Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Ostrowska (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska Protokolant asystent sędziego Piotr Ostrowski po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 listopada 2025 r. sygn. akt III SA/Łd 535/25 w sprawie ze skargi x na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 15 maja 2025 r. nr 1001-IUCKOD-2.4811.1729.2025.2 w przedmiocie sprzeciwu od wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej za naruszenie obowiązku wniesienia opłaty za przejazd autostradą postanawia zawiesić postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Wyrokiem z dnia 26 listopada 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 535/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – w sprawie ze skargi x (dalej: "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej: "organ") z dnia 15 maja 2025 r., nr 1001-IUCKOD-2.4811.1729.2025.2, w przedmiocie sprzeciwu od wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej za naruszenie obowiązku wniesienia opłaty za przejazd autostradą – uchylił zaskarżoną decyzję, umorzył postępowanie administracyjne oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Postanowieniem z dnia 15 lipca 2026 r., sygn. akt III SA/Łd 939/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – w sprawie ze skargi na decyzję organu z dnia 30 września 2025 r., nr 1001-IUOD-3.4812.340.2025.2, w przedmiocie odmowy uwzględnienia sprzeciwu od wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej za przejazd autostradą – na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:

1. czy art. 5 ust. 1 lit. a), c) i e), art. 6 ust. 1 lit. c) i e), art. 6 ust. 2 i 3 oraz art. 23 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) – Dz.U.UE.L. 2016.119.1 – należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie takiej wykładni prawa krajowego, zgodnie z którą organ publiczny może przechowywać i wykorzystywać dane osobowe identyfikujące przejazd pojazdu autostradą płatną, w tym numer rejestracyjny pojazdu, datę, godzinę i miejsce przejazdu oraz dane pozwalające zweryfikować istnienie albo zakres ważności biletu autostradowego, po upływie szczególnego krajowego terminu retencji tych danych, jeżeli jedynym uzasadnieniem dalszego przetwarzania jest ogólny termin przedawnienia obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej;

2. czy art. 5 ust. 1 lit. a), c) i e) oraz art. 6 ust. 1 lit. c) i e) oraz ust. 3 rozporządzenia 2016/679 należy interpretować w ten sposób, że dla oceny legalności dalszego przechowywania i wykorzystania danych osobowych przez organ publiczny decydujące znaczenie ma pierwotne techniczne źródło pochodzenia danych, na przykład system automatycznego rozpoznawania numerów rejestracyjnych, Centralna Ewidencja Pojazdów i Kierowców albo inny system teleinformatyczny, czy też decydujące znaczenie ma to, że dane te po pobraniu zostały włączone do systemu poboru opłaty elektronicznej i w tym systemie są następnie przechowywane oraz wykorzystywane w celu weryfikacji obowiązku uiszczenia opłaty i dochodzenia opłaty dodatkowej;

3. w razie odpowiedzi, że dalsze przechowywanie lub wykorzystanie takich danych po upływie szczególnego krajowego terminu retencji jest niezgodne z rozporządzeniem 2016/679, czy art. 5 ust. 1 lit. a) i e), art. 6 ust. 1 lit. c) i e), art. 6 ust. 3 tego rozporządzenia oraz art. 7, art. 8 i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy jest zobowiązany odmówić uznania takich danych za wystarczającą podstawę utrzymania w mocy decyzji nakładającej albo potwierdzającej obowiązek uiszczenia administracyjnej opłaty dodatkowej.

Mając na uwadze, że rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zależy od wydania orzeczenia prejudycjalnego, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a. jak w sentencji.

-----------------------

2