Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; zwanej dalej "P.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, bowiem zaskarżona decyzja została podjęta na podstawie art. 46e ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1082 ze zm.; zwana dalej "Prawo łowieckie"), zgodnie z którym Nadleśniczy Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe właściwy ze względu na miejsce wystąpienia szkód ustala wysokość odszkodowania, w drodze decyzji, biorąc w szczególności pod uwagę ustalenia zawarte w protokołach, o których mowa w art. 46a ust. 4, art. 46c ust. 5 i art. 46d ust. 8. Jak wynika natomiast z pouczenia znajdującego się w końcowej części zaskarżonej decyzji, stosownie do przepisu art. 46e ust. 4 Prawa łowieckiego, właściciel albo posiadacz gruntów rolnych, na których zostały wyrządzone szkody, o których mowa w art. 46 ust. 1, a także dzierżawca albo zarządca obwodu łowieckiego niezadowolony z decyzji, o której mowa w ust. 1, może, w terminie trzech miesięcy od dnia jej doręczenia, wnieść powództwo do sądu właściwego ze względu na miejsce wystąpienia szkody.
Uwzględniając powyższe, skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 46e ust. 4 Prawa łowieckiego.
Sąd orzeczono jak w sentencji postanowienia.
