Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 2200/13 o odrzuceniu zażalenia M. B. na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 2200/13 o odrzuceniu zażaleń K. B., J. B. i M. B. w sprawie ze skargi U. T., A. K. i L. W. a decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 24 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 2200/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie M. B. na postanowienia tego Sądu z dnia 27 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 2200/13, o odrzuceniu zażaleń K. B., J. B. i M. B.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 29 lutego 2016 r. wezwano M. B. do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez jego podpisanie i złożenie 6 egzemplarzy odpisów zażalenia poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Pismo z wezwaniem nie zostało przez skarżącego odebrane w terminie i zostało uznane za doręczone z dniem 17 marca 2016 r. Z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych zażalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Zażalenie nań złożył M. B., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego, merytorycznego rozpoznania przez Sąd I instancji. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, iż nie został powiadomiony i obowiązku uzupełnienia braków formalnych wniesionego zażalenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 194 § 3 P.p.s.a., zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Takimi wymaganiami są m.in. podpisanie pisma (art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a) oraz dołączenie do pisma jego odpisów dla doręczenia ich stronom (art. 47 § 1 P.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia, wynikającym z art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie z uwagi na braki formalne zażalenia, tj. brak podpisu i odpisów dla strony przeciwnej, skarżący M. B. został wezwany do usunięcia powyższych braków pod rygorem odrzucenia zażalenia. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia została doręczona skarżącemu w trybie zastępczym w sposób prawidłowy, zgodny z procedurą opisaną w art. 73 § 1 – 4 P.p.s.a. Wezwanie zostało przesłane stronie na podany w aktach adres i awizowane w dniu 3 marca 2016 r., a następnie ponownie awizowane w dniu 11 marca 2016 r. i zwrócone do Sądu w dniu 18 marca 2016 r. (zpo k-701). Oznacza to, że zgodnie z art. 73 P.p.s.a. wezwanie to wraz z pouczeniem o rygorze odrzucenia zażalenia, zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 17 marca 2016 r. (doręczenie zastępcze), a zatem termin do uzupełnia braków zażalenia upływał 24 marca 2016 r. M. B. nie wykonał wezwania Sądu w wyznaczonym terminie. W tej sytuacji, stosowanie do treści art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., zażalenie skarżącego należało odrzucić, co też prawidłowo uczynił Sąd I instancji.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiada prawu, w związku z czym zażalenie na to postanowienie należało oddalić na podstawie art. 184 w zw. z 197 § 2 P.p.s.a.