Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 9 grudnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant: Asystent sędziego Maciej Dębski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2009 roku przy udziale sprawy ze skargi G.U. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za luty 2006 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. określił G.U. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za luty 2006 r. w wysokości 3.221,- zł.

W uzasadnieniu decyzji podał, że G.U. w deklaracji VAT-7 za luty 2006 r. wykazał:

– podatek należny w kwocie 3.520,- zł,

– nadwyżkę podatku z poprzedniej deklaracji w wysokości 568,- zł,

– podatek naliczony od nabyć pozostałych w wysokości 299,- zł,

– podatek naliczony do odliczenia w wysokości 867,- zł,

– podatek do zapłaty w kwocie 2.653,- zł.

Ponieważ Naczelnik Urzędu Skarbowego w decyzji dotyczącej rozliczenia podatku VAT za styczeń 2006 r. określił podatnikowi zobowiązanie podatkowe zamiast deklarowanej przez stronę kwoty nadwyżki podatku, organ pierwszej instancji zmienił wysokość podatku naliczonego za luty 2006 r.

Od powyższej decyzji podatnik złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie.

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., powołując się na m.in. art. 87 ust. 1 i art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 ze zmianami, powoływana dalej jako "ustawa o VAT"), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniósł, że jego decyzja stanowiła konsekwencję równolegle wydanej decyzji, którą utrzymał w mocy decyzję dotyczącą rozliczenia podatku VAT za styczeń 2006 r.

W skardze na tę decyzję podatnik podniósł zarzut naruszenia:

1) art. 19 ust. 1-2 oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług w związku z art. 217 Konstytucji RP, poprzez uznanie, że nie przysługuje mu prawo do odliczenia podatku naliczonego na podstawie przepisów § 48 ust. 4 pkt 1 lit a) rozporządzenia Ministra Finansów dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług,

2) art. 2 i art. 7 Konstytucji w związku z art. 19 ust. 1-2 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez uznanie, że nie przysługuje mu prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktur wystawionych przez podmiot nie będący zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, który nie złożył deklaracji VAT-7, w sytuacji, gdy przepisy nie dają możliwości weryfikacji rejestracji podatkowej kontrahenta,

3) art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w postępowaniu podatkowym,

4) art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych,

5) art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez przeprowadzenie dowolnej oceny zgromadzonych dowodów (brak konfrontacji skarżącego i K.O.),

6) art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, polegającego na braku uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji w zakresie wskazania przyczyn jej wydania,

7) art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania materiału dowodowego wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zawarte w kwestionowanej decyzji.

Pismem z dnia 10 lutego 2009 r. skarżący złożył uzupełnienie skargi, podnosząc przeciwko kwestionowanej decyzji zarzut naruszenia art. 121, 122, 187 i 191 Ordynacji podatkowej oraz art. 88 ust. 3a pkt 1a ustawy o podatku VAT. W uzasadnieniu powołał się na orzecznictwo ETS zapadłe na gruncie przepisów VI Dyrektywy.

Wyrokiem z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie I SA/Łd 1148/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] wydaną w przedmiocie określenia podatnikowi zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń 2006 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn niż zostały w niej podniesione.

Na wstępie wskazać należy, iż z istoty podatku od towarów i usług wynika częsta w praktyce sytuacja, gdy rozliczenie tego podatku za jeden okres ma wpływ na dalsze okresy rozliczeniowe. Jest ona wynikiem realizacji przez podatnika uprawnienia do uwzględnienia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, która nie została mu bezpośrednio zwrócona, w rozliczeniu tego podatku za następny okres, czyli uprawnienia wynikającego z art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54 poz. 535 ze zmianami).

Podatnik w niniejszej sprawie z takiej możliwości skorzystał i obniżył podatek należny za luty 2006 r. o nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2006 r. Organy podatkowe kontrolując prawidłowość rozliczenia podatku VAT za styczeń 2006 r. zakwestionowały to rozliczenie i zamiast nadwyżki podatku naliczonego nad należnym określiły podatnikowi zobowiązanie podatkowe za ten okres. W konsekwencji zakwestionowały również, opierające się na nim, rozliczenie podatku VAT za luty 2006 r. Trzeba podkreślić, że jedyną przyczyną zmiany rozliczenia za luty 2006 r. było ustalenie, że zmianie uległo rozliczenie podatku za poprzedni okres rozliczeniowy.

W tym miejscu wskazać należy, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. określająca wysokość zobowiązania podatkowego strony skarżącej za styczeń 2006 r. została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 1148/08. W ten sposób wyeliminowana została z obrotu prawnego decyzja, na podstawie której Dyrektor Izby Skarbowej wydał decyzję kwestionowaną w niniejszej sprawie, przy czym, w kontekście powyższych rozważań jest oczywiste, że uchylona decyzja miała bezpośredni wpływ na treść zaskarżonej decyzji. W konsekwencji pojawiła się w rozpatrywanej sprawie podstawa do wznowienia postępowania podatkowego określona w art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej.

W tym stanie sprawy nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia podniesione przez podatnika zarzuty przeciwko zaskarżonej decyzji. Na marginesie tylko sąd pragnie zauważyć, iż w badanym okresie skarżący w ogóle nie wykazał faktur wystawionych przez firmę K.O., które to stały się przyczyną zakwestionowania rozliczeń podatnika w podatku VAT za poszczególne miesiące 2005 i 2006 r.

Mając na uwadze powyższe sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami), uchylił zaskarżoną decyzję oraz stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

P.Pij.