Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim – Katarzyna Kołodziej-Kobierowska po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P.J. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za styczeń, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2018 r. wraz z odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a: odmówić przyznania prawa pomocy.

P.J. wniósł skargę na wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2020 r. Jednocześnie zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych.

W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący podał, że mieszka wraz z żoną i roczną córką. Małżonkowie nie posiadają żadnych nieruchomości, oszczędności, wierzytelności. Jako dochody rodziny skarżący wskazał swoje wynagrodzenie ze stosunku pracy netto w kwocie 140,22 zł oraz zasiłek macierzyński żony (do [...] października 2020r.) w kwocie 1.539,42 zł, zaś po stronie miesięcznych wydatków ujawnił czynsz za mieszkanie - 370,18 zł, opłaty za media - ok. 310 zł, zaś w okresie jesienno-zimowym ok. 1.000 zł co drugi miesiąc, żywność - ok. 1.100 zł, produkty dla dziecka (pampersy, mleko, odzież) - ok. 500 zł. Dodatkowo oświadczył, żeby podołać ww. zobowiązaniom rodzina korzysta z pomocy materialnej rodziców. Do wniosku skarżący dołączył kopię zeznania podatkowego PIT-37 za 2019 r. z wykazanym dochodem rocznym w kwocie 48.174,30 zł, odcinek płacowy wyedytowany z programu kadrowo-płacowego G. GT za lipiec 2020 r. wykazanym dochodem netto skarżącego w kwocie 140,22 zł oraz potwierdzenie wpływu na rachunek bankowy w [...] świadczenia z ZUS O.J. za wrzesień 2020 r. w wysokości 1.489,60 zł.

Ponieważ treść ww. oświadczeń nie była wystarczająca do ustalenia rzeczywistych zdolności płatniczych skarżącego, wezwano go do przedłożenia dodatkowych dokumentów i informacji:

-dokumentów potwierdzających źródło i wysokość dochodów skarżącego i jego małżonki,

-wyciągów ze wszystkich rachunków bankowych i lokat skarżącego, a także jego małżonki obrazujących ich stan oraz wszystkie operacje dokonane w ciągu ostatnich trzech miesięcy,

-informacji o tytule prawnym małżonków do miejsca ich zamieszkania,

-oświadczeń o pomocy finansowej uzyskiwanej od rodziców skarżącego i jego żony (jej forma, wysokość, częstotliwość),

-oświadczenia, czy skarżący oraz jego żona korzystają z pomocy finansowej czy rzeczowej ze strony państwa, jeśli tak to należy wykazać ich formę i wysokość za ostatnie trzy miesiące oraz sposób wypłaty środków.

Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, wezwanie do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy doręczono skarżącemu 14 grudnia 2020 r., zatem 7-dniowy termin do przedłożenia określonych ww. wezwaniem dokumentów upływał z dniem 21 grudnia 2020 r. Na powyższe wezwanie odpowiedź nie została udzielona.

Stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§3). Częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej (§4).

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Zawarty w ww. przepisie zwrot "gdy wykaże" oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar udowodnienia, że jest w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. Strona powinna zatem podejmować takie czynności, które przekonałyby sąd o zasadności przyznania prawa pomocy. Rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy bowiem od tego, co zostanie przez stronę wykazane (por. postanowienie NSA z dnia 30 lipca 2009r. sygn. akt I FZ 171/09 - wszystkie cytowane w niniejszym postanowieniu orzeczenia dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Co więcej, przedłożone dokumenty nie mogą budzić wątpliwości. Powinien z nich wynikać wszechstronny i wiarygodny obraz sytuacji majątkowej, finansowej i rodzinnej wnioskodawcy. W postanowieniu z dnia 21 marca 2016 r. w sprawie o sygn. akt II FZ 118/16 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że gdy oświadczenie zawarte we wniosku okaże się być niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, to zgodnie z art. 255 P.p.s.a strona obowiązana jest złożyć na wezwanie Sądu/referendarza sądowego, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Konsekwencją uchylenia się od tego obowiązku lub udzielenia niekompletnych informacji może być odmowa przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 30 lipca 2009 r. sygn. akt I FZ 180/09, z 28 lipca 2009 r. sygn. akt I OZ 744/09).

I właśnie z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Skarżący, pomimo skutecznego doręczenia mu w dniu 14 grudnia 2020 r. wezwania do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez przedłożenie dodatkowych dokumentów, pozostawił ww. wezwanie bez odpowiedzi. W tej sytuacji, analiza i rzetelna ocena sytuacji finansowej skarżącego oraz jego zdolności płatniczych okazała się niemożliwa.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.