II GSK 1450/22 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-18	
Data wpływu	2022-08-22	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz
Patrycja Joanna Suwaj /przewodniczący/
Wojciech Sawczuk /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6037 Transport drogowy i przewozy	
Hasła tematyczne	Transport	
Sygn. powiązane	VI SA/Wa 2729/21	
Skarżony organ	Inspektor Transportu Drogowego	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2019 nr 0 poz 2140; art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. b; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2021 nr 0 poz 735; art. 76 par. 1; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2022 nr 0 poz 329; art. 106 par. 3; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Dorota Onyśk po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej O. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 2729/21 w sprawie ze skargi O. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 1 września 2021 r. nr BP.501.25.2021.2058.WA7.75250 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od O. R. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 3.600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.	
Uzasadnienie
I.

Decyzją z 26 listopada 2020 r. nr WP.8140.2.488.2020, Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm. - dalej jako utd) nałożył na O. R. (skarżący) karę pieniężną w wysokości 12.000 zł, ograniczając jej wysokość do tej kwoty na mocy art. 92a ust. 3 utd w sytuacji, gdy suma kar pieniężnych za stwierdzone podczas kontroli naruszenia wyniosła 20.000 zł.

Organ wyjaśnił, że 6 września 2019 r. około godziny 11:00 w W. na ul. [...] poddano kontroli drogowej pojazd marki Toyota o nr rej. [...]. Pojazdem kierował skarżący, przewożąc pasażera z [...] na ul. [...]. Pasażer zamówił przejazd za pomocą aplikacji U., zaś opłata za przejazd wyniosła 8,50 zł.

Stwierdzono naruszenia z Ip. 1.1 załącznika nr 3 do utd, tj. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego łub bez wymaganej licencji oraz z Ip. 2.11 załącznika nr 3 do utd, tj. wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust 4b tej ustawy.

II.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Główny Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z 1 września 2021 r. nr BP.501.25.2021.2058.WA7.75250 utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

III.

Wyrokiem z 1 kwietnia 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 2729/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę O. R. wywiedzioną od powyższej decyzji GITD.

Wyjaśnił, że skarżący za pośrednictwem platformy U. został skojarzony z klientem i na tej podstawie wykonywał kurs. Odbywało się to bez zarejestrowania działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu jakichkolwiek usług transportu drogowego, bez przyjętego harmonogramu, bez spełnienia koniecznych, wymaganych przez ustawodawcę warunków, ale w nadarzających się sytuacjach. Pojazd, którym świadczone były usługi konstrukcyjnie przewidziany został do przewozu 5 osób (co wynika z protokołu kontroli oraz informacji pozyskanych przez organ z bazy danych Centralnej Ewidencji Pojazdów), a więc nie odpowiadał wymaganiom konstrukcyjnym, o których mowa w art. 18 ust. 4a utd.

Ponadto, w rozpoznawanej sprawie, nie zawarto z pasażerem umowy w lokalu przedsiębiorstwa co wynika z zeznań pasażera. Do przewozu doszło przez zamówienie usługi za pomocą aplikacji mobilnej U., co wyklucza również spełnienie warunku z art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. b utd.

Zebrany materiał dowodowy potwierdza, że 6 września 2019 r. skarżący, w chwili przeprowadzenia kontroli drogowej, nie posiadając licencji na wykonywanie przewozu osób w krajowym transporcie drogowym, wykonywał odpłatny przewóz pasażera. Kontrola pojazdu odbyła się przy ul. [...]. Pasażerem był M. S. W toku kontroli pasażer oświadczył, że za pomocą aplikacji U. zamówił przewóz osób. Miejscem początkowym był [...], zaś miejscem docelowym ul. [...], a za przejazd na tej trasie naliczono opłatę w wysokości 8,50 zł. Okoliczności te nie budzą wątpliwości w świetle protokołu kontroli sporządzonego w dniu zdarzenia. Skarżący nie podpisał protokołu kontroli, jednakże nie wniósł do niego żadnych zastrzeżeń, względem ujawnionych w nim okoliczności. Zarówno w toku kontroli, jak i na etapie wszczętego później postępowania, skarżący nie podważał tych okoliczności, jak też nie okazał dokumentu uprawniającego go do wykonywania krajowego transportu drogowego osób w imieniu własnym lub innego podmiotu.

Pomimo zawartego w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania prawidłowego pouczenia o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów, wynikającym z art. 10 § 1 k.p.a. (pismo z 9 września 2020 r. s. 17 akt administracyjnych), skarżący nie przedstawił dowodów, które wskazywałyby na wiarygodność argumentacji, że nie świadczył usług w imieniu własnym. Dowodu na to nie stanowiły kopie dokumentów złożonych w toku postępowania odwoławczego, przy piśmie z 7 lutego 2021 r., tj. umowy zawartej pomiędzy pasażerem M. N. a U. Sp. z o.o. w W. z 6 września 2019 r. oraz faktury VAT z 6 września 2019 r. wystawionej przez U. B.V. w imieniu spółki U. za wykonaną usługę transportową. Dokumenty te pozostają bez związku z rozpatrywaną sprawą, gdyż dotyczą innego pasażera i innej trasy. Skarżący nie został też w ich treści wskazany.

Wyjaśnienia strony, wskazujące że ww. dowody dotyczą tej sprawy, a stwierdzone rozbieżności najprawdopodobniej wynikają z tego, że osoba, która miała zainstalowaną aplikację U. i zamówiła przejazd dla znajomego, a więc że M. N. mógł zamówić przejazd zgodnie z dyspozycją M. S. do drogi wojewódzkiej nr [...], nie podważyły skutecznie stanowiska organu. Dowody te, zdaniem WSA, są sprzeczne z treścią protokołu kontroli w zakresie wcześniej niekwestionowanym, w szczególności z zawartym w tym protokole oświadczeniem pasażera złożonym w toku kontroli. Treść protokołu i oświadczenie pasażera nie pozostawiają żadnych wątpliwości, że pasażer sam zamówił przewóz za pośrednictwem aplikacji U., zaś miejscem docelowym była ul. [...] w W., a nie droga wojewódzka nr [...]. Ponadto kontrola przeprowadzona zastała przy [...] w W., a nie jak wskazuje skarga przy ul. [...] w W. Potwierdza to znajdująca się w aktach dokumentacja zdjęciowa, na której w tle kontrolowanego pojazdu, w bliskiej odległości, widoczne są budynki hoteli C. i R. usytuowane przy ul. [...] w W.

Zawarty w skardze wniosek o dopuszczenie dowodów, tj. umowy o pracę na stanowisku kierowcy samochodu osobowego zawartej pomiędzy skarżącym a M. oraz zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP w celu wykonywania pracy na rzecz M., nie został przez WSA uwzględniony. Uwzględnienie wniosku dowodowego skarżącego, nie było niezbędne dla końcowego rozstrzygnięcia sprawy, albowiem dotychczas zgromadzony materiał dowodowy stwarzał możliwość dokonania oceny legalności zaskarżonej decyzji.

Na marginesie WSA zauważył, że aktualnie formułowany wniosek co do zatrudnienia nie koresponduje z dotychczasowym stanowiskiem skarżącego, który w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji nie kwestionował, że przewóz realizował w imieniu własnym, a w postępowaniu odwoławczym twierdził, że przewóz objęty kontrolą wykonywał w imieniu U. Sp. z o.o. w W.

IV.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący, kwestionując wyrok Sądu pierwszej instancji w całości i na podstawie art. 174 pkt 2 w zw. z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo iż w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie

1. art. 1, 28, 75, 77, 78 i 107 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego i dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy co dorowadziło do nieprawidłowego ustalenia, iż skarżący wykonywał przewóz objęty kontrolą we własnym imieniu, podczas gdy faktycznym wykonawcą ww. przewozu była U. Sp. z o.o., dla której to spółki p. O. R. pracował jako kierowca,

2. art. 7, 28, 75, 77, 78 i 107 k.p.a. poprzez niedopuszczenie przez organ zgłoszonych przez skarżącego w piśmie z dnia 7.02.2021 r. dowodów a mianowicie wniosku o przesłuchanie w charakterze świadka p. M. N. oraz p. S. V., podczas gdy ww. dowód mógł przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie był sprzeczny z prawem w rozumieniu art. 75 k.p.a., co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia, iż skarżący wykonywał przewóz objęty kontrolą we własnym imieniu, podczas gdy faktycznym wykonawcą ww. przewozu była U. Sp. z o.o., dla której to spółki p. O. R. pracował jako kierowca,

3. art. 76 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię sprowadzającą się do twierdzenia, iż protokół kontroli drogowej jako dokument urzędowy korzysta ze szczególnej mocy dowodowej (s. 11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), co w zasadzie wyklucza jakąkolwiek dalszą inicjatywę dowodową strony postępowania i ogranicza postępowania dowodowe do przedmiotowego protokołu,

4. art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie przez WSA w Warszawie zawartego w skardze wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentów:

a. umowy o pracę (na stanowisku kierowcy samochodu osobowego) z 10 sierpnia 2018 r. zawartej przez skarżącego z M.,

b. decyzji Wojewody Mazowieckiego z 9 stycznia 2019 r. o udzieleniu skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej do dnia 8.01.2020 r. w celu wykonywania pracy na rzecz M.,

na okoliczność, iż skarżący nie powinien był być stroną postępowania prowadzonego przez GITD, a zakończoną decyzją znak BP.501.25.2021.2058.WA7.75250 z dnia 1 września 2021 r.

Strona skarżąca kasacyjnie, na podstawie art. 106 p.p.s.a., wniosła także o przeprowadzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny dowodu z zarówno ww. dokumentów wskazanych powyżej, jak również z załączonego do niniejszej skargi kasacyjnej wydruku z portalu Wikipedia dotyczącego Drogi Wojewódzkiej nr [...], na okoliczność, iż ul. [...] (zarówno nr [...], skąd miał rozpocząć się transport objęty kontrolą jak również nr [...], w którym transport miał się zakończyć) stanowi cześć Drogi Wojewódzkiej nr [...], która została wskazana w umowie na usługi transportowe z dnia 6 września 2019 r. załączonej do pisma z dnia 7 lutego 2021 r.

Strona wniosła jednocześnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz o orzeczenie o kosztach postępowania.

V.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i orzeczenie o kosztach postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

VI.

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie przesłanki enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu prawa.

W niniejszej sprawie nie stwierdzono wad nieważności postępowania pierwszoinstancyjnego.

VII.

Analiza skargi kasacyjnej wskazuje, że strona ją wnosząca kwestionuje postępowanie dowodowe organu, a przez to poczynione ustalenia faktyczne, które jej zdaniem błędnie zaakceptował WSA. Sformułowane zarzuty (nr 1-3), podważają przede wszystkim stanowisko, że to skarżący, we własnym imieniu, wykonywał przewóz osób objęty kontrolą, podczas gdy faktycznym wykonawcą ww. przewozu była U. Sp. z o.o. w W., dla której skarżący pracował jako kierowca. W ramach tego twierdzenia strona zarzuca niedopuszczenie przez organ dowodów osobowych (przesłuchanie M. N. oraz S. V.) oraz błędną wykładnię art. 76 § 1 k.p.a., przyjmującą, że protokół kontroli drogowej jako dokument urzędowy korzysta ze szczególnej mocy dowodowej, co w zasadzie wyklucza jakąkolwiek dalszą inicjatywę dowodową strony postępowania i ogranicza postępowania dowodowe do przedmiotowego protokołu.

Odnosząc się do powyższych zarzutów, w pierwszej kolejności należy wskazać, że WSA prawidłowo uznał, bazując w tym względzie na utrwalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, że protokół kontroli drogowej ma cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. i w związku z tym korzysta ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Trafna jest więc ocena, że organy zobowiązane są uznać za udowodnione, to co wynika z treści protokołu kontroli, nawet jeżeli osoba kontrolowana protokołu tego nie podpisze. Powyższa konstatacja Sądu pierwszej instancji została jednak odczytana przez stronę w sposób co najmniej niepełny, skutkując niezasadnym sformułowaniem zarzutu nr 3 i tezy o nieograniczonej mocy dowodowej protokołu kontroli. Tymczasem WSA wyraźnie wskazuje, co strona pomija, że "domniemanie prawdziwości treści stwierdzonych w protokole kontroli oczywiście może być obalone. Strona, która twierdzi, że ustalenia zawarte w tym dokumencie urzędowym są niezgodne z rzeczywistością, powinna jednak tę okoliczność udowodnić."

Stanowisko WSA jest prawidłowe, zatem nie doszło w sprawie do błędnej wykładni art. 76 § 1 k.p.a. W wypowiedzi WSA nie chodzi bowiem o ocenę, że protokół i jego treść jest dowodem bezwzględnym i w ogóle niepodważalnym (jak błędnie twierdzi strona), a o to, że zdaniem WSA skarżący nie zanegował skutecznie domniemania wynikającego z tego dokumentu, bowiem przedkładane przez niego dowody (dokumenty i żądania przesłuchania świadków), wobec okoliczności istniejących na danych etapach całej sprawy administracyjnej, a więc w momencie kontroli, na etapie wszczęcia postępowania pierwszoinstancyjnego oraz na etapie odwoławczym, są po prostu niewiarygodne.

Kontynuując powyższe rozważania należy przypomnieć, że kontrola miała miejsce 6 września 2019 r. Niewątpliwie pojazdem kierował wówczas skarżący, przewożąc jednego pasażera, którego tożsamość ustalono. Jak wskazuje protokół i czego strona skutecznie nie zanegowała, w toku kontroli skarżący nie okazał jakichkolwiek dokumentów, pozwalających na legalne wykonywanie przewozu osób w myśl prawa polskiego, czy to w imieniu własnym, czy to w imieniu U. Sp. z o.o. w W. Wzmianka o tej spółce nie pojawia się ani w momencie kontroli, ani też do momentu zainicjowania postępowania odwoławczego. Skarżący, co oczywiste, wobec czynionych mu w momencie kontroli zarzutów naruszenia prawa odnośnie do braku spełnienia wymagań ustawy o transporcie drogowym, nie wskazał w ogóle kontrolującym, że jest wyłącznie pracownikiem (kierowcą) innego podmiotu, co twierdzi obecnie. Nawet jednak obecnie nie przedstawia żadnego dowodu potwierdzającego w wiarygodny sposób, że w momencie kontroli związany był węzłem prawnym ze wskazaną spółką.

Co także istotne, skarżący został zaznajomiony z protokołem kontroli w dacie jego sporządzenia, a także został on mu doręczony w chwili wszczęcia postępowania (vide zwiadomienie). Reakcja na prowadzone postępowanie pojawia się z jego strony dopiero w chwili wnoszenia odwołania. Jakkolwiek więc strona może w każdym momencie prezentować własne stanowisko i dowody na jego poparcie, to jednak może to nie pozostawać bez wpływu na ocenę wiarygodności takiego działania, zwłaszcza wobec już zebranych dowodów.

Za całkowicie niewiarygodne uznać należało dowody z dokumentów (umowa na przewóz i faktura). Jak bowiem wynika z protokołu kontroli, pasażer M. S. oświadczył, że sam zamówił przejazd w aplikacji U. Powyższemu ustaleniu strona przeciwstawia gołosłowne twierdzenie, że "czasami" zdarza się tak, że kurs może zamówić inna osoba, która nie jest pasażerem danego przewozu (kurs dla innej osoby). Całkowicie jednak niewiarygodna i nieweryfikowalna w tym kontekście jest przedłożona na tę właśnie okoliczność umowa na usługi transportowe, zawarta - jak w niej stwierdzono - elektronicznie pomiędzy M. N. a U. Sp. z o.o. w W. Umowa ta nie poddaje się jakiejkolwiek weryfikacji co do jej prawdziwości i momentu zawarcia, przy czym wykazanie powyższych faktów obciążało niewątpliwie stronę. Podkreślenia wymaga, że skoro umowa została zawarta elektronicznie i jak należy założyć, po to by wypełnić wymaganie dla zastosowania odstępstwa konstrukcyjnego pojazdu w przewozie okazjonalnym osób, o którym mowa w art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. b) utd, to powinna była zostać zwarta w lokalu przedsiębiorstwa, jak w dacie w niej wskazanej stanowił powołany przepis utd, a nie w formie elektronicznej. Forma elektroniczna została dopuszczona dopiero od 1 stycznia 2020 r., jednakże w związku z odesłaniem do art. 78¹ § 1 k.c., powinna zostać opatrzona kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Dopiero wówczas można byłoby mówić o skuteczności zawartej umowy i o dacie pewnej jej zawarcia, bowiem kwalifikowany podpis elektroniczny, umożliwia weryfikację daty jego złożenia na dokumencie, a więc daty zawarcia umowy, o ile nie postanowiono w niej inaczej. Jedynie pobocznie należy wskazać, że w umowie, po stronie przewoźnika (U. Sp. z o.o. w W.), nie wskazano w ogóle osoby uprawnionej do jej reprezentacji. Nadto, podano niewłaściwy, bo poprzedni adres jej siedziby, co jest błędem, który wraz z innymi uchybieniami, jednoznacznie dezawuuje wiarygodność przedłożonego dokumentu. Z Informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z KRS dla U. Sp. z o.o. (por. https://wyszukiwarka-krs.ms.gov.pl nr KRS [...]) wynika, że podany w umowie adres ul. [...] (bez numeru) został w KRS zmieniony w dniu 23 lipca 2019 r. Jak bowiem uwidoczniono w Dziale 1 , Rubryka 2 "Siedziba i adres podmiotu" adres spółki zmieniono z ul. [...], [...], W., na [...], W. Zmiany adresu dokonano zatem przed datą kontroli i zawarciem rzekomej umowy.

Niewiarygodne są wreszcie twierdzenia strony, że ustalony w toku kontroli adres docelowy przejazdu, tj. ul. [...] w W., jest równoważny z punktem docelowym wskazanym w zawartej umowie jako droga wojewódzka nr [...] (kod pocztowy [...]). Pomijając fakt, że aplikacje kojarzące pasażerów z przewoźnikami operują w miastach konkretnymi punktami adresowymi (co jest oczywiste), to określenie miejsca docelowego jako Droga Wojewódzka [...] nie precyzuje w żaden sposób, że chodzi o adres ul. [...], skoro droga ta ma znacznie dłuższy przebieg. Nie zmienia tego, że wskazana ulica stanowi część drogi wojewódzkiej nr [...]. O zbieżności obu punktów docelowych nie świadczy również zgodność kwoty za przejazd (z kontroli i z umowy), gdyż ta również nie przesądza miejsca docelowego.

W konsekwencji strona nie podważyła okoliczności faktycznych ustalonych przez organ i zaakceptowanych przez WSA.

Niezasadny jest również zarzut nr 4, dotyczący naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a., a w jego kontekście niezasadne jest także żądanie przeprowadzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny uzupełniającego postępowania dowodowego na mocy tego przepisu prawa i dopuszczenie tych samych dowodów, których nie dopuścił Sąd pierwszej instancji.

Wobec omówionych wyżej okoliczności faktycznych sprawy, wynikających z zebranych dowodów, zwłaszcza zaś protokołu kontroli, a także okoliczności samej kontroli i wypowiedzi osób w niej uczestniczących, nie można Sądowi pierwszej instancji zarzucić, że błędnie odmówił dopuszczenia żądanych dowodów. Po pierwsze, dotychczas zebrane dowody w wystraczający sposób potwierdzają ustalenia organu. Po drugie, wnioskowane dowody (umowa o pracę na stanowisku kierowcy samochodu osobowego w M. oraz decyzja Wojewody Mazowieckiego zezwalająca skarżącemu na pobyt czasowy w kraju, w celu wykonywania pracy w ww. przedsiębiorstwie), nie podważają ustalenia, że przewóz realizowany był przez skarżącego. Dowody te wskazują wyłącznie na istniejącą formalnie więź prawną pomiędzy skarżącym, a wskazanym przedsiębiorstwem, jednakże nie oznacza to, że z tej przyczyny przewóz nie był wykonywany przez skarżącego.

Odnosząc się zaś do żądania skarżącego kasacyjnie przeprowadzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny uzupełniającego postępowania dowodowego należy wskazać, że w postępowaniu tym badana jest prawidłowość dokonanej przez sąd pierwszej instancji kontroli legalności decyzji organu administracji przez pryzmat materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Sąd kasacyjny nie przeprowadza więc postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Może to uczynić, podobnie jak sąd pierwszej instancji, w granicach zakreślonych art. 106 § 3 p.p.s.a., ale nawet wówczas celem tego postępowania nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy prawidłowo sąd pierwszej instancji przyjął, że organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej (np. czy nie ma on braków), a następnie - czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do tak poczynionych ustaleń. W niniejszej sprawie strona w istocie domaga się, aby wskazane dowody dopuścić, gdyż podważają ustalone okoliczności faktyczne. Jakkolwiek wskazano, że Naczelny Sąd Administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, to złożone przez stronę "dowody" zostały wzięte pod uwagę jako element stanowiska strony wyrażonego w skardze kasacyjnej. Z dokumentów tych w żaden sposób nie wynika, aby podważały one wersję przyjętą przez organy. To, że istnieje pracowniczy stosunek pomiędzy skarżącym i innym podmiotem, ani nie uzasadnia twierdzenia, że analogiczna więź łączy skarżącego z U. Sp. z o.o. w W. (żadnej umowy tego rodzaju nie przedłożono).

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlega oddaleniu, o czym orzeczono na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a), § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118).