II SAB/Łd 207/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-03-04	
Data wpływu	2025-12-23	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi	
Sędziowie	Agata Sobieszek-Krzywicka /sprawozdawca/
Magdalena Sieniuć /przewodniczący/
Michał Zbrojewski	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; Art. 119 pkt 4, art. 120, art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; Art. 1 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 3, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 2, art. 16 ust. 1 i 2, art. 17 ust. 1 i 2; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.	
Sentencja
Dnia 4 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka (spr.), Sędzia WSA Michał Zbrojewski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 marca 2026 roku sprawy ze skargi K. A. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Krośniewicach w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. MR	
Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 grudnia 2025 r. K. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiego Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Krośniewicach (dalej również jako: "Dyrektor ZGKiM") w zakresie dostępu do informacji publicznej.

Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: "MPPOIP") w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji,

2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek,

3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902 dalej jako: "u.d.i.p.") w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz o ukaranie go grzywną / ograniczeniem wolności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosków skarżącej niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku – udzielenia pełnych odpowiedzi na zapytania publiczne, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

Analiza akt administracyjnych wskazuje, iż w dniu 25 marca 2023 r. K. A. wystąpiła do organu, za pośrednictwem skrzynki ePUAP, o udostępnienie informacji publicznej poprzez:

1. przesłanie kserokopii planu budżetu na 2025 rok wraz z podpisami osób sporządzających plan budżetu i potwierdzeniem wpływu do Urzędu Miejskiego - wszystkie wydania, tzn. pierwotny oraz wszelkie jego zmiany;

2. przesłanie nowego schematu organizacyjnego MZGKiM oraz UM w zakresie obsługi MZGKiM (od 2025 roku) oraz dokumenty wewnętrzne MZGKiM:

– regulamin organizacyjny,

– regulamin wynagradzania,

– polityka rachunkowości,

– instrukcja kasowa,

– instrukcja obiegu dokumentów,

– regulamin pracy;

3. przesłanie oświadczenia podpisanego własnoręcznie przez Dyrektora i obecnego Zastępcę Głównego Księgowego UM, że JPK VAT za miesiące IX - XII.2024 oraz I-II. 2025 są wyliczone i sporządzone prawidłowo. Ponadto przedstawienie wyliczenia prewspółczynnika i proporcji zastosowanych w 2025 roku oraz wykazanie korekty tym wskaźników za rok 2024 (JPK za 1.2025), jak również o załączenie wydruku maila potwierdzającego terminy wysłania JPK VAT do Urzędu Miejskiego w Krośniewicach za te okresy wraz z wydrukiem deklaracji z JPK VAT;

4. udzielenie odpowiedzi na pytanie: czy została powołana osoba do pełnienia obowiązków głównego księgowego, odkąd główna księgowa jest nieobecna w pracy, celem kontroli finansowej, księgowej i sporządzania sprawozdań finansowych? Jeśli nie, to dlaczego i kto ponosi za to odpowiedzialność? (rok 2024).

Organ nie udzielił żadnej odpowiedzi na powyższy wniosek, wobec czego K. A. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora ZGKiM w zakresie udostępnienia informacji publicznej.

Wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2025 r. w sprawie o sygn. II SAB/Łd 84/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia 25 marca 2025 r. w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu Sąd podkreślił, iż Dyrektor ZGKiM jest podmiotem obowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępniania informacji publicznej, zaś żądana w jej wniosku z 25 marca 2025 r. informacja nosi cechy informacji publicznej, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 u.d.i.p. Odwołuje się bowiem ona wprost do podmiotu, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., w tym m.in. o jego organizacji wewnętrznej, zasadach jego funkcjonowania i trybie działania.

Tymczasem organ do dnia wniesienia skargi, a nawet do dnia wyrokowania, nie udostępnił zainteresowanemu podmiotowi żądanej informacji publicznej stosownie do przepisów u.d.i.p., nie odmówił udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., ani nie umorzył postępowania w myśl art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej pozostał bez jakiejkolwiek odpowiedzi. Dopiero w odpowiedzi na skargę organ wskazał, że z uwagi na obszerny zakres dokumentów i ich rodzaj wciąż analizowana jest możliwość udostępnienia tych danych. Dlatego też Sąd ocenił, iż Dyrektor ZGKiM pozostaje w bezczynności w przedmiocie udostepnienia informacji publicznej i zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącej w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. Jednocześnie Sąd uznał, że bezczynności organu w zakresie udostępnienia żądanej informacji publicznej nie można przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa.

W dniu 30 października 2025 r. K. A. wezwała organ do natychmiastowego wykonania pozostałej części powyższego wyroku pod rygorem złożenia skargi na niewykonanie wyroku i poddania egzekucji.

Odpis prawomocnego wyroku z dnia 13 sierpnia 2025 r. ze stwierdzeniem daty jego prawomocności i uzasadnieniem został doręczony organowi w dniu 7 listopada 2025 r.

W piśmie z dnia 12 listopada 2025 r. organ wskazał, iż w związku z faktem zaistnienia sporu sądowego pomiędzy ZGKiM a skarżącą co do wykonywania przez nią obowiązków służbowych w ramach stosunku pracy (oświadczenie pracodawcy o rozwiązaniu z K. A. stosunku pracy bez wypowiedzenia z winy pracownika), zachodzi potrzeba ustalenia charakteru wniosku skarżącej w zakresie dotyczącym żądanych danych / informacji / dokumentów, tak aby potencjalnie ujawnić okoliczności, które mogą uniemożliwić uznanie korespondencji skarżącej za wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Dlatego też organ wezwał skarżącą do wskazania, w jakim celu żąda ona pozyskania danych / informacji / dokumentów związanych z przedmiotową sprawą i do czego mogę one służyć skarżącej, a także do wykazania, iż uzyskanie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, w terminie do dnia 17 listopada 2025 r.

W dniu 21 listopada 2025 r. organ udzielił odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wskazując, iż odpowiedź na pkt 1 i 2 wniosku znajduje się w odrębnej decyzji nr z dnia 21 listopada 2025 r., odnośnie pkt 3 zdanie pierwsze – organ nie posiada takiego dokumentu (oświadczenia), a podmiotem sprawdzającym poprawność rozliczenia VAT jest właściwy organ podatkowy, w pozostałym zakresie pkt 3 – odpowiedź w odrębnej decyzji nr 1 z dnia 21 listopada 2025 r. Również odnośnie pkt 4 zdanie pierwszej wniosku organ wskazał, że odpowiedź znajduje się w odrębnej decyzji nr 1 z dnia 21 listopada 2025 r., a w zakresie pkt 4 zdanie drugie – organ nie posiada takich dokumentów, informacji.

Jednocześnie w dniu 21 listopada 2025 r. organ wydał decyzję nr 1, znak: RZW.2025.3537, w której odmówił w części udostępnienia informacji publicznej objętej przedmiotowym wnioskiem skarżącej ze względu na nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej oraz brak podstawy do udostępnienia w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ wskazał, iż w pozostałej części udzielił informacji, zgodnie z odrębnym pismem z dnia 21 listopada 2025 r., w zakresie obejmującym pkt 3 zdanie pierwsze oraz pkt 4 zdanie drugie wniosku o dostęp do informacji publicznej z dnia 25 marca 2025 r.

Wskazanym na wstępie pismem z dnia 3 grudnia 2025 r. K. A. złożyła skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W jej uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż organ w ramach częściowej odpowiedzi na zapytania udzielił wymijającej odpowiedzi, że "nie posiada" dokumentów o jakie skarżąca wnioskuje. Zdaniem skarżącej dokumenty te należało sporządzić jako odpowiedź na zapytania, a nie stwierdzać, że ich nie posiada. Na pozostałe pytania organ odpowiedział, że według niego skarżąca ma w zapytaniu interes prywatny ze względu na toczące się postępowanie sądowe w sądzie pracy (z jej wniosku) oraz jakieś postępowanie w prokuraturze, o którym nie została nawet zawiadomiona. Skarżąca podkreśliła, że fakt wniesienia czegoś do prokuratury nie świadczy o tym, że jest ona czegokolwiek winna. Jak skarżąca wskazała w odpowiedzi organowi, podstawą złożenia zapytania jest interes publiczny a nie prywatny. Mimo to Dyrektor ZGKiM z premedytacją odmówił udzielenia informacji publicznej lub udzielił wymijającej odpowiedzi. W ocenie skarżącej organ robi to celowo, by uniknąć konsekwencji karnych za wykazane na podstawie otrzymanych informacji wykroczenia/naruszenia/przestępstwa, jakich dopuszczono się w ZGKiM oraz Urzędzie Miejskim. Z uwagi na powyższe okoliczności skarżąca wniosła jak w petitum skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na merytoryczne załatwienie spraw objętych wnioskami, ewentualnie jej oddalenie jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, iż sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm. dalej również jako: "p.p.s.a"). Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zaistniała w rozpoznawanej sprawie, bowiem przedmiotem skargi jest bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej.

Zgodnie zaś z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola obejmuje między innymi, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.

W tego rodzaju sprawach, w myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

W przypadku stwierdzenia braku podstaw do uwzględnienia skargi na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej, sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, jak i procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej.

W pierwszej kolejności należy zatem stwierdzić, że Dyrektor ZGKiM jest organem, zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, zaś żądane przez skarżącą informację stanowią informację publiczną. Powyższe zostało przesądzone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 sierpnia 2025 r., sygn. II SAB/Łd 84/25. Stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zatem ocena wyrażona w wyroku w sprawie II SAB/Łd 84/25 wiąże organ oraz Sąd w niniejszej sprawie.

Podkreślić należy, iż na gruncie u.d.i.p. w przypadku skierowania do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej pisemnego wniosku o udzielenie informacji publicznej, można wyróżnić, w zależności od okoliczności faktycznych i prawnych, następujące działania podmiotu, do którego wniosek taki został skierowany. Podmiot ten może:

1) udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia; podmiot dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (pisemnej odpowiedzi);

2) poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej lub też wskazać, że podmiot nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować wnioskodawcę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udostępnienia żądanej przez niego informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.);

3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje się w formie decyzji administracyjnej;

4) odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez wnioskodawcę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Stosownie do treści art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.

W realiach kontrolowanej sprawy należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia z dnia 13 sierpnia 2025 r. w sprawie o sygn. II SAB/Łd 84/25 zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia 25 marca 2025 r. w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. Odpis prawomocnego wyroku ze stwierdzeniem daty jego prawomocności i uzasadnieniem został doręczony organowi w dniu 7 listopada 2025 r. W konsekwencji należało ustalić, że udzielając skarżącej odpowiedzi pismem z dnia 21 listopada 2025 r. oraz wydając decyzję z tego samego dnia, organ dotrzymał terminu określonego w ww. wyroku WSA w Łodzi z dnia 13 sierpnia 2025 r.

W kontrolowanej sprawie przedmiotem badania Sądu jest zatem pismo organu z dnia 21 listopada 2025 r., w którym Dyrektor MZGKiM w Krośniewicach poinformował skarżącą co do sposobu załatwienia jej wniosku. Organ podał, iż co do części informacji wydana została decyzja odmowna, natomiast co do pozostałej części, tj. punktu trzeciego zdanie pierwsze oraz punktu czwartego zdanie drugie wniosku - organ podał, iż nie jest w posiadaniu żądanej informacji.

Wobec takiego sposobu załatwienia sprawy trzeba zaakcentować, że w przypadku poinformowania, iż żądana informacja nie jest w posiadaniu organu, zarzut bezczynności może zostać uznany za zasadny wyłącznie wówczas, gdy organ w rzeczywistości dysponuje żądaną informacją publiczną, lecz jej nie udostępnia.

W niniejszej sprawie należy wziąć pod uwagę, że podnoszona przez organ okoliczność nieposiadania żądanej informacji dotyczy tych punktów wniosku, w których skarżąca domaga się udostępnienia jej oświadczenia potwierdzającego prawidłowość sporządzenia dokumentów JPK VAT za określone miesiące, informacji o przyczynach braku powołania osoby pełniącej obowiązki głównego księgowego oraz ustalenia osoby odpowiedzialnej za ten brak. Wypada zatem wyjaśnić, że obowiązek udzielenia informacji publicznej nie oznacza obowiązku dokonywania na żądanie wnioskodawcy ocen i analiz, opracowywania ekspertyz, ustalania prawidłowości sporządzanych dokumentów, badania zasadności podejmowanych decyzji czy też formułowania opinii odnośnie odpowiedzialności (zarówno karnej jak i cywilnej). Nie ulega wątpliwości, że informacje publiczne odnoszą się do sfery faktów i stanów istniejących, co do zasady, w chwili udzielenia informacji publicznej. Wbrew stanowisku skarżącej, w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej organ nie jest zobowiązany do dokonania oceny prawidłowości sporządzanych dokumentów JPK VAT czy też ustalenia przyczyn podejmowania lub braku podejmowania określonych decyzji kadrowych oraz ustaleń odnośnie odpowiedzialności w tym zakresie. Jeżeli zatem wniosek o informację publiczną ma charakter postulatywny, ocenny czy interpretacyjny; jeżeli w istocie stanowi żądanie dokonania analizy, interpretacji lub oceny - organ może prawidłowo spełnić swój obowiązek poprzez wyjaśnienie, że nie dysponuje żądaną informacją w postaci istniejącego dokumentu, którego treść odpowiadałaby żądaniu przedstawionemu we wniosku (por. m.in. WSA w Rzeszowie w wyroku z 12 czerwca 2025 r., II SAB/Rz 46/25, dostępne, podobnie jak inne przywoływane w tym uzasadnieniu orzeczenia, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: "www.orzeczenia.nsa.gov.pl").

W sytuacji, w której organ w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, informuje wnioskodawcę, że nie dysponuje żądaną informacją, nie można mu skutecznie zarzucić bezczynności w załatwieniu wniosku. Jest to bowiem zgodna z prawem forma załatwieniu wniosku w przypadku nieposiadania przez jego adresata żądanej informacji publicznej. Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny "Nie jest rzeczą sądu administracyjnego badanie czy adresat informację posiada, czy rzeczywiście nie włada dokumentem, a więc czy twierdzenie o nieposiadaniu polega na prawdzie. Jeżeli zatem podmiot, do którego się zwrócono, podaje, że nie posiada danej informacji, to nie można od niego wymagać i zobowiązywać do uwzględnienia żądania udostępnienia danych publicznych" (wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. I OSK 588/16). Zaznaczyć w tym miejscu wypada, że w razie wprowadzenia żądającego informacji w błąd, przez udzielenie niezgodnej z rzeczywistością odpowiedzi co do faktu nieposiadania informacji, osoba zobowiązana do udostępnienia żądanej informacji publicznej podlega odpowiedzialności karnej w trybie art. 23 u.d.i.p. w zbiegu z innymi przepisami określonymi w Kodeksie karnym, która to odpowiedzialność ustalana jest w postępowaniu karnym. Sąd administracyjny nie posiada natomiast instrumentów prawnych, które pozwoliłyby mu, w ramach rozpoznawania skargi na bezczynność, zweryfikować twierdzenie organu o nieposiadaniu danej informacji publicznej (wyrok WSA w Poznaniu z dnia z dnia 28 lutego 2023 r., sygn. II SAB/Po 1/23).

Odnośnie tej części informacji, co do których organ poinformował o wydaniu decyzji nr 1 z dnia 21 listopada 2025 r., należy wskazać, że stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji. Do decyzji tych stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji (art. 16 ust. 2 u.d.i.p.). Natomiast z mocy art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania (art. 17 ust. 2 u.d.i.p.). Odesłanie do odpowiedniego stosowania art. 16 u.d.i.p., zawierającego z kolei odesłanie do stosowania do decyzji o odmowie udostępnienia informacji (oraz o umorzeniu postępowania) przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, sprawia, iż rozstrzygnięcia w tym przedmiocie podmiotów niebędących organami władzy publicznej mają w istocie charakter decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 k.p.a., a same podmioty zobowiązane mogą być kwalifikowane jako podmioty, o których mowa w art. 1 pkt 2 k.p.a. (Piskorz-Ryń Agnieszka (red.), Sakowska-Baryła Marlena (red.), Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz. LEX/el. 2025).

Niezasadnie zatem zarzuca skarżąca, iż organ wydał decyzje, do których jako dyrektor zakładu budżetowego nie ma uprawnień. Wydanie decyzji nr 1 z dnia 21 listopada 2025 r. znajduje bowiem podstawę prawną w postaci powołanych powyżej przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wypada także wyjaśnić, że kontrola zgodności z prawem decyzji z dnia 21 listopada 2025 r., odmawiającej w części udostępnienia informacji publicznej wnioskowanej przez skarżącą, pozostaje poza zakresem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. Przedmiotem tego postępowania skarżąca uczyniła bowiem bezczynność organu. Natomiast przysługującym skarżącej środkiem zaskarżenia decyzji nr 1 Dyrektora MZGKiM w Krośniewicach z dnia 21 listopada 2025 r. był wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniosek taki, zgodnie z pouczeniem zawartym w przedmiotowej decyzji, wnosi się do organu wydającego decyzję w terminie 14 dni od daty jej doręczenia.

W badanej sprawie analiza treści pisma oraz decyzji nr 1 datowanych na dzień 21 listopada 2025 r. wskazuje, że Dyrektor MZGKiM w Krośniewicach, w ramach posiadanych informacji odniósł się do każdego z pytań skarżącej. Odpowiedź organu odpowiada ustawowym zasadom udzielenia informacji publicznej. Wbrew zarzutom skargi organ nie naruszył wskazanych w niej przepisów prawa międzynarodowego, Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ani też ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

a.bł.