Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk,, sędzia WSA Katarzyna Radom, Protokolant Specjalista Anna Terlecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 października 2020 r. sprawy ze skargi K.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia zarejestrowania podatnika jako podatnika VAT oraz VAT-UE I. Uchyla zaskarżoną decyzję; II. Zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. na rzecz Krzysztofa Sobieraja kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

1. Postępowanie przed organami podatkowymi.

1.1. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r. numer [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] r. numer [...], mocą której odmówiono K. S. (dalej: Strona, Skarżący) przywrócenia do rejestru czynnych podatników VAT oraz VAT UE.

1.2. Pismem z dnia 20 maja 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej: organ I instancji) zawiadomił Stronę o dokonanym w dniu 16 maja 2019 r. wykreśleniu z rejestru podatników VAT UE, jako podstawę wykreślenia wskazując przepis art. 97 ust. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r. poz. 1221, dalej: ustawa o VAT) i stwierdzając, że Strona za I kwartał 2019 r. złożyła deklaracje VAT 7-K, w których nie wykazała sprzedaży, nabycia towarów lub usług ani importu towarów z kwotami podatku do odliczenia (tzw. "deklaracje zerowe"). Zawiadomienie o wykreśleniu z rejestru VAT UE zostało doręczone Stronie w dniu 23 maja 2019 r. Następnie w dniu 13 sierpnia 2019 r. Strona została wykreślona przez ten sam organ z rejestru podatników VAT na podstawie art. 96 ust. 9a pkt 3 ustawy o VAT z uwagi na złożenie za I i II kwartał 2019 r. deklaracji VAT-7K bez wykazania sprzedaży lub nabycia towarów lub usług z kwotami podatku VAT do odliczenia. Zawiadomienie o wykreśleniu zostało Stronie doręczone w dniu 20 sierpnia 2019 r.

W dniu 28 sierpnia 2019 r. do organu I instancji wpłynął wniosek Strony o przywrócenie do rejestru VAT. We wniosku Strona wyjaśniła, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie doradztwa restrukturyzacyjnego oraz poinformowała, że złożyła korekty deklaracji VAT-7K z wykazanym podatkiem należnym i naliczonym, zwracając się o przywrócenie statusu czynnego podatnika VAT z dniem wykreślenia. W kolejnym piśmie z dnia 30 września 2019 r. Strona wniosła o przywrócenie wpisu w rejestrze VAT UE ze skutkiem od dnia 16 maja 2019 r.

1.3. Decyzją z dnia [...] r. organ I instancji odmówił przywrócenia Strony do rejestru czynnych podatników VAT oraz VAT UE, wyjaśniając, że składanie przez Stronę tzw. zerowych deklaracji VAT nie wynika ze specyfiki działalności i wskazując, że przepisy ustawy o VAT nie przewidują możliwości przywrócenia do rejestru VAT podatnika wykreślonego z rejestru na podstawie art. 96 ust. 9a pkt 3, który złoży wniosek o przywrócenie do rejestru wraz z korektami deklaracji VAT.

1.4. W odwołaniu od powyższej decyzji Strona podniosła, że organ nie wziął pod uwagę wyjaśnień dotyczących okoliczności złożenia drugiej zerowej deklaracji, tj., iż było ono wynikiem błędu księgowej spowodowanego zmianą zewnętrznego biura księgowego. Wskazano dalej, że o fakcie złożenia zerowej deklaracji Strona dowiedziała się z zawiadomienia o wykreśleniu z rejestru czynnych podatników VAT, a ponadto, że na bieżąco Strona przesyłała pliki JPK dokumentujące sprzedaż i w ramach wyjaśnień przesłała kopie wszystkich faktur sprzedażowych za okres od stycznia do czerwca 2019 r. Zdaniem Strony organ posiadał wiedzę pozwalającą stwierdzić, że nie zaprzestała ona prowadzenia działalności gospodarczej, a poprzez zaniechanie czynności zmierzających do zawiadomienia Strony o zamiarze wykreślenia z rejestru nie została ona wezwana do złożenia wyjaśnień w sprawie. W piśmie z dnia 13 grudnia 2019 r. Strona wskazała, że nie wykonuje usług dla podmiotów zagranicznych, a zatem zgadza się z wykreśleniem z rejestru VAT UE.

1.5. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego od powyższej decyzji, wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że Strona została skutecznie poinformowana o wykreśleniu z rejestru podatników VAT w dniu 13 sierpnia 2019 r. ze wskazaniem przesłanki wykreślenia. Dalej stwierdzono, że po dokonaniu wykreślenia na podstawie art. 96 ust. 9a pkt 3 ustawy o VAT nie jest możliwe przywrócenie podatnika do rejestru. Brak jest bowiem podstawy prawnej umożliwiającej takie działanie organu. Taką możliwość wprowadziła dopiero nowelizacja ustawy o VAT. Zgodnie bowiem z treścią wprowadzonego nowelizacją przepisu art. 96 ust. 9ha, przepis ust. 9h stosuje się odpowiednio w przypadku w złożonych deklaracjach nie została wykazana sprzedaż, nabycie towarów lub usług ani import towarów z kwotami podatku do odliczenia i okoliczność ta wynika, zgodnie z wyjaśnieniami podatnika, ze specyfiki działalności gospodarczej. Zdaniem organu II instancji przepis ten nie mógł znaleźć zastosowania w sprawie z uwagi na fakt, iż zarówno wykreślenie Strony z rejestru, jak i wniosek o przywrócenie do rejestru zostały złożone w stanie prawnym sprzed 1 września 2019 r., czyli w okresie, w którym norma prawna z art. 96 ust. 9ha jeszcze nie istniała. W ocenie organu odwoławczego, przepis art. 96 ust. 9e ustawy o VAT nie nakłada na organ podatkowy obowiązku wzywania do złożenia wyjaśnień, daje on jedynie możliwość ich złożenia podatnikowi, który z uwagi na specyfikę działalności składa zerową deklarację, co może zapobiec wykreśleniu. Natomiast wszelkie wyjaśnienia Strony wpłynęły do organu podatkowego już po dacie wykreślenia z rejestru VAT, a zatem mechanizm wstrzymania zastosowania przesłanki do wykreślenia nie mógł zostać zastosowany. Organ podkreślił, że istotą sporu w niniejszej sprawie jest kwestia odmowy przywrócenia do rejestru VAT, nie zaś kwestia prawidłowości dokonanego wcześniej wykreślenia. Na marginesie organ wskazał, że odwołujący miał prawo do ponownej rejestracji jako podatnik VAT oraz VAT UE pod warunkiem złożenia zgłoszenia rejestracyjnego, z czego zresztą skorzystał.

2. Postępowanie przed Sądem I instancji.

2.1. W skardze na rozstrzygnięcie organu II instancji Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, uznanie czynności wykreślenia z rejestru za bezskuteczną, przywrócenie podatnika w rejestrze z datą 13 sierpnia 2019 r. oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Ponadto Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów: z akt sprawy (lub znajdujących się tam pism) oraz z zeznań świadków: U. S. i E. S. (pracowników Urzędu Skarbowego W.). W treści skargi Skarżący zarzucił naruszenie:

1. naruszenie art. 165 § 2, art. 122 w zw. z art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 121 § 1, art. 121 §2 oraz art. 191 i art. 192 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, dalej: O.p.) w zw. z art. 96 ust. 9 ustawy o VAT poprzez brak wszczęcia i przeprowadzenia przez organ podatkowy postępowania podatkowego mającego na celu ustalenie występowania podstaw do wykreślenia podatnika z rejestru VAT oraz niezbadanie okoliczności towarzyszących działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącego przez to niedopełnienie wymogu dążenia do tzw. prawdy obiektywnej będącej punktem odniesienia do rozstrzygnięcia każdej sprawy administracyjnej, w tym związanej z wykreśleniem podatnika z rejestru podatników VAT;

2. niezastosowanie art. 207 § 1 i 2, O.p. w zw. z art. 96 ust. 9 ustawy o VAT polegające na braku orzekania przez organ podatkowy w drodze decyzji administracyjnej, w okolicznościach dotyczących praw i obowiązków podatnika w podatku od towarów i usług; oraz dopuszczenie się błędu w wykładni art. 96 ust. 9 ustawy o VAT w zw. z art. 207 § 1 i 2 oraz art. 127 O.p poprzez przyjęcie przez organ podatkowy, iż dla wykreślenia podatnika z rejestru VAT wystarczy czynność materialno-techniczna, gdy tymczasem wykreślenie z rejestru VAT rozstrzyga o prawach i obowiązkach podatnika, wobec czego organ podatkowy w celu wykreślenia podatnika z tego rejestru powinien wydać decyzję administracyjną;

3. art. 207 § 1 O.p. poprzez rozstrzygnięcie o obowiązkach podatnika w drodze zawiadomienia, w sytuacji kiedy organ podatkowy był zobowiązany do przeprowadzenia postępowania dowodowego przed dokonaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie wykreślenia z rejestru podatników VAT;

4. art. 96 ust. 9a pkt 3 ustawy o VAT - w sytuacji, kiedy organ mógł zastosować przepis względniejszy dla podatnika, w związku z nowelą z dnia 1 września 2019 r., rozstrzygającą kwestię interpretacji możliwości przywrócenia do rejestru na podstawie art. 96 ust. 9h;

5. art. 122 O.p., poprzez złamanie naczelnej zasady postępowania, tj. zasady prawdy obiektywnej, poprzez niepełne, niewyczerpujące zbadanie wszystkich okoliczności faktycznych związanych z niniejszą sprawą, braku ustalenia pełnego obrazu sprawy przed podjęciem merytorycznej decyzji w sprawie;

6. art. 120, 121 § 1 i w art. 122 O.p., poprzez przyjęcie błędnych reguł wykładni, poprzez rozstrzygnięcie przez organ podatkowy wątpliwości w zakresie obowiązujących przepisów prawa na korzyść organu w sytuacji, gdy zastosowanie prawidłowych reguł doprowadziłoby do rozstrzygnięcia na korzyść Skarżącego;

7. art. 7 k.p.a. poprzez złamanie zasady postępowania, tj. zasady prawdy obiektywnej poprzez niepełne, niewyczerpujące zbadanie wszystkich okoliczności faktycznych związanych z niniejszą sprawą, braku ustalenia pełnego obrazu sprawy, przed podjęciem merytorycznej decyzji w sprawie;

8. art. 9 k.p.a. poprzez złamanie zasady postępowania, tj. zasady informowania stron, poprzez ograniczenie się do zawiadomienia o wykreśleniu z rejestru czynnych podatników VAT, bez pouczenia w zakresie przysługujących podatnikowi praw, w sytuacji kiedy organ był zobligowany do czuwania aby skarżący jako strona postępowania, nie poniósł szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu winien był udzielić skarżącemu niezbędnych wyjaśnień i wskazówek,

9. art. 187 § 1 i art. 191 O.p., przez brak zgromadzenia materiału dowodowego przed podjęciem decyzji w zakresie praw i obowiązków podatnika, i później poprzez tendencyjną i nieobiektywną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, przeprowadzoną z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, art. 191 O.p., poprzez dokonanie sprzecznej z logiką oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w sytuacji kiedy ich poprawne przeprowadzenie miałoby wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie,

10. art. 7, art. 7a, art. 7b, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 14, art. 15, art. 16, art. 13 oraz art. 417 § 1 k.c. poprzez nieuwzględnienie ich treści i niezastosowanie.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podtrzymał i rozwinął dotychczasową argumentację w sprawie, a ponadto podniósł m.in., że organ mógł zastosować przepis w brzmieniu po rozbudowie tj. w kształcie po dniu 1 września 2019 r. w związku z faktem, iż postępowanie nie zostało prawomocnie zakończone, a sam organ miał obowiązek orzekać zgodnie ze stanem prawnym na dzień wydania decyzji. Na potwierdzenie powyższego przywołał treść wyroku NSA z dnia 18 marca 2016 r. w sprawie II OSK 1443/14, w którym wyrażona została teza, że organy administracyjne mają nakaz stosowania prawa obowiązującego w dniu orzekania, a nie w chwili złożenia wniosku.

2.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie.

2.3. Na rozprawie w dniu 13 października 2020 r. Skarżący cofnął wniosek o przesłuchanie świadków, podtrzymując pozostałe wnioski dowodowe. Postanowieniem wydanym na rozprawie Sąd oddalił wnioski dowodowe Skarżącego.

Ponadto Skarżący na tej samej rozprawie sprecyzował, że składa osobną skargę na czynność polegającą na wykreśleniu go z rejestru – podlega ona wyodrębnieniu z niniejszej sprawy.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

3.1. Skarga jest uzasadniona.

3.2. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy.

3.3. W niniejszej sprawie sporna była kwestia prawidłowości odmowy przez organy podatkowe przywrócenia Skarżącego do rejestru podatników VAT i VAT UE. Organ II instancji argumentował, że w niniejszej sprawie brak jest możliwości prawnej dokonania takiego przywrócenia, skoro wniosek Skarżącego w tej sprawie został złożony zanim weszła w życie zmiana ustawy o podatku VAT wprowadzająca taką możliwość (przewidzianą obecnie w art. 96 ust. 9ha tej ustawy). Skarżący nie zgadzał się z tym stanowiskiem i podnosił, że organ ma obowiązek zastosować przepisy prawa obowiązujące w dacie orzekania, nie zaś w dacie złożenia przez niego wniosku.

3.4. Sąd nie zgadza się ze stanowiskiem organu wyrażonym w tej sprawie.

3.5. Zgodnie z treścią art. 96 ust. 9a pkt 3 ustawy o VAT, wykreśleniu z urzędu z rejestru jako podatnik VAT podlega podatnik, który składał przez 6 kolejnych miesięcy lub 2 kolejne kwartały deklaracje, o których mowa w art. 99 ust. 1, 2 lub 3, w których nie wykazał sprzedaży, nabycia towarów lub usług ani importu towarów z kwotami podatku do odliczenia. Jak stanowi art. 97 ust. 15 ustawy o VAT, w przypadku gdy podmiot, o którym mowa w ust. 1–3, złoży za 3 kolejne miesiące lub kwartał deklaracje, o których mowa w art. 99 ust. 1, 2 lub 3, w których nie wykazał sprzedaży, nabycia towarów lub usług ani importu towarów z kwotami podatku do odliczenia, naczelnik urzędu skarbowego wykreśla z urzędu ten podmiot z rejestru jako podatnika VAT UE i powiadamia go o wykreśleniu.

W myśl art. 96 ust. 9h ustawy o VAT, naczelnik urzędu skarbowego, na wniosek podmiotu, o którym mowa w ust. 9 pkt 1–4 i ust. 9a pkt 2, złożony w terminie 2 miesięcy od dnia wykreślenia z rejestru jako podatnika VAT, przywraca zarejestrowanie podmiotu jako podatnika VAT czynnego bez konieczności składania zgłoszenia rejestracyjnego, jeżeli podatnik udowodni, że prowadzi opodatkowaną działalność gospodarczą, a w przypadku nieskładania deklaracji pomimo takiego obowiązku – jeżeli najpóźniej wraz ze złożeniem wniosku o przywrócenie zarejestrowania złoży brakujące deklaracje. Zgodnie z brzmieniem art. 96 ust. 9ha przepis ust. 9h stosuje się odpowiednio w przypadku, w którym w złożonych deklaracjach nie została wykazana sprzedaż, nabycie towarów lub usług ani import towarów z kwotami podatku do odliczenia, i okoliczność ta wynika, zgodnie z wyjaśnieniami podatnika, ze specyfiki prowadzonej działalności gospodarczej. Przepis art. 96 ust. 9ha został wprowadzony na mocy art. 1 pkt 15 d ustawy z 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw – Dz. U. z 2019 r. poz. 1520 – dalej jako : Ustawa nowelizująca).

Istotnie w Ustawie nowelizującej przewidziano, że wchodzi ona w życie w dniu 1 września 2019 r., a jednocześnie w przepisach przejściowych brak jest uregulowania sytuacji prawnej, jaka powstała w niniejszej sprawie. Brak jest zatem przepisów, które wskazywałyby, czy w przypadku wykreślenia podatnika z rejestru VAT (VAT UE) z powodu składania deklaracji zerowych przez czas określony ustawą o VAT i złożenia wniosku o przywrócenie do rejestru przed dniem wejścia w życie Ustawy nowelizującej, zastosowanie mają mieć przepisy dotychczas obowiązujące (nie przewidujące możliwości przywrócenia do rejestru) czy też przepisy nowe (w których taka możliwość została wprowadzona).

3.6. Zdaniem Sądu powyższą wątpliwość należy rozstrzygnąć odmiennie, niż uczynił to organ.

Trzeba zatem wskazać, że jeżeli w ustawie brak jest przepisów przejściowych, ustawę tę stosuje się od dnia jej wejścia w życie wprost i bezpośrednio do wszystkich stanów prawnych objętych jej zakresem podmiotowym i przedmiotowym. Innymi słowy, uniemożliwia to stosowanie innych przepisów niż przepisy nowe (przepisy w brzmieniu nadanym nowelizacją). Dlatego też nie ma potrzeby "potwierdzania", że od dnia wejścia wżycie stosuje się nowe przepisy. Przepisów o tej treści nie należy wręcz formułować w przepisach przejściowych. Bez przesądzania, iż "do spraw wszczętych niezakończonych przed dniem wejścia wżycie niniejszej ustawy stosuje się przepisy tej ustawy", skutek prawny byłby co do zasady identyczny – organy stosujące prawo byłyby obowiązane stosować nowe prawo. (tak: Włodzimierz Zając, Przepisy przejściowe a zasada działania nowego prawa wprost, Dobre praktyki legislacyjne, publikacja zamieszczona na stronie www.rcl.gov.pl).

Biorąc to pod uwagę, należy stwierdzić, że złożenie wniosku przez Skarżącego o przywrócenie go do rejestru VAT w dniu 28 sierpnia 2019 r. miało charakter formalny, gdyż w ten sposób wszczęte zostało postępowanie w sprawie przywrócenia go do rejestru. Niewątpliwie na moment orzekania przez organ I instancji, tj. w dniu [...] r. nowe przepisy, przewidujące możliwość przywrócenia podatnika do rejestru po jego wykreśleniu z powodu składania deklaracji zerowych, już obowiązywały. Zatem na moment rozstrzygania organ I instancji, zgodnie z przedstawioną wyżej regułą, powinien był już zastosować przepisy nowe. Brak przepisów przejściowych w zakresie zastosowania wprowadzonego Ustawą nowelizującą przepisu art. 96 ust. 9 ha ustawy o VAT oznaczał bowiem, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie tej Ustawy (tj. przed dniem 1 września 2019 r.) należy stosować przepisy nowe. W przeciwnym bowiem razie ustawodawca uregulowałby tę sytuację odmiennie, tj. ustanowiłby przepis, zgodnie z którym do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe.

Wobec tego, w niniejszej sprawie organy podatkowe zobowiązane były wziąć pod uwagę omawiany przepis art. 96 ust. 9 ha ustawy o VAT i rozważyć występowanie określonych w nim przesłanek przywrócenia Skarżącego do rejestru, czego jednak nie uczyniły. Sąd dostrzega, że organ I instancji, mimo nie powołania się na ten przepis, analizował jednak związane z nim zagadnienia (choć jest to analiza dalece szczątkowa), natomiast decyzja organu I instancji nie zawiera w tym względzie jakichkolwiek rozważań. Organ odwoławczy neguje bowiem wprost możliwość zastosowania tego przepisu w niniejszej sprawie. Warto też zauważyć, że złożenie przez Skarżącego wniosku o przywrócenie do rejestru VAT UE nastąpiło w dniu 30 września 2019 r., a więc już po wejściu w życie Ustawy nowelizującej, a mimo to organ II instancji nie zastosował tego przepisu w zakresie tej konkretnej sytuacji prawnej (decyzja o odmowie przywrócenia do rejestru dotyczy obu rejestrów – VAT i VAT UE).

Takie działanie organu jest w ocenie Sądu dalece nieprawidłowe, narusza bowiem wprost przepis art. 96 ust. 9 ha ustawy o VAT. Ponadto fakt niezastosowania tego przepisu przełożył się na niewyjaśnienie w sprawie tych okoliczności, które są dla rozstrzygnięcia istotne (art. 122 i art. 187 § 1 O.p.).

Warto końcowo wskazać, że wskazywana przez organ odwoławczy okoliczność złożenia przez Skarżącego nowego zgłoszenia do rejestru i dokonania ponownej rejestracji nie zmienia faktu, że przez okres pomiędzy wykreśleniem a nowym wpisem Skarżący pozostawał poza rejestrem czynnym podatników VAT, co ma dla niego ważkie konsekwencje prawne i dotyczy bezpośrednio jego praw i obowiązków jako podatnika VAT. Nie może to zatem stanowić argumentu za odmową przywrócenia go do rejestru, jak próbuje to wywodzić organ.

3.7. W ostatniej kolejności Sąd wskazuje, że nie były uzasadnione wnioski Strony o przeprowadzenie dowodu z akt administracyjnych lub poszczególnych znajdujących się tam dokumentów (wniosek dowodowy w zakresie zeznań świadków został przez Stronę cofnięty na rozprawie). Stosownie do brzmienia art. 106 § 3 p.p.s.a,, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W pierwszej kolejności należy zatem stwierdzić, że przeprowadzenie dowodu przed sądem administracyjnym powinien mieć charakter uzupełniający w stosunku do materiału dowodowego zgromadzonego przez organ. W sytuacji, w której Strona domaga się przeprowadzenia dowodu z akt sprawy (bądź też poszczególnych znajdujących się tam dokumentów), wniosek ten musi podlegać oddaleniu, ponieważ nie stanowi to uzupełnienia materiału dowodowego, a Sąd ponadto dokonuje oceny prawidłowości działania organu właśnie w oparciu o akta sprawy. Z tych powodów wniosek o przeprowadzenie wymienionych wyżej dowodów został przez Sąd oddalony.

3.7. Mając na uwadze stwierdzone uchybienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

3.8. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.

3.9. W ponownym postępowaniu organy podatkowe winny rozważyć przesłanki przywrócenia Skarżącego do rejestru VAT określone w art. 96 ust. 9 ha ustawy o VAT.