II SA/Ke 533/23 - Wyrok

Data orzeczenia	2023-12-11	
Data wpływu	2023-09-12	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach	
Sędziowie	Renata Detka /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 5, art. 5 ust. 2, art. 11 ust. 2, art. 17 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1 i 2,; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2022 nr 0 poz 2000; art. 7, art. 11, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2023 nr 0 poz 1634; art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2023 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Enea Elektrownia Połaniec Spółki Akcyjnej w Zawadzie z dnia 20 lipca 2023 r., nr WEE23E200995 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję tego samego organu z 21 czerwca 2023 r.; II. zasądza od Enea Elektrownia Połaniec Spółki Akcyjnej w Zawadzie na rzecz Stowarzyszenia [...] kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Decyzją z 20 lipca 2023 r., znak: [...], Enea Elektrownia Połaniec S.A. w Zawadzie na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1, 2, art. 5 ust. 2 oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (przywoływanej w decyzji jako u.i.d.p.), art. 11 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (przywoływanej w decyzji jako u.z.w.k.) oraz art. 104 i art. 138 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymała w mocy własną decyzję z 21 czerwca 2023 r. dotyczącą odmowy udostępnienia wnioskowanej informacji o ilości zakupionej biomasy w okresie ostatnich 24 miesięcy, całkowitej ilości zużytej biomasy w latach 2020 - 2022 oraz planowanych rozbudowach instalacji biomasowych w najbliższych 5 latach.

W uzasadnieniu organ wskazał, że pismem z 1 czerwca 2023 r. wnioskodawca wniósł o udostępnienie informacji o:

1/ ilości zakupionej biomasy w okresie ostatnich 24 miesięcy z podziałem na pochodzenie biomasy, kraj pochodzenia biomasy, miejsce pochodzenia biomasy,

2/ całkowitej ilości zużytej biomasy w latach 2020, 2021, 2022 w poszczególnych instalacjach z podziałem na biomasę leśną i rolniczą,

3/ planowanych rozbudowach instalacji biomasowych w najbliższych 5 latach.

Decyzją z 21 czerwca 2023 r. Spółka odmówiła udostępnienia wnioskowanej informacji. Pismem z 10 lipca 2023 r. wnioskodawca złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Rozpatrując ww. wniosek Spółka podniosła, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Żądane przez wnioskodawcę informacje są informacjami handlowymi związanymi z prowadzeniem przez Spółkę działalności gospodarczej i nie dotyczą sfery publicznej ani realizacji zadań publicznych. Powołując się na wyrok WSA w Gliwicach z 23 maja 2019 r. sygn. akt III SAB/GI 16/19 Spółka wskazała, że jeżeli informacja dotyczy sfery prywatnej, niezwiązanej z działalnością państwa, nie podlega udostępnieniu, nawet jeżeli znajduje się w aktach sprawy prowadzonej przez organ. Konsekwencją przyjęcia takiego poglądu jest też uznanie, że część dokumentów służących jedynie potrzebom podmiotu zobowiązanego, pomimo że związana jest z jego działalnością, nie jest informacją publiczną i nie podlega ujawnieniu (dokumenty wewnętrzne). W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do traktowania żądanych informacji jako informacji publicznej.

Niezależnie od powyższego, w ocenie Spółki, żądane informacje nie mogą zostać wnioskodawcy udostępnione ze względu na ograniczenia wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Stanowią one informacje posiadające wartość gospodarczą Spółki, związane

z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, a ich ujawnienie spowodowałoby możliwość wykorzystania ich w sposób zagrażający interesom Spółki.

Będące przedmiotem pkt 1/ oraz 2/ wniosku informacje o ilości zakupionej biomasy oraz o całkowitej ilości zużytej biomasy stanowią tajemnicę Spółki. Informacje te są czynnikiem cenotwórczym. W przypadku ujawnienia jaka ilość biomasy jest do tej pory zakontraktowana, informacja ta mogłaby zostać wykorzystana podczas negocjacji przez innych dostawców w celu uzyskania korzystniejszych dla nich cen, co doprowadziłoby do osłabienia pozycji Spółki podczas negocjacji. Przykładowo jeżeli potencjalni dostawcy uzyskają informację, że do tej pory zakontraktowano niewystarczającą ilość biomasy, czyli istnieją problemy z jej dostępnością, postawi to kontrahentów Spółki w silniejszej pozycji negocjacyjnej. Ujawnienie takich informacji osłabiłoby pozycję Spółki na rynku konkurencyjnym i doprowadziłoby do zaburzenia konkurencyjności i zachwiania równowagi wśród dostawców biomasy. Informacje te posiadają istotną wartość gospodarczą, gdyż ich ujawnienie innym przedsiębiorcom pozwoliłoby im zaoszczędzić wydatki lub zwiększyć zyski.

Zdaniem Spółki, żądane informacje stanowią dla niej istotną wartość gospodarczą w związku z czym spełniona została materialna przesłanka podlegania ochronie ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy.

Uzasadniając spełnienie przesłanki formalnej Spółka wskazała, że wobec żądanych przez wnioskodawcę informacji podjęte zostały konkretne działania w celu zabezpieczenia ich poufności. Umowy ramowe zawierane z dostawcami biomasy zawierają zapis o obowiązku zachowania w poufności wszelkich informacji, do których przede wszystkim zaliczyć należy ilość zakupionej biomasy: "Każda ze Stron zobowiązuje się do zachowania w poufności wszelkich informacji zawartych w Umowie i PT zawartych na jej podstawie, w szczególności ceny biomasy, jak również wszelkich informacji dotyczących działalności drugiej Strony pozyskanych podczas negocjacji treści oraz wykonywania Umowy’’. Ponadto zgodnie z regulacjami Grupy kapitałowej ENEA ("Zasady przetwarzania informacji w Grupie ENEA") umowy ramowe z dostawcami biomasy są kwalifikowane jako informacje chronione, które nie mogą być udostępniane poza Grupę kapitałową ENEA.

Tak samo będące przedmiotem pkt 3/ wniosku informacje o planowanych rozbudowach instalacji biomasowych w najbliższych 5 latach stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa Spółki, gdyż "ujawnienie takich ewentualnych planów może wpłynąć na osłabienie pozycji Spółki w przypadku ewentualnych przetargów na usługi czy dostawcy". Poza tym nie spełniają one przesłanki uznania ich za "informację", gdyż może ona dotyczyć jedynie istniejących faktów, które są utrwalone, a nie niezmaterializowanych planów czy zamierzeń.

Wobec powyższego zasadne jest wydanie w niniejszej sprawie decyzji odmownej, w oparciu o przepisy art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 4 u.z.w.k.

Spółka wskazała, że nawet w przypadku uznania wnioskowanej informacji za informację publiczną, posiadałaby ona charakter informacji publicznej przetworzonej.

W okolicznościach sprawy Spółka nie posiada gotowego dokumentu, który mogłaby przesłać jako odpowiedź na żądanie wnioskodawcy. Ze względu na treść żądania, udostępnienie żądanej informacji wiążę się z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem,

a to w celu przygotowania zestawienia. Takie zabiegi czynią żądane informacje informacją przetworzoną.

Przedstawione przez wnioskodawcę wyjaśnienia, że informacje są potrzebne "do poszerzenia analiz prowadzonych przez Stowarzyszenie" jednoznacznie wskazuje, że informacje te dotyczą wyłącznie interesu wnioskodawcy i nie sposób przypisać im przymiotu szczególnej istotności interesu publicznego.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze S. B. zaskarżyło decyzję

z 20 lipca 2023 r. zarzucając:

I. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, polegające na zaniechaniu zgodnego z wymogami k.p.a. ponownego rozpatrzenia sprawy, co znajduje odzwierciedlenie w niepełnym uzasadnieniu decyzji - w zakresie, w jakim Elektrownia Połaniec w uzasadnieniu decyzji z 20 lipca 2023 r. przedstawiła identyczną argumentację na zasadzie "kopiuj-wklej", jak w decyzji pierwotnej, nie odnosząc się do twierdzeń strony zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co świadczy o tym, że w istocie nie rozpoznała ponownie sprawy oraz pominęła szeroką argumentację przedstawioną przez Stowarzyszenie, w szczególności dotyczącą spełnienia przesłanki udostępnienia informacji przetworzonej w postaci "szczególnej istotności dla interesu publicznego", odnosząc się do niej lakonicznie, jak gdyby Stowarzyszenie wskazało, że chodzi wyłącznie o jego interes w dostępie do żądanych informacji, podczas gdy we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 10 lipca 2023 r. szeroko zostały wykazane powody istotności żądanych informacji dla interesu publicznego, co których Elektrownia Połaniec się nie odniosła w uzasadnieniu decyzji z 20 lipca 2023 r.;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

1. art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa do informacji w obszarze o strategicznym znaczeniu publicznym, bowiem dotyczącym zarządzania energetyką, podczas gdy celem Stowarzyszenia jest ustalenie, z jakich źródeł pochodzi energia, którą zakupuje od Elektrowni społeczeństwo i jakie plany na rozbudowę ma Elektrownia;

2. art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie, w jakim z przepisów tych wynikają zasady ograniczenia prawa do informacji, poprzez błędne ich zastosowanie przez Elektrownię Połaniec, polegające na nieuzasadnionej odmowie udzielenia informacji, nieznajdującej podstaw w potrzebie ochrony wartości prawnie chronionych wskazanych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, a tym samym naruszającej regułę proporcjonalności;

3. art. 1 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że wnioskowane przez skarżącego informacje nie stanowią informacji publicznej, podczas gdy Elektrownia Połaniec jest podmiotem obowiązanym z uwagi, zarówno na swój tryb powstania (przekształcenie z przedsiębiorstwa państwowego), swoją strukturę własnościową, jak i wykonywanie zadań publicznych w zakresie energetyki do udostępniania informacji związanych z zarządzaniem tym obszarem, pozostającym kluczowym dla bezpieczeństwa energetycznego i funkcjonowania społeczeństwa, a sam fakt, że zakres tych informacji mieści się również w sferze działalności gospodarczej Elektrowni Połaniec nie może być powodem do uchylenia się od udostępnienia informacji, albowiem taka argumentacja prowadziłaby do wyłączenia społeczeństwa z prawa dostępu do informacji dotyczących zarządzania energetyką, a to prowadzi do rażącej dysproporcji pomiędzy prawem dostępu do informacji publicznej, a ochrona podmiotu wolnorynkowego, który z uwagi na swoją specyfikę w przypadku Elektrowni Połaniec (m.in. podleganie koncesjonowaniu i obowiązkowi gromadzenia danych - art. 60a ustawy o odnawialnych źródłach energii) nie zasługuje na tak szeroką ochronę informacji, jak wskazuje w zaskarżonej decyzji;

4. art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że prawo do informacji podlega ograniczeniu ze względu na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy, poprzez jego błędne zastosowanie polegające na:

a) niepoprawnym i całkowicie nieproporcjonalnym przyjęciu, że udostępnienie żądanych informacji naruszyłoby tajemnicę przedsiębiorcy, w tym miałoby niedopuszczalny wpływ na czynniki cenotwórcze, podczas gdy wnioskowane przez skarżącego informacje dotyczą zarządzania strategicznym obszarem dla bezpieczeństwa energetycznego państwa, mają kluczowe znaczenie dla społeczeństwa, zaś skarżący nie pytał o cenę ani inne elementy umów, tym bardziej nie o udostępnienie umów, które mogłyby rzeczywiście zagrozić konkurencyjności, lecz o takie, które podlegają publicznej kontroli, zaś analogiczne wnioski skarżącego skierowane do innych spółek energetycznych zostały przynajmniej w części uwzględnione,

b) niepoprawnym przyjęciu, że skarżący w zakresie pkt 3 swojego wniosku żąda nieskonkretyzowanych danych dotyczących rozwoju Elektrowni Połaniec, które nie mogą wobec braku materialnego istnienia danych w tym zakresie być traktowane jako informacja, a tym samym pozostają w sferze tajemnicy przedsiębiorcy, podczas gdy skarżący w sposób oczywisty w swoim wniosku żąda udostępnienia danych istniejących na dzień złożenia wniosku, które z pewnością istnieją, bowiem Elektrownia Połaniec podejmuje konkretne działania w zakresie swojej rozbudowy, odzwierciedlone w publicznie dostępnych przetargach, a nadto jest zobowiązana zgodnie z przepisami ustawy Prawo Energetyczne do przygotowywania prognoz

w zakresie rozbudowy na okres 15 lat i aktualizowania ich co 2 lata, a zatem powinna udostępnić informacje, którymi na dzień złożenia wniosku dysponuje, zamiast błędnie zakładać, że Stowarzyszenie wniosło o informacje nieistniejące;

5. art. 11 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że udostępnienie informacji objętych wnioskiem Stowarzyszenia stanowiłoby czyn nieuczciwej konkurencji, podczas gdy żądane informacje stanowią informację publiczną, która podlega udostępnieniu, zaś Elektrownia Połaniec jako Spółka energetyczna nie jest typową wolnorynkową, prywatną Spółką, której celem jest wyłącznie zysk, lecz podmiotem gospodarczym sektora energetycznego, który z uwagi na swoją szczególną rolę uznawany jest w orzecznictwie za podmiot, który pozostaje zobowiązany do udostępniania informacji z uwagi na sam przedmiot swojej działalności, co znajduje potwierdzenie choćby w raportach publikowanych przez samą Elektrownię Połaniec, m.in. “Raport zrównoważonego rozwoju Grupy ENEA za 2019 rok", w którym udostępnione zostały dane dotyczące biomasy;

6. art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie,

w jakim przepis ten normuje instytucję informacji przetworzonej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że przedmiotem wniosku była informacja przetworzona;

oraz z ostrożności procesowej, w sytuacji gdyby Sąd nie uznał zarzutu wskazanego w pkt 6, skarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

7. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim prawo do informacji obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, poprzez błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że przesłanka szczególnej istotności dla interesu publicznego nie została spełniona w niniejszej sprawie, podczas gdy we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Stowarzyszenie obszernie wyjaśniło spełnienie tej kwalifikowanej przesłanki.

W obszernym uzasadnieniu skarżący rozwinął powyższe zarzuty, przywołując argumenty mające świadczyć o ich zasadności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc dodatkowo, że informacje o miejscu i kraju pochodzenia biomasy posiadają istotną wartość zarówno dla Spółki, jak i jej kontrahentów. Informacje o tym, skąd i gdzie kupowana jest biomasa, stanowią wrażliwe tajemnice handlowe i są efektem długoletniego wypracowywania przez Spółkę i jej dostawców łańcucha dostaw. Ujawnienie do publicznej wiadomości informacji o źródłach, gdzie kupowana jest biomasa, doprowadzi do tego, że podmioty zewnętrzne będą mogły skorzystać ze źródeł wypracowanych przez Spółkę i jej dostawców, co narazi ją na straty w postaci braku możliwości zakupu biomasy w dotychczasowych miejscach lub zakupu po wyższych cenach. Ujawnienie innym przedsiębiorcom tych informacji pozwoliłoby im dotrzeć do źródeł dostaw Spółki i tym samym zaoszczędzić wydatków poprzez zakup tańszej biomasy lub brak konieczności ponoszenia wydatków na tworzenie własnego łańcucha dostaw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Materialną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia

6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), zwanej dalej ustawą.

Wbrew stanowisku zawartemu w decyzji objętej skargą, wnioskowane informacje stanowiły informację publiczną rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy.

Zgodnie z tym przepisem, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach

i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Natomiast przepis art. 4 ust. 1 ustawy określa katalog podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznych, wśród których obok organów administracji publicznej są również wymienione podmioty reprezentujące osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy).

Jak wynika z Krajowego Rejestru Sądowego (Nr KRS:0000053769) jedynym akcjonariuszem Enea Elektrowni Połaniec Spółki Akcyjnej z siedzibą w Zawadzie jest Enea Spółka Akcyjna, w której Skarb Państwa ma pakiet większościowy - 52% (informacja o strukturze własnościowej tej ostatniej spółki dostępna jest na stronie https://ir.enea.pl/akcje-i-akcjonariat).

Nie ulega więc wątpliwości, że Spółkę Enea Elektrownia Połaniec należy zaliczyć do podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej na gruncie powoływanej wyżej ustawy. Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 kwietnia 2019 r., I OSK 881/18, LEX nr 2671324,

w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz Konstytucji RP, pojęcie informacji publicznej musi być rozumiane szeroko, a zatem za informację publiczną należy uznać każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty sprawujące funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. O zaliczeniu określonej informacji do kategorii informacji publicznej decyduje jedynie spełnienie przesłanek z art. 1 ust. 1 ustawy, przy odczytaniu których pomocny jest katalog zawarty w art. 6 ust. 1 ustawy.

Enea Elektrownia Połaniec S.A. świadcząc usługi w zakresie wytwarzania, dystrybucji i handlu energią elektryczną wykonuje zadania publiczne. Z kolei fakt, że w strukturze własnościowej podmiotu, będącego jedynym akcjonariuszem tej spółki, Skarb Państwa posiada 52% udziałów oznacza, że spółka ta dysponuje majątkiem publicznym, o jakim mowa w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a, d i e ustawy. Przepisy te zaliczają do informacji publicznej informację:

- o majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a),

- o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym

z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d), a także

- o dochodach i stratach spółek handlowych, w których m.in. Skarb Państwa ma pozycję dominującą w rozumieniu przepisów Kodeksu spółek handlowych, oraz dysponowaniu tymi dochodami i sposobie pokrywania strat (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. e).

Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia majątku jako ogółu praw i obowiązków określonego podmiotu (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer Warszawa 2016, Komentarz do art. 6 punkt 11, Lex 2018).

Podczas prac nad ustawą o dostępie do informacji publicznej przyjęto, że majątek publiczny oznacza mienie państwowe, komunalne, mienie należące do sektora finansów publicznych oraz mienie należące do banków i spółek prawa handlowego, w których Skarb Państwa posiada ponad 50 procent udziałów w kapitale zakładowym (Biuletyn Komisji nr 3967/III). W identyczny sposób pojęcie majątku publicznego rozumiane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. przywołany wyżej wyrok NSA z 12 kwietnia 2019 r., I OSK 881/18).

Nie można się zatem zgodzić ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonej decyzji, że żądane informacje "są informacjami handlowymi związanymi

z prowadzeniem przez spółkę działalności gospodarczej i nie dotyczą sfery publicznej ani realizacji zadań publicznych". Jak już powiedziano wyżej, Enea Elektrownia Połaniec S.A. wykonuje zadania publiczne i dysponuje majątkiem Skarbu Państwa. Tym samym nie ma mowy o tym, aby informacje, o które zwróciło się skarżące Stowarzyszenie, traktować jako dotyczące sfery prywatnej i niezwiązanej z działalnością państwa. Dla prezentowanej w zaskarżonej decyzji tezy o braku podstaw do uznania żądanych informacji jako publicznych, nie może być wsparciem wyrok WSA w Gliwicach z 23 maja 2019 r., III SAB/Gl 16/19, LEX nr 2681369. Fragment tego orzeczenia, zacytowany w zaskarżonej decyzji, nie uwzględnia kontekstu okoliczności faktycznych sprawy rozstrzyganej przez ten Sąd i pomija szersze rozważania zawarte w uzasadnieniu wyroku, w których m.in. przywołane zostało zaprezentowane wyżej stanowisko NSA.

Odmawiając udostępnienia informacji żądanych przez skarżącą, Spółka Enea Elektrownia Połaniec powołała się na art. 5 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Przypadek, o którym mowa w zdaniu drugim zacytowanego przepisu nie ma

w sprawie zastosowania. Nie ulega również wątpliwości, że odmowa udostępnienia informacji publicznej nie była związana z ochroną prywatności osoby fizycznej. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w ocenie Spółki, wnioskowane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, gdyż posiadają wartość gospodarczą, a ich ujawnienie spowodowałoby możliwość wykorzystania ich w sposób zagrażający interesom Spółki.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera definicji "tajemnicy przedsiębiorcy", o której mowa w art. 5 ust. 2. W takim przypadku uprawnionym jest sięgnięcie do ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1233), która w art. 11 ust. 2 przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności.

W orzecznictwie przyjmuje się, że na "tajemnicę przedsiębiorcy" składają się dwa elementy: materialny - posiadanie przez informację określonej wartości dla przedsiębiorcy oraz formalny - wola utajnienia danych informacji. Tajemnicę przedsiębiorcy, w znaczeniu formalnym, stanowią informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich poufności. Nie tracą natomiast swojego charakteru przez to, że wie

o nich pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji, np. pracownicy przedsiębiorstwa (wyrok NSA z 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 192/13, wyrok NSA z 5 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 511/13; oba wyroki dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych).

Możliwość ograniczenia prawa do informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy wchodzi w grę, gdy spełnione są następujące przesłanki:

1) brak wcześniejszego upublicznienia określonych informacji dotyczących przedsiębiorcy,

2) uprawdopodobnienie, że informacje te mają ze względu na swój charakter lub sposób zastosowania wartość gospodarczą, co w konsekwencji ich ujawnienia mogłoby narazić takiego przedsiębiorcę na szkodę,

3) podjęcie przez przedsiębiorcę niezbędnych działań w celu zachowania poufności takich informacji.

Należy mieć na uwadze, że ograniczenie dostępności informacji publicznej ze względu na tajemnicę ustawowo chronioną ma charakter wyjątku od zasady jawności informacji publicznej. Oznacza to, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie może ograniczyć się do zdawkowego oświadczenia o istnieniu takiej tajemnicy. Wskazanie konkretnej podstawy i zakresu utajnienia danej informacji jest konieczne ze względu na specyficzny charakter ochrony tajemnicy przedsiębiorcy. W tych przypadkach organ musi szczegółowo określić z czego wywodzi daną przesłankę odmowy i w czym znajduje ona uzasadnienie. Ewentualne przesłanki nieudzielenia informacji publicznej z powyższego powodu muszą być wyjaśnione w sposób wyczerpujący i precyzyjny. Dopiero taka argumentacja, w połączeniu z udostępnionymi sądowi materiałami źródłowymi, umożliwi ocenę zasadności zastosowanych przesłanek utajnienia wnioskowanej informacji publicznej (por. wyrok NSA z 17 stycznia 2017 r., I OSK 1993/16, LEX nr 2226910, wyrok WSA we Wrocławiu z 30 sierpnia 2022 r., IV SA/Wr 165/22, LEX nr 3405481 oraz przywołany tam wyrok NSA z 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1939/15, LEX nr 2323561).

Zaprezentowane wyżej poglądy wyrażane w orzecznictwie Sąd orzekający

w pełni podziela i przyjmuje jako własne.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, wykazując spełnienie materialnej przesłanki ochrony wnioskowanej informacji, Spółka Enea Elektrownia Połaniec twierdzi, że informacje o ilości zakupionej biomasy oraz o całkowitej ilości zużytej biomasy są czynnikiem cenotwórczym, gdyż "w przypadku ujawnienia jaka ilość biomasy jest do tej pory zakontraktowana, informacja ta mogłaby zostać wykorzystana podczas negocjacji przez innych dostawców w celu uzyskania korzystniejszych dla nich cen, co doprowadziłoby do osłabienia pozycji Spółki podczas negocjacji". Dalej Spółka argumentuje, że jeżeli "potencjalni dostawcy uzyskają informację, że do tej pory zakontraktowano niewystarczającą ilość biomasy, czyli istnieją problemy z jej dostępnością, postawi to kontrahentów Spółki w silniejszej pozycji negocjacyjnej", co osłabiłoby jej pozycję na rynku, doprowadziłoby do zaburzenia konkurencyjności i zachwiania równowagi wśród dostawców biomasy. To z kolei "pozwoliłoby tym przedsiębiorcom zaoszczędzić wydatków lub zwiększyć zyski".

Takie uzasadnienie odmowy udostępnienia żądanych informacji publicznych jest niewystarczające, gdyż nie pozwala Sądowi na merytoryczną kontrolę zasadności stanowiska Spółki.

Po pierwsze, skarżące Stowarzyszenie nie wnioskowało o informację o ilości "zakontraktowanej" do tej pory biomasy, lecz o ilości zakupionej biomasy w okresie ostatnich 24 miesięcy oraz o całkowitej ilości zużytej biomasy w 2020, 2021 i 2022 r. w instalacjach biomasowych należących do Spółki. Argumentacja mająca uzasadniać cenotwórczy charakter żądanych informacji bazuje tylko na ujawnieniu ilości zakontraktowanej do tej pory biomasy. Nie wiadomo, jaka jest w tym przypadku relacja między ujawnieniem ilości biomasy zakontraktowanej, do czego odwołuje się Spółka, a informacją o ilości zakupionej biomasy w okresie 24 miesięcy i biomasy zużytej w instalacjach w latach 2020-2022, o co wnioskowało Stowarzyszenie.

Po drugie, Spółka nie wyjaśniła, w jakich okolicznościach ilość "zakontraktowanej do tej pory" biomasy może być uznana przez dostawców za "niewystarczającą", co miałoby oznaczać, że istnieje problem z jej dostępnością. Taka teza sugeruje, że dostawcy wiedzą, jaka ilość zakontraktowanej biomasy jest "wystarczająca", a jaka nie, przy czym nie wskazano, jakie jest źródło takiej wiedzy,

czy jest ono powszechnie dostępne i jak się to przekłada na udostępnienie informacji o ilości zakupionej i zużytej biomasy, które były przedmiotem wniosku. Argumentacja Spółki, że ujawnienie wnioskowanych informacji daje możliwość oceny przez dostawców, że ilość zakontraktowanej do tej pory biomasy jest niewystarczająca (przy założeniu, że ilość zakontraktowana biomasy oznacza ilość zakupioną i zużytą, co wcale nie jest oczywiste), jest zatem nieczytelna i nie poddaje się weryfikacji.

Przedstawionych wyżej wątpliwości w zrozumieniu przyczyn, jakie legły

u podstaw odmowy udzielenia żądanych informacji nie rozwiewa treść wzorca umowy ramowej sprzedaży paliwa z biomasy, przedłożonego wraz z odpowiedzią na skargę. Z § 2 wzorca wynika, że Spółka jako kupujący zobowiązuje się kupić paliwo

z biomasy w rodzaju i parametrach określonych w załączniku do umowy oraz

w ilościach określonych w przyjętej przez kupującego w ofercie sprzedawcy. Z treści tego wzorca nie można dociec, co Spółka rozumie przez "zakontraktowaną do tej pory" ilość biomasy, a w szczególności, czy ilość biomasy zakontraktowanej oznacza dla Spółki ilość zakupioną, co jest o tyle istotne, że wniosek dotyczy ilości biomasy zakupionej, a co do zasady ilość zakontraktowanego towaru nie musi wcale oznaczać ilości towaru zakupionego.

Tak samo należy ocenić zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji argumentację co do objęcia tajemnicą przedsiębiorstwa informacji o planowanych rozbudowach instalacji biomasowych w perspektywie najbliższych 5 lat. Spółka nie wyjaśniła, w jaki sposób tego rodzaju informacja miałaby wpłynąć na osłabienie jej pozycji w przypadku ewentualnych przetargów na usługi czy dostawy. W decyzji nie ma żadnego rozwinięcia takiego twierdzenia. Oczywistym jest przy tym, że nie chodzi tu o "niezmaterializowane plany czy zamierzenia", jak wskazuje się w decyzji, bo takie rzeczywiście nie podlegają ujawnieniu w trybie ustawy, ale o informacje poparte konkretną dokumentacją znajdującą się w posiadaniu Spółki, wynikającą przykładowo z prognoz, o których mowa w art. 16 ust. 20 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1385 z późn. zm.). Przepis ten nakazuje przedsiębiorstwu energetycznemu zajmującemu się wytwarzaniem energii elektrycznej w źródłach o łącznej mocy zainstalowanej elektrycznej nie mniejszej niż 50 MW sporządzanie i przedkładanie Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki prognozy na okres 15 lat obejmującej w szczególności ilości wytwarzanej energii elektrycznej, przedsięwzięcia w zakresie modernizacji, rozbudowy istniejących lub budowy nowych źródeł, a także dane techniczno-ekonomiczne dotyczące typu i wielkości tych źródeł, ich lokalizacji oraz rodzaju paliwa wykorzystywanego do wytwarzania energii elektrycznej. Prognozy te aktualizowane są co dwa lata (art. 16 ust. 20 ustawy Prawo energetyczne).

Uzasadnienie decyzji objętej skargą jest zbyt zdawkowe i lakoniczne, aby umożliwiało dokonanie oceny zasadności stanowiska Spółki i prawidłowości zastosowania w sprawie art. 5 ust. 2 ustawy w zw. z art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Nie poddaje się ono weryfikacji merytorycznej, a organ nie przeprowadził rzetelnej i czytelnej analizy wystąpienia przesłanek, o których mowa w powyższych przepisach. Jak słusznie podkreślił WSA we Wrocławiu w przywołanym wyroku w sprawie IV SA/Wr 165/22, uzasadnienie decyzji odmawiającej w całości żądania strony winno zawierać pełne i wyczerpujące umotywowanie zajętego stanowiska oraz wyjaśnienie, jakie to przesłanki przemawiają za uznaniem informacji za tajemnicę przedsiębiorstwa - oczywiście w sposób nie ujawniający stronie żądanych przez nią informacji, ale na tyle konkretne, by pozwalało Sądowi na kontrolę trafności prezentowanego przez organ stanowiska i realizowało zasadę przekonywania z art. 11 k.p.a. w związku z art. 16 ust. 2 ustawy.

Oceny tej nie zmienia fakt, że w odpowiedzi na skargę argumentacja przedstawiona w zaskarżonej decyzji została rozszerzona w zakresie dotyczącym wartości handlowej informacji o miejscu i kraju pochodzenia zakupionej biomasy. Kontroli sądowej podlega decyzja wraz z jej uzasadnieniem, a nie odpowiedź na skargę, która może mieć wyłącznie walor uzupełniający. Ponadto przypomnienia wymaga, że wniosek w pkt. 1 nie dotyczył tylko podziału zakupionej biomasy na biomasę pochodzenia leśnego i nieleśnego oraz kraj i miejsce pochodzenia, ale przede wszystkim ogólnej ilości zakupionej biomasy. Nawet jeśli twierdzenia zawarte w odpowiedzi na skargę okazałyby się trafne co do wartości gospodarczej informacji

o kraju i miejscu pochodzenia biomasy, czego Sąd nie może przesądzić na obecnym etapie postępowania, to i tak aktualne pozostają przedstawione wyżej uwagi co do braku należytego uzasadnienia odmowy udostępnienia informacji publicznej

w zakresie pozostałej części pytań zawartych we wniosku.

Z uwagi na nieprzekonujące uzasadnienie materialnej przesłanki ochrony wnioskowanej informacji bez znaczenia prawnego pozostaje ocena trafności stanowiska Spółki, że podjęte zostały działania w celu zabezpieczenia poufności informacji objętych wnioskiem. Można jedynie podkreślić, że wniosek skarżącego Stowarzyszenia nie obejmował informacji dotyczących konkretnych umów i wszelkich informacji w nich zawartych, o których mowa w § 9 przedłożonego wzoru umowy ramowej, lecz ogólnej działalności Spółki w zakresie ilości ogółem zakupionej i zużytej biomasy w konkretnych okresach czasu oraz planów rozbudowy instalacji biomasowych.

Niezależnie jednak od wskazanych wyżej okoliczności, odmowa udostępnienia żądanych informacji publicznych budzi wątpliwości z innych powodów.

Jak słusznie podnosi skarżące Stowarzyszenie w uzasadnieniu skargi, energia otrzymywana z biomasy stanowi odnawialne źródło energii (OZE), o którym mowa w art. 2 pkt 22 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (w brzmieniu obowiązującym na datę wydania zaskarżonej decyzji, opublikowanym w Dz. U. z 2022 r. poz. 1378 z późn. zm.). Jak stwierdzono w uzasadnieniu projektu tej ustawy, jednym z priorytetów strategii w zakresie rozwoju energetyki państwa jest "zapewnienie osiągnięcia przez Polskę w 2020 r. co najmniej 15% udziału energii z odnawialnych źródeł w zużyciu energii finalnej brutto, w tym co najmniej 10% udziału energii odnawialnej zużywanej w transporcie. Zobowiązanie osiągnięcia powyższego celu wynika bezpośrednio z dyrektywy 2009/28/WE w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE. Zasadniczo w celu osiągnięcia ww. celów obligatoryjnych poprzez przepisy przyjęte w projekcie ustawy Polska ma wypełnić obowiązek osiągnięcia celów pośrednich, kształtujących się w poszczególnych latach na poziomie: 9,54% do 2014 r., 10,71% do 2016 r. oraz 12,27% do 2018 r. W ramach realizacji zobowiązań zawartych w dyrektywie 2009/28/WE Rada Ministrów w dniu 6 grudnia 2010 r. przyjęła "Krajowy plan działania w zakresie energii ze źródeł odnawialnych", zwany dalej "KPD", który został następnie przekazany do Komisji Europejskiej. KPD określa krajowe cele w zakresie udziału energii ze źródeł odnawialnych zużyte w sektorze transportowym, sektorze energii elektrycznej, sektorze ogrzewania i chłodzenia w 2020 r. W KPD przyjęto, iż osiągnięcie powyższego celu oparte będzie o dwa filary zasobów dostępnych i możliwych do wykorzystania w Polsce, tj. poprzez wzrost wytwarzania energii elektrycznej z generacji wiatrowej oraz większe wykorzystanie energetyczne biomasy". Podkreślono również, że Komisja Europejska prowadzi działania mające na celu zapewnienie promocji stosowania energii z OZE, które docelowo mają doprowadzić do znacznego zwiększenia ilości energii wytworzonej z OZE, której udział docelowo ma zwiększyć się do poziomu 20% w 2020 r. w bilansie energii finalnej wszystkich państw członkowskich UE".

W obowiązującej aktualnie dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych (Dz. U. UE. L. z 2018 r. Nr 328, str. 82 z późn. zm.) wiążący ogólny cel unijny w zakresie udziału energii z OZE Unii w końcowym zużyciu energii brutto w 2030 r. określony był na co najmniej 32% (wersja obowiązująca w dacie podjęcia zaskarżonej decyzji), zaś od 20 listopada 2023 r. wynosi on 42,5% (art. 3 dyrektywy).

Ustawa o odnawialnych źródłach energii wprowadziła szereg rozwiązań mających na celu wspieranie wytwarzania energii elektrycznej z OZE, ale nałożyła także obowiązki na wytwórców tego rodzaju energii. Z mocy art. 60a ust. 1 tej ustawy, wytwórcy energii elektrycznej lub ciepła, wytwarzanych w instalacjach odnawialnego źródła energii wykorzystujących w procesie wytwarzania energii nośniki energii, o których mowa w art. 2 pkt 22, oraz inne paliwa, stosują urządzenia pomiarowo-rozliczeniowe umożliwiające pomiar i rejestrację wytwarzanej ilości energii elektrycznej lub ciepła. W art. 60a ust. 2 i 2a określono natomiast minimalny udział wagowy biomasy pochodzenia rolniczego i nierolniczego, w łącznym udziale wagowym biomasy, który podlega pomiarowi.

Działalność Spółki Enea Elektrownia Połaniec, polegająca na wytwarzaniu energii z odnawialnych źródeł energii, w tym zwłaszcza z biomasy, stanowi zatem jedną z form wypełnienia zobowiązań Polski w zakresie zapewnienia odpowiedniego udziału energii z OZE w zużyciu energii ogółem i w tym zakresie powinna podlegać społecznej kontroli, której wyrazem jest dostęp obywateli do informacji publicznej

w tym zakresie.

Potrzebę taką dostrzega także ustawodawca, który w art. 5 ust. 6a ustawy

z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne nałożył na sprzedawców energii elektrycznej obowiązek informowania swoich odbiorców o strukturze paliw zużytych lub innych nośników energii służących do wytworzenia energii elektrycznej sprzedanej przez niego w poprzednim roku kalendarzowym oraz o miejscu, w którym są dostępne informacje o wpływie wytwarzania tej energii na środowisko, co najmniej w zakresie emisji dwutlenku węgla i radioaktywnych odpadów.

Na stronie BiP spółki Enea S.A. znajduje się informacja o strukturze paliw

i innych nośników energii pierwotnej zużytych do wytwarzania energii elektrycznej sprzedanej w 2022 r. przez tą spółkę, z której wynika, że odnawialne źródła energii stanowiły 24,24 % wśród wszystkich zużytych paliw, w tym biomasa i biogaz stanowiły 9,71 %.

Potrzebę informowania społeczeństwa o strukturze zużytych paliw, co faktycznie przekłada się na informowanie o ilości zużytej biomasy w stosunku do innych nośników energii, dostrzega sam ustawodawca, co oznacza, że jest to informacja o szczególnym znaczeniu, podlegająca udostępnieniu przez każde przedsiębiorstwo sprzedające energię elektryczną. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji pomija tę okoliczność, pomimo, że pkt 2 wniosku Stowarzyszenia dotyczył całkowitej ilości zużytej biomasy przez Spółkę w latach 2020-2022, a więc informacji o zbliżonym zakresie treściowym, jak udostępniana na podstawie art. 5 ust. 6a ustawy Prawo energetyczne. Należy przy tym podkreślić, że sam fakt, że informacja o strukturze i pochodzeniu spalanej biomasy nie jest powszechnie dostępna, co podnosił pełnomocnik Spółki na rozprawie przed Sądem 29 listopada 2023 r. (którego to argumentu nie ma w zaskarżonej decyzji), nie powoduje automatycznie przyjęcia, że informacje te stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa.

Wszystkie przedstawione wyżej uwagi wzmacnia dodatkowo fakt, że inne spółki energetyczne, jak [...] sp. z o.o. z Białymstoku, [...] Poznań S.A. oraz [...] S.A. w Jaworznie, udostępniły skarżącemu Stowarzyszeniu informację publiczną w zakresie objętym wnioskiem w kontrolowanej sprawie (aczkolwiek częściowo, jak przyznaje skarżący), nie dostrzegając podstaw do zakwalifikowania jej jako tajemnicy przedsiębiorcy (dokumenty załączone do skargi - k. 23-28 akt sądowych). Podaje to w wątpliwość stanowisko Spółki, tym bardziej, że – jak już powiedziano – nie zostało ono należycie umotywowane.

Tak samo należy ocenić zaprezentowane w zaskarżonej decyzji stanowisko co do tego, że żądana informacja ma charakter przetworzony oraz, że wnioskujące Stowarzyszenie nie wykazało, że pozyskanie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy. Nie ma w decyzji nawiązania do uzasadnienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym przedstawiono stanowisko wnioskodawcy w obu tych kwestiach. W szczególności zawarte w decyzji objętej skargą twierdzenie, że żądane informacje dotyczą "wyłącznie interesu wnioskodawcy" pozostaje w oderwaniu od argumentacji wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym Stowarzyszenie wskazywało na znaczenie żądanej informacji dla celów publicznych, takich jak zużywanie zasobów leśnych i wpływu tego działania na klimat i środowisko oraz bezpieczeństwo ekologiczne państwa. Do tych okoliczności Spółka się w ogóle nie odniosła, a mając dodatkowo na uwadze przedstawione wyżej rozważania na temat realizacji polityki energetycznej państwa i wykonania zobowiązań wynikających z prawa Unii Europejskiej, stanowisko Spółki, że wnioskowane informacje nie są szczególnie istotne dla interesu publicznego jest co najmniej przedwczesne.

Podsumowując, obie wydane w sprawie decyzje, poprzez lakoniczne uzasadnienie odmowy udzielenia informacji publicznej, naruszają przepisy postępowania, a to art. 17 ust. 1 i 2 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy w zw. z art. 7, 11, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powoduje to konieczność uchylenia tych decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a.

Z uwagi na stwierdzone przez Sąd uchybienia o charakterze procesowym, na obecnym etapie postępowania nie jest możliwa merytoryczna ocena zaskarżonej decyzji pod kątem zarzucanych w skardze naruszeń prawa materialnego. Stanowisko Spółki nie zostało należycie uzasadnione i dlatego nie poddaje się kontroli w zakresie prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.

Orzeczenie o kosztach postępowania zawarte w pkt II wyroku znajduje oparcie w art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Przy ponownym rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej organ uwzględni wszystkie przedstawione wyżej uwagi, wyeliminuje dotychczasowe naruszenia prawa i rzetelnie oceni, czy wnioskowane informacje, a jeśli tak - w jakiej części, podlegają ochronie z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. Oceni także przedstawioną przez skarżące Stowarzyszenie argumentację w zakresie zakwalifikowania żądanej informacji jako przetworzonej i wykazania szczególnej istotności tej informacji dla interesu publicznego. W razie wydania decyzji odmownej, organ uzasadni swoje stanowisko w sposób, który będzie realizował zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a. i umożliwi jego merytoryczną kontrolę.