II SAB/Wa 525/24 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-01-22	
Data wpływu	2024-09-19	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Arkadiusz Koziarski. /sprawozdawca/
Danuta Kania /przewodniczący/
Sławomir Antoniuk	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Sygn. powiązane	III OSK 823/25	
Skarżony organ	Prokurator	
Treść wyniku	Stwierdzono bezczynność organu - art. 149 §1a ustawy PoPPSA	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; 13 ust. 1 , 13 ust. 2; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Prokuratora Krajowego w przedmiocie rozpatrzenia punktu 1 wniosku z dnia [...] lipca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Prokurator Krajowy dopuścił się bezczynności w przedmiocie rozpatrzenia punktu 1 wniosku J. M. z dnia [...] lipca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prokuratora Krajowego na rzecz skarżącego J. M. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
W dniu [...] sierpnia 2024 r. J. M. (dalej "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prokuratora Krajowego (dalej również "organ") w przedmiecie rozpatrzenia punktu 1 wniosku z dnia [...] lipca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Skarżący wniósł o:

1. zobowiązanie Prokuratora Krajowego do niezwłocznego udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej w sposób i formie określonym we wniosku, a także stwierdzenia, że dopuścił się on bezczynności;

2. orzeczenie istnienia uprawnienia do uzyskania wnioskowanej informacji publicznej;

3. wymierzenie organowi grzywny wysokości kwoty określonej wart. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", tj. w wysokości dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej ogłoszonego w drodze obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego (64 457,10 zł). Alternatywnie zasądzenia od Prokuratora Krajowego na jego rzecz sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. tj. w wysokości połowy dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej (32 228,55 zł);

4. przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dołączonych do skargi dokumentów:

a) "pierwotnego" wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] lipca 2024 r. wysłanego na adres elektronicznej skrzynki podawczej Ministerstwa Sprawiedliwości,

b) wydruku wiadomości e-mail z Ministerstwa Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2024 r. w przedmiocie odpowiedzi na ww. wniosek o udostępnienie informacji publicznej,

zdaniem skarżącego przeprowadzenie tych dowodów jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie, a zarazem nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie;

5. rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym;

6 zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że w dniu [...] lipca 2023 r. złożył do Prokuratora Krajowego za pośrednictwem poczty elektronicznej wniosek o udostępnienie informacji publicznej. We wniosku tym precyzyjnie wskazał materiały, które miały podlegać udostępnieniu, jak również podstawę prawną wskazująca jednoznacznie, iż wnioskowane dokumenty stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902), dalej "u.d.i.p.", a zatem podlegały udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w tej ustawie. Informacjami tymi były:

1) wnioski zgłoszone przez Prokuratora Krajowego na podstawie art. 74 § 1 ustawy Prawo o prokuraturze, w przedmiocie powołania prokuratorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury na stanowiska prokuratorskie w Prokuraturze Krajowej;

2) wydanych w latach 2023-2024 przez Prokuratora Generalnego, na podstawie art. 74 § 1 ustawy Prawo o prokuraturze, aktów powołujących prokuratorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury na stanowisko prokuratorskie w Prokuraturze Krajowej.

Skarżący wyjaśnił, że powyższy wniosek został złożony w związku z informacją uzyskaną ze strony Ministerstwa Sprawiedliwości w dniu [...] lipca 2024 r., stanowiącą odpowiedź na "pierwotny" wniosek o udostępnienie informacji publicznej, nadany na adres e-mail Ministerstwa w dniu [...] lipca 2024 r. Z uzyskanej odpowiedzi na ten wniosek wynika, że organem właściwym do udostępnienia tej informacji publicznej jest Prokurator Krajowy.

Dalej skarżący podał, że w dniu [...] sierpnia 2024 r. otrzymał od Prokuratora Krajowego odpowiedź datowaną na dzień [...] sierpnia 2024 r., przy której udostępnione zostały mu łącznie 36 skanów dekretów powołujących na stanowiska prokuratorów Prokuratury Krajowej, wydanych w latach 2023-2024. Tym samym organ zrealizował jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazanym w pkt. 2. Jednocześnie organ, w zakresie wniosku z pkt. 1, ograniczył się wyłącznie do poinformowania go, iż w 2023 r. Prokurator Krajowy skierował do Prokuratora Generalnego 24 wnioski w przedmiocie powołań na stanowisko prokuratorów Prokuratury krajowej, w tym 20 z nich zostało uwzględnionych. Odpowiednio w 2024 r. takich wniosków skierowano 16 i wszystkie zostały uwzględnione. Organ nie udostępnił mu jednak tych wniosków.

Skarżący wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2024 r. skierował do organu pismo wskazujące, iż zrealizowano jego wniosek wyłącznie w odniesieniu do pkt. 2. Ponadto w piśmie tym podniósł, że oczekuje rozpoznania wniosku w terminie określonym wart. 13 ust. 1 u.d.i.p. Pismem z dnia [...] sierpnia 2024 r. organ poinformował go, że podtrzymuje stanowisko z dnia [...] sierpnia 2024 r. Ponadto organ wskazał, iż wnioskowana informacja stanowi dokumentację wewnętrzną i w związku z tym nie zostanie ona udostępniona.

Uzasadniając wniosek o wymierzenie organowi grzywny lub przyznanie sumy pieniężnej skarżący zwrócił uwagę, że organem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej jest Prokurator Krajowy - centralny organ prokuratury, tj. instytucji powołanej do ścigania przestępstw oraz stania na straży praworządności. Z tych też względów niemożliwym do zaakceptowania jest stan, w którym instytucja ta odmawia stosowania przepisów prawa bądź też je bezprawnie reglamentuje. Zdaniem skarżącego w takiej sytuacji konieczna jest nadzwyczajna interwencja ze strony organów władzy sądowniczej, która powinna w szczególny sposób napiętnować takie zachowanie. Mając zaś na względzie specyfikę kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne tym napiętnowaniem będzie orzeczenie, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. kary grzywny w maksymalnej wysokości przewidzianej tym przepisem, względnie zasądzenie na rzecz skarżącego połowy tejże kwoty, zgodnie z art. 149 § 2 in fine p.p.s.a.

Odnośnie wniosku dowodowego skarżący wskazał, że przeprowadzenie wnioskowany dowodów jest niezbędne do wyjaśnienia, iż wnioskowane materiały stanowią informację publiczną, oraz że organem odpowiedzialnym za ich udostępnienie jest Prokurator Krajowy. Skarżący wskazał, że przeprowadzenie dowodu ze wskazanych wyżej dokumentów nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postepowania. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że po otrzymaniu skargi w dniu [...] września 2024 r. w Prokuraturze Krajowej dokonano jej analizy i uznano zasadność podniesionych zarzutów. Organ wyjaśnił, że zgodnie z brzmieniem art. 74 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2024 r. poz. 390), prokuratorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury na stanowisko prokuratorskie powołuje Prokurator Generalny na wniosek Prokuratora Krajowego. Wniosek taki rozpoczyna procedurę powołania na stanowiska prokuratorskie, jest zatem elementem koniecznym do przeprowadzenia zmian kadrowych. Organ wskazał, że podjęto w związku z tym działania zmierzające do merytorycznego, zgodnego z ustawą o informacji publicznej, rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2024 r. W dniu [...] września 2024 r. skarżącemu udzielono odpowiedzi, przekazując mu kopie wnioskowanych dokumentów. Zdaniem organu w świetle powyższego, zaistniałej zwłoki w prawidłowym rozpoznaniu wniosku nie można ocenić jako powstałej z rażącym naruszeniem prawa.

Organ wskazał również, że w związku z tym, iż przedmiotowa skarga została w całości uwzględniona w trybie autokontroli, dalsze postępowanie w sprawie jest bezprzedmiotowe. Uzasadnia to wniosek o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W piśmie procesowym z dnia [...] października 2024 r. skarżący zwrócił uwagę, że odpowiedź na skargę została podpisana przez Zastępcę Dyrektora Biura [...] [...] K. K.. Skarżący podniósł, że do pisma tego nie dołączono pełnomocnictwa. Zdaniem skarżącego w świetle powyższego [...] K. K. działa bez stosownego upoważnienia i w związku z tym pismo z dnia [...] września 2024 r. nie może być uznane za odpowiedź na skargę. Dalej skarżący przedstawił argumentację wskazującą, jego zdaniem, że osoba podpisująca odpowiedź na skargę nie mogła być skutecznie powołana na stanowisko prokuratora Prokuratury Krajowej. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z następujących dokumentów:

1) aktu powołania z dnia [...] marca 2022 r. D. B. na pierwszego zastępcę Prokuratora Generalnego - Prokuratora Krajowego;

2) podpisanego przez prok. D. B. wniosku z dnia [...] stycznia

2024 r. sygn. [...] o powołanie na stanowisko prokuratora Prokuratury Krajowej J. B.;

3) aktu powołania z dnia [...] stycznia 2024 r. J. B. - Prokuratora Prokuratury Krajowej do pełnienia obowiązków pierwszego zastępcy Prokuratora Generalnego - Prokuratora Krajowego na okres od [...] stycznia 2024 roku d [...] marca 2024 r.;

4) podpisanego przez prok. J. B. wniosku z dnia [...] stycznia

2024 r., sygn. [...] o powołanie na stanowisko prokuratora Prokuratury Krajowej K. K..

Dalej skarżący podniósł, że opisana przez niego sytuacja wskazuje, iż nie został zrealizowany obowiązek z art. 54 § 2 p.p.s.a. i w związku z tym wnosi o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a.

Powyższe pismo skarżącego, stanowiące wniosek o wymierzenie grzywny Prokuratorowi Krajowemu za nieprzekazanie odpowiedzi na skargę, zostało zarejestrowane w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie pod sygnaturą II SO/Wa 42/24.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjny sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej "p.p.s.a.", obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.

Stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana

w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowany akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (vide: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86).

Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wyłącznie wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udostępni informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej.

W świetle powołanej ustawy, aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej;

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W sprawie nie było sporne, że Prokurator Krajowy jako organ władzy publicznej jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).

Niewątpliwie też wniosek skarżącego dotyczył informacji publicznej.

W tym zakresie wyjaśnić należy, że pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną w rozumieniu powyższego przepisu będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem objęte może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania.

W omawianym trybie nie można też domagać się oceny zgodności z prawem wytworzonych dokumentów (por. wyrok z 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2445/11, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skarżący w punkcie 1 wniosku z dnia [...] lipca 2024 r. żądał udostępnienia wniosków zgłoszonych przez Prokuratora Krajowego na podstawie art. 74 § 1 ustawy Prawo o prokuraturze, w przedmiocie powołania prokuratorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury na stanowiska prokuratorskie w Prokuraturze Krajowej.

Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 74 § 1 ustawy Prawo o Prokuraturze prokuratorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury na stanowisko prokuratorskie powołuje Prokurator Generalny na wniosek Prokuratora Krajowego.

Wnioski zgłoszone w trybie tego przepisu bez wątpienia stanowią informację publiczną. Są one wyrazem realizacji przez Prokuratora Krajowego jego ustawowych kompetencji i dotyczą sprawy publicznej jaką jest powołanie prokuratorów na stanowiska prokuratorskie w Prokuraturze Krajowej. Ponadto stanowią one dokumenty urzędowe w myśl art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Przepis ten stanowi, że dokumentem urzędowym

w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana

w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych w tym treść i postać dokumentów urzędowych.

Zauważyć należy, że zgodnie zaś z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).

Wobec powyższego Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności

w przedmiocie rozpatrzenia punktu 1 wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2024 r. Wniosek ten wpłynął do organu w dniu [...] lipca 2024 r. Termin jego załatwienia upływał zatem z dniem [...] sierpnia 2024 r. Organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek w dniu [...] sierpnia 2024 r., jednakże w zakresie punktu 1 przedmiotowego wniosku przekazał skarżącemu wyłącznie informację o ilości wniosków złożonych w trybie art. 74 § 1 ustawy Prawo o prokuraturze przez Prokuratora Krajowego oraz o ilości uwzględnionych wniosków. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2024 r. organ zajął z kolei stanowisko wskazujące, że przedmiotowe wnioski stanowią dokumenty wewnętrzne. Ostatecznie organ dopiero w dniu [...] września 2024 r. udostępnił skarżącemu żądaną przez niego w punkcie 1 wniosku z dnia [...] lipca 2024 r. informację publiczną.

Niewątpliwie zatem organ nie załatwił wniosku skarżącego w przypisanym do tego terminie. Wobec jednak załatwienia wniosku po wniesieniu skargi, Sąd nie miał podstaw, aby zobowiązać organ do jego rozpatrzenia. W tej sytuacji należało stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia pkt 1 przedmiotowego wniosku.

Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsce

z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie słownikowe znaczenie słowa "rażący" oznacza "rzucający się w oczy, bardzo duży, oczywisty" (Mały słownik języka polskiego pod red. S. Skorupki, H. Auderskiej, Z. Łempickiej, PWN, Warszawa 1969).

Sąd w tym zakresie wziął pod uwagę okoliczność, że organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek, aczkolwiek uczynił to z opóźnieniem. Opóźnienie to wynosiło nieco ponad miesiąc. Po stronie organu nie można jednak dopatrzyć się złej woli czy też lekceważącego stosunku do obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nieudostępnienie wnioskowanych informacji w pełnym zakresie wynikało zaś z błędnej interpretacji przepisów u.d.i.p. Wadliwe stosowanie przepisów prawa nie daje podstaw do stwierdzenia, że bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej miała postać kwalifikowaną. Zdaniem Sądu zaistniałe opóźnienie nie było też na tyle znaczne, aby uznać je za rażące.

Z powyższych też względów Sąd nie uwzględnił również wniosku skarżącego

o wymierzenie organowi grzywny oraz przyznanie sumy pieniężnej w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. i w tym zakresie oddalił skargę. Stosownie do treści tego przepisu sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Użycie w ww. przepisie sformułowania "może" oznacza, że rozstrzygnięcie

w przedmiocie wymierzenia grzywny oraz przyznanie sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania ww. instytucji zgodnie z wnioskiem skarżącego, zwłaszcza wobec orzeczenia, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd nie stwierdził aby okoliczności sprawy były niemożliwe do zaakceptowania

w kontekście ochrony praw strony. Organ nie przejawiał postawy lekceważącej, ani też nie kierował się złą wolą. Zdaniem Sądu brak jest w takiej sytuacji podstaw do nakładania na organ grzywny.

Poza oczywistym faktem opóźnienia w rozpoznaniu wniosku Sąd nie stwierdził, aby w sprawie wystąpiły jakiekolwiek uciążliwości, z którymi musiał się borykać skarżący w obronie swojego interesu prawnego, a które mogłyby uzasadniać przyznanie sumy pieniężnej. Skarżący nie uprawdopodobnił też, by okres oczekiwania na rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wiązał się dla niego z określonymi dolegliwościami w sferze materialnej.

Wyjaśnić ponadto należy, że Sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych skarżącego, zawartych w skardze oraz piśmie procesowym z dnia [...] października

2024 r. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W niniejszej sprawie nie było żadnych istotnych wątpliwości, które wymagałyby przeprowadzenia dowodów z przedstawionych przez skarżącego dokumentów.

Odnośnie zarzutu skarżącego dotyczącego wad pisma organu z dnia [...] września 2024 r. stanowiącego odpowiedź na skargę oraz jego stanowiska wskazującego, że z uwagi na te wady pismo to nie stanowi w istocie odpowiedzi na skargę i w związku z tym organ nie zrealizował obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a., wyjaśnić należy, że kwestie te zostaną przez Sąd rozpoznane w sprawie o sygn. akt II SO/Wa 42/24.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a, orzekł jak w pkt 1 wyroku. Podstawę rozstrzygnięcia wskazaną w pkt 2 wyroku stanowił natomiast art. 149 § 1a p.p.s.a. W pozostałym zakresie Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzekł w pkt 3 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 4 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Na wysokość zasądzonych kosztów składa się wpis od skargi w kwocie 100 zł.