drukuj    zapisz    Powrót do listy

6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej, Odrzucenie skargi, Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej, Oddalono skargę kasacyjną, I OSK 1311/08 - Postanowienie NSA z 2008-11-05, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

I OSK 1311/08 - Postanowienie NSA

Data orzeczenia
2008-11-05 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-10-21
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Pocztarek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
III SA/Łd 342/08 - Postanowienie WSA w Łodzi z 2008-07-08
Skarżony organ
Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 3 par 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2002 nr 207 poz 1761 art. 100 ust. 1 - 3
Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 20 listopada 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Służbie Więziennej.
Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, , , po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. F. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt III SA/Łd 342/08 w sprawie ze skargi P. F. na pismo Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie zaliczenia do wysługi lat służby wojskowej postanawia: oddalić skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt III SA/Łd 342/08 odrzucił skargę P. F. na pismo Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie zaliczenia do wysługi lat służby wojskowej.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd powołał art. 3 § 2 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) i wskazał, że z treści wniesionej przez skarżącego skargi wynika, iż dotyczy ona niezaliczenia okresu nadterminowej służby wojskowej, odbytej przez skarżącego, do stażu służbowego funkcjonariusza, na potrzeby dodatku za wysługę lat. Przepisy ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz.U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.) nie przewidują podstaw prawnych do wydania decyzji zaliczającej bądź odmawiającej zaliczenia funkcjonariuszowi służby więziennej okresów służby i pracy podlegających uwzględnieniu przy ustalaniu stażu służby uprawniającego do dodatku za wysługę lat. Sąd uznał zatem, że ustalenie stażu służbowego funkcjonariusza, na potrzeby zarówno nagrody jubileuszowej, jak również dodatku za wysługę lat jest po prostu istotnym elementem postępowania wyjaśniającego i dowodowego w sprawie o przyznanie określonego świadczenia pieniężnego i nie stanowi w związku z tym przedmiotu odrębnej sprawy administracyjnej. Za powyższym stanowiskiem przemawia również fakt, że jeżeli ustalenie stażu służbowego funkcjonariusza miałoby wynikać z odrębnej decyzji bezzasadne byłoby zobowiązywanie funkcjonariusza do udowodnienia tego faktu przed organem właściwym do wydania decyzji (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 8 listopada 2007 r., sygn. akt III SA/Łd 268/07, niepublikowany; wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 października 2004 r., sygn. akt II SA 1920/03, LEX 160305).

W ocenie Sądu pierwszej instancji pismo Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł., dotyczące zaliczenia nadterminowej służby wojskowej P. F. nie mieści się w katalogu aktów lub czynności określonym w art. 3 § 2 P.p.s.a. Mając powyższe na względzie, Sąd Wojewódzki na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. odrzucił skargę jako niedopuszczalną.

Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył P. F., zaskarżając je w całości. Skarżący zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3 § 2 P.p.s.a. przez uznanie, że skarga nie należy do kognicji sądu administracyjnego. Ponadto zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej, przez błędną wykładnię art. 100, które miało wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej przez błędną wykładnię § 2 ust. 2.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł. w piśmie z dnia [...] o odmowie prawa do zaliczenia okresu nadterminowej służby wojskowej odbywanej od dnia [...] do dnia [...] do okresu uprawniającego do dodatku za wysługę lat w Służbie Więziennej dokonał rozstrzygnięcia konkretnej indywidualnej sprawy skarżącego, co do jej istoty, kończąc sprawę w danej instancji. W ocenie skarżącego pismo to jest aktem administracyjnym, który mieści się w katalogu aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., dlatego uznanie przez Sąd niedopuszczalności skargi należy uznać za rażące naruszenie powołanego przepisu.

W konkluzji skargi kasacyjnej skarżący wniósł na podstawie art. 188 P.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do treści art. 174 P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje skargę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Z uwagi na to, że skarga kasacyjna oparta została zarówno na zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i zarzucie naruszenia przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był w pierwszej kolejności odnieść się do drugiego z postawionych zarzutów, albowiem zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą podlegać ocenie dopiero wtedy, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwa wątpliwości.

Skarżący w skardze kasacyjnej zarzucił naruszenie prawa procesowego, tj. art. 3 § 2 P.p.s.a. przez uznanie przez Sąd, że sprawa nie należy do kognicji sądu administracyjnego. Wskazać należy, że stosownie do art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o Służbie Więziennej funkcjonariuszom przysługują do uposażenia zasadniczego dodatki o charakterze stałym, tj. dodatek za wysługę lat, dodatek za stopień i dodatek służbowy. Zgodnie z art. 100 ust. 2 tej ustawy przy ustalaniu dodatku za wysługę lat uwzględnia się okres zasadniczej służby wojskowej oraz okresy zatrudnienia w jednostkach organizacyjnych w pełnym wymiarze czasu pracy. Na podstawie art. 100 ust. 3 tej ustawy zostało wydane rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej, które określa tryb i warunki przyznawania funkcjonariuszom tych dodatków. Z treści § 2 ust. 2 tego rozporządzenia wynika, że zaliczenie okresów służby lub zatrudnienia do okresu służby w Służbie Więziennej, od której zależy wysokość dodatku za wysługę lat, dokonuje się w drodze decyzji administracyjnej, na dzień przyjęcia do służby funkcjonariusza, na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach osobowych funkcjonariusza.

Ustalenie, że dane rozstrzygnięcie (np. przyznanie, zaliczenie bądź odmowa) następuje w formie decyzji administracyjnej, wymaga uprzedniego wykazania na podstawie przepisów prawa powszechnie obowiązującego, że mamy do czynienia ze sprawą administracyjną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Istota decyzji administracyjnej została określona w art. 104 K.p.a., według którego organ administracji publicznej, co do zasady, załatwia sprawę przez wydanie decyzji. Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Do przyjęcia, że dana sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej załatwianej w formie decyzji administracyjnej, konieczne jest występowanie takich niezbędnych elementów, jak: podstawa prawna (materialna i formalna) wydania ewentualnej decyzji, organ administracji publicznej właściwy do wydania tego aktu oraz podmiot, którego sfera praw i obowiązków będzie kształtowana omawianym aktem indywidualnym.

W świetle przepisów ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej, brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji administracyjnej zaliczającej bądź odmawiającej zaliczenia funkcjonariuszowi Służby Więziennej okresu nadterminowej służby wojskowej do stażu służbowego uprawniającego do dodatku za wysługę lat. Organy administracji publicznej, działając na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej, wydają decyzję administracyjną w przedmiocie przyznania funkcjonariuszowi Służby Więziennej dodatku za wysługę lat w procentowo określonej wysokości uposażenia zasadniczego, a kwestia uwzględnienia okresu nadterminowej służby wojskowej do okresu Służby Więziennej stanowić może wyłącznie przedmiot postępowania wyjaśniającego przy ustalaniu tego dodatku i w związku z tym nie stanowi przedmiotu odrębnej sprawy administracyjnej. Skoro skarżący wystąpił o zaliczenie okresu nadterminowej służby wojskowej do wysługi lat, to organy załatwiły sprawę pismem wyjaśniającym, a nie decyzją administracyjną.

Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że w sytuacji, gdy skarga dotyczy sprawy, której załatwienie nie nastąpiło w drodze decyzji administracyjnej oraz nie dotyczy innego aktu lub czynności określonej w art. 3 § 2 P.p.s.a. skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.



Powered by SoftProdukt