Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2013 r. sprawy ze skargi Gminy na uchwałę Sejmiku Województwa z dnia [...] r., nr XXII/191/12 w przedmiocie uchwalenia "Zmiany Planu zagospodarowania przestrzennego Województwa" oddala skargę.

Uchwałą Nr XXII/191/12 z [...] marca 2012 r. Sejmik Województwa, działając m.in. na podstawie art. 18 pkt 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2001 r., nr 142, poz. 1590 ze zm., dalej: u.s.w) oraz art. 42 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm., dalej: u.p.z.p) uchwaliła Zmianę Planu zagospodarowania przestrzennego Województwa. Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa z 2012 r. pod poz. 1533 i weszła w życie z dniem ogłoszenia.

Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wniosła Gmina. Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie:

1) 85 ust. 2 w zw. z art. 40 oraz art. 87 ust. 2 u.p.z.p z uwagi na brak przepisów wykonawczych określających zakres projektu planu zagospodarowania przestrzennego województwa,

2) art. 39 ust. 5 i ust. 3 w zw. z art. 47 ust. 3 i art. 48 ust. 1 u.p.z.p, gdyż wprowadzenie inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym do planu zagospodarowania przestrzennego województwa może nastąpić dopiero po wydaniu przez właściwego ministra programu zawierającego zadania rządowe, służące realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym,

3) art. 2 pkt 5 u.p.z.p w zw. z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r., nr 102, poz. 651 ze zm., dalej: u.g.n) oraz w zw. z art. 39 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p przez wpisanie do planu w rozdziale inwestycje celu publicznego określenia "Złoża węgla brunatnego",

4) art. 41 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p przez to, że określając formę, miejsce i termin składania wniosków dotyczących planu, nie krótszy niż 3 miesiące od dnia ogłoszenia Marszałek Województwa uwzględnił wniosek, który wpłynął po wyznaczonym terminie ich składania,

5) art. 39 ust. 3 u.p.z.p jako że w planie nie uwzględniono strategii rozwoju województwa, która w chwili uchwalania planu była dopiero w trakcie przygotowania,

6) art. 51 ust. 2 pkt 2 lit e ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r., nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej: u.u.i.ś) z uwagi na to, że dołączona do Planu Prognoza oddziaływania na środowisko nie zawiera oceny oddziaływania Planu na obszary Natura 2000,

7) art. 55 ust. 2 u.u.i.ś w zw. z art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2009 r., nr 151, poz. 1220 ze zm.) przez brak analizy zachodzenia przesłanek tego ostatniego przepisu i braku rozważenia dopuszczalności przyjęcia planu,

8) art. 6 Dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory w zw. z art. 43 u.u.i.ś przez niewłaściwe i niewystarczające poddanie Planu strategicznej ocenie odziaływania na środowisko,

9) art. 21 ust. 2 pkt 5 u.u.i.ś w zw. z art. 54 ust. 1 i art. 57 i 58 u.u.i.ś przez niezamieszczenie w publicznych dostępnych wykazach a tym samym niezapoznanie społeczeństwa z opinią regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, względnie naruszenie art. 39 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 39 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś przez nie uczynienie tych dokumentów częścią niezbędnej dokumentacji sprawy udostępnionej do wglądu społeczeństwa,

10) art. 37 pkt 2 u.u.i.ś a także Konwencji z Aarhus z 25 czerwca 1998 r. o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz.U nr 89, poz. 970) przez wzgląd na niewystarczające odniesienie się przez organ do przedłożonych w toku konsultacji społecznych uwag i wniosków.

Gmina wniosła na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) o stwierdzenie w całości nieważności zaskarżonej uchwały oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

Skarżąca wniosła także, aby poza pełną dokumentacją planistyczną będącą w posiadaniu Marszałka Województwa dowód w sprawie stanowiła dokumentacja postępowania nadzorczego przeprowadzonego przez Wojewodę.

Uzasadniając posiadanie interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały, Gmina wskazała, że jest on oczywisty i znajduje jednoznaczne potwierdzenie w uzasadnieniu zarzutów. Skarżąca podkreśliła, że gmina, która leży na obszarze oddziaływania Planu i której bezpośrednio dotyczą zapisy Planu (co najmniej zapisy dotyczące złóż węgla brunatnego oraz inwestycji polegającej na budowie kopalni odkrywkowej węgla brunatnego i elektrowni opalanej tym węglem) zobowiązania jest zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.z.p umieścić w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego obszary, na których rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa i ustaleniami programów, o których mowa w art. 48 ust. 1 u.p.z.p. Gmina zobowiązana jest również na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 4b u.p.z.p uwzględnić w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego granice terenów inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, umieszczonych w planie zagospodarowania przestrzennego województwa lub w ostatecznych decyzjach o lokalizacji drogi krajowej, wojewódzkiej lub powiatowej, linii kolejowej o znaczeniu państwowym, lotniska użytku publicznego, inwestycji w zakresie terminalu lub przedsięwzięcia Euro 2012. W związku z powyższym, zdaniem skarżącej, uchwalony Plan ingeruje bezpośrednio w kompetencje oraz zadania Gminy w zakresie kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie Gminy, dbania o zapewnienia ładu przestrzennego a także w uprawnienia w zakresie ochrony środowiska.

Interes prawny w zaskarżeniu uchwały Gmina upatruje również w art. 65 w zw. z art. 2 ust. 1 oraz art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o referendum lokalnym (Dz.U. z 2000 r., nr 88, poz. 985 ze zm., dalej: u.r.l). Gmina wskazała, że [...] listopada 2009 r. odbyło się w Gminie referendum lokalne, w którym na pytanie: "Czy jesteś za powstaniem w Gminie kopalni węgla brunatnego?" 68% mieszkańców Gminy opowiedziało się przeciwko budowie takiej kopalni. Referendum było ważne bowiem wzięło w nim udział 2768 spośród 5839 uprawnionych do głosowania, tj. nie mniej niż 30% uprawnionych do głosowania. Referendum było również rozstrzygające, jako że spośród 2729 ważnie oddanych głosów 1855 głosujących opowiedziało się przeciwko powstaniu na terenie gminy kopalni węgla brunatnego. Społeczność lokalna podjęła tym samym ważną, rozstrzygającą i wiążącą dla gminy decyzję odrzucającą możliwość realizacji wskazanej inwestycji.

Odpowiadając na skargę Sejmik Województwa wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wskazał, że brak przepisu wykonawczego – rozporządzenia wydanego na podstawie art. 40 u.p.z.p, nie stoi na przeszkodzie uchwaleniu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego województwa, zaś pogląd przytaczany przez skarżącą wynika z odosobnionego stanowiska zawartego w Komentarzu do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod red. T. Bąkowskiego. Stanowisko to nie znalazło jednak potwierdzenia wśród pozostałych autorów zajmujących się problematyką zagospodarowania przestrzennego. Organ wskazał ponadto, że podjęta uchwała w sprawie zmiany planu uwzględnia ustalenia zawarte w Polityce energetycznej Polski do 2030 r. przyjętej uchwałą Rady Ministrów Nr 202/2009 z 10 listopada 2009 r. Na potrzebę ochrony strategicznego złoża węgla brunatnego wskazuje też Koncepcja Przestrzennego Zagospodarowania Kraju 2030.

Zadaniem organu nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 6 u.g.n. Inwestycja określona jako "Złoża węgla brunatnego" wpisuje się bowiem w katalog celów określonych w art. 6 pkt 8 u.g.n.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 41 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p przez to, że określając formę, miejsce i termin składania wniosków dotyczących planu, nie krótszy niż 3 miesiące od dnia ogłoszenia Marszałek Województwa uwzględnił wniosek, który wpłynął po wyznaczonym terminie ich składania, organ wskazał, że uchybienie terminowi w zakresie składania wniosku (w niniejszej sprawie wniosku P sp. z o.o.) nie oznacza, że organ nie może takiego wniosku rozpatrzyć i uwzględnić.

Pozostałe zarzuty dotyczące procedury sporządzania planu, organ uznał także za nieuzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadniona.

W pierwszej kolejności obowiązkiem sądu było zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny a zatem czy spełnia wymogi formalne, do których zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Kolejnym warunkiem skuteczności skargi na uchwałę jest wykazanie przez stronę skarżącą, że dana uchwała narusza jej interes prawny lub uprawnienie. Z treści art. 90 ust. 1 i art. 91 ust. 1 u.s.w wynika bowiem, że skargę w trybie tych przepisów może wnieść skutecznie tylko taki podmiot, który wykaże się naruszeniem własnego interesu prawnego lub uprawnienia wskutek uchwalonych przepisów prawa miejscowego lub podjętych czynności prawnych i faktycznych z zakresu administracji publicznej. Zaskarżeniu w tym trybie podlega zatem uchwała organu samorządu województwa nie tylko niezgodna z prawem, ale i jednocześnie godząca w sferę prawną skarżącego – wywołująca dla niego negatywne konsekwencje prawne, np. zniesienia, ograniczenia, czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego.

W kontrolowanym postępowaniu, jak wynika z akt sprawy, spełnione zostały warunki formalne umożliwiające wniesienie skargi do sądu administracyjnego, w tym wezwano organ do usunięcia naruszenia prawa, zatem – w świetle art. 90 ust. 1 i art. 91 ust. 1 u.s.w – konieczne stało się zbadanie legitymacji skarżącej Gminy do zaskarżenia uchwały Sejmiku Województwa z [...] marca 2012 r. Nr XXII/191/12 w sprawie uchwalenia "Zmiany Planu zagospodarowania przestrzennego Województwa"

Składając skargę, skarżący musi wykazać, że został naruszony jego własny interes prawny polegający na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie chronioną sytuacją. O tym, czy taki interes prawny istnieje, decyduje przepis prawa materialnego, który kształtuje sytuację prawną skarżącego, tym samym gwarantując mu ochronę prawną. W innych przypadkach mamy do czynienia wyłącznie z interesem faktycznym, który nie daje legitymacji do zaskarżania uchwał i innych aktów organu samorządu województwa.

Również w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że posiadanie interesu prawnego przy próbie zakwestionowania uchwały organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego oznacza istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego, a zaskarżoną uchwałą. Istotnym warunkiem umożliwiającym zaskarżenie uchwały samorządowej jest nie tylko jej obiektywna niezgodność z prawem materialnym, kształtującym sytuację prawną podmiotu skarżącego (o ile w danej sprawie niezgodność taka rzeczywiście ma miejsce), ale także konieczność wykazania, że uchwała w sposób rzeczywisty i bezpośredni narusza interes prawny skarżącego, przez co należy rozumieć ograniczenie, zniesienie lub uniemożliwienie realizacji tego interesu (por. wyrok NSA z 20 stycznia 2010 r., I OSK 1016/09, Lex nr 594835; wyrok WSA w Gdańsku z 22 października 2008 r., II SA/Gd 492/08, Lex nr 499841; wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 16 września 2010 r., II SA/Go 476/10, Lex nr 706654).

Badając kwestię legitymacji skarżącej Gminy w zaskarżeniu uchwały Sejmiku Województwa z [...] marca 2012r. w sprawie uchwalenia zmiany planu zagospodarowania przestrzennego Województwa, wskazać należy, że plan zagospodarowania przestrzennego województwa, stosownie do treści art. 42 ust. 2 u.p.z.p podlega publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Należy jednak zaznaczyć, że w u.p.z.p nie ma odpowiednika art. 54c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.), który stwierdzał, że plan zagospodarowania przestrzennego województwa nie jest aktem prawa miejscowego. W komentarzu do u.p.z.p pod red. Z. Niewiadomskiego, wskazuje się, że z powyższego nie można wyprowadzać wniosku, iż skoro ustawodawca nie zawarł w tej mierze takiego przepisu, to plan zagospodarowania przestrzennego województwa jest aktem prawa miejscowego (red. Z. Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz" C.H. Beck 2011; s. 319-320). Zatem treść planu, w tym również w zaskarżonej uchwale, nie zawiera norm generalnych i abstrakcyjnych, ustanawiających wobec określonych adresatów, w określonych okolicznościach, nakazy i zakazy określonego zachowania się. Uchwała sejmiku województwa w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego województwa jest więc aktem planowania, określającym zasady organizacji przestrzennej województwa.

Gmina wskazując na interes prawny w zaskarżeniu uchwały, podkreśla, że Gmina ta, która leży na obszarze oddziaływania planu i której bezpośrednio dotyczą zapisy planu (co najmniej zapisy planu dotyczące złóż węgla brunatnego oraz inwestycji polegającej na budowie kopalni odkrywkowej węgla brunatnego i elektrowni opalanej tym węglem) zobowiązana jest zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p umieścić w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego obszary, na których rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa i ustaleniami programów, o których mowa w art.. 48 ust. 1. Gmina zobowiązana jest również na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 4b ustawy uwzględnić w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego granice terenów inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, umieszczonych w planie zagospodarowania przestrzennego województwa lub w ostatecznych decyzjach o lokalizacji drogi krajowej, wojewódzkiej lub powiatowej, linii kolejowej o znaczeniu państwowym, lotniska użytku publicznego, inwestycji w zakresie terminalu lub przedsięwzięcia Euro 2012.

W związku z powyższym uchwalony plan ingeruje bezpośrednio w kompetencje oraz zadania gminy w zakresie kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie gminy, dbania o zapewnienie ładu przestrzennego a także uprawnienia w zakresie ochrony środowiska.

Skarżąca Gmina powołuje się także na to, że [...] listopada 2009 r. w Gminie odbyło się referendum, w którym na pytanie "Czy jesteś za powstaniem w Gminie kopalni węgla brunatnego?" 68% mieszkańców Gminy opowiedziało się przeciwko budowie takiej kopalni. Referendum to jest ważne, bowiem wzięło w nim udział nie mniej niż 30% uprawnionych do głosowania (spośród 2729 ważnie oddanych głosów 1855 głosujących opowiedziało się przeciwko powstaniu na terenie gminy kopalni węgla brunatnego). Zatem uchwalony plan pozostaje w jaskrawej sprzeczności z wolą mieszkańców Gminy

Zdaniem Sądu Gmina wskazując na powyższe podstawy w zaskarżeniu uchwały, nie wykazała interesu prawnego, który został obiektywnie naruszony zaskarżoną uchwałą. Z uwagi na to, że plan zagospodarowania przestrzennego województwa nie jest aktem prawa miejscowego (podobnie jak studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy – art. 9 ust. 5 u.p.z.p),, a więc nie zawiera norm prawa powszechnie obowiązującego na obszarze właściwości miejscowej organu który go wydał, za jeden z podstawowych warunków merytorycznego rozpoznania takiej skargi należy uznać precyzyjne wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego interesu prawnego wynikającego z normy prawa materialnego, czego strona skarżąca nie uczyniła.

Interes prawny w zaskarżeniu uchwały musi mieć swoje źródło w przepisie prawa powszechnie obowiązującego oraz musi być dostatecznie zindywidualizowany i skonkretyzowany, co w niniejszej sprawie nie zostało spełnione. Art. 10 u.p.z.p określa sprawy, które w studium muszą być wzięte pod uwagę, jak i takie które muszą być ustalone obowiązkowo. Natomiast art. 15 u.p.z.p określa zakres planu miejscowego, a więc także kwestie które już na etapie uchwalania planu, muszą być uwzględnione. I tak w studium określa się m.in. obszary, na których rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa i ustaleniami programów rządowych, zaś w planie miejscowym, granice terenów inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, umieszczonych w planie zagospodarowania przestrzennego województwa lub w ostatecznych decyzjach o lokalizacji drogi krajowej, wojewódzkiej lub powiatowej, linii kolejowej o znaczeniu państwowym, lotniska użytku publicznego, inwestycji w zakresie terminalu lub przedsięwzięcia Euro 2012.

Nie ulega zatem wątpliwości, że organ stanowiący gminy jest związany, na etapie sporządzania studium oraz opracowania planu miejscowego, ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa. W u.p.z.p przyjęto wprawdzie zasadę rozdziału zadań i kompetencji samorządu terytorialnego i państwa, co oznacza, że gminy mogą samodzielnie ustalać przeznaczenie terenów znajdujących się na ich obszarze, jednak nie korzystają one z całkowitej niezależności, muszą bowiem uwzględniać m.in. ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego województwa a więc planowanie na szczeblu regionalnym. Organy samorządu wojewódzkiego zobowiązane są z kolei uwzględniać w planie zagospodarowania przestrzennego województwa, ustalenia koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju.

Zdaniem Sądu związanie jednego organu przy wykonywaniu czynności z zakresu administracji publicznej ustaleniami, czy też wskazaniami innego organu, ma jednak inny charakter, aniżeli nałożenie na jakiś podmiot (w tym przypadku gminę) określonych obowiązków, czy przyznanie mu określonych praw. W przepisie art. 90 ust. 1 u.s.w (stosowanym odpowiednio w przypadkach określonych w art. 91 ust. 1 tej ustawy) chodzi o naruszenie interesu prawnego podmiotu występującego w stosunku administracyjnoprawnym jako strona podległa władztwu organu administracyjnego, przy pomocy którego organ może oddziaływać na sferę praw i obowiązków podmiotu podległego. Tymczasem z treści art. 10 ust. 2 pkt 7 i art. 15 ust. 3 pkt 4b u.p.z.p wynika, że ta relacja nie jest typowym stosunkiem administracyjnoprawnym, gdzie występuje organ administracji i podmiot podległy władztwu tego organu. Sąd uznał zatem, że normy prawa materialnego administracyjnego nie przyznały skarżącej Gminie kompetencji do domagania się zakazu realizacji planowanej kopalni odkrywkowej węgla brunatnego i elektrowni węglowej, w określonym miejscu. Zatem stanowisko skarżącej zawarte w motywach skargi, iż samo związanie organu gminy na etapie sporządzania studium oraz opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa powinno wystarczyć do wyprowadzenia interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały należy uznać za chybione. Skarżąca Gmina nie ma zatem interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały.

W ocenie Sądu interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały nie można także wyprowadzać z wyniku referendum lokalnego. W referendum lokalnym mieszkańcy jednostki samorządu terytorialnego jako członkowie wspólnoty samorządowej wyrażają w drodze głosowania swoją wolę m.in. co do sposobu rozstrzygania sprawy dotyczącej tej wspólnoty, mieszczącej się w zakresie zadań i kompetencji organów danej jednostki. W rozpoznawanej sprawie mieszkańcy Gminy wyrazili swoje stanowisko w sprawie realizacji na terenie Gminy kopalni węgla brunatnego. Wynik tego referendum odzwierciedla oczywiście poglądy lokalnej społeczności i nakłada na organy Gminy obowiązek podjęcia czynności w celu realizacji sprawy poddanej pod referendum. Nie oznacza to jednak, że decyzja podjęta przez mieszkańców gminy przekłada się na interes prawny Gminy w zaskarżeniu uchwały w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego województwa.

Przyjęcie, że skarżąca Gmina nie posiada interesu prawnego w zaskarżaniu uchwały skutkuje oddaleniem skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Sąd oddalił wniosek dowodowy dotyczący dokumentacji postępowania nadzorczego przeprowadzonego przez Wojewodę, gdyż uznał, że nie spowoduje to wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie.

Nie uwzględniono wniosku organu zawartego w odpowiedzi na skargę o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, gdyż w postępowaniu przed sądem administracyjnym I instancji nie jest możliwe zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz organu, niezależnie od wyniku sprawy, albowiem brak ku temu podstawy prawnej. Zwrot kosztów przysługuje jedynie stronie skarżącej od organu administracji (art. 200 p.p.s.a.) i to w razie uwzględnienia skargi.