Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2007 r. sprawy ze skargi E. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2005 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego E. T. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpatrywał ponownie skargę E. T., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą L. (zwanego dalej skarżącym) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3 000 złotych za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia, jakich dokonano w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 27 lipca 2005 r. w B., na ul. B., na przystanku PKS, obok budynku Zarządu Energetyki. Stwierdzono wówczas, iż pojazd marki [...] o nr rej. [...], należący do przedsiębiorcy – E. T., a prowadzony przez A. W., zabrał z ww. przystanku trzech pasażerów. Wskazany przystanek nie znajdował się w rozkładzie jazdy, a przewóz drogowy odbywał się na trasie B. - B. W trakcie kontroli kierowca okazał zezwolenie nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, wydane w dniu 21 marca 2005 r. przez Marszałka Województwa [...], uprawniające przedsiębiorcę do wykonywania regularnych przewozów osób na trasie B. – B. oraz rozkład jazdy zgodny z ww. zezwoleniem w którym nie figurował przystanek oznaczony jako "ul. B.". Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół, który kierowca pojazdu podpisał nie zgłaszając uwag.

W piśmie z dnia 27 lipca 2005 r. oraz 2 sierpnia 2005 r. skarżący podniósł, iż w związku z bliskim sąsiedztwem ulic B. i Al. P. została wybrana wspólna nazwa przeciwległych przystanków jako "Al. P.". Przystanek, na którym zatrzymał się kierowca, był przystankiem właściwym, znajdował się w odległości 2,6 km między przystankami i był pierwszym przystankiem na trasie.

W trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego organ pierwszej instancji uzyskał od Zarządu Dróg Miejskich w B. informację o dokładnym miejscu usytuowania przystanku "ul. B." i jego położeniu względem Al. P.. Z pisma z dnia 18 sierpnia 2005 r. wynikało, że skarżący do dnia 31 grudnia 2005 r. może korzystać z przystanku autobusowego PKS zlokalizowanego naprzeciw siedziby Regionalnej Izby Obrachunkowej w pasie drogi ul. B.. Ponadto pismem z dnia 2 sierpnia 2005 r. Przedsiębiorstwo PKS w B. poinformowało organ I instancji, iż skarżący nie zwracał się do nich z prośbą o udzielenie zgody na korzystanie z przystanku zlokalizowanego na ul. B. oraz, że w żadnej formie nie uzyskał zgody na jakiekolwiek korzystanie, w tym zatrzymywanie lub wywieszanie informacji, rozkładów.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3 000 złotych za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 10 kpa wskazując na niemożność zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie oraz wypowiedzenia się w tym przedmiocie przed wydaniem decyzji. Podkreślił, iż jego zdaniem protokół kontroli nr [...] z dnia [..] lipca 2005 r. oprócz potwierdzenia wykonywania transportu drogowego zgodnie z posiadanymi uprawnieniami nic dodatkowego nie stwierdził. Podniósł, iż od dnia uruchomienia linii do dnia jej zawieszenia wykonywał transport drogowy osób zgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu i zgodnie z posiadanymi uprawnieniami tj. zabierał pasażerów z przystanku występującego w zatwierdzonym i ogłoszonym publicznie rozkładzie jazdy.

Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 92 ust. 1, art. 18 ust. 1 i ust. 2, art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym – utd (Dz.U.2004 Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz lp. 1.2.2. pkt 3 załącznika do ww. ustawy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że wykonywany w dniu 27 lipca 2005 r. regularny przewóz osób w krajowym transporcie drogowym odbywał się z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu a dotyczących wyznaczonych przystanków. Organ powołał się na art. 18 ust. 1 i art. 20 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 utd, zgodnie z którymi, wykonywanie przewozów regularnych wymaga zezwolenia. W zezwoleniu określa się w szczególności: warunki wykonywania przewozów, przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się przystanki. Organ podkreślił, iż w rozkładzie jazdy na trasie B. – B. nie ma przystanku przy ul. B.. Skarżący wprawdzie ma zgodę na korzystanie z tego przystanku (na którym zatrzymał się skontrolowany pojazd), lecz nie przedstawił go do zatwierdzenia organowi wydającemu zezwolenie, tj. marszałkowi województwa.

Decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005 r. oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] sierpnia 2005 r., stały się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w treści której skarżący domagał się ich uchylenia w całości jako naruszających prawo w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie skarżącego organ ustalając stan faktyczny bezpodstawnie przyjął, iż przystanek B. - Al. P. wymieniony w rozkładzie jazdy, w kierunku B. jest zlokalizowany w pobliżu skrzyżowania Al. P. z ul. S., podczas gdy faktycznie jest to przystanek na ul. B.. Ponadto skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 7, 8, 9 i 11 kpa, bowiem w odczuciu skarżącego w toku prowadzonego postępowania organy nie dążyły do dokładnego i faktycznego wyjaśnienia sprawy, a ponadto doszło do sprzeczności pomiędzy zebranym materiałem dowodowym a ustaleniami organów. Dodatkowo skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 10 § 1 kpa przejawiające się w zaniechaniu przez organ I instancji wezwania skarżącego do zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej podtrzymując na potrzeby odpowiedzi na skargę argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 27 marca 2006 r. złożonym na rozprawie w dniu 29 marca 2006 r. skarżący odpierając argumenty organu wyrażone w odpowiedzi na skargę podniósł, iż ze względu na to, że trasy przebiegu linii B. – B. i B. - B., pokrywają się ze sobą w granicach administracyjnych B. i posiadają te same przystanki to zezwolenie Urzędu Miejskiego w B. z dnia 20 maja 2004 r. dotyczy także linii B. – B. Potwierdza to postanowienie Urzędu Miejskiego w B. z dnia [...] października 2004 r. w którym ww. organ uwzględnia planowany przebieg linii B. – B. w granicach miasta B. według opisu trasy załączonego do wniosku przewoźnika, a tym samym zezwala na korzystanie tylko z wymienionych w zezwoleniu z dnia 20 maja 2004 r. przystanków zgodnie z rozkładem jazdy przedstawionym przez skarżącego.

Wyrokiem z dnia 29 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę E. T. wskazując w uzasadnieniu orzeczenia, iż przeprowadzona w dniu 27 lipca 2005 r. kontrola jednoznacznie wykazała, że przewóz wykonywano z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących wyznaczonych przystanków. Potwierdzeniem powyższego jest protokół kontroli podpisany przez kierującego pojazdem bez zgłaszania uwag. Sąd podkreślił, iż w toku prowadzonego postępowania skarżący nie negował, że kontrolowany pojazd zatrzymał się na innym przystanku niż wskazany w rozkładzie jazdy, usprawiedliwiał tylko, dlaczego wybrał jedną, wspólną nazwę dla dwóch przystanków, a ponadto nie zgadzał się z odpowiedzialnością za stwierdzone naruszenie. Zdaniem Sądu, organ nie naruszył art. 7, 8, 9 i 11 kpa, bowiem zebrał dowody w sprawie oraz należycie je ocenił. Sąd uznał wprawdzie, że organ naruszył art. 10 § 1 kpa, gdyż przed wydaniem decyzji nie umożliwił skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów, jednak w ocenie Sądu stwierdzone uchybienie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ podstawowym dowodem w niej był protokół kontroli, który skarżący otrzymał wraz z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania i informacją o przysługujących mu uprawnieniach.

Od powyższego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której wskazał na naruszenie prawa materialnego tj. art. 18 ust. 1, art. 20 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 oraz art. 22 ust. 1 utd przez błędną ich wykładnię polegającą na nietrafnej interpretacji pojęcia przystanku w rozkładzie jazdy oraz błędne przyjęcie, iż sama nazwa przystanku decyduje o jego lokalizacji, chociaż nazwa jest jedynie elementem składowym rozkładu jazdy, a o lokalizacji przystanku decyduje całokształt elementów zawartych w rozkładzie jazdy, tj. godziny odjazdów środków transportowych, numeracja kolejnych przystanków, długość linii komunikacyjnej i odległość między przystankami, a ponadto przez niewłaściwe przyjęcie, że skarżący wykonywał przewóz niezgodnie z rozkładem jazdy oraz wydanym zezwoleniem; art. 74 w zw. z art. 15 utd przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że protokół kontroli jest dowodem stwierdzającym, iż nastąpiło naruszenie zasad wykonywania przewozu zawartych w zezwoleniu. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy tj. art. 106 § 3 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. przez pominięcie przedłożonego postanowienia Urzędu Miejskiego z dnia [...] października 2004 r. bez wskazania w uzasadnieniu wyroku przyczyn tego pominięcia, a także przez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do stanowiska i twierdzeń skarżącego zawartych w jego pismach z dnia 27 lipca 2005 r., 2 i 29 sierpnia 2005 r., 8 grudnia 2005 r. i 27 marca 2006 r.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 145 § 2 p.p.s.a. przez oddalenie skargi i pominięcie naruszeń przepisów postępowania administracyjnego, jakich w toku postępowania administracyjnego dopuściły się organy administracyjne obu instancji, tj. art. 7, 8, 9 i 11 oraz art. 10 § 1 kpa, a polegające na: a) niezebraniu przez organy obu instancji pełnego materiału dowodowego i przyjęciu, że organ pierwszej instancji nie ma obowiązku poszukiwania dowodów służących ustaleniu prawdy obiektywnej oraz niewyjaśnieniu w sposób wszechstronny sprawy co doprowadziło do oparcia się jedynie na dowodzie z protokółu kontroli; b) przekroczeniu przez organ obu instancji granic swobodnej oceny dowodów przez nieuwzględnienie dowodów przedłożonych przez skarżącego, w tym jego wyjaśnień; c) uniemożliwieniu skarżącemu przed wydaniem decyzji zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przez co został on pozbawiony możliwości obrony swoich praw; d) braku uzasadnienia prawnego i faktycznego wydanych decyzji.

Wyrokiem z dnia 22 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 1036/06 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 marca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 91/06 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Sąd wyższej instancji podniósł, iż w przedmiotowej sprawie o uwzględnieniu skargi kasacyjnej zadecydowały zarzuty skarżącego wskazujące jako podstawę naruszenie przepisów postępowania. Wadliwie zdaniem Sądu było przyjęcie przez Sąd I instancji, iż organ prowadzący postępowanie wykazał się należytą starannością w jego przeprowadzeniu oraz, że naruszenie przez organ administracji przepisu art. 10 § 1 kpa, poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

NSA podkreślił, iż w niniejszej sprawie doszło do wydania decyzji mimo nienależytego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nieuwzględnienia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie. Przyjęcie, że "podstawowym dowodem w spawie jest protokół kontroli, który skarżący otrzymał wraz z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania jest błędem proceduralnym, bowiem zgodnie z art. 75 § 1 kpa, dowodem w sprawie może być wszystko co może przyczynić się do jej wyjaśnienia. Katalog dowodów w postępowaniu administracyjnym nie jest zamknięty i obowiązuje zasada równej mocy środków dowodowych. Wspomniany protokół kontroli niewątpliwie jest bardzo istotnym dowodem w sprawie, lecz powinien zostać oceniony na równi i w powiązaniu z innymi dowodami. Podkreślić trzeba, że organ administracji publicznej na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 kpa). Sąd tymczasem przeszedł do porządku nad tym, że organ takiej oceny nie dokonał. Nie bez znaczenia jest tu także kodeksowe wymaganie, że okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną tylko wtedy, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (art. 81 kpa). Skarżący w toku postępowania sądowoadministracyjnego kwestionował ustalenia organu oraz powoływał się miedzy innymi na postanowienie Prezydenta Miasta w B. z dnia [...] października 2004 r. o uzgodnieniu przebiegu linii komunikacyjnych w granicach miasta, lecz Sąd Wojewódzki wbrew swej powinności do tego wniosku dowodowego nie odniósł się. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego Sąd wyższej instancji uznał, iż wobec wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego i niekompletnych ustaleń orzekanie w tej materii byłoby przedwczesne.

Na rozprawie w dniu 15 października 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił dopuścić dowód z dokumentu tj. postanowienia Prezydenta Miasta B. z dnia [...] października 2004 r. (k. 24 akt sądowych).

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - p.p.s.a. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę ponownie związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA o ile nie zmieni się stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, ewentualnie nastąpi zmiana stanu prawnego. W niniejszej sprawie, żadna z wymienionych nadzwyczajnych okoliczności nie nastąpiła, zatem nie było podstaw do odstąpienia od zawartej w wyroku NSA wykładni prawa.

Oceniając przedmiotową sprawę przez pryzmat wyżej przedstawionych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga E. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] nakładająca na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3 000 złotych za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu zasługuje na uwzględnienie a w konsekwencji zaskarżone decyzje z przyczyn szczegółowo podanych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 1036/06 nie mogą się ostać.

Kierując się wykładnią dokonaną w niniejszej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności należało podkreślić, iż stosownie do dyspozycji art. 10 § 1 kpa, organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Przepisy o postępowaniu administracyjnym gwarantują stronie nie tylko sam udział w postępowaniu, ale również prawo do kształtowania postępowania dowodowego poprzez żądanie przeprowadzenia dowodów (art. 78 kpa). Na organie administracji publicznej ciąży obowiązek zapewnienia stronie postępowania rzeczywistej możliwości realizacji jej uprawnień co przewiduje art. 10 § 1 kpa, jak i w szczególności art. 9 kpa (zasada obowiązku organów udzielania informacji faktycznej i prawnej) i art. 11 kpa (zasada przekonywania, mająca na celu wyjaśnienie przesłanek, jakimi organ kierował się przy załatwianiu sprawy).

Mając na uwadze powyższe należało uznać, iż podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia przez organ, przepisów postępowania tj. art. 7, 8, 9, 11 kpa a w szczególności art. 10 kpa jest w pełni uzasadniony.

W pierwszym rzędzie należy zaznaczyć, iż w rozpoznawanej sprawie organy nienależycie wyjaśniły stan faktyczny, bowiem nie uwzględniły całości materiału dowodowego a w szczególności przedłożonego przez skarżącego postanowienia Urzędu Miejskiego w B. z dnia [...] października 2004 r. oraz złożonych w tym zakresie przez skarżącego wyjaśnień, że wyznaczone przystanki są zgodne z zatwierdzonym rozkładem jazdy. W tym miejscu należy zaznaczyć, iż przedłożone Sądowi postanowienie z dnia [...] października 2004 r. odnosi się do "opisu trasy" załączonej do wniosku przewoźnika. Tymczasem przedmiotowego "opisu trasy" nie dołączono do akt sprawy sądowej. Dokumentu tego nie ma również w nadesłanych aktach administracyjnych. Powyższy brak uniemożliwił Sądowi pogłębione rozważania nt. znaczenia tego postanowienia. Należy podkreślić, że na ten dokument powołał się skarżący w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, natomiast GITD nie dokonał oceny tego dowodu w zaskarżonej decyzji. Innym dowodem, który został pominięty przez organ były wyjaśnienia strony złożone w piśmie dnia 27 lipca 2005 r. w treści którego skarżący podniósł, iż "przystanek pn. P. jest wpisany w rozkładzie jazdy linii regularnej B. – B. zgodnie z zezwoleniem Urzędu Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu z dnia [...] maja 2004. Nr [...] ważnego do dnia 31 grudnia 2005 r. określając dokładnie lokalizację ww. przystanku. Strona akcentowała, że w związku z bliskim sąsiedztwem ulic B. i Al. P. została wybrana wspólna nazwa przeciwległych przystanków jako Al. P.. Dlatego też przystanek, na którym zatrzymał się kierowca, był przystankiem właściwym i znajdował się w odległości 2,6 km między przystankami"

W świetle powyższego działanie organu, jakim było oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie o protokół kontroli przeprowadzonej w dniu 27 lipca 2005 r. musiało zostać uznane przez Sąd za błąd proceduralny skutkujący uchyleniem zaskarżonych decyzji. Stosownie bowiem do treści art. 75 § 1 kpa, dowodem w sprawie może być wszystko co może przyczynić się do jej wyjaśnienia. Katalog dowodów w postępowaniu administracyjnym nie jest zamknięty i obowiązuje zasada równej mocy środków dowodowych. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny, wspomniany protokół kontroli niewątpliwie jest bardzo istotnym dowodem w sprawie, lecz powinien zostać oceniony na równi i w powiązaniu z innymi dowodami.

Ponadto w ocenie Sądu, w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego skarżący, pozbawiony został przysługującego mu z mocy ustawy prawa zapoznania się materiałem dowodowym oraz możliwości zgłoszenia w tym zakresie stosownych uwag, tym samym naruszona została określona w art. 10 kpa zasada czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym należało przyjąć, iż postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało z uchybieniem przepisu art. 7 kpa oraz wbrew dyspozycji art. 77 § 1 kpa nakazującej wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W toku ponownego rozpoznania sprawy organy orzekające winny mieć na uwadze wytyczne Sądu i zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ocenić zgodnie z zasadami wynikającymi z treści art. 77 § 1 i 80 kpa. Ponadto w toku prowadzonego postępowania organy winny respektować art. 10 kpa zapewniając stronie czynny udział na każdym etapie postępowania. Dopiero po ustaleniu stanu faktycznego sprawy zgodnie z wymogami procedury administracyjnej organ powinien dokonać subsumcji tego stanu pod określoną normę prawną.

Wobec nieustalenia przez organ stanu faktycznego sprawy, odniesienie się przez Sąd do zarzutów naruszenia prawa materialnego jest na obecnym etapie postępowania przedwczesne, co czyni zbędnym przeprowadzenie rozważań w tym zakresie.

Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O niewykonalności uchylonych decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania na zasadzie art. 200 p.p.s.a