Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Przewodniczący Sędzia NSA Marek Olejnik po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2025 r., sygn. akt I FSK 774/24 sprawy ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 2145/23 w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 8 września 2021 r., nr 1401-IOV-3.4103.163.2020.KT w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2015 r. postanawia: w punkcie 2) wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2025 r., sygn. akt I FSK 774/24, sprostować błąd rachunkowy przez zastąpienie kwoty 5.050 (słownie: pięć tysięcy pięćdziesiąt) złotych kwotą 6.400 (słownie: sześć tysięcy czterysta) złotych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 29 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 2145/23, uchylił zaskarżoną przez S. sp. z o.o. zsiedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Strona") decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: "DIAS") z 8 września 2021 r., nr 1401-IOV-3.4103.163.2020.KT w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2015 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z 10 listopada 2020 r., nr [...], a także umorzył postępowanie administracyjne oraz orzekł o zwrocie kosztów postępowania sądowego.

Wyrokiem z 16 grudnia 2025 r., Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie sygn. akt I FSK 774/24, w pkt 1) uchylił zaskarżony wyrok w całości i sprawę przekazał WSA w Warszawie do ponownego rozpoznanie; w pkt 2) zasądził od Skarżącej na rzecz DIAS kwotę 5.050 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Pismem z 17 grudnia 2025 r., DIAS wniósł o sprostowanie oczywistej omyłki w sentencji wyroku, poprzez zastąpienie zawartej w punkcie drugim wyroku frazy: "kwotę 5.050 zł (słownie: pięć tysięcy pięćdziesiąt złotych)", następującym sformułowaniem: "kwotę 6.400 zł (słownie: sześć tysięcy czterysta złotych)".

DIAS uargumentował powyższy wniosek tym, że w toku postępowania w pierwszej instancji przed WSA w Warszawie, w tym w toku rozprawy w dniu 29 listopada 2023 r., organ podatkowy nie był czynnie reprezentowany przez radcę prawnego, zaś udział radcy prawnego umocowanego do sprawy na wcześniejszym jej etapie ograniczał się jedynie do odbioru korespondencji do organu. Uwzględniając wartość przedmiotu sporu w sprawie oraz stawkę określoną w § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie, a także wysokości uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej, prawidłowa wysokość zasądzonych od Strony na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego wynosi 6.400 zł (obejmuje zwrot uiszczonego wpisu w wysokości 1.000 zł oraz kosztów zastępstwa procesowego obliczonych jako 100% stawki określonej w § 2 pkt 6 rozporządzenia, czyli 5.400 zł) zamiast omyłkowo obliczonej wartości 5.050 zł.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.

Wadliwość taka wyraża się w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Oczywistość omyłek oznacza, że muszą one powstać w wyniku niewłaściwego odzwierciedlenia w orzeczeniu rzeczywistej i niemogącej budzić wątpliwości woli sądu, są obiektywnie i bez wątpliwości dostrzegalne w treści orzeczenia lub wprost wynikają z zestawienia tej treści z zawartością akt sprawy, a powstały z powodu technicznej niedoskonałości ujęcia rozstrzygnięcia sądu w słowach, przedstawienia stanowiska sądu w błędnej formie lub w sposób niedokładny, a więc niepełny i nieprecyzyjny. Wyżej wymienione nieprawidłowości muszą mieć zatem charakter oczywisty, bezsporny, pewny.

W pkt 2 sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 grudnia 2025 r., sygn. akt I FSK 774/24 wystąpił błąd rachunkowy, polegający na nieprawidłowym określeniu kwoty zasądzonych od Skarżącego na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej kosztów postępowania kasacyjnego.

Do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania z pkt 2 sentencji należy wziąć pod uwagę, że zaskarżonym wyrokiem uwzględniono skargę kasacyjną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, uchylono wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. Sprawa objęta była wpisem stosunkowym, a skargę kasacyjną od tego wyroku w imieniu Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wniósł radca prawny, który nie brał udziału w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji. Skarga kasacyjna została rozpoznana na rozprawie, na której stawił się radca prawny umocowany przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, skargę kasacyjną uwzględniono i zasądzono koszty postępowania kasacyjnego od Skarżącego na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej.

Koszty postępowania kasacyjnego w niniejszej sprawie wynoszą zatem łącznie 6.400 złotych (w tym: wpis w wysokości 1.000 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 5.400 zł), a nie - jak omyłkowo wyliczono - 5.050 złotych (wpis w wysokości 1.000 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 4.050 zł).

Wobec takiego stanu faktycznego wskazać należy, że zgodnie z art. 203 pkt 2 p.p.s.a., stronie, która wniosła skargę kasacyjną, należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego od skarżącego jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę.

Zaś zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm., dalej: "Rozporządzenie"), stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 2 pkt 6 Rozporządzenia.

Z § 2 pkt 6 Rozporządzenia wynika natomiast, że przy wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawie wynoszącego 131.354 zł złotych stawka minimalna wynosi 5.400 złotych.

Z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a Rozporządzenia wynika, że w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny - 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240 złotych, a zatem pełnomocnikowi organu podatkowego, który wniósł w ustawowym skargę kasacyjną i zastępował organ podatkowy na rozprawie należy się zwrot pełnych (100%) kosztów postępowania.

W niniejszej sprawie w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji, w imieniu Dyrektora Izby Administracji Skarbowej radca prawny D. P. "nie prowadził sprawy przed sądem", tzn. nie brał udziału w rozprawie, nie składał pism procesowych, natomiast w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym Dyrektora Izby Administracji Skarbowej sporządził i wniósł w ustawowym terminie skargę kasacyjną, w której wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie i zasądzenie od Skarżącego na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej kosztów postępowania, a następnie wziął udział w rozprawie kasacyjnej, a zatem organowi podatkowemu przysługuje zwrot kosztów postępowania kasacyjnego w wysokości 6.400 zł, na które składa się wynagrodzenie w wysokości 100% stawki minimalnej, tj. 5.400 zł oraz wpis 1.000 zł.

W pkt 2 sentencji wyroku doszło zatem do błędu rachunkowego i została wpisana błędna kwota 5.050 zł.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny sprostował pkt 2 wyroku, zasądzając od Skarżącego na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej kwotę 6.400 zł.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

-----------------------

4