Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, Protokolant referent stażysta Maria Rutkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2022 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną oddala skargę

Wojewoda [...] decyzją z [...] marca 2022 r. (nr [...]), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm.), art. 10 ust 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2021 r. poz. 1100, z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] lutego 2022 r. (nr [...]) o odmowie uznania M.Z. za osobę bezrobotną od dnia 31 stycznia 2022 r.

W uzasadnieniu organ administracji odwołał się do przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zawierającego legalną definicję osoby bezrobotnej i stwierdził, że prawidłowe jest zapatrywanie organu I instancji, że M.Z. jako prezes zarządu jednoosobowej spółki [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], nie wykazuje gotowości do podjęcia pracy, o której mowa w powołanym przepisie i w związku z tym nie ma podstaw do uznania go za osobę bezrobotną.

Wojewoda [...] podniósł, że gotowość do podjęcia zatrudnienia oznacza, że dana osoba ma zamiar, chęć i możliwość wykonywania pracy i jednocześnie nie występują żadne przeszkody po stronie tej osoby, aby świadczyć pracę. W myśl art. 201 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1526, z późn. zm.) zarząd jako jedyny organ prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę. Oznacza to, że skarżący, jako członek jednoosobowego zarządu spółki (i jednocześnie jego prezes), jest jedynym upoważnionym do prowadzenia tej działalności. Organ odwoławczy, odwołując się do wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego (z 26 maja 2016 r. sygn. akt I OSK 1982/14, z 1 marca 2017 r, sygn. akt I OSK 3204/15, z 16 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 2666/17 i z 6 lipca 2021 sygn. akt I OSK 1982/19), dodał, że w orzecznictwie jest prezentowany pogląd, że rolą organów orzekających w sprawach objętych zakresem ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie jest badanie zakresu dyspozycyjności osoby ubiegającej się o przyznanie statusu osoby bezrobotnej.

Organ odwoławczy odnosząc się do stanowiska skarżącego wyrażonego w odwołaniu od decyzji organu I instancji, że jest zdolny i gotowy do podjęcia zatrudnienia, o czym świadczy fakt, że będąc prezesem zarządu [...] sp. z o.o., w okresie od 27 listopada 2020 r. do 30 września 2021 r. prowadził jednocześnie jednoosobową działalność gospodarczą w postaci lokalu gastronomicznego "[...]" (działalność ta została zawieszona, a lokal zlikwidowany), stwierdził, że z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego oraz danych z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika, że głównym rodzajem wykonywanych przez niego działalności była działalność restauracji i innych stałych placówek gastronomicznych (PKD 56.10.A). Prowadzenie w tym samym czasie przez skarżącego jednoosobowej działalności gospodarczej i bycie prezesem spółki z o.o. przy tożsamych rodzajach działalności nie świadczy o tym, że M.Z. jest zdolny i gotowy do podjęcia zatrudnienia.

Wojewoda [...] dodał, że nie podziela poglądu wyrażonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 28 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 1493/17.

M.Z. w piśmie z 9 maja 2022 r. zaskarżył decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2022 r. (nr [...]) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zdaniem M.Z., zaskarżona decyzja narusza art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przez jego błędne zastosowanie. Z powołanego przepisu nie wynika, zdaniem skarżącego, że pełnienie funkcji członka zarządu w spółce jest podstawą do odmowy uznania za osobę bezrobotną. Skarżący zarzucił ponadto, że organ administracji nie zebrał w sposób wyczerpujący, nie rozpatrzył całego materiału dowodowego oraz dokonał nieprawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego i w ten sposób naruszył art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

M.Z. podał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 4 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 54/20 wywiódł, że "żaden przepis ustawy o promocji zatrudnienia nie przewiduje wprost, że pełnienie funkcji członka zarządu osoby prawnej uniemożliwia przyznanie statusu osoby bezrobotnej, co oznacza, że możliwym jest uznanie, że członek zarządu status taki może posiadać, o ile tylko nie pozbawia go to gotowości do podjęcia pracy. Zatem rozstrzygnięcie, czy w danym przypadku zachodzi sytuacja wykluczająca utrzymanie statusu bezrobotnego, czy przeciwnie, wymaga analizy konkretnego stanu faktycznego".

Skarżący stwierdził, że organ administracji niezasadnie, z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej przyjął, że pełniąc funkcję członka zarządu w spółce ma ograniczoną możliwość podjęcia pracy, a co za tym idzie nie można przyznać mu statusu osoby bezrobotnej. Podniósł, że w okresie od 27 listopada 2020 r. (data powstania [...] sp. z o.o.) do [...] sierpnia 2021 r. (data likwidacji jednoosobowej działalności gospodarczej), pełnił funkcję prezesa zarządu w spółce z o.o. i prowadził działalność gospodarczą. Oznacza to, że miał (i ma) nie tylko subiektywną możliwość podjęcia zatrudnienia (chęć podjęcia zatrudnienia), ale także obiektywną gotowość do pracy.

M.Z. podniósł również, że wbrew stwierdzeniu organu odwoławczego zawartemu w zaskarżonej decyzji, spółka [...], której jest wspólnikiem i prezesem zarządu, nie jest spółką jednoosobową, lecz dwuosobową. Na tej podstawie – zdaniem skarżącego – organ mógł błędnie założyć, że spółka z o.o. funkcjonuje tylko w oparciu o jedną osobę i w konsekwencji nieprawidłowo uznać, że nie jest gotowy do podjęcia zatrudnienia. W ocenie skarżącego, wyrok NSA z 6 lipca 2021 r sygn. akt I OSK 1982/19, na który powołał się Wojewoda [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, został wydany w innych okolicznościach faktycznych i nie ma zastosowania w jego sprawie.

Skarżący zarzucił ponadto, że z art. 8 ust. 7b w zw. z art 9aa ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, że obowiązkiem Wojewody jest wspieranie aktywizacji zawodowej i nie może odmówić osobie niepracującej działań we własnym zakresie, zmierzających do podjęcia zatrudnienia lub działalności o charakterze zarobkowym. Niewątpliwie działaniem we własnym zakresie jest rejestracja spółki kapitałowej, która w przyszłości (po przekroczeniu progu dochodowego) pozwoliłaby na zatrudnienie skarżącego w jej strukturach.

Z tych wszystkich względów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta [...] z [...] lutego 2022 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329) oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ administracji, odnosząc się do stwierdzenia skarżącego, że jest prezesem spółki dwuosobowej, a nie jednoosobowej wyjaśnił, że powodem odmowy uznania skarżącego za osobę bezrobotną nie jest okoliczność, że jest wspólnikiem w spółce z o.o. ale to, że jest jej prezesem, a zarząd spółki jest jednoosobowy i składa się tylko z prezesa. Powyższe oznacza, że tylko prezes jest umocowany do reprezentowania spółki. Wojewoda [...] dodał, że organy obu instancji, określając liczbę wspólników w spółce, posiłkowały się danymi zawartymi w KRS, natomiast M.Z. nie przedstawił żadnego dowodu, że liczba wspólników jest inna. Jednakże okoliczność ta nie ma wpływu na wynik sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

W rozpatrywanej sprawie spór sprowadza się do tego, czy M.Z, jako wspólnik [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] i prezes jednoosobowego zarządu tej Spółki, mógł być jednocześnie uznany za osobę bezrobotną - w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1409, dalej: "u.p.z.").

Zdaniem organów obu instancji, taka możliwość w tym wypadku nie mogła wystąpić. Wskazując bowiem na treść definicji bezrobotnego z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z., Wojewoda przyjął, że bezrobotnym może być jedynie osoba niepozostająca w stosunku pracy, czy stosunku służbowym oraz niewykonująca innej pracy zarobkowej. Przeszkody do nabycia oraz posiadania statusu bezrobotnego nie stanowi bowiem jedynie wykonywanie, na zasadach określonych w art. 2 ust. 2 u.p.z., świadczeń przez wolontariuszy i odbywanie praktyki absolwenckiej. W przypadku osób pełniących funkcję w zarządach spółek prawa handlowego istotne znaczenie ma natomiast zakres obowiązków przypisanych przez ustawodawcę do tej funkcji. To zaś prowadzi do wniosku, że taka osoba nie może być uznana za gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy i tym samym nie kwalifikuje się do grona osób bezrobotnych.

Z tym stanowiskiem nie zgodził się skarżący, który podnosił, że przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z. nie wyjaśnia wprost pojęcia gotowości do pracy, a zatem winna ona oznaczać rzeczywistą, faktyczną i aktualną możliwość podjęcia pracy. On sam, będąc prezesem zarządu spółki kapitałowej podejmował dodatkowe zatrudnienie – prowadził jednoosobową działalność gospodarczą, co dowodzi, zdaniem skarżącego, tego że wykazuje on zarówno obiektywną jak i subiektywną możliwość podjęcia zatrudnienia.

Sąd nie podziela tego zapatrywania skarżącego i stwierdza, że Wojewoda [...] prawidłowo uznał, że pełnienie funkcji prezesa w jednoosobowym zarządzie spółki prawa handlowego przez skarżącego, powoduje brak jego pełnej gotowości do podjęcia zatrudnienia, co oznacza, że nie spełnia podstawowych przesłanek uzyskania statusu osoby bezrobotnej.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z., bezrobotny oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, i, j, l oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkołach dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły oraz uczącej się w branżowej szkole II stopnia i szkole policealnej, prowadzącej kształcenie w formie stacjonarnej lub zaocznej, lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, o ile spełnia wymogi wskazane w punktach a – m.

Bezrobotnym może być zatem jedynie osoba niepozostająca w stosunku pracy, czy stosunku służbowym oraz niewykonująca innej pracy zarobkowej i to niezależnie od wysokości uzyskiwanego z tego tytułu dochodu. Przeszkody do nabycia oraz posiadania statusu bezrobotnego nie stanowi jedynie wykonywanie świadczeń przez wolontariuszy i odbywanie praktyki absolwenckiej na zasadach określonych w art. 2 ust. 2 u.p.z.

Zakres obowiązków i praw członków zarządu spółki wynika wprost z art. 201 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1526 ze zm.), zgodnie z którym zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę. Przez prowadzenie spraw w doktrynie rozumie się proces polegający na wydawaniu decyzji, podejmowaniu uchwał, opinii, organizowaniu działalności przedsiębiorcy oraz - w pewnych sytuacjach - osobistej realizacji czynności wykonawczych w ten sposób, aby były one zgodne z przedmiotem działania danego podmiotu, w celu realizacji jego zadań i osiągnięcia jak najlepszych wyników gospodarczych (A. Kidyba, Prawo handlowe, s. 121). Reprezentacja spółki, to z kolei sfera jej funkcjonowania na zewnątrz, relacji z osobami trzecimi (zob. A. Kidyba, Prawo handlowe, s. 129). Do sfery tej należy więc zaliczyć czynności cywilnoprawne oraz występowanie spółki - jako osoby prawnej przed organami administracyjnymi i sądami (M. Dumkiecz Małgorzata, Kodeks spółek handlowych. Komentarz do art. k.s.h., LEX).

Ponadto, ustawodawca nakłada na członka zarządu, przy wykonywaniu swych obowiązków, powinność dołożenia staranności wynikającej z zawodowego charakteru swej działalności (art. 293 § 2 k.s.h.; A. Kidyba, Kodeks spółek handlowych. Komentarz, Wolters Kluwer 2010, s. 1234-1235, 1239-1240, uw. 1, 6; A. Szajkowski, M. Tarska w: Kodeks spółek handlowych. Komentarz C.H. Beck 2014 t. II s. 929-930 nb 3-8).

Wyżej wskazane uprawnienia i obowiązki dotyczą skarżącego. Jak wynika z odpisu z rejestru przedsiębiorców, M.Z. w dacie zarejestrowania się jako bezrobotny (31 stycznia 2022 r.), jak i w dacie wydania zaskarżonej decyzji ([...] marca 2022 r.) pełnił funkcję prezesa (jednoosobowego) zarządu [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Nie jest w tym przypadku istotne, czy skarżący obowiązki te faktycznie osobiście wykonywał, czy z tego tytułu pobierał wynagrodzenie oraz czy działalność przynosiła dochód. Istotne bowiem było to, że mógł (a nawet powinien) wykonywać obowiązki prezesa zarządu spółki z o.o., skoro taką funkcję legalnie pełnił.

Jak już powiedziano, z treści art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z. wynika, że bezrobotnym może być tylko osoba gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Warunek ten musi być przy tym spełniony zarówno w dniu rejestracji w charakterze bezrobotnego, jak i przez cały czas korzystania z omawianego statusu (wyrok NSA z 6 lipca 2021 r., sygn. akt I OSK 1982/19).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że gotowość do podjęcia pracy musi oznaczać rzeczywistą, faktyczną i aktualną możliwość podjęcia pracy i nie można jej sprowadzać wyłącznie do czynników subiektywnych, istniejących po stronie zainteresowanego (por. wyrok NSA z 1 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 3204/15). Nie można bowiem oczekiwać od organów orzekających w sprawach objętych zakresem ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, że będą badać zakres dyspozycyjności osoby ubiegającej się o przyznanie statusu osoby bezrobotnej. Nie jest bowiem obowiązkiem organu ciągłe monitorowanie jakie czynności, w jakim wymiarze czasowym i kiedy podejmuje skarżący jako prezes zarządu spółki i dokonywanie bieżącej analizy, czy i kiedy przybiorą one rozmiary uniemożliwiające jego pełną dyspozycyjność czyli usuwające przesłankę pełnej gotowości do podjęcia pracy. Analogiczne stanowisko zajął NSA w wyroku z 14 maja 2019 r. sygn. akt I OSK 4159/18 który wskazał, że (...) nie jest rolą organów orzekających w sprawach objętych zakresem ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy badanie rzeczywistego zakresu dyspozycyjności osoby ubiegającej się o przyznanie statusu osoby bezrobotnej. Stwierdzenie wykonywania przez skarżącego obowiązków prezesa działającej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością stanowiło dostateczną podstawę do uznania, że nie spełnił przesłanki gotowości do pracy (por. również wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 28 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 338/11; z 9 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 619/15; z 16 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 2666/17 i z 14 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 4159/18; z 6 lipca 2021 r., sygn. akt I OSK 1982/19; z 17 listopada 2021 r., sygn. akt I OSK 1078/21 i z 20 stycznia 2022 r., sygn. akt I OSK 1264/21).

W ocenie Sądu, nie jest uzasadnione odwołanie się przez skarżącego do wyroku WSA w Gliwicach z 4 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 54/20. W wyroku tym, jak słusznie zauważył skarżący w skardze, Sąd stwierdził, że nie można przyjąć, że każdy przypadek pełnienia funkcji w zarządzie spółki pozbawia bezrobotnego tego statusu. W związku z tym każdą sprawę należy rozpatrywać pod kątem tego czy w danym przypadku zachodzi sytuacja wykluczająca utrzymanie statusu bezrobotnego, czy przeciwnie, wymaga ona analizy konkretnego stanu faktycznego. Należy zwrócić uwagę, że WSA w Gliwicach w powołanym wyroku podkreślił, czego nie dostrzegł skarżący, że stan faktyczny sprawy jest odmienny od sytuacji, w której osoba domagająca się uzyskania statusu osoby bezrobotnej pełni funkcję w zarządzie spółki komercyjnej, tj. takiej której działalność nastawiona jest jedynie na osiąganie zysku i której zasady działania określa wyłącznie k.s.h., a działalność spółki i sposób gospodarowania zyskiem zależy od woli wspólników. W sprawie zakończonej wyrokiem o sygn. III SA/Gl 54/20 doszło przede wszystkim do utworzenia przedsiębiorstwa społecznego i już ten element odróżnia ją od typowej spółki. Utworzenie przedsiębiorstwa społecznego np. w formie spółki jest warunkiem koniecznym do otrzymania wsparcia z Europejskiego Funduszu Społecznego, a więc w ogóle do wykorzystania tych środków pomocowych zgodnie z ich przeznaczeniem i wreszcie jego celem, który stanowi nie tylko zysk, ale - może nawet przede wszystkim - osiągnięcie rezultatów prospołecznych, szczegółowo opisanych w umowie spółki, a w jej funkcjonowaniu istnieje szereg obwarowań wynikających z zasad programu.

Z uwagi na powyższe prawidłowe jest stanowisko organów, że pełnienie przez skarżącego funkcji prezesa spółki prawa handlowego, powoduje brak pełnej gotowości do podjęcia zatrudnienia, a zatem skarżący nie spełniał przesłanek do uzyskania statusu bezrobotnego. Podnoszony przez skarżącego na rozprawie fakt, że wypowiedziano mu umowę najmu lokalu i obecnie podjął czynności zmierzające do zakończenia tej działalności, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia. Jak już była o tym mowa, warunek gotowości do podjęcia zatrudnienia musi być spełniony już w dniu rejestracji w charakterze bezrobotnego.

Z tego powodu Sąd uznał za nieuzasadniony zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przez jego błędne zastosowanie (biorąc pod uwagę argumentację towarzyszącą w/w zarzutowi, zarzut ten dotyczył bardziej błędnej wykładni tego przepisu aniżeli błędnego jego zastosowania). Z uwagi na wspomniany wyżej (wynikający z przepisów Kodeksu spółek handlowych) zakres obowiązków prezesa zarządu spółki z o.o., nie można było przyjąć, że nie występują żadne przeszkody po stronie skarżącego – członka jednoosobowego zarządu spółki z o.o., aby świadczyć pracę. Potencjalna chęć skarżącego do pracy nie oznacza, że ma gotowość do pracy, w rozumieniu wyżej przedstawionym. Pełnienie funkcji prezesa jednoosobowego zarządu spółki prawa handlowego przez skarżącego stoi w sprzeczności ze stałą i pełną gotowością do podjęcia zatrudnienia, co jest warunkiem koniecznym do posiadania statusu osoby bezrobotnej.

W ocenie Sądu zebrany w kontrolowanej sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, że nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy ani też, by nie były w toku postępowania respektowane zasady rzetelnej procedury zawarte w art. 7 k.p.a. (legalizmu, prawdy obiektywnej, wyważania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli). Postępowanie dowodowe przeprowadzone zostało z zachowaniem wymogów określonych w art. 8, art. 10 § 1, art. 75 i nast. k.p.a., co pozwoliło organom obu instancji na ocenę zebranego materiału dowodowego zgodnie z regułami art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i w konsekwencji - przy prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego - na prawidłowe zastosowanie normy prawa materialnego z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. W szczególności organy orzekające uzasadniły zajęte stanowisko zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że organ nieprawidłowo przyjął, że [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] jest spółką jednoosobową i "mógł błędnie założyć", że funkcjonuje tylko w oparciu o jedną osobę, należy raz jeszcze powtórzyć, że powodem odmowy uznania skarżącego za osobę bezrobotną jest to, że jest członkiem (i zarazem prezesem) zarządu spółki , a nie to, że jest jej wspólnikiem. Jednocześnie Sąd zauważa, że z aktualnego odpisu z KRS wynika, że skarżący jest jedynym wspólnikiem spółki [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...].

Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.