Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. O. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie realizacji rozkazu personalnego ustalającego uposażenie w wyższej wysokości postanawia odrzucić skargę.

W dniu [...] lutego 2021 r. (data wpływu do organu) K. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji polegającą na niewydaniu decyzji administracyjnej nakazującej realizację rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] ustalającego skarżącemu uposażenie w wyższej wysokości. Jednocześnie, z ostrożności procesowej skarżący zaskarżył również pismo Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2020 r. [...], które to pismo skarżący uznał za decyzję administracyjną.

Wobec powyższego zarządzeniem z dnia [...] kwietnia 2021 r. Przewodniczący Wydziału II rozdzielił skargę K.O. na będąca przedmiotem rozpoznawanej sprawy skargę na bezczynność – sygn. akt II SAB/Wa 255/21 oraz na skargę na pismo z dnia [...] października 2020 r. – sygn. akt II SA/Wa 1218/21.

Z dokumentów przedstawionych przy odpowiedzi na skargę wynika, że rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji w [...] zawiesił K. O. w czynnościach służbowych na okres od dnia [...] listopada 2019 r. do dnia [...]lutego 2020 r. Rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2020 r. ww. organ Policji przedłużył zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych na okres od [...] lutego 2020 r. do dnia zakończenia toczącego się przeciwko niemu postępowania karnego.

Nadto, rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji w [...] ustalił skarżącemu uposażenie w wyższej wysokości.

Pismem z dnia [...] lipca 2020 r. skarżący wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wyjaśnienie powodów niewypłacenia uposażenia w wyższej wysokości. W odpowiedzi z dnia [...] lipca 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] poinformował skarżącego o obowiązujących przepisach ustawowych, z których wynika, że w okresie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych nie wypłaca się nie tylko zawieszonej części uposażenia, ale również obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w czasie zawieszenia.

W dniu [...] września 2020 r. K. O. wniósł do Komendanta Głównego Policji skargę na bezczynność Zespołu w [...] Sekcji [...] Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji z siedzibą w [...], na którą odpowiedzi udzielił Komendant Główny Policji pismem z dnia [...] października 2020 r. [...] (stanowiącym przedmiot kontroli sądowoadministracyjnej w odrębnym postępowania – sygn. akt II SA/Wa 1218/21).

W odpowiedzi na skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że z żądaniami nakazania Komendantowi Głównemu Policji wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie realizacji rozkazu personalnego z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] oraz nakazania temu organowi, aby zobowiązał Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] do realizacji ww. rozkazu personalnego skarżący wystąpił do organu dopiero w skardze. Nadto, w ponagleniu z dnia [...] września 2020 r. skarżący nie podnosił bezczynności Komendanta Głównego Policji, zatem skarga jest niedopuszczalna z uwagi na jej przedwczesność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).

Pojęcie bezczynności zdefiniowane zostało z kolei w treści art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021 r., poz. 735) - zwanej dalej: K.p.a. - jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy, zaś przewlekłość określono jako prowadzenie postępowania dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy.

Jak wynika zatem z powyższych przepisów zaskarżenie bezczynności w postępowaniu organu administracji publicznej jest dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności. Jednak aby można było mówić o bezczynności organu konieczne jest stwierdzenie, że w ogóle był on obowiązany działać. Taki obowiązek niewątpliwie nakłada na organ fakt skutecznego złożenia przez stronę wniosku, natomiast żądanie zawarte we wniosku strony wyznacza zakres działania organu.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie żądanie skierowane do Komendanta Głównego Policji o wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie realizacji rozkazu personalnego z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] oraz o zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] do realizacji ww. rozkazu skarżący wyartykułował dopiero w skardze.

Za wniosek o ww. treści nie można uznać żądania sformułowanego w treści pisma skarżącego z dnia [...] września 2020 r., zatytułowanego "Skarga", ponieważ pismo to nosi znamiona skargi uregulowanej w rozdziale 2 działu VIII K.p.a. Postępowanie prowadzone w tym trybie nie kończy się jednak wydaniem rozstrzygnięcia, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Co więcej, skarżący uzyskał odpowiedź Komendanta Głównego Policji na swoje wystąpienie (pismo z dnia [...] października 2020 r. L.dz. [...]).

Na marginesie Sąd stwierdza, że nawet gdyby przyjąć, że pismo skarżącego z dnia [...] września 2020 r., stanowi wniosek o wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie realizacji rozkazu personalnego z dnia [...] maja 2020 r. nr [...]oraz o zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] do realizacji ww. rozkazu, to należałoby konsekwentnie uznać, że w sprawie brak jest ponaglenia, które z kolei jest wymagane dla skutecznego wniesienia skargi na bezczynność (art. 53 § 2b P.p.s.a.).

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.