II SA/Kr 259/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-04-25	
Data wpływu	2025-03-12	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Ewelina Dziuban
Jakub Makuch /przewodniczący/
Monika Niedźwiedź /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)	
Hasła tematyczne	Planowanie przestrzenne
Zagospodarowanie przestrzenne	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały	
Powołane przepisy	Dz.U. 2003 nr 80 poz 717; art 9 ust 4 , art 20 ust 1 , art 28 ust 1; Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Makuch Sędziowie: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Asesor WSA Ewelina Dziuban Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi G. M. i Z. M. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 7 kwietnia 2021 r. nr LV/1527/21 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kostrze" I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w odniesieniu do części działek ewidencyjnych nr [...], [...] i [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...] w K. w zakresie objętym przeznaczeniem terenu o symbolu ZN.10 (zieleń naturalna w parku krajobrazowym); II. zasądza od Gminy Miejskiej Kraków solidarnie na rzecz skarżących G. M. i Z. M. kwotę 814 zł (słownie: osiemset czternaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga G. M. i Z. M. na uchwałę Rady Miasta Krakowa nr LV/1527/21 z dnia 7 kwietnia 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kostrze". Uchwała została zaskarżona w części, w jakiej dotyczy ona przeznaczenia obszaru obejmującego działki ew. nr [...] [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna P. ., będące własnością skarżących.

Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 9 ust, 4, art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741) poprzez przyjęcie przeznaczenia obszaru obejmującego działki ew. nr [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna P. , który jest sprzeczny z ustaleniami obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (uchwalonego uchwalą Nr XII/87/03 z dnia 16 kwietnia 2003 r., zmienionego uchwalą Nr XCIII/1256/10 z dnia 3 marca 2010 r. oraz uchwalą Nr CXII/1700/14 z dnia 7 lipca 2014 r.).

W uzasadnieniu zarzutów skargi wskazano, że zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa uchwalonym uchwałą Nr XII/87/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 kwietnia 2003 r. ze zmianami zachodnia część działek o nr [...] o łącznej powierzchni ok. 58,86 arów, oznaczona jest na mapie jako ZR (tereny zieleni nieurządzonej). Pozostały obszar przedmiotowych działek (ok. 22,77 arów), przylegający do ul. B. ., oznaczony został symbolem MN, tj. tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Zgodnie z załącznikiem nr 4 do Uchwały nr CX1I/1700/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 lipca 2014 r. (zmiana Studium Uwarunkowania i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa uchwalonego Uchwałą nr Xli/87/03) Rady Miasta Krakowa z dnia 16 kwietnia 2003 r., funkcją podstawową terenów oznaczonych jako MN jest zabudowa jednorodzinna (realizowana jako budynki mieszkalne jednorodzinne lub ich zespoły, w których wydzielono do dwóch lokali mieszkalnych lub lokal mieszkalny oraz lokal użytkowy o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku; wraz z niezbędnymi towarzyszącymi obiektami budowlanymi (m.in. parkingi, garaże, budynki gospodarcze) oraz z zielenią towarzyszącą zabudowie (w tym realizowaną jako ogrody przydomowe). W dniu 28 lutego 2018 r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę Nr XCV/2487/18 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kolna - obszar łąkowy". Uchwała ta ogłoszona została w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 12 marca 2018 r., poz. 1857 i weszła w życie w dniu 27 marca 2018 r. (po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia). Zgodnie z uchwałą, zachodnia część działek nr [...] [...], oznaczona w studium uwarunkowania i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa jako ZR (tereny zieleni nieurządzonej), w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczona została jako R.1 (teren rolniczy). Skarżący mieli zastrzeżenia do takiego przeznaczenia znacznej części ich nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, ze względu na związane z tym istotne ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości. Ze względu na to, skarżący zgłosili Prezydentowi Miasta Krakowa uwagi do planu, wnosząc aby obszar działki nr [...], obr. [...] P. zakwalifikowano w planie jako teren budowlany z przeznaczeniem na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną MN, a także o rozpatrzenie zamiany terenu zieleni nieuregulowanej na teren zabudowy mieszkalnej MN na obszarze całości dziatek nr [...] i [...] obr, [...] K. P. . Rada Miasta Krakowa nie uwzględniła wniosku o zmianę wskazanego w planie przeznaczenia przedmiotowych dziatek. Zgodnie z odpowiedzią udzieloną wówczas przez organ zmiana planu zagospodarowania przestrzennego nie była możliwa, ze względu na związanie treścią studium. W załączniku nr 2 do uchwały XCV/2487/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 28 lutego 2018 r. organ wskazał: "W świetle art, 15 ust, 1 ustawy projekt planu winien być sporządzony zgodnie zapisami Studium, gdyż ustalenia Studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4). Uwaga pozostaje nie uwzględniono, gdyż wnioskowane przeznaczenie działek nr [...] obr. [...] P. pod zabudowę mieszkaniową MN jest niezgodne z ustaleniami Studium, które dla tego obszaru wyznacza kierunek zagospodarowania pod Tereny zieleni nieurządzonej (ZR), z funkcją podstawową: różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne. Dlatego też na przedmiotowych częściach działek projekt planu wyznacza Teren rolniczy (R.1). Ponadto Prezydent Miasta Krakowa w rozpatrzeniu pkt. 1 i 2 uwagi zawarł zastrzeżenie, w którym wyjaśniono, że wschodnie części przedmiotowych działek znajdują się poza granicami sporządzanego planu. Ze względów formalnych w rozpatrzeniu uwag odniesiono się tylko do ich części objętych granicami sporządzanego planu.

Równocześnie, w związku ze zgłaszanymi przez skarżących zastrzeżeniami, urzędnicy Wydziału Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta Krakowa zapewnili skarżących, że mimo nieuwzględnienia ich wniosków, możliwa będzie zabudowa przedmiotowych działek. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kolna - obszar łąkowy" nie obejmuje bowiem całej powierzchni nieruchomości skarżących, ale jedynie jej zachodnią część. Jak zaś zapewnili skarżących pracownicy Urzędu Miasta, plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony dla pozostałej, wschodniej części nieruchomości, niewątpliwie zgodnie z postanowieniami studium przewidywał będzie dopuszczalność wznoszenie zabudowy jednorodzinnej na tym obszarze. Powyższe znajduje także potwierdzenie w treści pisma Urzędu Miasta Krakowa z dnia 26 stycznia 2018 r., stanowiącego odpowiedź na wniosek skarżących o zmianę ustaleń studium. W piśmie tym Urząd Miasta Krakowa wskazał, że obowiązujący dokument studium wyznacza dla zachodnich części działek skarżących kierunek zagospodarowania pod tereny zieleni nieurządzonej, natomiast w części wschodniej, pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN). Skarżący byli zapewnieni, że zgodnie ze ustaleniami studium uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego nie przewidującego zabudowy na tym obszarze nie jest możliwe, gdyż zgodnie dokumentem w Tomie III pkt 1.2.1. Studium, granice oddzielające tereny przeznaczone do zabudowy i zainwestowania od terenów wolnych od zabudowy w poszczególnych strukturalnych jednostkach urbanistycznych należy traktować jako niezmienne, nieprzekraczalne i niepodlegające korektom przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Ze względu na zapewnienia urzędników oraz ustalenia obowiązującego studium, skarżący planowali wzniesienie zabudowy jednorodzinnej w obrębie wschodniej części ich nieruchomości, zgodnie z kierunkiem zagospodarowania przewidzianym w studium.

W dniu 16 lutego 2018 r. Prezydent Miasta Krakowa ogłosił rozpoczęcie prac nad planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kostrze", który obejmuje między innymi wschodnią, przylegającą do ul. B. część działek nr [...] i [...] (będących własnością skarżących Z. M. i G. M.).

W dniu 7 kwietnia 2021 r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę Nr LV/1527/21 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "K. ". W toku prac nad planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczenie tego terenu zostało oznaczone jako ZN. 10, tj. - Tereny zieleni w parku krajobrazowym, o podstawowym przeznaczeniu pod zieleń naturalną w parku krajobrazowym. Zgodnie z §25 ust. 2 uchwały Nr LV/1527/21, w zakresie zasad zagospodarowania terenów oznaczonych tym symbolem ustalono zakaz lokalizacji budynków, minimalny wskaźnik terenu biologiczne czynnego na poziomie 90% oraz maksymalną wysokość zabudowy 5 m. Przyjęcie takiego przeznaczenia stanowi przejaw działania niezgodnego z prawem oraz nadużycia władztwa planistycznego przez organy samorządu terytorialnego skutkujące w odniesieniu do nieruchomości skarżących znaczącym obniżeniem wartości rynkowej nieruchomości, a także uniemożliwia również skarżącym wzniesienie na nich jakiekolwiek zabudowy jednorodzinnej. Ze względu na to, skarżący zgłosili swoje uwagi do projektu wskazanej uchwały, wnosząc o zmianę przeznaczenia nieruchomości na teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zgodnie z założeniami studium. Skarżący powołali się przy tym na przeznaczenie przedmiotowego obszaru w studium, bowiem ustalenia studium przewidywały dla tego obszaru jako funkcje podstawową zabudowę jednorodzinną.

Organ samorządu terytorialnego nie uwzględnił uwag skarżących. W ocenie organu nie doszło bowiem do naruszenia ustaleń Studium, gdyż przeznaczenie w projekcie planu przedmiotowych działek pod zieleń naturalną w parku krajobrazowym (ZN. 10) nie narusza tych ustaleń. Kategoria terenu oznaczona jako MN - Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, przewiduje w ramach funkcji dopuszczalnej również zieleń urządzoną i nieurządzoną. Ustalenia Studium (Tom III.1.2 pkt 6) określają natomiast: "Wskazany (".) udział funkcji dopuszczalnej, (...) można zrealizować w planach miejscowych: poprzez wyznaczenie terenu zgodnego z funkcją dopuszczalną (...)". W ocenie organu oznaczenie tego obszaru jako tereny zieleni naturalnej w parku krajobrazowym, mimo oznaczenia go w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jako MN (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej), nie oznacza sprzeczności planu zagospodarowania przestrzennego ze studium.

Rada Miasta Krakowa, odnosząc się do uwag podnoszonych przez skarżących na etapie prac nad uchwalą Nr LV/1527/21 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kostrze", wskazała, że w jej ocenie projekt planu nie narusza ustaleń Studium w zakresie obszaru działek nr [...] [...]. Pogląd ten został uzasadniony przez wskazanie, że kategoria terenu oznaczona w studium jako MN "Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej", przewiduje w ramach funkcji dopuszczalnej również m. in. zieleń urządzoną i nieurządzoną, natomiast zgodnie z ustaleniami studium (Tom III.1.2 pkt 6) wskazany udział funkcji dopuszczalnej można zrealizować w planach miejscowych poprzez wyznaczenie terenu zgodnego z funkcją dopuszczalną. Tożsamy pogląd przedstawiony został w piśmie Wojewody Małopolskiego z dnia 11 czerwca 2021 r., dotyczącym wniosku skarżących o wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego i stwierdzenia nieważności uchwały Nr LV/1527/21 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kostrze". Zaakcentowano, że po pierwsze, funkcją podstawową przewidzianą przez Studium dla przedmiotowego obszaru, jest zabudowa jednorodzinna. Po drugie, zieleń urządzona i nieurządzona wymieniona zostaje jedynie jako jedna z wielu funkcji dopuszczalnych i nawet w tym zakresie w Studium nie ma mowy o dopuszczalnym przeznaczeniu pod zieleń naturalną w parku krajobrazowym. Wymienione jako funkcja dopuszczalna rodzaje przeznaczenia obszaru odwołują się raczej do form zieleni typowo spotykanych na obszarach zabudowy jednorodzinnej (parki, skwery, zieleńce). Podkreślono, że zgodnie z obowiązującym w orzecznictwie poglądem, ocena relacji pomiędzy studium a planem nie może opierać się li tylko na weryfikacji, czy poszczególne treści szczegółowe studium (w gruncie rzeczy mające charakter wyjątków) pozwalają na dopuszczenie w planie określonego przeznaczenia. Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, gdy danemu terenowi w planie nadano określone przeznaczenie podstawowe, to takie przeznaczenie zasadniczo powinno odpowiadać przeznaczeniu podstawowemu w studium (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2018 r. II OSK 136/17, LEK nr 2619004). Za niedopuszczalną uznać należy zmianę podstawowego przeznaczenia danego terenu, ze względu na przewidzenie w studium dodatkowo innej funkcji dopuszczalnej. Z wyjątku od podstawowego sposobu zagospodarowania przewidzianego w Studium (dopuszczenie terenów zielonych na terenie przewidzianym pod zabudowę jednorodzinną) nie można czynić zasady (zmieniając tereny zabudowy jednorodzinnej w obszar objęty całkowitym zakazem zabudowy). Przedstawiona praktyka oceniana jest w orzecznictwie jako niedopuszczalne naruszenie władztwa planistycznego. Zupełne pominięcie podstawowego sposobu zagospodarowania obszaru ze względu na istnienie w studium regulacji, dopuszczających na terenie zabudowy jednorodzinnej również funkcji zieleni nieurządzonej, uznane musi zostać za naruszenie art. 9 ust. 4 w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Przyjęta przez organ wykładnia pozwala bowiem na zupełne odejście od podstawowego sposobu zagospodarowania obszaru, poprzez przyjęcie funkcji, jaka zupełnie zaprzecza zagospodarowaniu terenu zgodnie z jego podstawowym przeznaczeniem. Nadto, przyjęcie w planie zagospodarowania przestrzennego funkcji wykluczającej zabudowę dla obszaru oznaczonego w Studium jako teren przeznaczony do zabudowy w sposób oczywisty narusza kategoryczny zakaz wyrażony w tomie III pkt 1.2.1. Studium: "Granice oddzielające tereny przeznaczone do zabudowy i zainwestowania od terenów wolnych od zabudowy w poszczególnych strukturalnych jednostkach urbanistycznych należy traktować jako niezmienne, nieprzekraczalne i niepodlegające korektom przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego." Zgodnie z częścią graficzną studium (K1 - struktura przestrzenna - kierunki i zasady rozwoju), wschodnia, przylegającą do ul. B. część obszaru dziatek nr [...] (tj. obszar objęty planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kostrze") zaznaczona jest kolorem oznaczonym jako tereny do zabudowy i zainwestowania. Ponadto, obszar ten znajduje się w obrębie niebieskiej linii, wyznaczającej granice terenu przeznaczonego do inwestowania. Jednocześnie, zgodnie z uchwalonym planem zagospodarowania przestrzennego, obszar ten został całkowicie wyłączony spod zabudowy i potraktowany w sposób tożsamy jak tereny oznaczone w części graficznej Studium jak tereny położone poza obszarem przeznaczonym do zabudowy i zainwestowania. W zaskarżonym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kostrze" doszło więc do niedopuszczalnego przesunięcia granicy oddzielającej tereny przeznaczone do zabudowy i zainwestowania od terenów wolnych od zabudowy. Stanowi to rażące naruszenie zakazu zawartego w tomie III pkt studium. Wskazano, że w niniejszej sprawie nie występują wymieniane w orzecznictwie przesłanki przesunięcia przewidzianych w części graficznej Studium linii rozgraniczających obszary o różnym przeznaczeniu. Przeciwnie, Studium przewiduje bezwzględny zakaz przesuwania granic oddzielających tereny przeznaczone do zabudowy od terenów wolnych od zabudowy (tom III - wytyczne do planów miejscowych, pkt 1.2.1. studium). Naruszenie tego zakazu świadczy o oczywistej niezgodności planu zagospodarowania przestrzennego z obowiązującym Studium.

Z punktu widzenia zgodności uchwały planistycznej ze studium, za bezzasadny uznać należy podnoszony przez Radę Miasta Krakowa argument, że przeznaczenie nieruchomości skarżących w planie zagospodarowania przestrzennego uzasadnione jest uzgodnieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, który nakazał wyłączenie tego terenu z możliwości zainwestowania, jako bezpośrednio położonego w sąsiedztwie terenów Natura 2000. Skarżący nie kwestionują faktu, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wydał uzgodnienie o tej treści, nie ulega również wątpliwości, że uzgodnienie takie jest wiążące dla organu przygotowującego plan zagospodarowania przestrzennego. Niemniej, nawet wiążąca opinia innego organu, uzyskana w procedurę planistycznej, nie stanowi uzasadnienia dla sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego o treści sprzecznej z ustaleniami studium. Zaznaczyć należy, że nawet wobec negatywnego uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oznaczenie przedmiotowego obszaru (części działek ew. nr [...] i [...], obr. P. jako terenu zabudowy jednorodzinnej organ gminy nie był pozbawiony możliwości zgodnego z prawem działania. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że w przypadku odmowy uzgodnienia projektu studium przez organ współdziałający w zakresie jego właściwości, organ przygotowujący projekt może zmienić projekt planu lub studium zgodnie ze wskazaniami zawartymi w postanowieniu odmawiającym uzgodnienia i ponownie wystąpić o uzgodnienie zmienionego projektu, lub wnieść zażalenie przewidziane w art. 106 § 5 k.p.a., do którego odsyła art, 24 ust. 1u.p.z.p., do organu wyższego stopnia w stosunku do organu współdziałającego, a następnie skargę do sadu administracyjnego. Organ nie skorzystał jednak z żadnej z przysługujących mu możliwości mimo, że pierwotnie w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego przewidział przeznaczenie dla obszaru zgodne ze studium (zabudowę jednorodzinną). Wskazano, że w ocenie skarżących istniały podstawy, by kwestionować treść uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Jak wynika z uzgodnień dokonywanych przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na etapie sporządzania oraz dokonywania kolejnych zmian w studium, organ ten zwracał uwagę na bliskość rejonu ul. B. z obszarem chronionym Natura 2000 oraz na konieczność zachowania ograniczeń w zagospodarowaniu w tym obszarze, ale nie zajął na etapie uzgadnia studium (i jego kolejnych zmian) stanowisko wykluczające całkowicie zabudowę jednorodzinną w stosunku do działek skarżących. Mimo to Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił projekt studium w obowiązującym kształcie, zgodził się więc jednocześnie, na przeznaczenie obszaru działek należących do skarżących w zakresie ich podstawowej funkcji pod zabudowę jednorodzinną. Zmiana tych uzgodnień na etapie sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego budzi zdziwienie, brak bowiem uzasadnienia, dlaczego organ uzgadniający dokonał sprzecznych ze sobą ustaleń co do terenu przy ul. B. na etapie sporządzania studium oraz planu zagospodarowania przestrzennego dla tego obszaru. W ocenie skarżących okoliczność ta uzasadniać mogła wniesienie zażalenia przewidzianego w art. 106 § 5 k.p.a., do którego odsyła art. 24 ust. 1 u.p.z.p., do organu wyższego stopnia w stosunku do organu współdziałającego, a następnie również skargi do sądu administracyjnego. Nieskorzystanie przez organ z przewidzianych przez prawo możliwości kwestionowania opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, mimo negatywnych konsekwencji zmiany planu miejscowego dla skarżących, oceniać należy negatywnie. Jak już wskazano, organ zapewniał skarżących na etapie przygotowania planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "K. - obszar łąkowy", że możliwe będzie wzniesienie zabudowy na obszarze działek nieobjętych tym planem. Zmiana postanowień planu w tym zakresie, oparta na uzgodnieniu, którego organ nie usiłował kwestionować w żaden sposób, narusza zasadę zaufania do władzy publicznej, przewidzianą w art. 8 § 1 k.p.a. Jednocześnie i niezależnie od powyższego zaznaczyć należy, że nawet akceptując uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, organ gminy nie mógł dokonać jedynie zmiany w sporządzanym planie zagospodarowania przestrzennego, nie modyfikując wcześniej ustaleń studium w tym zakresie. Jeżeli bowiem organ samorządu uważa dokonanie zmian planistycznych za konieczne, a zmiana ta stoi w sprzeczności z ustaleniami studium, niezbędne jest dokonanie w pierwszej kolejności zmiany studium. Przyjęcie planu miejscowego jest bowiem dopuszczalne tylko w zakresie, w jakim nie stoi ona w sprzeczności z ustaleniami studium. Brak dokonania zmiany studium skutkuje natomiast koniecznością stwierdzenia nieważności wadliwych (naruszających wytyczne zawarte w studium) ustaleń planistycznych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazano, że o zakwalifikowaniu części działek skarżących w terenach zieleni w parku krajobrazowym zadecydowała treść opinii i uzgodnień uzyskanych w toku procedury planistycznej od Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie. Z uwagi na okoliczność, że całość obszaru skarżonego planu zawiera się w granicach B.-T. Parku Krajobrazowego, a także z uwagi na fakt, że część tego obszaru znajduje się w granicach obszaru Natura 2000 D.-T. Obszar Łąkowy PLH 120065, organ planistyczny wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z wnioskiem o wydanie opinii oraz o uzgodnienia projektu planu miejscowego. Projekt planu miejscowego nie uzyskał także uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie, który postanowieniem z 23 września 2019 r., znak: OP-1.610.1.34.2019.KG odmówił uzgodnienia w zakresie ochrony przyrody i krajobrazu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kostrze", argumentując swoje rozstrzygnięcie między innymi tym, że: "Wątpliwości tut. Dyrekcji budzi wyznaczenie terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN.20 oraz terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usługowej MN/U7, położonych w sąsiedztwie obszaru Natura 2000 D. Obszar Łąkowy PLH120065. Zdaniem tut. Dyrekcji wyznaczanie części terenu MN.20 w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru Natura 2000 może wiązać się ze znacznym obniżeniem poziomu wód gruntowych zarówno na etapie budowy, jak i eksploatacji. Obszar Natura 2000 D. - T. obszar łąkowy PLH 120065 składa się z kilku enklaw, obejmujących najlepiej wykształcone i zachowane płaty łąk trzęślicowych i świeżych oraz fragmenty muraw kserotermicznych. Enklawa w rejonie ul. B. jest najmniejszą z nich i ma powierzchnię ok. 15 ha, a każda inwestycja lokalizowana w jej sąsiedztwie przyczynia się do antropopresji w postaci jej obudowy i izolacji. Jednocześnie należy wskazać, że część terenu zabudowy MN.20 została wskazana w opracowaniu ekofizjograficznym jako tereny najistotniejsze do zachowania funkcji przyrodniczej. Podsumowując, przez wzgląd na konieczność zachowania połączeń ekologicznych oraz zachowania stosunków wodnych na właściwym poziomie, należy zrezygnować z wyznaczania części terenu MN/U7 oraz terenu MN.20 zgodnie z załącznikiem nr 1 do niniejszego postanowienia. Spełnienie powyższego warunku pozwoli zachować integralność ww. obszaru Natura 2000 oraz jego powiązania z innymi obszarami a także umożliwi zachowanie przedmiotów ochrony tego obszaru we właściwym stanie."

Podkreślono, że przeznaczenie działek skarżących w terenach zieleni w parku krajobrazowym jest także zgodne z wyznaczoną wg wytycznych Studium funkcją dopuszczalną dla terenów MN. Należy także przywołać wytyczne Studium zawarte w Tomie III.1.2 pkt 6, zgodnie z którymi: "Wskazany (...) udział funkcji dopuszczalnej, (...) można zrealizować w planach miejscowych: poprzez wyznaczenie terenu zgodnego z funkcją dopuszczalną (...)", co oznacza, że przyjęte rozwiązania są zgodne ze Studium. Ustalenie przeznaczenia części działek skarżących w terenach zieleni w parku krajobrazowym jest również zgodne z kierunkami zmian w strukturze przestrzennej ustalonych dla strukturalnej jednostki urbanistycznej nr [...] B. K. (w której to jednostce położone są działki) o następującej treści: "istniejąca zieleń nieurządzona do utrzymania i ochrony", "wykorzystanie wysokich walorów przyrodniczo-krajobrazowych o znaczeniu ponadlokalnym w celu wzmocnienia roli jednostki w systemie przyrodniczym miasta". Przeznaczenie działek skarżących w terenie zieleni naturalnej w parku krajobrazowym należy uznać ponadto za zgodne z celami zawartymi w uzasadnieniu uchwały Rady Miasta Krakowa o przystąpieniu do sporządzenia planu, zgodnie z którymi cyt. "Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustali zasady zagospodarowania przestrzennego w całym obszarze, poprzez kompleksowe rozwiązania obejmujące kompozycję funkcjonalnoprzestrzenną, uwzględniającą relacje z terenami otaczającymi, prawidłową obsługę komunikacyjną wewnątrz obszaru, jak również powiązania z układem komunikacyjnym Miasta oraz systemowe rozwiązania w zakresie infrastruktury technicznej."

Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 1216/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę G. M. i Z. M. na w/w uchwałę.

Od wyroku WSA w Krakowie została wniesiona skarga kasacyjna, która okazała się skuteczna. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 stycznia 2025 r. sygn. akt II OSK 1216/22 uchylił zaskarżony wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 stycznia 2022 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.

Zatem niniejsza sprawa została rozpoznana w warunkach związania w/w wyrokiem NSA w Warszawie, którego zasadnicze motywy zostaną przywołane w dalszej części niniejszego uzasadnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 2492), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz.935), dalej p.p.s.a.", kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

Na zasadzie art. 147 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa art. 3 § 2 pkt 5, sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

W pierwszej kolejności trzeba odnieść się do kwestii legitymacji skarżących do wniesienia skargi. Skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (dalej: u.s.g.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Dokonując oceny legitymacji skargowej Sąd doszedł do wniosku, że skarżący w istocie posiadają legitymację do złożenia skargi na przedmiotową uchwałę bowiem przyjęty w uchwalonym planie sposób zagospodarowania oznaczonego terenu wpływa na korzystanie z nieruchomości. Skarżący - Z. M. oraz G. M. są właścicielami, w ramach ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej, nieruchomości przy ul. B. w K. obejmującej działkę ew. nr [...], obręb 3, jednostka ewidencyjna P. , dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] Ponadto, w ramach majątku odrębnego skarżący Z. M. jest właścicielem nieruchomości obejmującej działkę nr [...], obręb [...] jednostka ewidencyjna P. dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], a skarżąca G. M. jest właścicielem nieruchomości obejmującej działkę ew. nr [...], obręb [...] jednostka ewidencyjna P. dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]

W myśl art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2017, poz. 1073 ze zm., stan na datę podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, dalej u.p.z.p) istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Tryb sporządzania planu odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia studium, czy też planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium lub planu, a skończywszy na uchwaleniu studium lub planu (tak: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1037/17).

Natomiast zasady sporządzania planu miejscowego rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń. Pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzaniem aktu planistycznego, a więc zawartością aktu planistycznego (częścią tekstową, graficzną i załącznikami), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej.

Zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.z.p ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych.

Stosownie do art. 20 ust. 1 u.p.z.p plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały.

Stosownie do art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne.

Ukształtowane przez doktrynę pojęcie "władztwo planistyczne" oznacza uprawnienie gminy do władczego kształtowania sposobu zagospodarowania terenu na jej obszarze przez stanowione w tej mierze akty prawa miejscowego (plany miejscowe). Nie posiada ono jednak charakteru nieograniczonego i nie oznacza, że gmina ma pełną swobodę w określaniu przeznaczenia i zasad zagospodarowania poszczególnych obszarów położonych na jej terenie. W planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się bowiem, oprócz szeregu elementów wymienionych w art. 1 ust. 2 u.p.z.p., także prawo własności. Art. 21 ust. 2, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP dopuszczają ingerencję w sferę prawa własności, musi ona pozostać jednak w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Oczywistym jest zatem, że uprawnienie gminy do ustalania przeznaczenia terenu i sposobu jego zagospodarowania nie może być nadużywane. Na organie uchwalającym akt planistyczny ciąży każdorazowo obowiązek wyważenia interesów prywatnych i interesu publicznego. W świetle art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, w każdym przypadku organ gminy musi wykazać, że ingerencja w sferę prawa własności pozostaje w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. W zagospodarowaniu przestrzeni "interes społeczny" nie zyskał prymatu w odniesieniu do interesu jednostki, co oznacza obowiązek "rozważnego wyważania" praw indywidualnych obywateli i interesu społecznego w procesie planowania przestrzennego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 437/08).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, co następuje.

W pierwszej kolejności Sąd zbadał prawidłowość trybu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Procedura planistyczna została opisana w art. 17 u.p.z.p. Dnia 16 lutego 2018 r. miało miejsce ogłoszenie/obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa o przystąpieniu do sporządzenia planu. Następnie wyznaczono termin składania wniosków do planu - do 26 marca 2018 r., a rozpatrzenie wniosków złożonych do planu nastąpiło na mocy Zarządzenia Nr 2140/2019 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 23 sierpnia 2019 r. Przekazanie projektu planu do opiniowania i uzgodnień ustawowych miało miejsce dnia 27 sierpnia 2019 r. i 30 grudnia 2019 r. Kolejno dokonano ogłoszenia/obwieszczenia Prezydenta Miasta Krakowa o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, co nastąpiło ostatecznie dnia 26 czerwca 2020 r., uzupełnione ogłoszeniem z dnia 3 lipca 2020 r. Wyłożenie do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko miało miejsce od dnia 10 lipca 2020 r. do dnia 10 sierpnia 2020 r. Dyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w wyłożonym projekcie planu odbyła się dnia 23 lipca 2020 r. Kolejny termin składania uwag do wyłożonego projektu planu został wyznaczony do 24 sierpnia 2020 r., zaś rozpatrzenie uwag złożonych do wyłożonego projektu planu miało miejsce na mocy Zarządzenia Nr 2262/2020 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 14 września 2020 r. Dnia 15 października 2020 r. nastąpiło przekazanie projektu planu do ponownego opiniowania i uzgodnień ustawowych. Ponowne ogłoszenie/obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa o ponownym wyłożeniu do publicznego wglądu części projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko miało miejsce dnia 20 listopada 2020 r., a wyłożenie do publicznego wglądu części projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko - od 30 listopada do 30 grudnia 2020 r. Dyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w ponownie wyłożonej części projektu planu odbyła się dnia 15 grudnia 2020 r. Wyznaczono termin składania uwag do ponownie wyłożonej części projektu planu w okresie do dnia 13 stycznia 2021 r., po czym miało miejsce rozpatrzenie uwag złożonych do ponownie wyłożonej części projektu planu. Na mocy Zarządzenia Nr 422/2021 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 22 lutego 2021 r. nastąpiło przekazanie pod obrady Rady Miasta Krakowa projektu uchwały w sprawie uchwalenia planu. Kolejno miało miejsce przekazanie pod obrady Rady Miasta Krakowa projektu uchwały w sprawie rozstrzygnięć o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag złożonych do projektu planu na mocy Zarządzenia Nr 423/2021 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 22 lutego 2021 r. Podczas Sesji Rady Miasta Krakowa z dnia 24 marca 2021 r. odbyło się pierwsze czytanie projektu uchwały w sprawie uchwalenia planu oraz czytanie i głosowanie projektu uchwały w sprawie rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag złożonych do projektu planu. Drugie czytanie projektu uchwały oraz uchwalanie planu nastąpiło podczas Sesji Rady Miasta Krakowa z dnia 7 kwietnia 2021 r., ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 30 kwietnia 2021 r., poz. 2480.

Analiza dokumentacji planistycznej prowadzi do wniosku, że w przedmiotowej sprawie tryb sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego był prawidłowy.

Jak już zaznaczono, niniejsza skarga została rozpoznana w warunkach związania sądu niższej instancji wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2025 r. sygn. akt II OSK 1216/22 wskazano, że "w skardze kasacyjnej trafnie wywiedziono, że w odniesieniu do części ww. działek MPZP nie jest zgodny z ustaleniami Studium, pomimo tego, że co do zasady Sąd I instancji niewadliwie powołał się na istotę Studium. W tym zakresie należy jedynie przypomnieć, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin jest aktem o charakterze ogólnym, gdyż wyznacza podstawowy zarys, kierunki zagospodarowania gminy, natomiast uszczegółowienie zasad zagospodarowania terenów następuje w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Należy mieć przy tym na uwadze, że organ stanowiący gminy, jako twórca polityki przestrzennej gminy, dokonuje autointerpretacji uchwalonego przez siebie studium w zakresie oceny zgodności z nim projektu planu miejscowego. Jednak należy wskazać, że nie w każdej sprawie tego rodzaju stanowisko będzie wystarczające do stwierdzenia zgodności MPZP ze Studium. Przy tej ocenie nie można bowiem pominąć samej treści Studium, a zatem stopnia jego szczegółowości (por. wyrok NSA z 7 listopada 2024 r., II OSK 1838/22). W okolicznościach niniejszej sprawy, w odniesieniu do nieruchomości skarżących Studium zawiera zaś taki stopień szczegółowości jeśli chodzi o sposób przeznaczenia terenu, że istnieją podstawy do oceny pod kątem, czy doszło do istotnego naruszenia art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p."

W dalszej części uzasadnienia NSA wskazał, że "treść obowiązującego Studium wskazuje, że co prawda w zakresie funkcji dopuszczalnej możliwe jest przeznaczenie części terenów MN między innymi pod zieleń urządzoną i nieurządzoną, jednakże w tym miejscu Studium mowa jest o terenach miejskich, a nie terenach prywatnych. Wskazuje na to redakcja treści Studium, które w ramach funkcji dopuszczalnej, wymienia inwestycje celu publicznego. Ponadto w zakresie zieleni Studium wymienia zieleń w formie parków, skwerów, zieleńców, parków rzecznych, lasów, zieleni izolacyjnej. Przedmiotowe wyliczenie nie ma wprawdzie charakteru zamkniętego, jednakże inne formy zieleni, o których mowa jest w studium, również powinny mieć publiczny charakter. Taką też interpretację treści Studium tylko potwierdza rysunek Studium, na którym wyraźnie części ww. działek skarżących objęto granicami terenu do zainwestowania. Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. – zawierają usprawiedliwione podstawy."

Z przytoczonych motywów uzasadnienia NSA wynika jednoznacznie, że ustalenia planistyczne w zakresie, w jakim wyłączają spod zabudowy część (zachodnią) działek skarżących objętą ustaleniami przedmiotowego planu, naruszają ustalenia Studium, co stanowi wystarczającą podstawę – w świetle art. 9 ust, 4, art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – do stwierdzenia nieważności skarżonej uchwały w zakresie wyznaczonym przez przysługujący skarżącym interes prawny związany z prawem własności przedmiotowych działek.

NSA wskazał także, iż "przedstawiona powyżej ocena uprawnia zaś do uwzględnienia także kolejnego zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 6 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Kwestia tzw. "władztwa planistycznego" oznacza, że działanie organu planistycznego nie może być dowolne i musi zawierać się w granicach obowiązującego prawa. Ocena co do niezgodności MPZP ze Studium musi zaś prowadzić do stwierdzenia, że uchwalenie MPZP nastąpiło z przekroczeniem władztwa planistycznego gminy, co także uprawnia do stwierdzenia, że MPZP narusza prawo własności skarżących."

NSA zauważył także, w kontekście znaczenia opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, że "w okolicznościach niniejszej sprawy nie jest bowiem wystarczające zasłanianie się treścią opinii i uzgodnienia RDOŚ. Tego rodzaju organ w procedurze planistycznej nie posiada kompetencji do samodzielnego ustalenia konkretnego przeznaczenia określonego obszaru objętego projektem planu miejscowego, ponieważ w takim przypadku wkraczałby bez umocowania ustawowego w tzw. władztwo planistyczne gminy, jako jednostki samorządu terytorialnego. Nadto należy pamiętać, że organ sporządzający miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie jest związany wydaną opinią w przedmiocie rozwiązań przyjętych w projekcie. Jeżeli zaś RDOŚ niewątpliwie wskazał na "jakieś" zagrożenia przeznaczenia części działek skarżących jako zabudowy jednorodzinnej pod kątem negatywnego wpływu na teren Parku Krajobrazowego B.-T. oraz obszar Natura 2000, a mianowicie na kwestie: wpływu zabudowy na obniżenie wód gruntowych, zachowania połączeń ekologicznych oraz negatywnego wpływu na sąsiedni obszar Natura 2000, to należy pamiętać, że organ planistyczny powinien dokonać stosownej analizy terenu nieruchomości skarżących także pod kątem tego, czy np. istnieje jakiś sposób, który pomimo możliwości zabudowy jednorodzinnej, jednak nie będzie miał negatywnego wpływu na ochronę przyrody parku krajobrazowego, o jakim mowa w art. 16 ust. 7 ustawy o ochronie przyrody, w tym np. nie będzie powodował obniżenia poziomu wód gruntowych; a jeżeli chodzi o kwestię zachowania korytarza ekologicznego (oddzielenia zabudowy od terenu Parku Krajobrazowego), to należy rozważyć, czy np. nie będzie w tym zakresie wystarczające skorzystanie z treści Studium w odniesieniu do przeznaczenia podstawowego i niejako wymuszenie takiego sposobu zagospodarowania nieruchomości poprzez stosowną lokalizację zieleni towarzyszącej zabudowie (w tym realizowaną jako ogrody przydomowe) tak aby zrealizować cele ochronne Parku Krajobrazowego. Odnośnie zaś obszaru Natura 2000 to uzgodnienie RDOŚ jest wiążące o ile w istocie treść planu miejscowego miałaby powodować znaczące oddziaływanie na obszar Natura 2000 (patrz: art. 30 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody), a tym samym organ planistyczny także i w tym zakresie musi ocenić, czy w istocie istnieje taki sposób zabudowy jednorodzinnej na działkach skarżących, który nie powoduje znaczącego oddziaływania na teren Natura 2000. Tym bardziej, że nie można niejako z założenia przyjąć, że każda zabudowa jednorodzinna może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000."

Podsumowując motywy rozstrzygnięcia, skoro bezsprzecznie uznano, że skarżona regulacja w zakresie, w jakim przeznacza część działek skarżących pod zieleń naturalną w parku krajobrazowym pozostaje w sprzeczności ze Studium, w przedmiotowej sprawie należało stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały w odniesieniu do części działek ewidencyjnych nr [...] obr. [...] jednostka ewidencyjna P. w K. w zakresie objętym przeznaczeniem terenu o symbolu ZN. 10 (zieleń naturalna w parku krajobrazowym) z powodu naruszenia zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 202 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając od Gminy Miejskiej Kraków solidarnie na rzecz skarżących G. M. i Z. M. kwotę 814 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na kwotę tę składają się kwota uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 300 złotych, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 złotych oraz kwota opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 34 złotych.