Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi S. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej i gazowej oddala skargę

Decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a K.p.a. oraz 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania p. S. N. (dalej: strony, skarżącego) reprezentowanego przez pełnomocnika, od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2008 r., cofającej pozwolenie na broń palną bojową i gazową, utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu stwierdzono, że powodem wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną bojową i gazową było uzyskanie informacji, iż toczy się przeciwko niej postępowanie karne o popełnienie czynu przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji.

W toku tego postępowania organ I instancji ustalił, iż wyrokiem z dnia [...] stycznia 2008 r., sygn. akt [...] (prawomocnym od dnia [...] stycznia 2008 r.), Sąd Rejonowy w [...] uznał skarżącego winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., tj. prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości (1,7 promila alkoholu we krwi), za co orzekł karę grzywny (100 stawek dziennych, przyjmując wartość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych), zasądził od niego kwotę 2000 zł na rzecz Ośrodka Rehabilitacji Dzieci Niepełnosprawnych w [...], zastosował również środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku oraz podanie wyroku do publicznej wiadomości. Na podstawie tych okoliczności organ I instancji zaliczył stronę do osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W konsekwencji wydał decyzję administracyjną cofającą jej pozwolenie na broń, przyjmując za podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Od tej decyzji strona wniosła odwołanie do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o jej uchylenie.

Uznając odwołanie za zasadne, Komendant Główny Policji decyzję uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W ponownym postępowaniu organ I instancji zobowiązany został do dopuszczenia jako dowodu akt sprawy karnej lub przeprowadzenia we własnym zakresie postępowania dowodowego mającego wyjaśnić, w jakich okolicznościach doszło do popełnienia przez stronę czynu zabronionego, jak zachowywała się ona podczas zatrzymania itp. Ponadto organ I instancji miał podjąć czynności w celu ustalenia czy strona w przeszłości dopuściła się innych czynów bezprawnych, np. wykroczeń, co byłoby przydatne przy ocenie jej postawy wobec porządku prawnego, a tym samym w ustaleniu, czy w jej przypadku zachodzą przesłanki uzasadniające zaliczenie jej do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a więc takich osób, które z woli ustawodawcy pozwolenia na broń posiadać nie mogą.

W toku postępowania Komendant Wojewódzki Policji w [...] dopuścił jako dowód w sprawie akta sprawy karnej oraz przedstawioną przez stronę opinię o niej z miejsca zamieszkania, ponadto dokonał sprawdzenia p. N. pod kątem popełnionych wykroczeń w ruchu drogowym.

Oceniając cały zebrany w sprawie materiał dowodowy organ I instancji ponownie uznał, iż uzasadnia on zakwalifikowanie strony do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, tj. takich, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W konsekwencji organ wydał decyzję administracyjną cofającą pozwolenie na broń.

Od decyzji tej pełnomocnik strony wniósł odwołanie, wnosząc o jej zmianę i orzeczenie co do istoty, bądź o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia. Zarzucił organowi I instancji błędną wykładnię art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez uznanie, iż zachowanie skarżącego może rodzić obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ponadto wskazał, iż organ I instancji nie miał podstaw prawnych do powoływania się na wcześniej popełnione przez skarżącego czyny, z uwagi na istniejącą w polskiej procedurze karnej instytucję zatarcia skazania bądź ukarania

Komendant Główny Policji po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego nie znalazł podstaw do rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z wolą strony.

Strona została prawomocnie skazana za popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, poza sporem jest zatem, że naruszyła porządek prawny. W przedmiotowej sprawie obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika zatem z faktu, iż dopuściła się ona czynu prawem zabronionego, wymierzonego w bezpieczeństwo w komunikacji (art. 178a § 1 k), a okoliczności jego popełnienia świadczą o lekceważeniu przez nią przepisów prawa, co uzasadnia obawy, iż może ona użyć broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu argumentu, iż czyn ten nie został wprost wskazany w wyżej przywołanym przepisie ustawy o broni i amunicji jako przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, organ odwoławczy wyjaśnił, iż wymieniony w tym przepisie katalog okoliczności zobowiązujących organy Policji do takiego rozstrzygnięcia nie ma charakteru zamkniętego, a jedynie przykładowy. Stąd nie ma racji strona wywodząc, iż przepis ten nie ma zastosowania w jej przypadku, bo dokonany przez nią czyn został popełniony incydentalnie, nie jest wprost wymieniony w przepisie art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji i nie stanowi przestępstwa przeciwko zdrowiu, życiu lub mieniu.

Organ odwoławczy podkreśla też, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, co w związku z treścią wyroku sądowego nie mogło skutkować innym, niż zapadło rozstrzygnięciem.

W zakresie bowiem ustalania przesłanek faktycznych i prawnych istotnych dla przyznania lub zachowania tak szczególnego uprawnienia, jakim jest prawo do posiadania broni, prawomocny wyrok sądu, potwierdzający fakt popełnienia przestępstwa (a z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie) wiąże organy Policji w postępowaniu administracyjnym. Pan N. popełnił przestępstwo z art. 178a § 1 kk., a zatem czyn o wysokim - ze względu na jego możliwe skutki - stopniu społecznej szkodliwości. Celem przepisów prawa określających zasady ruchu lądowego, powietrznego czy wodnego jest bowiem także ochrona takich dóbr, jak życie, zdrowie czy mienie innych uczestników tego ruchu, bądź osób postronnych. Godząc zatem w te zasady strona pośrednio swoim zachowaniem stwarzała zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego, czego efektem było zdarzenie z 2008 r. Przy czym w sprawie skarżącego możliwość uszkodzenia cudzego mienia nie była hipotetyczna, bowiem w trakcie tego zdarzenia, kierując pojazdem pod wpływem alkoholu i prowadząc go z nadmierna prędkością, na łuku drogi stracił panowanie nad samochodem i wpadł w poślizg, po czym uderzył w drzewo, wcześniej uszkadzając mostek oraz ogrodzenie posesji należącej do innej osoby. W wyniku tego zdarzenia uszkodzeniu uległ też jadący drogą inny samochód, jak również jego własny. Jego czyn ugodził zatem także w dobro, jakim jest mienie, co w świetle przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi kolejną przesłankę pozwalającą na zaliczenie go do osób, które bronią dysponować nie powinny.

Zdaniem organów Policji, takie właśnie okoliczności winny być brane pod uwagę w wyniku zmiany treści ww. artykułu ustawy o broni i amunicji z dniem 4 stycznia 2004 r. - ustawodawca bowiem odszedł w ten sposób od konieczności ustalania cech charakteru i sposobu życia osoby ubiegającej się o pozwolenie lub je posiadającej (do tej daty przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 nie określał rodzajowo przestępstw popełnionych lub zarzucanych w postępowaniu karnym, a jedynie odwoływał się do sposobu działania sprawcy - przy użyciu siły lub groźby bezprawnej) na rzecz wskazania przykładowego katalogu rodzaju dóbr chronionych prawem przed bezprawnymi zamachami, przy czym nie zastrzegł, iż czyny takie winny wystąpić wielokrotnie.

W tych okolicznościach ocena organów Policji, iż skarżący jest osobą nieodpowiedzialną, mającą lekceważące podejście do obowiązującego prawa i z tego tytułu nie dającą gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni, w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, jest zasadna, jakkolwiek popełnione przez niego przestępstwo związku z bronią nie miało.

Od osób posiadających pozwolenie na broń, biorąc pod uwagę reglamentacyjny charakter ustawy i związek między rodzajem dobra, którym mogą one dysponować na podstawie pozwolenia a wymogiem ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, organy właściwe do wydawania pozwoleń mają prawo wymagać nieskazitelnej postawy, przejawiającej się przede wszystkim poszanowaniem porządku prawnego. Takie postępowanie stanowi bowiem swoistą rękojmię przestrzegania przez nie także przepisów ustawy o broni i amunicji, w szczególności dotyczących bezpiecznego jej posiadania i używania - w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy.

Popełnienie przez skarżącego przestępstwa, które pośrednio godziło także w życie, zdrowie i mienie innych uczestników ruchu drogowego, znosi jego wiarygodność w kontekście dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, przyjętego za podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia sprawy. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że ustawodawca zobowiązał organy Policji do cofnięcia pozwolenia na broń osobie, o której w nim mowa, dając tym samym prymat interesowi społecznemu, a nie interesowi strony wyrażającemu się w jej chęci dalszego posiadania broni.

W tej sytuacji pozytywna opinia z miejsca zamieszkania, czy fakt prawidłowego przez nią broni nie mogły przesądzić o odmiennym rozstrzygnięciu sprawy. W takich bowiem przypadkach interes strony postępowania, polegający na posiadaniu szczególnego prawa, jakim jest pozwolenie na broń, winien ustąpić na rzecz ochrony interesu publicznego, przejawiającego się tym, by osoby nie przestrzegające porządku prawnego i swoim zachowaniem stwarzające obawy, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń posiadać nie mogły. Przesądził o tym sam ustawodawca nadając normie tej charakter obligatoryjny.

Słuszność zaliczenia skarżącego do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji potwierdzają też inne naruszenia przez niego prawa - w 2007, 2003, 2001 r. - popełnił on wykroczenia w ruchu drogowym. Świadczy to o tym, iż strona nie pierwszy raz naruszyła obowiązujące zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym i pomimo możliwości poprawy, ponownie je naruszyła, co świadczy o lekceważeniu przez nią prawa i nie liczeniu się z ewentualnymi skutkami takiego zachowania. Tym samym nieuprawniony jest zarzut pełnomocnika strony, iż organ I instancji powołując na popełnione przez nią wykroczenia w ruchu drogowym, nie miał do tego uprawnień. Komendant wyjaśnił, iż prowadząc postępowanie, organy Policji zobowiązane są do zbadania wszystkich okoliczności mogących mieć wpływ na sposób jej rozstrzygnięcia. Organ I instancji słusznie powołał się więc w wydanej decyzji na ustalone przez siebie okoliczności, ponieważ są one istotne dla oceny postawy życiowej strony.

Odnosząc się natomiast do zarzutu pełnomocnika strony, iż organ I instancji nie miał podstaw prawnych do powoływania się w toczącym się postępowaniu na wcześniej popełnione przez jego mocodawcę czyny, z uwagi na istniejącą w instytucję zatarcia skazania bądź ukarania, organ odwoławczy wyjaśnia, iż zgodnie z orzecznictwem administracyjnym, zatarcie skazania czy też upływ czasu od chwili naruszenia norm prawa nie wyklucza możliwości negatywnej oceny skarżącego (wyrok NSA z dnia 6 września 2002 r., sygn. akt. III SA 377/01, LEX nr 126796). Zatarcie skazania pozwala wprawdzie uznać daną osobę za niekaraną, jednak przy ocenie osobowości posiadacza broni ważny jest nie tyle fakt ukarania bądź nie ukarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby (vide: wyrok WSA z dnia 13 maja 2005 r., sygn. akt. VI SA/Wa 1879/04). Ustalone zatem w toku toczącego się postępowania fakty świadczące o naruszaniu przez stronę w przeszłości prawa mają istotne znaczenie dla oceny dotychczasowego postępowania strony w kontekście możliwości posiadania przez nią broni palnej. Świadczą bowiem one, obok wcześniej wskazanego skazania strony za czyn z art. 178a § 1 k.k. o jej lekceważącym stosunku do ładu prawnego i dodatkowo uzasadniają słuszność jej zaliczenia do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Argumenty pełnomocnika strony zawarte w odwołaniu nie dają więc podstaw do zachowania jej pozwolenia na broń.

W związku z powyższym Komendant Główny Policji uznał, że brak jest podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożył pełnomocnik strony wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zarzucającej naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez ich błędną interpretację i zastosowanie.

Zachowanie skarżącego, za które został skazany prawomocnym wyrokiem sądu karnego, jakkolwiek wielce naganne nie miało – w ocenie pełnomocnika - żadnego związku z posiadaniem lub używaniem broni, która potrzebna jest do skutecznej ochrony osoby i mienia skarżącego. W toku postępowania uzyskano informację od właściwej terytorialnie jednostki Policji o osobie strony oraz potwierdzono właściwe przechowywanie przez niego broni. W trakcie popełnienia przestępstwa skarżący nie posiadał przy sobie broni. Jest człowiekiem powszechnie szanowanym, społecznikiem wspomagającym niejednokrotnie finansowo lokalne inicjatywy, postrzeganym w środowisku bardzo pozytywnie.

Ustawodawca w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji precyzyjnie określił, że obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego musi być uzasadniona. Tylko wtedy jest ona podstawą do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej. Cofnięcie kilkanaście lat wcześniej wydanego pozwolenia nie może być dodatkową karą za zachowania nie mające jakiegokolwiek związku przyczynowego z posiadaniem broni. W przypadku skarżącego trudno dopatrzyć się takiego związku przyczynowego. Incydentalne zdarzenie, za które skarżący poniósł konsekwencje karne nie może być, zdaniem pełnomocnika, interpretowane rozszerzająco i pozbawiać go możliwości posiadania broni służącej jedynie do ochrony osobistej i ochrony posiadanego majątku.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie.

Po zapoznaniu się z wniesioną skargą Komendant Główny Policji podtrzymał stanowisko zajęte w decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r., powtarzając w zasadzie argumentację przyjętą w zaskarżonej decyzji i przytaczając na jej poparcie szereg orzeczeń sądów administracyjnych (m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 585/07, niepubl.; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 698/07, niepubl.; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2008 r.. sygn. akt VI SA/Wa 1147/08, niepubl.).

Reasumując, organ odwoławczy uznał, iż w przedmiotowej sprawie przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego, jak i procesowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r., utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2008 r., którą cofnięto stronie pozwolenie na broń palną bojową i gazową.

Podstawową przesłanką cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną bojową i gazową było skazanie jej prawomocnym wyrokiem sądu karnego za popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 kk., tj. prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości (1,7 promila alkoholu), w następstwie czego kierując pojazdem pod wpływem alkoholu i prowadząc go z nadmierna prędkością na łuku drogi stracił panowanie nad samochodem i wpadł w poślizg, po czym uderzył w drzewo, wcześniej uszkadzając mostek oraz ogrodzenie posesji należącej do innej osoby. W wyniku tego zdarzenia uszkodzeniu uległ też jadący drogą inny samochód, jak również jego własny. Jednocześnie stwierdzono, że w roku 2007, 2003, 2001 skarżący popełnił wykroczenia w ruchu drogowym.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wyraźnie zarysowało się stanowisko co do zasad cofania pozwolenia na broń w przypadku skazania wyrokiem sądu karnego za popełnienie przestępstwa z art. 178a k.k.

W wyrokach zwłaszcza Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, iż warunkiem pozbawienia prawa posiadania broni jest wykazanie związku popełnionego przestępstwa z takimi cechami charakterologicznymi posiadacza broni, które stwarzają uzasadnioną obawę, iż może on użyć jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przyjęcie innego stanowiska w przypadku przestępstw z art. 178a k.k., tj. prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, sprowadzałoby się do wprowadzenia w takich przypadkach kary dodatkowej w postaci utraty pozwolenia na broń (wyrok z dnia 20 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 955/06). Taką samą w istocie tezę zawiera wcześniejszy wyrok NSA z dnia 9 października 2001 r., sygn. akt III SA 866/02, wskazujący, że przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można się powoływać jedynie na fakt skazania wyrokiem skazującym; w takich przypadkach niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany, i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zaistnienie obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego.

Należy przy tym zauważyć, że powyższe orzeczenia dotyczą sytuacji, w których naruszenia art. 178a kk. miały charakter incydentalny, poziom upojenia alkoholowego sprawcy był relatywnie niewielki, występek ten nie spowodował dalszych szkodliwych skutków społecznych, a opinie o sprawcy, już to z miejsca zamieszkania lub pracy, już to np. z koła łowieckiego bądź klubu sportowego, były pozytywne.

Jednocześnie sądy administracyjne nie podważają oceny organów Policji, że katalog przestępstw określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie ma charakteru zamkniętego. Cofnięcie pozwolenia na broń może zatem spowodować również popełnienie innego przestępstwa niż przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, a więc także przestępstwa z art. 178a k.k., stypizowanego w Kodeksie karnym jako przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji (rozdz. XXI kk.), - o ile wobec sprawcy istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Obawa, o której mowa w powołanym przepisie, musi być uzasadniona. Organy Policji orzekające w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń mają zatem obowiązek uprawdopodobnienia, że taka obawa występuje, że zagrożenie dóbr nadrzędnych, jakimi są bezpieczeństwo i porządek publiczny, ma charakter realny.

W wyrokach wojewódzkich sądów administracyjnych co do zasady przyjmuje się, że popełnienie przestępstw wymienionych wprost w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji samo przez się, wprost uzasadnia obawę możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Natomiast popełnienie innego rodzaju przestępstw, nie wymienionych bezpośrednio w powołanym przepisie może być przyczyną cofnięcia pozwolenia na broń o tyle, o ile organy Policji zdołają wykazać istnienie bezpośredniego związku między czynem sprawcy i cechami jego charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem a wystąpieniem obawy, że może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W istocie więc orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz orzecznictwo wojewódzkich sądów administracyjnych w przedmiocie przyczyn cofania pozwolenia na broń ujętych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jest co do zasady jednolite.

Rozpatrywana sprawa ma niejako charakter modelowy. Skarżący w latach 2001, 2003 oraz 2007 popełnił wykroczenia w ruchu drogowym, a następnie wyrokiem z dnia [...] stycznia 2008 r. Sądu Rejonowego w [...] został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., tj. prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości (1,7 promila alkoholu we krwi), w następstwie czego uderzył w drzewo, wcześniej uszkadzając mostek oraz ogrodzenie posesji należącej do innej osoby; w wyniku tego zdarzenia uszkodzeniu uległ też jadący drogą inny samochód, jak również jego własny.

W tym miejscu niezbędne jest odniesienie się do zarzutu pełnomocnika skarżącego, iż organ I instancji nie miał podstaw prawnych do powoływania się na wcześniej popełnione przez skarżącego czyny, z uwagi na istniejącą w polskiej procedurze karnej instytucję zatarcia skazania bądź ukarania. W ocenie Sądu odpowiedź na ten zarzut, zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji, jest wyczerpująca i wystarczająca. Zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 20 lipca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 820/07, LEX nr 372103 "Zatarcie skazania nie stanowi przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 k.p.a., że osoba posiadająca pozwolenie na broń popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzi obawę, że osoba ta użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Zatarcie skazania pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości kandydata do posiadania broni ważny jest nie tyle fakt ukarania bądź nieukarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby. Również w wyroku WSA z dnia 13 maja 2005 r., sygn.. akt VI SA/Wa 1879/04, LEX nr 1680566 stwierdzono, że:...." Zatarcie skazania nie stanowi przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 k.p.a., że osoba posiadająca pozwolenie na broń popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzi obawę, że osoba ta użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Zatarcie skazania pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości kandydata do posiadania broni ważny jest nie tyle fakt ukarania bądź nieukarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby. Fakt uprzednio popełnionego przestępstwa i prawomocnego skazania nie jest obojętny w tej sferze stosunków społecznych, w których znaczenie ma nie tylko ocena prawna, lecz także ocena etyczno-moralna danej osoby. Można zatem w postępowaniu administracyjnym ustalić, że zainteresowany przed kilku laty uszkodził ciało drugiemu człowiekowi i w powiązaniu z innymi faktami przyjąć, że zachodzą przesłanki obligujące do cofnięcia pozwolenia na broń. Nie można jedynie powołać się na fakt skazania.

W ocenie Sądu trudno o bardziej przekonywujący dowód, że skarżący od lat lekceważy przepisy ruchu drogowego, nie licząc się z konsekwencjami materialnymi i z zagrożeniem nie tylko życia własnego, lecz również życia innych osób.

W tej sytuacji Sąd nie podziela stanowiska pełnomocnika skarżącego, iż zdarzenie, za które skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu karnego miało charakter incydentalny, za które skarżący poniósł już wystarczające konsekwencje karne i – według pełnomocnika skarżącego – nie może być interpretowane rozszerzająco i prowadzić do pozbawienia skarżącego możliwości posiadania broni służącej jedynie do ochrony osobistej i ochrony posiadanego majątku. Jest to stanowisko niesłuszne, gdyż według Sądu czyn, za który skarżący został skazany (art. 178a kk.) wpisuje się w oczywisty sposób w poprzedzający go szereg zdarzeń, które – jak już wcześniej wskazano – wskazują na lekceważące podejście skarżącego do przepisów przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, prowadzącego do realnego zagrożenia mienia oraz zdrowia czy nawet życia osób trzecich. Trudno o bardziej oczywiste uprawdopodobnienie, że zachowanie i cechy osobowościowe sprawcy uzasadniają obawę, że może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Nie ma przy tym znaczenia, że czyn skarżącego nie miał bezpośredniego związku z bronią; ów związek nie był w rozpatrywanym przypadku niezbędny do udowodnienia, że zachowanie skarżącego czyni realną obawę możliwości użycia przez niego broni w celach sprzecznych z interesem społeczny, a co za tym idzie – w wystarczającym stopniu uzasadnia cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń.

Trzeba tu przypomnieć, że cofnięcie pozwolenia na broń nie jest karą dodatkową związaną z popełnieniem określonego przestępstwa, lecz ma charakter sankcji administracyjnej (por. M. Wincenciak, Sankcje w prawie administracyjnym i procedura ich wymierzania, wyd. Oficyna, Warszawa 2008, str. 73 i n.). Cofnięcie pozwolenia na broń jest dokonywane w odrębnym postępowaniu administracyjnym, w formie decyzji administracyjnej wydawanej przez organ administracji publicznej, na podstawie przepisów ustawy określających przesłanki cofnięcia pozwolenia. W wyroku WSA w Warszawie z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 129/07, LEX nr 395415, stwierdzono, że "...Obligatoryjne cofnięcie pozwolenia na broń ma charakter kary administracyjnej, polegającej na pozbawieniu szczególnego uprawnienia jakim jest pozwolenie na broń, nakładanej w postępowaniu administracyjnym wszczynanym na podstawie prawomocnego wyroku o popełnieniu przestępstwa skierowanego przeciwko zdrowiu, życiu lub mieniu, bądź wiążącej informacji o wszczęciu postępowania karnego o popełnienie takich przestępstw. Z tych też m.in. względów (odmiennego charakteru kar wymierzanych w postępowaniach o odmiennym charakterze) nie można traktować obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń jako kary dodatkowej wobec kary orzeczonej przez sąd karny za popełnienie przestępstw przeciwko zdrowiu, życiu lub mieniu; nie można również traktować jej nałożenia jako powtórnego ukarania za ten sam czyn, prowadzącego do złamania zasady ne bis in idem.

Odnosząc się natomiast do argumentu o dobrej opinii o skarżącym w miejscu zamieszkania i środowisku należy zauważyć, iż zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 7 września 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1048/07, LEX nr 374331, "Nawet jednorazowe zachowanie, ale świadczące o lekceważeniu normy zakazującej prowadzenia pojazdu pod wpływem alkoholu, burzy całokształt dotychczasowych dobrych opinii środowiska, całokształt dotychczasowego postępowania, bowiem okoliczności tego zdarzenia potwierdzają istnienie obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego."

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji, cofająca skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej i gazowej, nie narusza ani przepisów postępowania, ani prawa materialnego, a w szczególności art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez ich błędną interpretację i zastosowanie. W związku z tym powinna pozostać w obrocie prawnym.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.