalna na gruncie przepisów rangi konstytucyjnej oraz ustawowej, w tym art. 113 ust. 3 pkt 5 P.t. oraz art. 2, art. 37 i art. 43 ust. 1 P.p. w zw. z art. 10 ust. 1 P.t.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Krakowa wniosła o jej oddalenie. Organ podniósł, że obszar objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Siewna" stanowi powierzchnię 109,76 ha i obejmuje tereny położone w północnej części Krakowa, w Dzielnicy IV Prądnik Biały. Odnosząc się do sformułowanego w § 7 ust 8 pkt 1 lit a) uchwały zakazu lokalizacji wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej w wyznaczonych terenach, należy wyjaśnić, że zakaz ten został wprowadzony z uwagi na istniejącą zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Zgodnie bowiem z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2023 r. sygn. akt. II OSK 1623/40 "nie jest tak, że na terenie zabudowy jednorodzinnej możliwe jest lokalizowanie inwestycji z zakresu łączności publicznej w sposób dowolny. Tego rodzaju uregulowanie prawne w sposób obiektywny nie stanowi przeszkody dla możliwości rozwoju tego rodzaju infrastruktury telekomunikacyjnej na terenie objętym planem miejscowym, ponieważ jednocześnie wart 46 ust 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r, o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych wskazano, że przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Takie zaś rozwiązanie prawne w dalszym ciągu umożliwia takie zorganizowanie działalności telekomunikacyjnej, które zapewni społeczności lokalnej odpowiedni dostęp do infrastruktury technicznej i infrastruktury telekomunikacyjnej. Należy wskazać, że art, 46 specustawy nie wprowadza inwestorom zupełnej swobody w lokalizowaniu infrastruktury telekomunikacyjnej, lecz jego zadaniem jest ułatwienie (wspieranie) w realizacji tego rodzaju inwestycji celem zapewnienia dostępu do infrastruktury technicznej i infrastruktury telekomunikacyjnej." Zakaz wolnostojących masztów został również wprowadzony w terenach zieleni urządzonej, z uwagi na treść art 46 ust 2 ustawy szerokopasmowej, zgodnie z którym tereny przeznaczone w planie miejscowym pod zieleń nie zostały przez ustawodawcę zaliczone do kategorii terenów, na których lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności nie pozostaje w sprzeczności. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 kwietnia 2021 r, sygn. akt. II OSK 2085/18 "w przypadku przeznaczenia w planie zagospodarowania określonych obszarów pod tereny zielone, należy każdorazowo, z uwagi na bardzo szeroki zakres tego pojęcia, oceny sprzeczności z planem planowanej inwestycji celu publicznego z zakresu telefonii komórkowej, dokonywać w kontekście szczegółowych zapisów planu. W rozpoznawanej sprawie, zarówno organy orzekające w sprawie jak i Sąd I instancji, prawidłowo przyjęły, że przeznaczenie terenów zielonych w planie pod rekreację z urządzeniem zespołów zadrzewień i zakrzewień, otwartych terenów trawiastych, ciągów pieszych i elementów małej architektury oraz zbiorników wód powierzchniowych i boisk sportowo-rekreacyjnych, stoi w sprzeczności z możliwością sytuowania na nich inwestycji jaką zamierza zrealizować strona skarżąca kasacyjnie. Racjonalnym jest stanowisko, że na terenach przeznaczonych do spacerów i wypoczynku mających mieć także określone walory krajobrazowe, ustawianie stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest wskazane". Na podstawie zapisów skarżonego planu miejscowego "Siewna" (§ 38 uchwały) tereny zieleni urządzonej o symbolu ZP.1 do ZP.16 zostały przeznaczone pod publicznie dostępny park, na którym została dopuszczona lokalizacja ciągów pieszych, tras rowerowych, urządzeń sportowo - rekreacyjnych oraz urządzonych zbiorników wodnych (stawy, oczka wodne) wraz z infrastrukturą towarzyszącą (toalety, wypożyczalnie sprzętu sportowe, kawiarnie, cukiernie). Z uwagi zatem na utrzymanie rekreacyjnego charakteru tych terenów, które mają służyć mieszkańcom sąsiednich osiedli mieszkaniowych, dopuszczenie lokalizacji wolnostojących masztów należy uznać za niewskazane. To samo tyczy się terenów zieleni urządzonej oznaczonych symbolem Zpz.1 do Zpz.10, gdyż zostały one przeznaczone pod skwery, zieleńce, zieleń izolacyjną, z jednoczesnym dopuszczeniem lokalizacji obiektów mostowych (kładek dla pieszych) oraz garaży nadziemnych, a także ciągów pieszych, tras rowerowych i terenowych urządzeń sportowych. Z uwagi zatem na funkcję tych terenów, nie została dopuszczona możliwość lokalizacji wolnostojących masztów. Ponadto w § 7 ust. 8 pkt 1 lit. a uchwały zostały wymienione tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz tereny zabudowy usługowej z zakresu oświaty, kultury, zdrowia i sportu, gdzie obowiązuje zakaz lokalizacji masztów ze względu na istniejące zagospodarowanie, tzn. istniejące budynki oraz zieleń. Należy wyjaśnić, że wprowadzony w § 7 ust. 8 pkt 1 lit. a uchwały zakaz dotyczy wyłącznie lokalizacji wolnostojących masztów, nie dotyczy natomiast lokalizowania innych urządzeń z zakresu łączności publicznej, gdyż we wszystkich terenach wymienionych w § 7 ust. 8 możliwa jest lokalizacja infrastruktury telekomunikacyjnej, innej niż wolnostojące maszty telekomunikacyjne. Lokalizacja wolnostojących masztów z punktu widzenia sprawności technicznej niczym nie rożni się od lokalizacji stacji bazowej na budynku. Za wprowadzeniem zakazu lokalizacji wolnostojących masztów przemawiały wymagania ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury oraz walory krajobrazowe, które zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należało uwzględnić w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc się do kwestionowanego przez spółkę zapisu § 7 ust. 8 pkt 1 lit. b uchwały w zakresie uwzględnienia "maksymalnych wysokości zabudowy" należy stwierdzić, że zapis ten jest zgodny z wytycznymi aktualnego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa. Zgodnie z art. 9 ust. 4, 15 ust. 1 oraz 20 ust. 1 u.p.z.p. został wprowadzony wymóg zgodności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z wytycznymi Studium, jako jedna z podstawowych zasad sporządzania planu miejscowego. Przyjęta w planie miejscowym definicja wysokości zabudowy wynika z definicji przyjętej w aktualnie obowiązującym Studium i jest spójna z definicją stosowaną w innych planach miejscowych w Krakowie, co pozwala na zachowania porównywalności planów miejscowych w granicach tej samej gminy. Ustalenie nakazu uwzględnienia ustalonych w planie maksymalnych wysokości zabudowy w poszczególnych terenach w żaden sposób nie dyskryminuje, ani nie wyróżnia urządzeń i obiektów z zakresu telekomunikacji, gdyż wszystkie obiekty i urządzenia budowlane lokalizowane na podstawie ustaleń planu miejscowego muszą spełniać parametry określone w ustaleniach szczegółowych dla poszczególnych terenów. Zgodnie z wytycznymi Studium, maksymalna wysokość zabudowy w terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej o symbolu MW została wyznaczona do 36 m, a w rejonie ulicy O. do 25 m. Dla zabudowy usługowej jest to wartość do 16m w całym terenie MW z wyłączeniem rejonu ul. O. (pas 100 m) gdzie studium dopuszcza 40m dla zabudowy usługowej. W terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej niskiej intensywności o symbolu MNW wskaźnik maksymalnej wysokości zabudowy został ustalony na poziomie do 13 m, natomiast w terenach usług U jest to wysokość do 16 mi do 36 m. W skarżonym planie miejscowym wyznaczono wysokość tak aby nie przekraczać wskaźników określonych w dokumencie Studium. Wyznaczone wysokości w wielu przypadkach są dostosowane do istniejącej zabudowy z realizacją infrastruktury technicznej na dachach. Wskaźnik maksymalnej wysokości zabudowy dla terenów z istniejącą zabudową mieszkaniową wielorodzinną został wyznaczony z uwzględnieniem wysokości istniejących budynków wraz z infrastrukturą techniczną znajdującą się na dachach przedmiotowych budynków. W przeważającej części różnice wysokości między najniższym punktem dachu a najwyższym punktem infrastruktury technicznej wynoszą 3 m. W kilku przypadkach (m. in. teren MW/U.7) ze względu na zróżnicowanie wysokości elementów bryły budynku, operator sieci komórkowej ma możliwość lokalizacji masztów o wysokości 7 m na budynkach. W sprawie kwestionowanego przez stronę skarżącą zapisu § 14 ust, 1 pkt 5 uchwały, należy podkreślić, że zgodnie z § 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na podstawie którego został sporządzony skarżony plan miejscowy, ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego powinny zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów wynikającego z potrzeb ochrony środowiska oraz obowiązujących ustaleń planów ochrony. W związku z powyższym. Gmina miała umocowanie prawne do wprowadzenia kwestionowanej przez spółkę zasady, która ma charakter ogólny i nie wyłącza ani również nie modyfikuje treści obowiązujących norm krajowych odnoszących się do dopuszczalnych wartości promieniowania pól elektromagnetycznych, w szczególności rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Nie da się zaprzeczyć, że urządzenia infrastruktury technicznej z zakresu telefonii komórkowej mobilnej emitują fale elektromagnetyczne, a ww. rozporządzenie wykonawcze dotyczy wszystkich tego

typu urządzeń, gdyż określa dopuszczalne zakresy częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry fizyczne oraz dopuszczalne wartości parametrów fizycznych – dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc dostępnych dla ludności (tj. również dla terenów przeznaczonych w planie miejscowym pod usługi). Dlatego też wprowadzając powyższą zasadę określoną w 14 ust. 1 pkt 5 uchwały, nie doszło do naruszenia zasady władztwa planistycznego gminy. Przepisy ustawy szerokopasmowej nie pozbawiły organów gminy prawa do kształtowania przestrzeni publicznej, które wyraża się m.in. w możliwości wprowadzenia w zapisach planu miejscowego ograniczeń dotyczących lokalizacji urządzeń z zakresu infrastruktury telekomunikacyjnej, polegających np. na wskazaniu terenów dopuszczających taką lokalizację, określeniu parametrów (np. maksymalnej wysokości), czy wskazaniu rodzaju urządzeń. Tym samym nie można w dowolny sposób i bez ograniczeń lokalizować takich urządzeń.

Analiza przepisów ustawy szerokopasmowej, w kontekście ustalenia zasad lokalizacji stacji telefonii komórkowych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, była przedmiotem analizy sądów administracyjnych. W wyroku z dnia 5 lutego 2020 r., sygn. akt. II SA/Gd 541/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że sąd administracyjny nie posiada kompetencji do merytorycznej oceny trafności i celowości rozwiązań planu, skoro jedynym kryterium dopuszczalnym w postępowaniu sądowym jest kryterium legalności. 2. Przepis art. 46 ust. 1 ustawy z 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie może być rozumiany jako nakaz takiego tworzenia prawa miejscowego, aby zawsze odpowiadało intencjom inwestycyjnym przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. Przeciwnie, regulacja ta musi być odczytywana łącznie z celami i zadaniami planowania przestrzennego oraz samodzielnością gminy w tym zakresie, w konsekwencji czego za dopuszczalne należy uznawać pośrednie ograniczanie w planie miejsca lokalizacji, rodzaju urządzenia łączności publicznej czy jego parametrów z uwagi na inne istotne dobra i wartości podlegające ochronie z punktu widzenia u.p.z.p. i innych ustaw. 3. Przepis art. 46 ustawy z 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych należy rozumieć w ten sposób, że plan miejscowy nie może całkowicie uniemożliwiać realizacji wszystkich inwestycji z zakresu łączności publicznej."

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przy czym na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

Przepis art. 48 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 733 z późn. zm) stanowi, iż przedsiębiorca telekomunikacyjny oraz Prezes UKE mogą zaskarżyć, w zakresie telekomunikacji, uchwałę w sprawie uchwalenia planu miejscowego. Przepis ten stanowi samodzielną niezależną i opartą o inne przesłanki niż te, o których mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, podstawę do skarżenia uchwał w przedmiocie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (podobnie do kompetencji wojewody wynikających z art. 93 ustawy o samorządzie gminnym), przy czym legitymacja skarżącego jako przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, ograniczona jest do tych zapisów uchwały w sprawie planu miejscowego, które wprost dotyczą lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu telekomunikacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2019 r. II OSK 1814/17).

Wskazać należy, że podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu jest wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego, w tym przekroczenie przysługującego gminie z mocy art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503, dalej: ustawa), władztwa planistycznego. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy, istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Z treści przepisu art. 28 ust. 1 ustawy wynika, że przewiduje on trzy rodzaje wad planu miejscowego powodujących jego nieważność, tj. istotne naruszenie zasad sporządzania planu, istotne naruszenie trybu jego sporządzania oraz naruszenie właściwości organów uczestniczących w procesie jego sporządzania. Pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzeniem aktu planistycznego, a więc merytoryczną zawartością aktu planistycznego (część testowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Tryb sporządzania planu odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, a skończywszy na uchwaleniu planu. Zaniechanie którejś z czynności może stanowić istotne naruszenie trybu, skutkujące nieważnością uchwały w całości lub części. Skarżący w swojej skardze podnieśli zarzuty, które dotykają zasad sporządzania planu miejscowego. W ocenie Sądu powołane w skardze zarzuty zasługują na uwzględnienie.

Jak stanowi przepis art. 46 ust 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym", nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Odczytują literalnie ten przepis należało by uznać, że prawodawca lokalny jest pozbawiony instrumentów pozwalających mu formułować przepisy prawa miejscowego w zakresie jakichkolwiek ograniczeń dotyczących lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych. W ocenie sądu, stanowisko takie byłoby jednak nadinterpretacją tego przepisu. W uzasadnieniu projektu ustawy wprowadzającej tą regulację (Sejm RP VI kadencji, Nr druku 2546) wskazano bowiem, iż w art. 46 przyjęto zasadę, że żaden plan miejscowy nie może na jakimkolwiek obszarze zakazywać ani uniemożliwiać świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, w szczególności poprzez zakazy lub ograniczenia, o ile nie jest to konieczne dla ochrony bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, przyrody, zdrowia, zabytków albo ze względu na inny ważny interes publiczny. Wskazano również, że przepis ten ma stanowić punkt oparcia dla weryfikacji tego, czy ograniczenia i zakazy w planach miejscowych mają merytoryczne uzasadnienie i są konieczne w demokratycznym państwie prawa.

Sam ustawodawca wskazuje zatem cel regulacji zamieszczonej w art. 46 ust 1 w/w ustawy. Chodzi w nim o wykluczenie zakazów i ograniczeń w lokalizowaniu infrastruktury telekomunikacyjnej przez zapisy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego z tym zastrzeżeniem, że zakazy te i ograniczenia nie są związane z ochroną nadrzędnych wartości jakimi są bezpieczeństwo państwa, bezpieczeństwo porządku publicznego, ochrona środowiska, przyrody, zdrowia oraz zabytków. Prawodawca lokalny może więc w drodze uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzać ograniczenia lub zakazy, także w zakresie lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych, jeżeli jest to niezbędne do ochrony wartości o których mowa wyżej. W tym też zakresie ograniczenia i zakazy, o ile nie naruszają zasad sporządzania planu miejscowego nie mogą być uznane za nielegalne. Jeżeli jednak zakazy dotyczące lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych są arbitralne, pozbawione uzasadnienia dotyczącego ochrony wartości, o których mowa wyżej tj. ochrony bezpieczeństwa państwa, bezpieczeństwa porządku publicznego, środowiska, przyrody, zdrowia czy też zabytków, należy uznać je za nielegalne. Jak zasadnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 grudnia 2019 r. II OSK 3131/18 plan miejscowy nie może wprowadzać na całym obszarze objętym planem zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych, uniemożliwiającego lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Nie oznacza to jednak, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsca, w których będą zlokalizowane, bądź ograniczeń z uwagi na ochronę innych wartości istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią.

Analiza przepisów będących przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie, prowadzi do wniosku, że naruszają one obiektywny porządek prawny, w szczególności wynikający z art. 46 ust 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

Co do zapisu zamieszonego w § 7 pkt 1a (zasady odnoszące się do lokalizowania urządzeń i obiektów budowlanych), zgodnie z jego brzmieniem - odnośnie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - infrastruktury telekomunikacyjnej (w tym telefonii komórkowej): zakaz lokalizacji wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej w terenach oznaczonych symbolami MN.1, MN.2, MN.3, MN.4, MN.5, MN.6, MN.7, MN.8, MN.9, U/MN.1, U/MN.2, U/MN.3, U/MNi.1, U/MNi.2, MW.1, MW.2, MW.3, MW.4, MW.5, MW.6, MW.7, MW.8, MW.9, MW.10, MW.11, MW.12, MW.13, MW.14, MW.15, MW.16, MW.17, MW.18, MW.19, MWn.1, MWn.2, MWn.3, MWn/MN.1, MWn/MN.2, MWn/MN.3, MWn/MN.4, MWn/MN.5, MWn/MN.6, MWn/MN.7, MWn/MN.8, MWn/MN.9, MWn/MN.10, MWn/MNi.1, MWn/MNi.2, MN/MWni.1, MN/MWni.2, MWi/U.1, MWi/U.2, MW/U.1, MW/U.2, MW/U.3, MW/U.4, MW/U.5, MW/U.6, MW/U.7, MW/U.8, MWn/U.1, MWn/U.2, MWn/U.3, KP.1, KP.2, Uo.1, Uo.2, Uo.3, ZP.1, ZP.2, ZP.3, ZP.4, ZP.5, ZP.6, ZP.7, ZP.8, ZP.9, ZP.10, ZP.11, ZP.12, ZP.13, ZP.14, ZP.15, ZP.16, ZPz.1, ZPz.2, ZPz.3, ZPz.4, ZPz.5, ZPz.6, ZPz.7, ZPz.8, ZPz.9, ZPz.10.

Przepis ten zakazuje lokalizacji wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej w terenach na obszarach objętym zapisami planu, a oznaczonych symbolami MN (tereny zabudowy mieszkaniowej), U/MN (tereny pod zabudowę mieszkaniowo-usługową), U/MNi (tereny pod zabudowę mieszkaniowo-usługową), MW (tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej), MWn (tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej niskiej intensywności), MWn/MN (tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej niskiej intensywności lub zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej), MWn/MNi (tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej niskiej intensywności lub istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej), MWi/U (tereny istniejącej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej niskiej intensywności z usługami), MW/U (tereny istniejącej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej niskiej intensywności z usługami), MWn/U (tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej niskiej intensywności z usługami), KP, (teren placu o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępny plac miejski), Uo (tereny zabudowy usługowej z zakresu oświaty, kultury, zdrowia i sportu), ZP (tereny zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępny park), ZPz (tereny zieleni urządzonej, o podstawowym przeznaczeniu pod skwery, zieleńce, zieleń izolacyjną).

W oparciu o ten zapis, zabrania się lokalizacji wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej, w zasadzie na całym obszarze objętym zapisami skarżonego planu, o przeznaczeniu mieszkaniowym, usługowym i zieleni urządzonej. W ocenie sądu zapis taki narusza art. 46 ust 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Istotą wprowadzenia regulacji z art. 46 ust. 1 i 2 ww. ustawy jest stworzenie takiej zasady prawnej, która finalnie ma na celu zapewnienie jak największej liczbie odbiorców dostępu do bezprzewodowych sieci telekomunikacyjnych. Zasada ta pozwala zatem na dokonywanie oceny celowości wprowadzonych w planie miejscowym zakazów i ograniczeń, co jednocześnie wymaga wykazania, że w przeciwnym razie obowiązująca treść planu miejscowego będzie prowadziła do powstawania obszarów niedostępnych dla rozwoju sieci bezprzewodowych, a więc sprzecznych z celami ustaw (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2022 r. II OSK 1704/19 oraz z dnia 25 stycznia 2022 r. II OSK 1176/19). Organ celowości wyżej zaprezentowanego zapisu w zasadzie nie motywuje. Wskazuje jedynie, że zakaz dotyczy on terenów zabudowy mieszkaniowej, oraz terenów zieleni urządzonej - tereny przeznaczonych do spacerów i wypoczynku. W ocenie sądu nie jest to argumentacja, która by pozwalała przyjąć, że zapis jest legalny. Jak mowa wyżej, zakazy lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych uprowadzane do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, mimo jednoznacznego brzmienia art. 46 ust 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, służyć muszą ochronnie bezpieczeństwa państwa, porządku publicznego, środowiska, przyrody, zdrowia czy też zabytków. Organ nie wykazał aby zakaz ten służył jakiemukolwiek z tych celów. Jak mowa wyżej, regulacja zawarta w art. 46 ust 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, ma na celu zapewnienie jak największej liczbie odbiorców, dostęp do bezprzewodowych sieci telekomunikacyjnych. Zakaz lokalizacji urządzeń służącej zapewnieniu tej dostępności w terenach mieszkaniowych i usługowych jest jawnie sprzeczny z celami w/w ustawy i musi wiązać się właśnie z upośledzeniem tych terenów w wysokiej jakości sygnał telekomunikacyjny, na co słusznie zwraca uwagę strona skarżąca. Wskazać też należy, że orzecznictwo, dopuszcza lokalizacje tego typu urządzeń w terenach zabudowy mieszkaniowej wiążąc ją z nieznacznym oddziaływaniem tych urządzeń na środowisko (por wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2023 r. II OSK 1623/20). Kwestionowany zapis dotyczy jednak wszystkich urządzeń typu wolnostojący maszt, niezależnie od mocy jego oddziaływania. Jeżeli zachodzi o tereny zielone, to realizacji tego typu obiektów nie może sprzeciwiać się fakt, że są to tereny spacerowe czy wypoczynkowe. Ochrona tego typu terenów, przed lokalizacją urządzeń telekomunikacyjnych typu maszt antenowy, nie jest bowiem jednym z celów o których mowa wyżej, a który usprawiedliwiałby zakaz lokalizacji tych urządzeń w obszarach zieleni urządzonej. Poza tym zapis taki dyskryminuje tego typu urządzenia, względem urządzeń podobnych, takich jak słupy elektryczne (np. wysokiego napięcia) lub inne urządzenia podobnego przeznaczenia, które w tych terenach (podobnie jak w terenach mieszkaniowych) można zgodnie z planem realizować (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 września 2023 r. II SA/Kr 860/23).

Co zapisu zamieszonego w § 7 ust 8 pkt 1b o treści - przy lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej należy uwzględnić wyznaczone w planie maksymalne wysokości zabudowy w poszczególnych terenach oraz maksymalną wysokość zabudowy w granicach powierzchni ograniczających lotnisko, którego nieważności domaga się strona skarżąca w zakresie jego fragmentu obejmującego zapis "wyznaczone w planie maksymalne wysokości zabudowy w poszczególnych terenach oraz" w ocenie sądu jest to zapis wadliwy. Sąd w pełni podziela pogląd zaprezentowany w skardze, że stacja bazowa, by mogła spełniać swoje funkcje takie jak propagacja sygnału, komunikowanie się z innymi stacjami bazowymi tworzącymi sieć telekomunikacyjną, czy łączenie z urządzeniami końcowymi (aparaty telefoniczne, laptopy itp.) z częścią stałą cyfrowej sieci telekomunikacyjnej, to jej anteny sektorowe i radioliniowe winny znajdować się na takiej wysokości, aby "górować" nad istniejącą zabudową, a antenowe konstrukcje wsporcze zapewniać bezpieczeństwo konstrukcji także podczas niekorzystnych warunków atmosferycznych. Technologia działania stacji bazowej wymaga zatem, aby antena była zainstalowana na odpowiedniej wysokości. Jak zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z dnia 21 września 2023 r. II SA/Kr 749/23 " Niewątpliwie określenie maksymalnej wysokości zabudowy określonego rodzaju zabudowy ma związek z cechami tej zabudowy i może nie być adekwatna do obiektów z zakresu łączności publicznej (np. maksymalna wysokość zabudowy jednorodzinnej na poziomie 11 m, a dla budynków przekrytych dachem płaskim: 9,5 m – vide: § 17 miejscowego planu). Tymczasem ze względów technologicznych i funkcjonalnych anteny sektorowe i radioliniowe, stanowiące ogniwo infrastruktury telekomunikacyjnej, powinny być montowane na konstrukcjach wsporczych (masztach) na odpowiedniej wysokości i co do zasady ponad istniejącą zabudową". Pogląd ten w pełni podziela sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Zapis zamieszczony w § 7 ust 8 pkt 1b we fragmencie "maksymalne wysokości zabudowy w poszczególnych terenach oraz" jest niezgodny z art. 46 ust 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

W ocenie sądu na uwzględnienie zasługują także zarzuty dotyczące nielegalności zapisów zamieszczonych w § 7 ust 8 pkt 1b (infrastruktura telekomunikacyjna nie może powodować zakłóceń lub negatywnego oddziaływania na urządzenia radiołączności kolejowej bądź urządzenia sterowania ruchem kolejowym.) oraz § 14 ust 1 pkt 5 (zasadę lokalizacji obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych). Zgodzić należy się ze stroną skarżącą, że zapisy te mają charakter blankietowy i nie spełniają standardów dobrej legislacji, a przez to otwierające pole do dowolnych interpretacji tych zapisów i to przez podmioty do tego nieuprawnione (nie mające wiedzy na temat np. bezpieczeństwa ruchu kolejowego czy w kwestii ochrony zdrowia) a rozstrzygających np. wniosek inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę w aspekcie zgodności projektu budowlanego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rację ma strona skarżąca, że infrastruktura telekomunikacyjna, nie może zakłócać pracy innych urządzeń technicznych, w tym systemu sterowania ruchem kolejowym a także stwarzać zagrożenia zdrowia ludzi. Spełnienie tego wymogu zagwarantowane jest przepisami rangi ustawowej, a plan miejscowy w kwestie te nie powinien ingerować. Poza tym jak mowa wyżej, ocena tych kwestii nie leży w kompetencjach i praktycznych możliwościach organu oceniającego zgodność inwestycji z zapisami planu miejscowego. Przepisy te posługują się przy tym pojęciami potocznymi, niemającymi oparcia w przepisach prawa, w tym w definicjach legalnych, co jest sprzeczne z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kwestie normowane obydwoma, przytoczonymi wyżej przepisami wykraczają bowiem poza materię do regulacji której prawodawca lokalny został uprawniony przepisem art. 15 tejże ustawy.

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a., orzeczono w pkt I wyroku. O kosztach orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 200 P.p.s.a.