Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 lutego 2021 r. sprawy ze skargi R.B. na postanowienie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w W, z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia środka zaskarżenia oddala skargę

Szef Agencji B. W. (dalej Szef [...]) postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...], [...], stwierdził uchybienie terminu przez Pana R. B. (dalej strona/skarżący) do wniesienia środka zaskarżenia dotyczącego ponownego rozpatrzenia sprawy rozstrzygniętej rozkazem personalnym Szefa [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby w Agencji B. W.

Ustalono, że raportem z dnia [...] sierpnia 2011 r. skarżący zwrócił się do Szefa [...] o zwolnienie ze służby z dniem [...] lutego 2012 r. Raportem z dnia [...] września 2011 r. doprecyzował, że jego wolą jest, aby zwolnienie ze służby nastąpiło na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji B. W. oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2020 r. poz. 27, dalej ustawa o ABW), tj. w związku z nabyciem prawa do emerytury w pełnym wymiarze określonym w przepisach odrębnych.

Skarżący został zwolniony ze służby rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] (dalej rozkaz nr [...]). Jako podstawę prawną wydania ww. rozkazu wskazany został art. 50 ust. 1 i art. 60 ust. 3 ustawy o ABW. Zwolnienie ze służby, na podstawie ww. decyzji nastąpiło z dniem [...] lutego 2012 r.

W uzasadnieniu ww. rozkazu personalnego zostało wskazane, że w wyniku analizy dokumentów dotyczących przebiegu służby stwierdzono, że skarżący nie posiada wypracowywanych lat pracy i służby, które uprawniałyby go do zwolnienia w związku z nabyciem prawa do emerytury w pełnym wymiarze.

Skarżący pismem z dnia [...] lutego 2012 r. wystąpił z wnioskiem o uzupełnienie, co do rozstrzygnięcia rozkazu personalnego Szefa [...] nr [...], o sprostowanie błędów zawartych w ww. rozkazie oraz o wyjaśnienie wątpliwości, co do jego treści. Na rewersie koperty zawierającej powyższy wniosek znajdował się zapis "N.. R.B. ul. B. C.45 [...] K.".

Postanowieniami nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. oraz

nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. Szef [...] postanowił odpowiednio, sprostować oczywistą omyłkę pisarską w uzasadnieniu rozkazu personalnego nr [...] oraz odmówić uzupełnienia ww. rozkazu personalnego w zakresie rozstrzygnięcia.

Powyższe postanowienia nr [...] oraz nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. zostały nadane przesyłką rejestrowaną odpowiednio

o nr [...] oraz [...] na wskazany przez skarżącego adres do doręczeń.

Zgodnie z informacjami znajdującymi się na kopertach, przesyłki, pomimo dwukrotnego awizowania (w dniu 3 kwietnia 2012 r. oraz w dniu 11 kwietnia 2012 r.), nie zostały podjęte przez skarżącego, a następnie zostały w dniu 18 kwietnia 2012 r. zwrócone przez operatora pocztowego do [...].

W dniu [...] maja 2012 r. ww. postanowienia nr [...] oraz [...]

z dnia [...] marca 2012 r. zostały (informacyjnie) ponownie nadane przesyłką rejestrowaną odpowiednio o nr [...] oraz [....] na wskazany przez skarżącego adres,

tj. "ul. B. C. 45 [...] K.".

Ponownie, zgodnie z informacją naniesioną na kopertach, przesyłki te zostały dwukrotnie awizowane (w dniu 4 maja 2012 r. oraz w dniu 14 maja 2012 r.),

a następnie w dniu 21 maja 2012 r. zwrócone przez operatora pocztowego do [...].

Wskazane powyżej postanowienia zostały doręczone (ponownie informacyjnie) w dniu [...] czerwca 2012 r. za potwierdzeniem odbioru przez funkcjonariuszy [...] pod adresem wskazanym w raporcie z dnia [...] kwietnia

2012 r., teściowej skarżącego - Pani W.C. (powyższa czynność została udokumentowana notatką służbową nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r.).

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. (data doręczenia -

6 sierpnia 2012 r. dalej rozkaz nr [...] rozkaz nr [...] został uchylony w części dotyczącej terminu zwolnienia skarżącego ze służby w [...]. Jako nowy termin zwolnienia został wyznaczony dzień doręczenia rozkazu personalnego nr [...]

z dnia [...] lipca 2012 r. (takie rozstrzygnięcie było korzystne dla skarżącego, albowiem w tym terminie było możliwe zwolnienie skarżącego ze służby

w zw. z osiągnięciem pełnej wysługi emerytalnej, o co zresztą sam wnosił).

W wyniku złożonej przez skarżącego skargi administracyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 lutego 2013 r. (sygn. akt II SA/Wa 1817/12) stwierdził nieważność rozkazu personalnego nr [...] oraz orzekł, że rozkaz ten nie podlega wykonaniu w całości. Przedmiotowy wyrok stał się prawomocny w dniu 18 czerwca 2013 r.

W obrocie prawnym pozostał rozkaz nr [...], o którego uchylenie skarżący dotychczas nie wnosił.

Pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. (data wpływu do [...]- [...] grudnia 2019 r.) skarżący wystąpił do Szefa [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej rozkazem personalnym nr [...]. Jako podstawę swojego żądania skarżący wskazał art. 127 § 3 k.p.a. w związku z art. 111 § 2 k.p.a. Ponadto skarżący wskazał, że

w związku z doręczeniem w dniu 12 grudnia 2019 r. przez Sąd Rejonowy w K., [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, odpisu pisma przygotowawczego [...] z dnia[...] listopada 2019 r. został mu również doręczony odpis postanowienia Szefa [...] nr [...] z dnia [...] marca 2012 r.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r., l.dz. [...] Szef [...]stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia środka zaskarżenia (wniosku

o ponowne rozpoznanie sprawy).

Skargę na powyższe orzeczenie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając naruszenie:

1. art. 111 § 2 k.p.a., poprzez wadliwe jego zastosowanie, albowiem jego zdaniem z oczywistych względów nie mogło dojść do uchybienia terminu do wniesienia środka zaskarżenia, gdyż termin ten rozpoczął bieg dopiero w dniu 12 grudnia 2019 r., a zatem wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesiono

w terminie prawem zakreślonym, tj. 23 grudnia 2019 r., a nadto wskutek braku skutecznie doręczonego postanowienia Szefa [...] z dnia [...] marca 2012 r. termin do złożenia w/wym wniosku nigdy wcześniej nie rozpoczął biegu,

2. art. 44 w zw. z art. 8 k.p.a., albowiem działanie organu nie budzi zaufania do władzy publicznej,

3. art. 6 k.p.a., albowiem organ winien działać na podstawie przepisów prawa, zaś w treści zaskarżonego postanowienia Szef [...] odwołuje się do nieznanych prawu administracyjnemu wielokrotnych trybów doręczania,

4. art. 43 k.p.a. w kontekście przywoływanego w zaskarżonym postanowieniu rzekomego doręczenia teściowej skarżącego postanowienia Szefa [...]z dnia [...] marca 2012 r. nr [...],

5. licznych przepisów prawa materialnego szczegółowo opisanych w skardze.

Biorąc powyższe pod uwagę, wnosił o:

1. uchylenie postanowienia Szefa Agencji B. W.

w W. z dnia [...] lutego 2020 r., l.dz. [...], [...],

2. zobowiązanie Szefa Agencji B.W. w W. do niezwłocznego ponownego rozpatrzenia sprawy rozstrzygniętej rozkazem personalnym Szefa [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., stosownie do złożonego w tym względzie wniosku z dnia [...] grudnia 2019 r.,

3. zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych,

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest postanowienie Szefa [...] z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...], [...], którym stwierdził uchybienie terminu

do wniesienia środka zaskarżenia dotyczącego ponownego rozpatrzenia sprawy rozstrzygniętej rozkazem personalnym Szefa [...]nr [...] z dnia [...]stycznia 2012 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Agencji B.W.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby

w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej P.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Sprawa pomiędzy stronami dotyczy doręczenia przesyłki zawierającej rozkaz personalny nr [...]

Zgodnie z art. 111 § 1 k.p.a. strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji w myśl § 1b ww. przepisu k.p.a. następuje w formie postanowienia. Ponadto zgodnie z art. 111 § 2 k.p.a. w przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia.

Niesporną okolicznością w sprawie jest fakt, że skarżący pismem z dnia [...] lutego 2012 r. wystąpił z wnioskiem o uzupełnienie, co do rozstrzygnięcia rozkazu personalnego Szefa[...] nr [...], o sprostowanie błędów zawartych w ww. rozkazie oraz o wyjaśnienie wątpliwości, co do jego treści. Na rewersie koperty zawierającej powyższy wniosek znajdował się zapis "N.. R. B. ul. B. C.45 [...] K.".

Postanowieniami nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. oraz

nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. Szef [...] postanowił odpowiednio, sprostować oczywistą omyłkę pisarską w uzasadnieniu rozkazu personalnego nr [...] oraz odmówić uzupełnienia ww. rozkazu personalnego w zakresie rozstrzygnięcia.

Postanowienia nr [...] oraz nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. zostały nadane przesyłką rejestrowaną odpowiednio o nr [...] oraz [...] na wskazany przez skarżącego adres do doręczeń.

W myśl art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Natomiast zgodnie z art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania.

Przepis art. 44 § 1 pkt 1, § 2 - § 4 k.p.a. wskazuje, że w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 operator pocztowy przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Zgodnie z informacjami znajdującymi się na kopertach, przesyłki, pomimo dwukrotnego awizowania (w dniu 3 kwietnia 2012 r. oraz w dniu 11 kwietnia 2012 r.), nie zostały podjęte przez skarżącego, a następnie zostały w dniu 18 kwietnia 2012 r. zwrócone przez operatora pocztowego do [...].

W tym stanie rzeczy Sąd uznał postanowienie za odpowiadające prawu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak

w sentencji wyroku.