Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 7 września 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 615/16 o odrzuceniu skargi J.J. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 7 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę J.J. (dalej jako "skarżący") na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki.

Zarządzeniem z 13 czerwca 2016 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez nadesłanie jednego odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Odpis wezwania doręczono skarżącemu 30 czerwca 2016 r. Skarżący nie uzupełnił braków skargi. W związku z tym Sąd I instancji skargę odrzucił.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wyznaczonego z urzędu.

W treści zażalenia skarżący zarzucił naruszenie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 - dalej jako "p.p.s.a."), przez niezasadne przyjęcie, że nieusunięcie braków skargi uniemożliwia nadanie dalszego biegu sprawie, a w konsekwencji odrzucenie skargi. Zarzucił także naruszenie art. 6 p.p.s.a. polegające na braku prawidłowego poinformowania skarżącego o czynnościach procesowych oraz skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuca skargę, której braków formalnych strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi, pomimo wezwania i bezskutecznego upływu zakreślonego tym wezwaniem terminu. Natomiast reprezentujący skarżącego fachowy pełnomocnik wskazuje, że nadesłanie odpisu skargi nie było brakiem, który uniemożliwiałby nadanie skardze dalszego biegu, ponieważ poza organem, który zapoznał się ze skargą przekazując ją do Sądu I instancji, nie ma innych stron postępowania, którym należałoby doręczyć odpis skargi. Wbrew jednak twierdzeniom zażalenia, stroną postępowania jest również spółka A. S.A. Oddział w K., co wynika z rozdzielnika zaskarżonej decyzji oraz zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 1 czerwca 2016 r. (k. 1-2 akt sadowych). Spółka ta brała udział w postępowaniu administracyjnym i ma status uczestnika postępowania na prawach strony (art. 33 § 1 p.p.s.a.). Stąd też niezbędne było wezwanie skarżącego do nadesłania odpisu skargi, ponieważ tego rodzaju dokument nie znajdował się w aktach sprawy, a Sąd I instancji miał obowiązek doręczyć odpis skargi uczestnikowi postępowania – spółce A. Skarżący nie usunął braku skargi, ponieważ nie nadesłał żądanego odpisu, co jak trafnie stwierdził Sąd I instancji, uzasadniało odrzucenie skargi.

Ponadto, wbrew twierdzeniom zażalenia, skarżący został prawidłowo pouczony o skutkach prawnych nieuzupełnienia braków skargi. Z treści wezwania z 23 czerwca 2016 r., przesłanego skarżącemu w wykonaniu zarządzenia z 13 czerwca 2016 r., jednoznacznie wynika bowiem, że nieusunięcie braków formalnych w terminie spowoduje odrzucenie skargi. Nie doszło zatem w sprawie do naruszenia art. 6 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny w razie uzasadnionej potrzeby udziela stronom występującym w sprawie bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego niezbędnych pouczeń co do czynności procesowych i skutków ich zaniedbań. Obowiązek ten nie ma charakteru absolutnego, w tym znaczeniu, że nie wymaga, żeby sąd informował strony o wszelkich możliwych skutkach podejmowanych czynności i ewentualnych zaniedbań, ale tylko o tych, które wiążą się bezpośrednio z danym etapem postępowania sądowoadministracyjnego.

Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.