Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Maria Czapska-Górnikiewicz (spr.) Sędziowie Halina Kuśmirek Małgorzata Stahl Protokolant Joanna Gołębiewska po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 kwietnia 2006 r. sygn. akt III SA/Lu 609/05 w sprawie ze skargi J. H. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Lublinie z dnia [...] października 2005 r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. przyznaje od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na rzecz adwokata M. M. 180 (sto osiemdziesiąt) złotych oraz 22% z tytułu podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu.

II OSK 1039 / 06

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę J. H. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Lublinie z dnia [...] października 2005 r., którą to decyzją utrzymano w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] sierpnia 2005 r. o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej w postaci "zespołu rowka nerwu łokciowego".

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż z zebranego materiału dowodowego, w tym z "karty oceny narażenia zawodowego" wynika, iż J. H. zatrudniony był od 16 maja 1988 r. do 30 kwietnia 2003 r. na stanowisku inspektora w Wydziale Organizacyjnym Urzędu Miejskiego we W. Do jego obowiązków należało prowadzenie gospodarki środkami rzeczowymi, zaopatrzenie materiałowo-techniczne Urzędu, administrowanie budynkiem Urzędu, nadzór nad prowadzeniem remontów, zapewnienie sprawnej łączności telefonicznej, telefaksowej i radiotelegraficznej, zakup środków bhp, nadzór nad pracą palaczy i sprzątaczek, zabezpieczenie mienia, prowadzenie małej poligrafii na potrzeby Urzędu i jednostek podległych oraz zaopatrzenie w niezbędne czasopisma i wydawnictwa. Wykonywanie kserokopii dokumentów niezbędnych do pracy w Urzędzie, stanowiło niewielką część wszystkich obowiązków J. H. W czasie obsługi aparatu ksero skarżący nie był narażony na ucisk pnia nerwu łokciowego, a to skutkowało zdaniem organu odwoławczego tym, iż nie można było uznać pracy skarżącego za pracę szkodliwą dla zdrowia, która mogłaby spowodować powstanie schorzenia "zespół rowka nerwu łokciowego".

Z wydanego przez jednostkę orzeczniczą pierwszego stopnia tj. Poradni Chorób Zawodowych WOMP w Chełmie, orzeczenia lekarskiego z dnia 13 września 2004 r., wynika, że u J. H. choroby zawodowej nie rozpoznano. Natomiast na podstawie dokumentacji lekarskiej z jednostek organizacyjnych opieki zdrowotnej, w których skarżący był wcześniej leczony oraz badań dodatkowych, rozpoznano u niego "chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa szyjnego z dyskopatią C5-C6-C7,, co może być przyczyną drętwienia ręki prawej".

Choroby zawodowej u skarżącego nie rozpoznała także jednostka orzecznicza drugiego stopnia tj. Instytut Medycyny Pracy w Łodzi, która przeprowadziła ponowne badania na skutek wniesionego odwołania. Instytut Medycyny Pracy w Łodzi wydał ostateczne orzeczenie z dnia 5 lipca 2005 r., z którego wynika, iż wykonane badania nie potwierdziły istnienia u skarżącego "zespołu rowka nerwu łokciowego".

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż analiza unormowań zawartych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) stanowiącym podstawę prawną orzekania w niniejszej sprawie uzasadnia zasadność kontrolowanej przez Sąd decyzji.

Przede wszystkim Sąd wskazał, iż skarżący nie pracował w warunkach narażenia zawodowego, które spowodować mogło powstanie choroby zawodowej zespołu rowka nerwu łokciowego, co jest warunkiem koniecznym dla stwierdzenia takiej choroby.

Ponadto zgodnie z orzeczeniem lekarskim z dnia 5 lipca 2005 r. sporządzonym przez jednostkę orzeczniczą II stopnia w wyniku odwołania od orzeczenia lekarskiego jednostki orzeczniczej I stopnia - Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, Poradni Chorób Zawodowych w Chełmie nie rozpoznano u J. H. choroby zawodowej zespołu rowka nerwu łokciowego.

Zdaniem Sądu skoro w niniejszej sprawie nie rozpoznano u skarżącego, ani choroby zawodowej zawartej w wykazie chorób zawodowych, ani nie stwierdzono, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, to brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

Sąd nie podzielił również zarzutów skarżącego odnośnie naruszenia przepisów postępowania przez organy orzekające w niniejszej sprawie uznając, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.

Z tych względów Sąd pierwszej instancji skargę J. H. oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie wniósł J. H., zaskarżając go w całości i opierając ją na zarzucie naruszenia prawa procesowego, tj. art. 151 w zw. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez bezzasadne oddalenie skargi, mimo naruszenia przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Lublinie § 6 i § 7 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej skarżący zwrócił się o:

- uchylenie wyroku w zaskarżonej części (tj. w pkt 1 wyroku) i przekazanie sprawy, Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania,

- zasądzenie od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Lublinie nieuiszczone koszty zastępstwa adwokackiego przy sporządzaniu niniejszej skargi lub przyznanie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postaci sporządzenia niniejszej skargi kasacyjnej (§ 18 ust. 1 pkt 2 lit b Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r.) oświadczając, że dochodzone koszty nie zostały uiszczone, ani w całości, ani w części.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący stwierdził, że orzeczenie lekarskie jednostki I stopnia nie zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami, wobec orzeczenie jednostki II stopnia nie mogło jej prawidłowo zweryfikować.

W ocenie strony skarżącej organy orzekające oparły decyzję na co najmniej niepełnych orzeczeniach lekarskich uzyskanych bez przeprowadzenia jakichkolwiek faktycznych badań skarżącego i bez uzyskania dokumentacji medycznej J. H. opierając się nadto na lakonicznych ustaleniach karty oceny narażenia zawodowego.

To naruszenie przepisów postępowania w sprawie możliwości rozpoznania choroby zawodowej mogło mieć wpływ na treść zaskarżonej decyzji, co z kolei winno było stanowiło podstawę do jej uchylenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kasacja podlega oddaleniu ponieważ jej podstawy okazały się nieusprawiedliwione.

Istota przedmiotowego sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy praca była wykonywana przez skarżącego w warunkach narażających na powstanie choroby zawodowej oraz czy organ, a następnie i Sąd był upoważniony do zaakceptowania orzeczeń lekarskich nie stwierdzających u skarżącego istnienia jednostki chorobowej takiej, o jakiej mowa jest w wykazie stanowiącym załącznik rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 roku w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132 poz.1115)- zwanego dalej rozporządzeniem.

Zgodnie z regulacją § 2 ust. 1 rozporządzenia - za choroby zawodowe uważa się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Konstrukcja przepisu § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia przemawia za tym, że w przypadku pozytywnego ustalenia, iż stwierdzona u pracownika choroba jest wymieniona w wykazie, a jednocześnie ocena warunków pracy pozwala stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że praca była wykonywana w warunkach narażających na powstanie choroby zawodowej, istnieje domniemanie związku przyczynowego między chorobą zawodową, a warunkami narażającymi na jej powstanie.

Jedną z chorób zamieszczonych w pkt. 20 ppkt 2 tego wykazu stanowiącego załącznik do powyższego rozporządzenia są przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy - zespół rowka nerwu łokciowego.

Biorąc pod uwagę, że nie stwierdzono, aby praca była wykonywana przez skarżącego w warunkach narażających na powstanie choroby zawodowej, jak i nie stwierdzono u skarżącego istnienia jednostki chorobowej takiej, o jakiej mowa jest w wykazie rozporządzenia, to nie można dopatrzeć się uchybienia tego, iż u skarżącego nie stwierdzono istnienia choroby zawodowej o jakiej mowa w pkt 20 ppkt 2 wykazu załączonego do rozporządzenia.

Nie są zasadne zarzuty skarżącego, co do ustaleń dotyczących istnienia narażenia zawodowego przy obsłudze kserografu na powstanie choroby zamieszczonej w pkt. 20 ppkt 2 wykazu rozporządzenia oraz dotyczące ustaleń o braku podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej.

Powyższych ustaleń nie zakwestionowała w sposób skuteczny wniesiona kasacja, a ustalenia te oparte zostały na danych wynikających z "karty oceny narażenia zawodowego" i przeprowadzonym dwuinstancyjnym postępowaniu diagnostyczno - orzeczniczym przez dwa upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych zakłady służby zdrowia i zakończone zostało orzeczeniem lekarskim z dnia 5 lipca 2005 r. wydanym przez Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

Wywody strony wnoszącej kasację dotyczące uchybień jakimi dotknięte było orzeczenie wydane przez jednostkę orzeczniczo - lekarską I stopnia zostały usunięte w orzeczeniu lekarskim II stopnia i uchybienia te pozostają bez wpływu na wynik sprawy, na co zasadnie wskazał też Sąd pierwszej instancji. Oba orzeczenia lekarskie w swej konkluzji są też zgodne.

Podkreślić trzeba, iż konsekwencją wydania orzeczenia przez jednostkę orzeczniczą II stopnia, stosownie do dyspozycji § 7 ust. 3 cyt. rozporządzenia jest to, iż orzeczenie lekarskie wydane w wyniku ponownego badania jest ostateczne. Zarówno organ administracji, jak i następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie są upoważnione do kwestionowania treści merytorycznej takiego orzeczenia, o ile wyczerpany został tryb postępowania wskazany w § 7 cyt. rozporządzenia. A w rozpoznawanej sprawie tryb ten został wyczerpany.

Tak więc nie może być uznany za zasadny zarzut naruszenia wskazanych w kasacji przepisów prawa tj. art. 151 w zw. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i naruszenia § 6 oraz § 7 rozporządzenia.

Biorąc pod uwagę materialnoprawne przesłanki ustalenia istnienia choroby zawodowej nie można też uznać, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył przepisy przytoczone we wniesionej skardze kasacyjnej.

Ze wskazanych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił na mocy art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 2 ust. 3 i §19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) przyznał ustanowionemu w ramach prawa pomocy adwokatowi M. M. od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Lublinie kwotę 180,00 złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.