Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 10 maja 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Protokolant asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2012 roku sprawy ze skargi S. W. i H. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody [...] solidarnie na rzecz S. W. i H. W. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] (znak: [...]) Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., w skrócie K.p.a.), uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej S. W. pozwolenia na budowę obejmującą zmianę konstrukcji dachu budynku mieszkalnego, jednorodzinnego na nieruchomości położonej w T. przy ul. W. [...] – działka o nr ewid. [...], a także poprzedzające ją postanowienie z dnia [...] r., znak: [...] oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W toku postępowania ustalono, iż wnioskiem z dnia 14 lutego 2011r. S. W. wystąpił o pozwolenie na przedmiotową budowę, składając projekt budowlany do zatwierdzenia. Postanowieniem z dnia [...] r., (znak: [...]) organ pierwszej instancji wezwał inwestora do usunięcia nieprawidłowości występujących w projekcie budowlanym w terminie do dnia 9 marca 2011r. Z uwagi na to, że w wyznaczonym terminie braki nie zostały usunięte, Starosta [...] decyzją z dnia [...] r. (znak: [...]), odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych, będących przedmiotem wniosku z dnia 14 lutego 2011r..

Na skutek odwołania inwestora Wojewoda [...] decyzją, z dnia [...] r., Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. oraz poprzedzające ją postanowienie z dnia [...] r. Organ odwoławczy stwierdził, iż inwestor nie miał realnej możliwości uzupełnić wniosku we wskazanym w postanowieniu terminie, gdyż odebrał je w dniu, kiedy upływał termin wyznaczony w postanowieniu. Wobec tego organ odwoławczy przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W trakcie ponownego rozpatrywania sprawy organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] r. (znak: [...]), nałożył na inwestora S. W. oraz na uczestnika postępowania administracyjnego M. B. obowiązek przedłożenia dokumentacji projektowej budynków usytuowanych na działkach o nr ewid. [...] i [...] (obręb ewid. [...]) w T. w celu dogłębnego zbadania przez organ sprawy dotyczącej wydania decyzji o pozwoleniu na zmianę konstrukcji dachu budynku. W określonym postanowieniem terminie obaj zobowiązani złożyli dokumentacje projektowe.

Po przeanalizowaniu złożonej dokumentacji Starosta [...] decyzją z dnia [...] r., Nr [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz na podstawie art.104 K.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił S. W. pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł M. B., który oświadczył, że realizacja inwestycji spowoduje, że komin znajdujący się na jego części domu nie będzie prawidłowo funkcjonował. Dodał, że zmiana konstrukcji dachu u sąsiada spowoduje słaby ciąg w jego kominie, co tym samym będzie zagrażało życiu jego rodziny, gdyż może dojść do zaczadzenia. Ponadto takie rozwiązanie konstrukcji dachu będzie powodowało w okresach jesienno – zimowych zalewanie jego dachu, który będzie na niższym poziomie.

W kolejnym piśmie z dnia 15 września 2011r. M. B. oświadczył, iż istnieje rozbieżność między projektem budowlanym, a istniejącym stanem faktycznym, bowiem projekt odnosi się do istniejących kominów w promieniu 10m. Jednak na jego posesji na ścianie przylegającej do budynku sąsiedniego jest komin, który zostanie zasłonięty przez ścianę poddasza, która zostanie wybudowana według projektu. Ponownie podkreślił, iż wybudowanie ściany spowoduje, że komin ten nie będzie prawidłowo funkcjonował, co tym samym będzie zagrażało życiu jego rodziny. W związku z tym podniesienie dachu spowoduje konieczność podniesienia komina na jego posesji.

W trakcie postępowania odwoławczego organ II instancji wystąpił do M. B. o przedłożenie dokumentacji jego budynku z kominem, o którym pisze w odwołaniu, przedłużając jednocześnie termin na rozpatrzenie odwołania. Odwołujący uzupełnił odwołanie o przesłane drogą elektroniczną zdjęcia przedmiotowych budynków oraz przedłożył kserokopie fragmentu będącej w jego posiadaniu dokumentacji swojego budynku. W ocenie organu odwoławczego materiały te potwierdzają podniesioną w odwołaniu kwestię komina istniejącego na dachu budynku M. B. przy granicy działek, gdzie stykają się budynki jego i inwestora.

Po analizie materiału dowodowego w sprawie stwierdzono, iż postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji zawierało szereg uchybień. Przede wszystkim w ocenie organu odwoławczego postanowieniem z dnia [...] r. Starosta bezpodstawnie nałożył na stronę postępowania obowiązek przedłożenia dokumentacji. Wydane w trakcie postępowania postanowienie nie ma podstawy prawnej w przepisach regulujących postępowanie administracyjne. Jeśli bowiem w trakcie postępowania organ administracji uznał, iż konieczna w tym postępowaniu jest dokumentacja będąca w posiadaniu jednej ze stron postępowania, to zgodnie z procedurą winien wezwać stronę do jej przedłożenia na podstawie art. 50 § 1 K.p.a.

Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, iż zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany nie zawiera przedmiotowego komina mimo, że pokazano fragment dachu budynku, na którym jak twierdzi odwołujący się komin ten znajduje się. W ocenie organu odwoławczego kwestia ta ma znaczenie w przedmiotowym postępowaniu, należy bowiem przeanalizować wpływ projektowanej przebudowy na istniejący w budynku odwołującego komin i prawidłowe działanie przewodów kominowych – zgodnie z normą PN-89/B-10425. Organ odwoławczy dodał, iż co prawda w opisie do projektu budowlanego, w punkcie 7 znajduje się informacja iż zmiana konstrukcji dachu nie spowoduje zakłóceń ciągów w przewodów kominowych na dachu sąsiedniego budynku w promieniu 10m, ale w części rysunkowej projektu budowlanego brak komina, o którym pisze odwołujący się.

Ponadto, mimo wytycznych w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r., Nr [...], w projekcie budowlanym nadal brak jest rzetelnej informacji, czy ściana, która przylega do budynku na działce o nr ewid. [...], jest ścianą wspólną dla obu budynków, czy też jest ona ścianą rozbudowywanego budynku. Za taką informację nie można bowiem przyjąć skreślenia słowa "wspólna" w opisie projektu budowlanego na str. 2 , w punkcie 1.3 i odręczne dopisanie słowa "odrębną". Poza tym w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji winien zawiadomić strony, o zgromadzonym materiale i możliwości zapoznania się z nim przed wydaniem decyzji, czego nie uczynił.

Na ostateczną decyzję Wojewody [...] skargę do sądu administracyjnego wniósł S. W. podnosząc, że uzasadnienie organu odwoławczego opiera się na całkowicie błędnych przesłankach, gdyż M. B. wprowadził organy administracji w błąd podając, że w ścianie łączącej budynki znajduje się przewód kominowy, tymczasem w jego ścianie szczytowej przylegającej do budynku inwestora jest wybudowany kanał wentylacyjny z garażu budynku i został on wybudowany jako samowola budowlana. Nadto budynki przy ul. W. [...] i W. [...] były budowane w odstępie jednego roku, każdy z nich posiada oddzielną ścianę szczytową przylegającą do siebie, co było podyktowane tym, że są to ściany nośne i z technicznego punktu nie mogły być wykonane w inny sposób.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując jednocześnie argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta, po myśli § 2 tegoż artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz normami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

W toku kontroli sądowoadministracyjnej sąd, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nadto, mając na względzie regulację art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Przedmiotem oceny legalności w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchylająca decyzję organu pierwszej instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, dlatego w pierwszej kolejności należy wyjaśnić charakter zaskarżonej decyzji oraz treść powołanego przepisu, którego aktualne brzmienie zostało nadane ustawą z dnia 3 grudnia 2010r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011r., Nr 6, poz. 18). Celem nowelizacji art. 138 § 2 K.p.a. było zwiększenie prymatu zasady merytorycznego załatwienia sprawy przez organ odwoławczy nad wyjątkowym charakterem decyzji kasacyjnych. Administracyjne postępowanie odwoławcze powinno bowiem co do zasady zmierzać do ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej oraz rozstrzygnięcia sprawy co do istoty przez organ odwoławczy.

Wydanie decyzji kasacyjnej w oparciu o art. 138 § 2 K.p.a. możliwe jest zatem w przypadku łącznego wystąpienia dwóch przesłanek. Po pierwsze, postępowanie przed organem pierwszej instancji, w którym wydana została zaskarżona decyzja prowadzone było z naruszeniem przepisów postępowania. Po drugie, konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy może zatem wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia gdy postępowanie przed organem pierwszej instancji zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego, a zatem gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, gdy wprawdzie zostało ono przeprowadzone ale z rażącym naruszeniem przepisów procesowych oraz w przypadku naruszenia przepisów postępowania będących podstawą do wydania określonego rodzaju decyzji (B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011r., str. 518 – 519).

Oznacza to, że wydanie decyzji kasacyjnej wymaga wykazania przez organ odwoławczy takiego naruszenia przepisów postępowania, którego następstwem jest niewyjaśnienie podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy, bez którego nie można sprawy rozpoznać co do istoty. Decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji nie może być zatem podjęta w sytuacjach innych niż te, które zostały określone w art. 138 § 2 K.p.a. Żadne inne wady postępowania, czy wady decyzji podjętej przez organ pierwszej instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej. Wykładnia rozszerzająca analizowanego przepisu jest niedopuszczalna.

Jeżeli natomiast dostrzeżone przez organ odwoławczy wady postępowania pierwszoinstancyjnego nie przekreślają możliwości rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, a zebrany w sprawie materiał dowodowy wymaga jedynie uzupełniania w ograniczonym zakresie, wówczas organ odwoławczy zobligowany jest zastosować art. 136 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Dokonując bowiem wykładni art. 138 § 2 K.p.a. nie można pomijać treści art. 136 K.p.a., gdyż przepisy te pozostają ze sobą w ścisłym związku funkcjonalnym. Skoro zatem wykładnia rozszerzająca art. 138 § 2 K.p.a. nie jest dopuszczalna, to organ odwoławczy może powołać się na ten przepis tylko wówczas, gdy wykaże, że przeprowadzenie przezeń dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach art. 136 K.p.a. nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. W takiej sytuacji, gdy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ odwoławczy dojdzie do przekonania o konieczności wydania decyzji kasacyjnej, winien nie tylko uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w art. 138 § 2 K.p.a. ale również wskazać, dlaczego nie skorzystał z możliwości przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Na organie odwoławczym ciąży zatem obowiązek wskazania, jakie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy winny zostać wyjaśnione oraz wskazania przyczyn, z powodu których organ odwoławczy w celu ich wyjaśnienia nie zastosował art. 136 K.p.a. (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 16 czerwca 2011r., w sprawie sygn. akt II SA/Ke 302/11; wyrok WSA w Opolu z dnia 14 czerwca 2011r., w sprawie sygn. akt II SA/Op 139/11; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 9 marca 2011r., w sprawie sygn. akt. II SA/Rz 1166/10; wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 grudnia 2010r., w sprawie sygn. akt II SA/Kr 534/10; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 21 grudnia 2010r., w sprawie sygn. akt II SA/Go 823/10; WSA w Rzeszowie z dnia 20 grudnia 2010r., w sprawie sygn. akt II SA/Rz 360/10; wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010r., e sprawie sygn. akt II GSK 1065/09).

Zasada merytorycznego rozstrzygania sprawy przez organ odwoławczy związana jest również z określoną w art. 12 K.p.a. zasadą szybkości postępowania. Zgodnie z powołanym przepisem organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Organ odwoławczy rozpoznając sprawę powinien zatem kierować się względami ekonomiki procesowej i wspomnianą zasadą szybkości postępowania. Jeżeli zatem organ odwoławczy uchyla rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, to musi liczyć się z tym, że ostateczne załatwienie sprawy zostanie odsunięte w czasie.

Należy jednak pamiętać, że kontrola prowadzona w aspekcie dopuszczalności uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia winna uwzględniać także treść art. 15 K.p.a., statuującego zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zgodnie z tą zasadą sprawa administracyjna jest dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, po raz pierwszy przez organ pierwszej instancji, a następnie w drugiej instancji. Oznacza to obowiązek dwukrotnego prowadzenia postępowania wyjaśniającego i dwukrotnego rozstrzygnięcia sprawy, z uwzględnieniem przez organy obydwu instancji, w szczególności zasad wynikających z przepisów art. 7 i art. 8 K.p.a., przepisów Rozdziału 4, regulujących zasady prowadzenia postępowania dowodowego oraz oceny dowodów zgromadzonych w sprawie. Wskazane przepisy gwarantują stronom postępowania wyjaśnienie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, czyli jej załatwienia zgodnie z art. 104 K.p.a.

W związku z powyższym, skoro treść art. 138 § 2 K.p.a. musi być odczytywana i interpretowana łącznie z przepisem art. 136 K.p.a., określającym granice postępowania dowodowego przed organem odwoławczym, to przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego z przekroczeniem granic wynikających z art. 136 K.p.a. powodowałoby naruszenie opisanej wyżej zasady dwuinstancyjności (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 20 września 2010r., w sprawie sygn. akt III SA/Łd 655/11).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, iż Wojewoda [...] uchylając decyzję organu pierwszej instancji oraz przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ dopuścił się naruszenia art. 138 § 2 K.p.a., w związku z art. 136 K.p.a., a także naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego, określonych w art. 7, art. 8 i art. 12 K.p.a.

W rozpoznawanej sprawie nie zaistniały przesłanki, które nakazywałyby odstąpienie od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy z uwagi na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania przed tym organem, wykraczającego ponad dopuszczalność zastosowania art. 136 K.p.a.. Organ odwoławczy nie wykazał, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy uniemożliwia jego ustalenie poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w oparciu o art. 136 K.p.a.. Żadna z powołanych przez organ odwoławczy okoliczności nie ma na tyle skomplikowanego charakteru, który uniemożliwiałby jej wyjaśnienie w ramach postępowania odwoławczego bez szkody dla wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz uprawnień procesowych stron postępowania, a także, który naruszałby zasadę dwuinstancyjności postępowania.

W niniejszej sprawie organ odwoławczy uchylając decyzję organu pierwszej instancji i przekazując sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia stwierdził, iż Starosta [...] nie wyjaśnił należycie stanu faktycznego sprawy w dwóch zasadniczych kwestiach. Po pierwsze nie zostało wyjaśnione, czy budynek inwestora oraz budynek uczestnika postępowania posiadają wspólną ścianę szczytową, czy też dla każdego z tych budynków została wybudowana odrębna ściana szczytowa. W ocenie organu odwoławczego brak jest takiej informacji w projekcie budowlanym dotyczącym przebudowy dachu budynku mieszkalnego. Jednakże zwrócić należy uwagę, że organ pierwszej instancji ponownie rozpatrując sprawę na skutek decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. dokonywał oceny stanu faktycznego na podstawie przedłożonych przez strony postępowania projektów budowlanych budynku przy ul. W. [...] (dz. nr ew. [...]) i budynku przy ul. W. [...] (dz. nr ew. [...]). Zatem, jeżeli z powyższych projektów budowlanych wynikało, iż oba budynki mają odrębne ściany szczytowe, to w związku z oświadczeniem projektanta, iż ściana przylegająca do budynku na działce o nr ew. [...] nie jest ścianą wspólną dla obu budynków, lecz jest to ściana rozbudowywanego budynku (str. 3, pkt 3 projektu budowlanego) oraz oświadczenia, iż zmiana konstrukcji dachu na budynku inwestora nie spowoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytku (strona 6, ostatni akapit projektu budowlanego), to należy przyjąć, że kwestia ściany szczytowej została przez organ pierwszej instancji dostatecznie wyjaśniona. Jeżeli jednak organ odwoławczy nadal miał wątpliwości, czy ściana szczytowa przedmiotowych budynków jest wspólna, czy też odrębna dla każdego z nich, to organ ten w pierwszej kolejności powinien ocenić tę kwestię w oparciu o znajdujące się w aktach sprawy dokumenty i ewentualnie wezwać organ pierwszej instancji do ich uzupełnienia przez nadesłanie projektów budowlanych obu budynków, które powinny znajdować się w organie architektoniczno – budowlanym, przed którym toczyło się postępowanie w sprawie niniejszej. Na marginesie należy również wskazać, iż skoro oba budynki zostały wzniesione w różnym czasie, co nie jest kwestionowane przez żadną ze stron, to zdawać by się mogło, iż dobudowanie budynku do budynku istniejącego wcześniej bez wzniesienia odrębnej ściany szczytowej jest niemożliwe, w sposób gwarantujący bezpieczeństwo konstrukcyjne dla obu budynków.

Drugim zagadnieniem, które pozostaje sporne w niniejszej sprawie, jest kwestia komina umiejscowionego w ścianie szczytowej budynku posadowionego na działce nr ew. [...]. W pierwszej kolejności należy podnieść, iż powyższa kwestia pojawiła się dopiero na etapie postępowania odwoławczego, w związku z czym organ odwoławczy wezwał właściciela budynku posadowionego na działce nr ew. [...] do złożenia dokumentacji projektowej budynku, potwierdzającej zarzuty dotyczące lokalizacji komina, którego właściwe funkcjonowanie zostanie zakłócone po zrealizowaniu prac budowlanych na działce o nr ew. [...]. W odpowiedzi M. B. złożył kserokopie dokumentów przedstawiających rzuty poszczególnych kondygnacji swojego budynku, a następnie przesłał na adres e-mail organu dokumentację zdjęciową.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż przedłożone przez uczestnika postępowania dokumenty potwierdzają podniesioną w odwołaniu kwestię istniejącego na dachu budynku M. B. komina przy granicy działek, w której się stykają budynki jego i inwestora. Jednakże w dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy podniósł, iż zatwierdzony zaskarżoną decyzją organu pierwszej instancji projekt budowlany nie zawiera przedmiotowego komina, mimo, że pokazano fragment dachu budynku, na którym jak twierdzi M. B. komin się znajduje. Z powyższego wynika zatem, iż organ raz przyjmuje, że dowody wskazują na istnienie spornego komina, a innym razem odwołuje się jedynie do twierdzeń właściciela budynku na działce nr ew. [...]. Dodać należy, iż w aktach sprawy brak jest wydruku zdjęć, o których mowa w decyzji organu odwoławczego.

Zdaniem Sądu wątpliwości Wojewody [...] również w kwestii istnienia spornego komina i ewentualnego zakłócenia prawidłowego działania przewodów kominowych – zgodnie z normą PN-89/B-10425 powinny być wyjaśnione właśnie przez ten organ i w taki sam sposób, w jaki powinny być wyjaśnione kwestie dotyczące ściany szczytowej w granicy między nieruchomością inwestora, a nieruchomością uczestnika postępowania. Nic nie stało na przeszkodzie, aby w powyższym zakresie uzupełniające postępowanie dowodowe przeprowadził organ odwoławczy, co wynika z omawianego już art. 136 K.p.a. Dopiero wynik tego postępowania będzie uprawniał organ do zajęcia stanowiska w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a orzekł, jak w pkt 1 wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę Wojewoda [...] powinien rozważyć w pierwszej kolejności możliwość samodzielnego przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego oraz wydania decyzji co do istoty sprawy mając na uwadze, iż tylko w ściśle określonych sytuacjach może przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Ponadto organ odwoławczy powinien mieć na uwadze względy ekonomiki procesowej i zasadę szybkości postępowania zważywszy na to, że postępowanie w sprawie toczy się już kilka lat.

ko