Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2020 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.T. na decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pieniężnego postanawia odrzucić skargę.

Decyzją z [...] Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego odmówił M.T. wypłaty świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej przez III Rzeszę od miesiąca sierpnia 2000 r. W uzasadnieniu organ powołał art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich

W wyniku rozpatrzenia złożonego przez M.T. odwołania od powyższej decyzji, Sąd Okręgowy w Kielcach V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 29 marca 2018 r., sygn. akt V U 2794/17 uznał odwołanie od decyzji z [...] jako niezasadne i je oddalił. Wyrok ten uprawomocnił się 20 kwietnia 2018 r.

M.T. 29 stycznia 2020 r. (data wpływu do organu) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach "skargę i odwołanie" od decyzji z [...].

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że odwołanie od decyzji z [...] zostało zgodnie z art. 461, art. 476, art. 4778 i art. 4779 k.p.c. przekazane do właściwego sądu to jest Sądu Okręgowego w Kielcach, który rozstrzygnął sprawę merytorycznie. Ponadto M.T. pismem z 7 stycznia 2020 r. został poinformowany przez wojskowy organ emerytalny o sposobie rozpatrzenia jego odwołania oraz o właściwym sądzie powszechnym do jego rozpoznania, a także o przepisach prawnych mających zastosowanie przy rozpoznawaniu spraw z zakresu prawa ubezpieczeń społecznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się wypłaty świadczenia pieniężnego należnego na podstawie ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (aktualnie tekst jedn. Dz.U.2019.1168), dalej zwanej "ustawą o świadczeniu".

Zgodnie z art. 5 ust. 1 powyższej ustawy świadczenie to wypłaca właściwy organ emerytalno-rentowy, na wniosek osoby uprawnionej złożony w tym organie wraz z decyzją stwierdzającą uprawnienie do tego świadczenia.

Mając na uwadze cytowany przepis stwierdzić należy, że wypłata, bądź też, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, odmowa wypłaty tego świadczenia, należy do organów emerytalno-rentowych, do których zalicza się wojskowe organy emerytalne (art. 476 § 4 pkt 3 Kodeksu postępowania cywilnego – dalej "k.p.c."). Z kolei do rozpoznawania odwołań od decyzji tych organów właściwe są sądy pracy i ubezpieczeń społecznych, co wynika z art. 476 § 2 pkt 4 k.p.c., który stanowi, że przez sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych rozumie się sprawy, w których wniesiono odwołanie od decyzji organów rentowych, dotyczące innych świadczeń w sprawach należących do właściwości Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W tym miejscu należy również przytoczyć § 1 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 1996 r. w sprawie trybu wypłacania świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 107, poz. 505), który stanowi, że świadczenie pieniężne przysługujące osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich jest wypłacane przez właściwy ze względu na miejsce zamieszkania tych osób oddział Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Skoro więc wypłata świadczenia, a także odmowa jego wypłaty (według reguł z art. 5 ustawy o świadczeniu), należy do spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych w rozumieniu art. 476 § 2 k.p.c., a więc spraw cywilnych, do rozpoznawania których powołane są sądy powszechne (art. 2 § 1, w związku z art. 1 k.p.c.), to nie ulega wątpliwości, że kontrola decyzji wydanej na podstawie art. 5 ustawy o świadczeniu nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2019 r., poz. 2325 ze zmianami), sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie i dlatego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy orzekł jak w sentencji.