II OSK 213/19 - Wyrok

Data orzeczenia	2021-12-01	
Data wpływu	2019-01-18	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Andrzej Wawrzyniak
Piotr Broda /sprawozdawca/
Robert Sawuła /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków	
Hasła tematyczne	Zabytki	
Sygn. powiązane	VII SA/Wa 2703/16	
Skarżony organ	Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2014 nr 0 poz 1446; art. 3 pkt 12; Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami - tekst jednolity
Dz.U. 2016 nr 0 poz 290; art. 39 ust. 3; Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2703/16 w sprawie ze skargi K. K. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2016 r. [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia zamierzenia budowlanego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od K. K. na rzecz Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego kwotę: 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 października 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2703/16 oddalił skargę K. K. (dalej skarżący) na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia zamierzenia budowlanego.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wnioskiem z dnia 11 kwietnia 2016 r. Starosta [...] zwrócił się do Legnickiej Delegatury Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków we Wrocławiu, o uzgodnienie, w trybie art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290, ze zm.; zwanej dalej: "Pr. bud."), zamierzenia budowlanego polegającego na budowie budynku gospodarczo-magazynowego, według załączonej dokumentacji projektowej.

Planowana inwestycja położona jest w obszarze historycznego układu ruralistycznego miejscowości [...], w obszarze objętym ochroną konserwatorską - ujętym w wykazie zabytków nieruchomych gminy [...], przeznaczonych do ujęcia w gminnej ewidencji zabytków, spełniającym wymogi art. 7 ustawy dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 75 z 2010 r., poz. 474).

Organ konserwatorski wskazał, że stosownie do art. 8 ust 3 tej ustawy, do czasu założenia gminnej ewidencji zabytków, decyzję o której mowa w art. 39 ust. 3 ustawy wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do zabytków znajdujących się w wykazie, o którym mowa w art. 7 tej ustawy.

Zdaniem organu konserwatorskiego nowo projektowana zabudowa wpłynie negatywnie na krajobraz kulturowy oraz zabytkowy układ ruralistyczny wsi [...]. Zaproponowana forma budynku, a w szczególności forma szczytów oraz przypory w parterze budynku, nie mają uzasadnienia historycznego dla budynków gospodarczych tego terenu i stoją w sprzeczności z wymienionymi elementami, stanowiącymi o wartości historyczno-architektonicznej zabytku ruralistycznego. Zaprojektowany budynek gospodarczy z przyporami w poziomie parteru oraz dekoracyjnie zakończonymi szczytami, nie ma formalnego uzasadnienia w strukturze historycznej zabudowy gospodarczej wsi. Tego typu elementy wystroju architektonicznego nie występują w budynkach gospodarczych we wsi [...]. Przyjęte w projekcie formy wystroju architektonicznego - szczyty i przypory, naruszą istotne z punktu widzenia ochrony historycznie ukształtowanego krajobrazu wsi utrwalone tradycją cechy zabudowy budynków gospodarczych, tj. budynków murowanych, o elewacjach z licem ceglanym lub tynkowanych, krytych dachówką w kolorze naturalnym - czerwonym, matowym, o kącie nachylenia połaci dachowych powyżej 40°, dekorowanych ceglanymi gzymsami i lizenami, o szczytach zakończonych linią prostą, w niektórych przypadkach wykończonych deskowaniem w układzie pionowym.

W ocenie organu nie należy utrwalać rozwiązań obcych dla przedmiotowego terenu, odstających od zabytkowej architektury i wprowadzających chaos przestrzenny. Nie należy również akcentować ich jako dominant historycznego założenia ruralistycznego, gdyż taką rolę w jego obrębie winny spełniać budynki zabytkowe, nie zaś obiekty wtórne. Nowa zabudowa lokalizowana na terenie zabytkowego siedliska wiejskiego, powinna respektować charakter miejscowej tradycji budowlanej i nawiązywać do niej formą, dekoracja architektoniczną (lub jak to jest w tym wypadku jej brakiem), wyglądem, sposobem kształtowania bryły, elewacji zewnętrznych, rzutem, geometrią dachów, materiałem budowlanym. Planowany obiekt powinien formą szczytów i zakończeniem narożników ścian, nawiązywać do obiektów historycznych - budynków gospodarczych, o zachowanych walorach kulturowych, tj. o prostych, zwartych bryłach i elewacjach o ceglanym lub tynkowanym licu, w większości pozbawionych lub posiadających niezwykle skromny i prosty detal architektoniczny - ceglane gzymsy i lizeny, szczyty zakończone linią prostą, w niektórych przypadkach wykończone deskowaniem w układzie pionowym.

Zdaniem organu przedstawione do uzgodnienia rozwiązania projektowe, nie spełniają wymogów konserwatorskich, przewidzianych dla cennych, pod względem krajobrazu kulturowego obszarów.

W konkluzji organ konserwatorski uznał, że realizacja inwestycji, we takim zakresie, spowodowałaby naruszenie art. 4 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. 2014r. poz. 1446, ze zm.; zwanej dalej ustawą o ochronie zabytków).

Dolnośląski Wojewódzki Konserwator Zabytków we Wrocławiu, postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r., na podstawie art. 92 ust. 6 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w zw. z art. 39 ust. 3 Pr. bud., po rozpatrzeniu wniosku Starosty [...] z dnia 11 kwietnia 2016 r. odmówił uzgodnienia zamiaru budowy budynku gospodarczo-magazynowego, w miejscowości [...], dz. nr [...], ob. [...], gm. [...], według załączonej do wniosku dokumentacji projektowej.

Na skutek wniesionego przez skarżącego zażalenia, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. na podstawie art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków, art. 39 ust. 3 ustawy oraz art. 17 pkt 2, art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. - utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia wskazał, że Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego, socjalnego z wiatą, wraz z instalacjami i przydomową oczyszczalnią ścieków oraz zjazdami na drogi [...] i [...] na terenie działki nr ew. [...] ark. [...], położonej w obrębie [...], gm. [...]. W decyzji tej stwierdzono, że na przedmiotowej nieruchomości ma zostać wzniesiony budynek gospodarczy o maksymalnej powierzchni zabudowy 600 m2 oraz wysokości 10 m od poziomu terenu do kalenicy dachu (do dwóch kondygnacji naziemnych, w tym poddasze użytkowe). Powyższa zabudowa posiadać ma dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci dachowych 40-48°. Ściany obiektu powinny być utrzymane w kolorach pastelowych, zaś pokrycie dachu stanowić ma dachówka ceramiczna lub cementowa. Wprowadzono zakaz stosowania w obrębie elewacji materiałów wykończeniowych typu siding i paneli z tworzyw sztucznych.

Organ odwoławczy wskazał, że w ocenie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków który odmówił uzgodnienia zamiaru wybudowania budynku gospodarczo-magazynowego, projektowany budynek nie nawiązuje swoją formą architektoniczną do regionalnej, historycznej zabudowy gospodarczej wsi i stanowiłby element dysharmonizujący z otoczeniem, wpływając ujemnie na wartości zabytkowe historycznego układu ruralistycznego [...]. Wskazał, że dla Gminy [...] nie została utworzona gminna ewidencja zabytków w rozumieniu (aktualnego brzmienia) ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy. Natomiast układ ruralistyczny, w obrębie którego położona jest nieruchomość objęta postępowaniem, została ujęty w wykazie zabytków.

Stwierdził, że zgodnie z przedłożonym do uzgodnienia projektem budowlanym autorstwa mgr. inż. arch. R. T., wykonanym w marcu 2016 r., inwestor przewiduje wzniesienie na terenie działki nr ew. [...] budynku gospodarczego opartego na rzucie wydłużonego prostokąta, z występami muru na osi poprzecznej, przykrytego dachem dwuspadowym o kącie nachylenia połaci 45°. W obrębie elewacji południowo-zachodniej i północno-wschodniej projektuje się szczyty w układzie schodkowym, wsparte na filarach. W narożnikach parteru planuje się zastosowanie pseudoprzypór. Nie budziło przy tym wątpliwości organu II instancji, że inwestycja w zaproponowanej formie jest niedopuszczalna pod względem konserwatorskim. Detal architektoniczny planowanego obiektu gospodarczego, z racji gabarytów i fantazyjnej formy, kontrastuje bowiem w sposób jaskrawy ze skromnym opracowaniem ścian historycznych budynków gospodarczych na terenie [...], stanowiąc optyczną konkurencję dla dawnych zabudowań zagrodowych.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wskazał, że uwzględnił jako funkcjonującą w obrocie prawnym, decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] kwietnia 2015 r. W decyzji tej nie została sprecyzowana forma architektoniczna budynku gospodarczego. Określono podstawowe parametry bryły obiektu, nie wskazując, jaki kształt architektoniczny winny przybrać poszczególne elewacje, co jest zgodne z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż dla Gminy [...] nie została utworzona gminna ewidencja zabytków w rozumieniu aktualnego brzmienia ustawy o ochronie zabytków oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy. Jednocześnie, układ ruralistyczny wsi [...], w obrębie którego położona jest nieruchomość objęta postępowaniem, został ujęty w ww. wykazie zabytków przekazanym wójtowi Gminy przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Organ konserwatorski rozstrzygający w sprawie uzgodnienia pozwolenia na budowę, będąc związany ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, miał prawo zajęcia negatywnego stanowiska co do tych elementów inwestycji, które nie zostały ustalone na etapie warunków zabudowy.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, prawidłowo konserwator zabytków odmówił uzgodnienia zamiaru wybudowania ww. budynku gospodarczo-magazynowego, projekt nie nawiązuje bowiem formą architektoniczną do regionalnej, historycznej zabudowy gospodarczej wsi. Taki obiekt stanowiłby dysonans w kompozycji układu ruralistycznego [...], tym samym doprowadziłaby do uszczuplenia wartości zabytkowych omawianego obszaru. Detal architektoniczny planowanego obiektu gospodarczego, z racji gabarytów i fantazyjnej formy, kontrastuje ze skromnym opracowaniem ścian historycznych budynków gospodarczych na terenie [...], stanowiąc optyczną konkurencję dla dawnych zabudowań zagrodowych. Sąd I instancji podkreślił, że brak akceptacji dla takiej formy ukształtowania elewacji przedmiotowego budynku, nie czyni jednocześnie bezprzedmiotowej decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r.

Zdaniem Sądu I instancji niezasadne były zarzuty dotyczące naruszenia art. 6, 7, 8 oraz 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez dowolne ustalenia w zakresie obowiązywania na terenie działki skarżącego ochrony konserwatorskiej z tytułu istnienia układu ruralistycznego wsi [...]. Podobnie również uznał za niezasadne twierdzenie o niekonsekwentnej ochronie prawnej zabytku ruralistycznego z uwagi na wcześniejsze uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy, oraz naruszenie zasady równości obywateli wobec prawa art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.

W konkluzji Sąd I instancji wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał stwierdzić, że organy dokonały właściwej oceny przedstawionego przez skarżącego projektu budowlanego, potwierdzającej konieczność odmowy uzgodnienia zamiaru budowy budynku gospodarczo-magazynowego, na dz. nr [...] w [...]. Przy czym w sposób należyty uzasadniły ingerencję w prawo własności skarżącego, a twierdzenia o braku wartości historycznych przedmiotowego układu ruralistycznego były gołosłowne.

Skargę kasacyjną od wyżej opisanego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając to orzeczenie w całości i zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, w szczególności art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 8 września 2016 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia zamierzenia budowlanego w sytuacji, w której postanowienie organu wydane zostało z naruszeniem art. 15 w zw. z art. 8 k.p.a. a to przez zaniechanie ponownego rozpoznania sprawy przez organ drugiej instancji a ograniczenie się jedynie do weryfikacji prawidłowości działań podejmowanych przez organ niższej instancji, a przez to naruszenie zasady zaufania do władzy publicznej - wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia oraz oddalenie skargi, pomimo że w toku postępowania administracyjnego nie odniesiono się do kryteriów pozwalających na obiektywną ocenę czy przedmiotowe zamierzenie budowlane winno zostać uzgodnione, a przedmiotowa działka objęta ochroną konserwatorską;

3. naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 3 pkt 12 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami i nieuzasadnione objęcie układem ruralistycznym wsi [...],

4. naruszenie prawa materialnego poprzez naruszenie zasady równości obywateli wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP i przekroczenie granic uznania administracyjnego wyznaczonego art. 7 k.p.a. przez odmienne traktowanie skarżącego w stosunku do rozstrzygnięcia wydanego względem tej samej działki w 2014 r.

W oparciu o powyższe podstawy skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, w którym wydano zaskarżony wyrok. W granicach skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się również powodów przemawiających za uchyleniem kwestionowanego orzeczenia Sądu I instancji z tych powodów.

Jako chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 15 i art. 8 k.p.a., którego naruszenia skarżący kasacyjnie upatruje w zaniechaniu przeprowadzenia przez organ drugiej instancji ponownego postępowania, czym miał naruszyć zasadę zaufania do władzy publicznej. Należy w tym miejscu wskazać, że zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy przez organy obu instancji. Właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga więc nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez właściwe organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego w taki sposób, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności rozpoznawanej sprawy. Działanie organu odwoławczego nie ma zatem charakteru jedynie kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym (por.m.in. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 3400/19 oraz wyrok NSA z dnia 16 marca 2021 r. sygn. akt I OSK 291/21,LEX nr 3150368). W tej sprawie, czyniąc zadość normie art. 15 k.p.a. sprawa została dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta; po raz pierwszy w pierwszej instancji, a po raz kolejny w drugiej instancji. Przy czym każdy z organów przeprowadził postępowanie wyjaśniające, a następnie wydał rozstrzygnięcie, w którym jak wynika z akt sprawy, obydwa organy oparły się na tym samym materiale dowodowym. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się uchybień w tym zakresie, zwłaszcza że skarżący kasacyjnie nie wskazuje konkretnych czynności, które zostały podjęte jedynie przed organem pierwszej instancji, a których charakter i zakres mogłyby świadczyć o ewentualnym naruszeniu art. 15 k.p.a. przez organ drugiej instancji, biorąc pod uwagę, że postępowanie odwoławcze było wynikiem rozpoznania odwołania skarżącego, a postępowanie wyjaśniające przeprowadzone zostało na podstawie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego. Tym samym brak jest również podstaw do przyjęcia naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, tylko z tego powodu, że skarżący kwestionuje prawidłowość wydanego przez organ administracji publicznej rozstrzygnięcia.

Nie zasługuje również na uwzględnianie kolejny zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s..a w zw. z art. 7, art. 8 , art. 77 § 1 , art. 80 k.p.a. polegający na nie odniesieniu się do kryteriów pozwalających na obiektywną ocenę, czy przedmiotowe zamierzenie budowlane winno być uzgodnione, a przedmiotowa działka objęta ochroną konserwatorską. W ocenie skarżącego kasacyjnie teren inwestycji bezpodstawnie został objęty ochroną konserwatorską, ponieważ budynki w obrębie historycznego układu ruralistycznego nie posiadają wartości historycznych, które uzasadniałyby objecie tego terenu taką ochroną. Należy jednak zauważyć, ze wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, są to okoliczności, które nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem okoliczność, czy zasadnie obszar historycznego układu ruralistycznego miejscowości [...] objęto ochroną konserwatorską, poprzez ujęcie w wykazie zabytków nieruchomych gminy [...], przeznaczonych do ujęcia w gminnej ewidencji zabytków, spełniającym wymogi art. 7 ustawy dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 75 z 2010 r., poz. 474), nie stanowi okoliczności podlegających ocenie organu dokonującego uzgodnienia na podstawie art. 39 ust. 3 Pr. bud.

Jak wynika z utrwalonych już poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, postępowanie uzgodnieniowe, o którym mowa w art. 39 ust. 3 i 4 Pr. bud., dotyczy obiektu (terenu), który został ujęty w gminnej ewidencji zabytków na podstawie przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Umieszczając zabytek w gminnej ewidencji zabytków, organ gminy urzędowo stwierdza, że obiekt ten charakteryzuje się cechami, które uzasadniają objęcie go szczególną formą ochrony nieruchomości. Niemniej jednak w postępowaniu uzgodnieniowym nie jest możliwe skuteczne zakwestionowanie zasadności ujęcia zabytku w gminnej ewidencji zabytków. Twierdzenie, że obiekt ujęty w tejże ewidencji faktycznie nie jest zabytkiem, albowiem nigdy nie posiadał rzeczywistej wartości zabytkowej albo też ją utracił powinno być, co do zasady, podnoszone w odpowiednim postępowaniu zmierzającym do zmiany gminnej ewidencji zabytków w zakresie skreślenia z niej obiektu, który nie powinien, w świetle przepisów dotyczących ochrony zabytków i opieki nad zabytkami, dłużej w niej figurować (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2018 r. sygn. akt II OSK 1446/16 oraz wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2021 r. sygn. akt II OSK 1814/18, LEX nr 3197748).

W konsekwencji niezasadny jest również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 3 pkt 12 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, polegający na nieuzasadnionym objęciu układem ruralistycznym wsi [...]. Pomijając wadliwą konstrukcję tego zarzutu kasacyjnego, poprzez brak wskazania jako naruszonego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., należy wyjaśnić, że w ramach postępowania uzgodnieniowego organ administracji publicznej a w konsekwencji również Sąd administracyjny nie bada zasadności objęcia określonego terenu ochroną konserwatorską, stąd też ani organ administracji, ani Sąd I instancji nie mógł naruszyć powołanego przepisu.

Nie znajduje uzasadnienie również zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, które miało polegać na przekroczeniu granic uznania administracyjnego (art.7 k.p.a.) i odmiennym traktowaniu skarżącego w stosunku do rozstrzygnięcia wydanego względem tej samej działki. Zdaniem skarżącego kasacyjnie świadczy o tym uprzednie wydanie decyzji o warunkach zabudowały, a następnie odmowa uzgodnienia projektu budowlanego. Zgodnie z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wszyscy są wobec prawa równi i wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Nakaz takiego samego traktowania osób znajdujących się w takiej samej sytuacji oraz odmiennego traktowanie osób znajdujących się w sytuacji odmiennej, adresowany jest przede wszystkim do prawodawcy, który tworząc normy generalno-abstrakcyjne, powinien brać pod uwagę konieczność stanowienia norm o takiej samej lub różnej treści w zależności od wskazanych powyżej sytuacji. Równe traktowanie osób wymaga natomiast by organy stosujące prawo dokonywały konkretyzacji norm generalno-abstrakcyjnych w normy konkretno-indywidualne bez nieuzasadnionego różnicowania. Innymi słowy, by nie traktowały odmiennie osób ze względu na takie ich cechy, które nie są prawnie relewantne. Wydawanie odmiennych rozstrzygnięć w ramach odrębnych postępowań administracyjnych oderwane jest od cech podmiotów, których dotyczą rozstrzygnięcia. Nie jest więc skutkiem traktowania odmiennie podmiotów ze względu na takie ich cechy, które nie są prawnie relewantne.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną jako pozbawioną uzasadnionych podstaw oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego orzekając na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.