Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Błaszczyk po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Bd 1041/16 w sprawie ze skargi Wojewody Kujawsko-Pomorskiego na uchwałę Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie powierzenia pełnienia obowiązków Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego na rzecz Wojewody Kujawsko-Pomorskiego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 1041/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy stwierdził nieważność uchwały Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie powierzenia pełnienia obowiązków Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Pismem z dnia [...] lipca 2016 r. Wojewoda Kujawsko-Pomorski złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na uchwałę nr [...] Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...]5 sierpnia 2015 r. w sprawie powierzenia pełnienia obowiązków Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w [...] wnosząc o stwierdzenie jej nieważności.

W uzasadnieniu wyjaśniono, że na skutek pisma B. S. z dnia [...] lutego 2016 r. opisującego sytuację w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w [...] będącego jednocześnie skargą na działania Zarządu Województwa i wnioskiem o zbadanie legalności powyższej uchwały, Wojewoda wystąpił do Marszałka Województwa o wyjaśnienia sprawy.

Odpowiadając na pismo Wojewody Marszałek stwierdził, że na mocy przysługujących mu uprawnień odwołał dotychczasowego dyrektora WORD, a w jego miejsce zaskarżoną uchwałą z dniem [...] sierpnia 2015 r. Zarząd Województwa powierzył pełnienie obowiązków dyrektora WORD w [...] – M. S., Dyrektorowi WORD w [...], do czasu powołania nowego dyrektora i jednocześnie - uchwałą nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. - ustalił jego wynagrodzenie. Przyczyną podjęcia wskazanych działań była konieczność pilnego powierzenia jego obowiązków innej osobie w związku z niemożność dalszej współpracy z dotychczasowym dyrektorem. W opinii Marszałka dyrektor WORD w [...] dawał rękojmię prawidłowego i rzetelnego kierowania jednostką. Ponadto wyjaśnił, że w WORD w [...] nie było w tym czasie pracownika będącego zastępcą dyrektora natomiast pozostali pracownicy nie gwarantowali prawidłowego działania jednostki. Jednocześnie Marszałek wyjaśnił, że w dniu [...] sierpnia 2015 r. zawarto z M. S. umowę zlecenia, która reguluje obowiązki stron w związku ze zwiększonym zakresem obowiązków.

Wojewoda wskazał, że w zaistniałej sytuacji doszło do powołania M. S. na dyrektora WORD na podstawie uchwały Zarządu Województwa z dnia [...] sierpnia 2015 r., oraz przyznania wynagrodzenia (uchwałą nr [...] z [...] sierpnia 2015 r.) na podstawie stosunku pracy, a jednocześnie cywilnoprawnej umowy zlecenia. Ponadto organ wskazał, że M. S. pełnił w tych samych godzinach pracy, a nie w nadgodzinach, obie funkcje (Dyrektora WORD w [...] i p.o. Dyrektora WORD-u w [...]).

Podstawę do powołanie p.o. dyrektora przez Zarząd Województwa, w ocenie Marszałka Województwa stanowiła istniejącą w tym zakresie praktyka oraz orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt III PK 50/14, w którym Sąd Najwyższy stwierdził, że z punktu widzenia prawa pracy nie ma przeszkód, aby zakres obowiązków pracownika instytucji kultury został ukształtowany w sposób odpowiadający obowiązkom dyrektora. Ponadto Marszałek wskazał, że uchwała już nie obowiązuje, gdyż Zarząd Województwa uchwałą z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] powołał z dniem [...] marca 2016 r. na stanowisko dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w [...] A. G.

Zdaniem Wojewody wskazane orzeczenie Sądu Najwyższego nie miało odniesienia do realiów niniejszej sprawy a uchwała Zarządu Województwa w sprawie powierzenia pełnienia obowiązków Dyrektora WORD została wydana z istotnym naruszeniem prawa.

Wojewoda stwierdził, że na mocy art. 41 ust. 2 ustawy o samorządzie województwa zarząd województwa posiada kompetencje do kierowania i koordynowania działalności wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych w tym do zatrudniania i zwalniania ich kierowników natomiast przepis ten, w jego ocenie ma charakter przepisu ustrojowego i tylko przykładowo wskazuje na sprawowanie tych funkcji np. przez zatrudnianie i zwalnianie kierowników wojewódzkich jednostek organizacyjnych. Konkretyzacja tych zadań ma miejsce w przepisach prawa materialnego – w niniejszej sprawie są to przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. Nr 1137).

Zdaniem Wojewody art. 188 ustawy prawo o ruchu drogowym uprawnia zarząd województwa do powołania jedynie dyrektora WORD nie zaś p.o. dyrektora. Powołując się na orzecznictwo wskazał, że "brak przepisu przyznającego expressis verbis dla organu jednostki samorządu terytorialnego upoważnienie do powierzenia pełnienia obowiązków dyrektora instytucji kultury, oznacza brak podstaw dla Zarządu dla podjęcia takiej uchwały". W jego ocenie również przepisy Kodeksu pracy (art. 42 § 4) nie pozwalają na przyjęcie, że Zarząd uprawniony był do wydania zaskarżonej uchwały. Możliwość powierzenia pracownikowi wykonywania obowiązków na okres 3 miesięcy dotyczyć bowiem może jedynie pracownika, któremu pracodawca może powierzyć na 3 miesiące inną pracę od dotychczas wykonywanej na podstawie umowy. Z uwagi na to, że Zarząd Województwa w świetle przepisów Kodeksu pracy nie jest pracodawcą, gdyż pracodawcą wobec Dyrektora WORD jest WORD, uznać należy, zdaniem Wojewody, że została podjęta bez podstawy prawnej, co czyni skargę uzasadnioną.

Odnosząc się zaś do kwestii wygaśnięcia uchwały wskutek powołania dyrektora WORD Wojewoda wskazał, że zgodnie ze stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego zmiana lub uchylenie uchwały dokonane po zaskarżeniu tej uchwały do sądu administracyjnego nie czyni zbędnym wydania przez sąd administracyjny wyroku.

Zarząd Województwa wskazał natomiast, że ustawodawca przyznał mu uprawnienie do zatrudniania i zwalniania kierowników jednostek organizacyjnych. Skoro tak to przyjąć należy, że różne mogą być formy nawiązywania stosunku pracy a kompetencji zarządu dotyczących zatrudniania kierowników jednostek organizacyjnych nie można interpretować zawężająco. Wskazał, że jeżeli zarządowi przysługuje uprawnienie powołania kierownika jednostki, to tym bardziej przysługuje mu prawo powierzenia obowiązków do czasu powołania kierownika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę Wojewody wskazał, że zgodnie z art. 116 ust. 2 ustawy prawo o ruchu drogowym ośrodek jest samorządową osoba prawną, a zarząd województwa sprawuje nadzór nad ośrodkiem. Stosownie zaś do art. 118 ustawy prawo o ruchu drogowym działalnością ośrodka kieruje dyrektor powoływany i odwoływany przez zarząd województwa, który też ustala jego wynagrodzenie. Sąd podniósł, że ani z przytoczonych ani też z żadnego innego przepisu tej ustawy nie wynika uprawnienie dla zarządu do powołania pełniącego obowiązki dyrektora. Również w przepisach ustawy o samorządzie województwa Sąd I instancji nie dopatrzył się uprawnienia zarządu województwa do powierzania pełnienia obowiązków dyrektora wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych.

Jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił, że przywoływane orzeczenie Sądu Najwyższego odnosi się do sytuacji, w której pracodawca powierza wykonywanie innych obowiązków pracownikowi zatrudnionemu na podstawie umowy o pracę, a więc odnosi się do zupełnie innego stanu faktycznego. Możliwe byłoby powierzenie wykonywania innych obowiązków gdyby osoba, której Zarząd Województwa powierzył pełnienie obowiązków WORD w [...] była pracownikiem tego WORD, nie zaś WORD w [...]. Zasadnie zatem, w ocenie Sądu I instancji, Wojewoda przyjął, że uchwała ta została podjęta bez podstawy prawnej.

W uzasadnieniu podkreślono, że brak przepisu przyznającego expressis verbis organowi jednostki samorządu terytorialnego upoważnienie do powierzania pełnienia obowiązków dyrektora wojewódzkiej samorządowej jednostki organizacyjnej oznacza brak podstaw prawnych do podjęcia przez Zarząd takiej uchwały, a wszelkie zabiegi interpretacyjne mające wykazać domniemaną podstawę prawnomaterialną takiego działania wbrew wyraźnej wykładni gramatycznej właściwej normy kompetencyjnej, nie mogą zostać uwzględnione.

Sąd I instancji wskazał również, że w niniejszej sprawie możliwe było stwierdzenie nieważności uchwały mimo upływu terminu, o którym mowa w art. 83 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa z uwagi na niedopełnienie przez Marszałka Województwa obowiązku wynikającego z art. 81 ustawy o samorządzie województwa.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł Zarząd Województwa Kujawsko-Pomorskiego zarzucając mu naruszenie:

- prawa materialnego tj.:

1. art. 41 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa w zw. z art. 118 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz w zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polski poprzez jego błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że przepis ten nie stanowi o kompetencji Zarządu Województwa do powołania osoby na stanowisko p.o. dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego, podczas gdy należyte wykonywanie przez Zarząd Województwa obowiązków określonych we wskazanym przepisie obejmuje także podejmowanie decyzji w zakresie zatrudniania i zwalniania kierowników tej jednostki w sposób, który umożliwi stabilność i ciągłość w zakresie jej zarządzania — a w przypadku braku takiej możliwość - czasowe powierzenie funkcji "pełniącego obowiązki" kierownika danej jednostki organizacyjnej, które to naruszenie doprowadziło do uznania, że zaskarżona uchwała została wydana bez podstawy prawnej, co w konsekwencji skutkowało stwierdzeniem jej nieważności przez sąd I instancji;

2. art. 82 ust. 5 w zw. z art. 82c ust. 1 u.s.w. w zw. z art. 147 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że stwierdzając nieważność uchwały należy kierować się przesłankami stwierdzenia nieważności z art. 156 k.p.a, w sytuacji gdy istotne naruszenie prawa, powodujące nieważność uchwały organu województwa nie pokrywa się z przesłankami nieważności decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a., co w konsekwencji doprowadziło do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały;

- przepisów postępowania:

1. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez uzasadnienie zaskarżonego wyroku w sposób wadliwy, uniemożliwiający prześledzenie toku rozumowania Sądu I instancji, polegające na tym, że Sąd ten nie rozważył i nie wskazał dlaczego w jego ocenie zaskarżona uchwała Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego istotnie narusza prawo w rozumieniu art. 82 u.s.w., co z kolei powoduje, że organ administracji został pozbawiony możności obrony swoich praw.

W oparciu o przytoczone zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazano, że zasada wynikająca z przepisu art. 41 u.s.w. wynika domniemanie właściwości na rzecz Zarządu województwa we wszystkich sprawach samorządu województwa, jeżeli te nie zostały zastrzeżone na rzecz Sejmiku Województwa i wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych, co stanowiło w niniejszej sprawie podstawę prawną do powierzenia danej osobie pełnienia obowiązków dyrektora (kierownika) wojewódzkiej samorządowej jednostki organizacyjnej przez Zarząd województwa.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie w zakres zwierzchnictwa organu wykonawczego województwa nad działalnością wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych wchodzi m.in. zapewnienie stabilności i ciągłości w procesie zarządzania podległemu temu Zarządowi WORD. Skoro tak to zdaniem Zarządu upoważnia go to do podejmowania decyzji w zakresie zatrudniania i zwalniania kierowników tych jednostki w sposób, który umożliwi stabilność i ciągłość w zakresie jej zarządzania - a w przypadku braku takiej możliwość czasowe powierzenie funkcji "pełniącego obowiązki" kierownika danej jednostki organizacyjnej. Podkreślił, że konieczność szybkiego zapewnienia realizacji kluczowych obowiązków z punktu widzenia interesów społecznych i zapewnienia prawidłowej realizacji nałożonych zadań publicznych było przyczyną podjęcia wskazanych już decyzji przez Zarząd.

Skarżący kasacyjnie wskazał, że do zadań dyrektora WORD należy sprawowanie kierownictwa nad całokształtem działalności ośrodka, planowanie i finansowanie, co uzasadnia z punktu widzenia wykładni celowościowej dopuszczalność powołania do sprawowania funkcji "pełniącego obowiązki" kierownika danej jednostki. Zdaniem Zarządu brak przepisu przyznającego expressis verbis upoważnienie do powierzenia obowiązków kierownika WORD nie świadczy o niedopuszczalności podjęcia uchwały w tym przedmiocie przez Zarząd Województwa, gdyż sprzeczne by to było z przepisami nakładającymi na jednostki samorządu terytorialnego obowiązek kierowania koordynowania i kontrolowania działalności wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych.

Podniósł również, że przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 902, z późn. zm.) nie zabraniają wykorzystywania cywilnoprawnych podstaw zatrudnienia (np. umowy zlecenia, umowy o świadczenie usług, umowy o dzieło), natomiast osoby zatrudnione na tych podstawach nie są pracownikami samorządowymi. Powołując się na doktrynę wskazał, że umowy cywilnoprawne mogą być wykorzystywane w celu zatrudniania osób do wykonywania prac doraźnych - jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie.

Zarząd województwa podkreślił, że M. S. zostało powierzone czasowe wykonywanie obowiązków dyrektora WORD, jednak nie został on powołany do pełnienia wskazanej funkcji. Wobec powyższego brak jest podstaw do przyjęcia, że doszło do dualizmu w jego zatrudnieniu. Jak wskazywał Marszałek Województwa Kujawsko-Pomorskiego w piśmie do Wojewody z dnia [...] marca 2016 r, zaskarżona uchwała stanowiła akt organizacyjny, nie przesądzała natomiast o formie zatrudnienia.

W opinii Zarządu, Sąd I Instancji stwierdzając nieważność uchwały, pomimo braku wyraźnego wskazania w tej kwestii kierował się przesłankami stwierdzenia nieważności z art. 156 k.p.a, w sytuacji gdy powinny być one wykluczone, co potwierdza doktryna.

Zdaniem Zarządu Sądu I instancji nie sporządził uzasadnienia w taki sposób, aby organ administracji poznał motywy podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia i następnie mógł ustalić prawidłowość wyroku.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu organ nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego kasacyjnie, że brak przepisu przyznającego exsspresis verbis uprawnienie powierzenia obowiązków dyrektora WORD świadczy o możliwości podjęcia takiej uchwały przez Zarząd Województwa.

Wojewoda podkreślił, że względy celowościowe jakimi kierował się Zarząd województwa nie stanowią, jego zdaniem, przekonującego argumentu, gdyż przepisy u.p.r. nie przewidują konkursu w przypadku powołania na dyrektora, więc nie było przeszkód prawnych, aby ze względów celowości i ciągłości w zarządzaniu jednostka jak najszybciej powołać dyrektora WORD w [...].

Zdaniem Wojewody chybiony jest również zarzut naruszenia przepisów postępowania, gdyż Sąd l instancji wyraźnie w uzasadnieniu wyroku podał podstawę stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały tj. brak podstawy prawnej do jej wydania a ta podstawa stanowi jak wskazano wyżej istotne co stanowi istotne naruszenie prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Z podanych wyżej przyczyn nie mogły zostać uwzględnione nowe zarzuty Zarządu Województwa Kujawsko–Pomorskiego zawarte w piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2017 r., albowiem zostały one wniesione po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie jest oparte na usprawiedliwionych podstawach.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 6 ustawy o samorządzie województwa w zw. z art. 118 ustawy Prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 7 Konstytucji RP. Podzielić należy stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że powyższe przepisy nie pozwalają na stwierdzenie, że Zarząd Województwa jest uprawniony do powoływania p.o. dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego. Przepis art. 41 ust. 2 pkt 6 ustawy o samorządzie województwa należy odczytywać w powiązaniu z art. 118 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Pierwszy z przepisów mający charakter ustrojowy wskazuje na kompetencje Zarządu Województwa, do których należy między innymi zatrudnianie i zwalnianie kierowników wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych. Taką jednostką organizacyjną jest wojewódzki ośrodek ruchu drogowego (art. 116 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Dyrektor tego ośrodka jest powoływany przez zarząd województwa (art. 118 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Przepisy tej stwarzają więc uprawnienia dla Zarządu Województwa do powołania dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego. Brak jest natomiast regulacji prawnej, która uprawniałaby do powołania w tym trybie pełniącego obowiązki dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego. Uprawnień takich nie przewiduje ani przepis ustrojowy, to jest art. 41 ust. 2 pkt 6 ustawy o samorządzie województwa, ani przepis materialnoprawny, to jest art. 118 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Prawo do powierzenia przez Zarząd Województwa pełnienia obowiązków dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego nie wynika z innych przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Zasadnie Sąd I instancji zwrócił uwagę, że w sytuacji, kiedy ustawodawca chciał stworzyć zarządowi taką możliwość, to czynił to wyrażając to wprost w przepisie prawa, np. art. 36a ust. 5 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty.

Zauważyć należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie niemożność powołania pełniącego obowiązki dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego nie uniemożliwia Zarządowi Województwa kierowanie działalnością tej jednostki samorządowej, albowiem w zaistniałym stanie faktycznym istniała możliwość skorzystania z art. 42 § 4 k.p. przewidującego powierzenie wykonywania innej pracy od dotychczasowej pracownikowi na okres trzech miesięcy w roku kalendarzowym.

Pamiętać przy tym należy, że zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1260) nabór kandydatów na wolne stanowiska urzędnicze w tym na kierownicze stanowiska urzędnicze jest otwarty i konkurencyjny.

Powyższe wskazuje na niezasadność omówionego powyżej zarzutu skargi kasacyjnej.

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 82 ust. 5 w zw. z art. 82c ust. 1 ustawy o samorządzie województwa w zw. z art. 147 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że stwierdzając nieważność uchwały należy kierować się przesłankami z art. 156 k.p.a., w sytuacji gdy istotne naruszenie prawa, powodujące nieważność uchwały organu województwa nie pokrywa się z przesłankami nieważności decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a., co w konsekwencji doprowadziło do stwierdzenia nieważności uchwały. Zarzut ten jest o tyle niezrozumiały, że Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając nieważność uchwały nie kierował się przesłankami z art. 156 k.p.a. lecz miał na względzie art. 82 ust. 1 w zw. z art. 82c ust. 1 ustawy o samorządzie województwa. Zgodnie z art. 82 ust. 1 uchwała organu samorządu województwa sprzeczna z prawem jest nieważna.

Sąd I instancji w sposób szczegółowy rozważył i wyjaśnił, co w jego ocenie przesądziło o konieczności stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Dokonał analizy przepisów zarówno ustawy o samorządzie województwa, jak i ustawy prawo o ruchu drogowym. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej uzasadnienia zaskarżonego wyroku w pełni pozwala na prześledzenie toku rozumowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Powyższe czyni nieusprawiedliwionym zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.

O kosztach orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 2 p.p.s.a.