IV SA/Gl 314/18 - Wyrok

Data orzeczenia	2018-07-26	
Data wpływu	2018-03-19	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach	
Sędziowie	Renata Siudyka
Stanisław Nitecki /sprawozdawca/
Szczepan Prax /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6329 Inne o symbolu podstawowym 632	
Hasła tematyczne	Pomoc społeczna	
Sygn. powiązane	I OSK 385/19	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2018 nr 0 poz 1302;  art. 3,  art. 5; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax, Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2018 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego oddala skargę.	
Uzasadnienie
Wójt Gminy K. decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 4, art. 5, art. 6, art. 7, art. 14 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1518 ze zm.), oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), odmówił K.Z. przyznania zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego. W uzasadnieniu wskazał, że wysokość dochodu na osobę w rodzinie przekracza kryterium dochodowe przewidziane dla tego typu rodziny. Ponadto organ ten dokonał analizy wysokości dochodu rodziny w kontekście ewentualnej różnicy między wysokością zasiłku rodzinnego oraz przewidywanych dodatków. Ustalenia te doprowadziły organ do uznania, że wysokość świadczenia wynosi zero złotych.

Pismem z 1 grudnia 2017 r. pełnomocnik skarżącej radca prawny L.W. wniósł odwołanie od wyżej wymienionej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, w którym zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 11 tego aktu, poprzez sporządzenie lakonicznego uzasadnienia i nie wyczerpującego wszystkich okoliczności faktycznych. Takim postępowaniem organ ten dopuścił się naruszenia zasady zaufania uczestników postępowania do organów administracji publicznej. Ponadto zarzucił naruszenie art. 5 ust. 8 i 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez ich błędną wykładnię polegającą na tym, że dochód z dopłat bezpośrednich ma charakter dochodu pozarolniczego oraz art. 3 pkt 1 lit. c tiret dziewiąte wymienionej powyżej ustawy poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji zastosowanie z pominięciem faktu, iż przepis ten odwołuje się do dochodów niepodlegających opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, a więc wymaga analizy art. 21 ust. 1 pkt 46, 47d i 116 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W rozbudowanym uzasadnieniu pełnomocnik przedstawił argumenty, które jego zdaniem przemawiają za uwzględnieniem wniesionego odwołania i potwierdzają zarzuty postawione decyzji organu pierwszej instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z [...]r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ ten wpierw przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, a w szczególności przybliżył argumentację zamieszczoną w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji jak również przedstawiono podstawowe argumenty zamieszczone w odwołaniu pełnomocnika strony. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy przedstawił własne stanowisko w sprawie. Przybliżył skład osobowy rodziny wnioskodawczyni, a następnie sytuację finansową tej rodziny. Następnie organ odwoławczy przytoczył treść art. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych i przywołał postanowienia art. 3 pkt 1 i 2 tej ustawy. Po przytoczeniu przepisów prawa wskazany organ zaakcentował, że przeciętny miesięczny dochód z hektara przeliczeniowego w 2014 r. wyniósł 214,75 zł i zaznaczył, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że dopłaty unijne dla rolników stanowią samodzielny dochód. W konkluzji swoich wywodów organ odwoławczy doszedł do przekonania, że dopłaty bezpośrednie dla rolników ze środków Unii Europejskiej stanowią dochód, a to oznacza, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił sytuację dochodową rodziny i przeprowadzone przez niego wyliczenia są prawidłowe.

Z decyzją tą nie zgodziła się skarżąca, która reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej podniesiono analogiczne zarzuty jak w odwołaniu, a zatem naruszenie art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 11 tego aktu, poprzez sporządzenie lakonicznego uzasadnienia i nie wyczerpującego wszystkich okoliczności faktycznych. Takim postępowaniem organ ten dopuścił się naruszenia zasady zaufania uczestników postępowania do organów administracji publicznej. Ponadto zarzucił naruszenie art. 5 ust. 8 i 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez ich błędną wykładnię polegającą na tym, że dochód z dopłat bezpośrednich ma charakter dochodu pozarolniczego oraz art. 3

pkt 1 lit. c tiret dziewiąte wymienionej powyżej ustawy poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji zastosowanie z pominięciem faktu, iż przepis ten odwołuje się do dochodów niepodlegających opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, a więc wymaga analizy art. 21 ust. 1

pkt 46, 47d i 116 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnosząc przedmiotową skargę wystąpiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W motywach skargi podkreślono, że uzasadnienie kwestionowanej decyzji jest nieprawidłowe, ponieważ zawarto w nim jedynie opis sytuacji faktycznej, przytoczono wprost przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie oraz odwołano się do uzasadnienia wyroków sądów administracyjnych wskazujących na to, że dopłaty ze środków Unii Europejskiej są dochodem pozarolniczym, natomiast brakło w nim odniesienia się do argumentów, które zostały podniesione w odwołaniu, a w szczególności ważkości przepisów podatkowych w rozpoznawanej sprawie. W dalszej kolejności przybliżono zarzut naruszenia postanowień art. 5 ust. 8 i 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zdaniem, pełnomocnika skarżącej dochody pochodzące ze środków Unii Europejskiej związane są z powadzonym gospodarstwem rolnym i powinny być zaliczane do dochodów związanych z jego prowadzeniem. Z kolei w kontekście zarzutu naruszenia art. 3 pkt 1 lit. c tiret dziewiąty przedmiotowej ustawy podkreślono, że organ przyjął błędną jego interpretację, a w konsekwencji zastosowanie z pominięciem faktu, iż przepis ten odwołuje się do dochodów niepodlegających opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zdaniem pełnomocnika skarżącej dochody ze wskazanego źródła nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od dochodów osób fizycznych i nie powinny być uwzględniane przy ustalaniu wysokości dochodu rodziny ubiegającej się o świadczenia rodzinne.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji stosownie do postanowień art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302). Na mocy art. 134 § 1 ustawy tej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd dokonał kontroli zaskarżonej decyzji na zasadach wyżej wskazanych i stwierdził, że skarga jest niezasadna.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji o odmowie przyznania zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego stanowią przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych.

Stosownie zatem do treści art. 5 ust. 1 przywołanej regulacji, prawo do zasiłków rodzinnych oraz przewidzianych do nich dodatków, przysługuje osobom wymienionym w art. 4 ust. 2 tej ustawy, czyli rodzicom, jednemu z rodziców albo opiekunowi prawnemu dziecka, opiekunowi faktycznemu dziecka oraz osobie uczącej się, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę albo dochód osoby uczącej się nie przekracza kwoty 674 zł, a w jeżeli w rodzinie jest dziecko legitymujące się orzeczeniem o niepełnosprawności lub orzeczeniem o umiarkowanym lub znacznym stopniu niepełnosprawności - kwoty 764 zł.

Zakres pojęcia "dochód" wyznaczony został w ustawie o świadczeniach rodzinnych, bardzo szeroko. Są nim bowiem przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne (art. 3 pkt 1 lit. a powyższej ustawy), a także deklarowany w oświadczeniu dochód z działalności podlegającej opodatkowaniu na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, pomniejszony o należny zryczałtowany podatek dochodowy i składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne (art. 3 pkt 1 lit. b wyżej wymienionej ustawy). Co więcej, w definicji dochodu mieszczą się także inne dochody niepodlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, wymienione w art. 3 pkt 1 lit. c przywoływanej regulacji, wśród których ustawodawca wskazał między innymi (tiret 9) środki bezzwrotnej pomocy zagranicznej otrzymywane od rządów państw obcych, organizacji międzynarodowych lub międzynarodowych instytucji finansowych, pochodzące ze środków bezzwrotnej pomocy przyznanych na podstawie jednostronnej deklaracji lub umów zawartych z tymi państwami, organizacjami lub instytucjami przez Radę Ministrów, właściwego ministra lub agencje rządowe, w tym również w przypadkach, gdy przekazanie tych środków jest dokonywane za pośrednictwem podmiotu upoważnionego do rozdzielania środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej na rzecz podmiotów, którym służyć ma ta pomoc.

Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie dostrzec, że postępowanie dowodowe w rozpoznawanej sprawie przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy, co znalazło również odzwierciedlenie w zarzutach formułowanych względem rozstrzygnięć organów administracji publicznej. W tej sytuacji Sąd przeprowadzając kontrolę kwestionowanych decyzji z urzędu ustalił, że w tym zakresie organy administracji publicznej nie dopuściły się uchybień, które uzasadniałyby uwzględnienie wniesionej skargi.

Orzekające w niniejszej sprawie organy uznały, że na dochód rodziny skarżącej składają się dochody z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego oraz środki uzyskiwane w ramach bezzwrotnej pomocy zagranicznej - dopłaty bezpośrednie dla rolników. Tak ustalony dochód przekroczył kryterium dochodowe uprawniające do otrzymania wnioskowanej pomocy. Przyjęty mechanizm ustalania dochodu rodziny został zakwestionowany przez skarżącą reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika. Zdaniem strony skarżącej bezzwrotna pomoc zagraniczna, czyli dopłaty bezpośrednie dla rolników są uwzględniane przy ustalaniu dochodu z gospodarstwa rolnego wynikającego z obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Tym samym bezprawne jest ponowne doliczanie do dochodu rodziny ubiegającej się o zasiłek rodzinny i dodatki do niego bezzwrotnej pomocy zagranicznej dopłat bezpośrednich dla rolników.

W zarzutach sformułowanych w skardze akcentuje się, że organy administracji publicznej wypowiadające się w niniejszej sprawie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego, a w szczególności postanowień art. 5 ust. 8 i ust. 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych, ponieważ przyjęły ich błędną wykładnię, sprowadzającą się do przyjęcia, że dochód uzyskany z dopłat bezpośrednich ma charakter dochodu pozarolniczego. Organy te dopuściły się także naruszenia postanowień art. 3 pkt 1 lit. c tiret 9 wyżej wymienionej ustawy, gdyż przy wykładni tego przepisu pominęły postanowienia art. 21 ust. 1 pkt 46, pkt 47d i pkt 116 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016, poz. 2033 ze zm.). W motywach wniesionej skargi przedstawiono rozbudowaną argumentację przemawiającą za przyjęciem stanowiska prezentowanego przez stronę skarżącą. W kontekście błędnej interpretacji ust. 8 i ust. 9 przedmiotowej ustawy wskazano, że bezzwrotna pomoc zagraniczna - dopłaty bezpośrednie dla rolników jest bezpośrednio związana z prowadzeniem gospodarstwa rolnego i tym samym dochody z tego tytułu nie mogą być kwalifikowane jako dochody pozarolnicze, a tym samym dopłaty te nie mogą być doliczane do dochodu skarżącej. W ramach argumentacji popierającej stanowisko skarżącej odniesiono się także do treści rozporządzenia wykonawczego do przedmiotowej ustawy i wskazano, że brak jest w nim rozwiązania obligującego wnioskodawcę do przedłożenia zaświadczenia na tę okoliczność. Z kolei zarzut naruszenia art. 3 pkt 1 lit. c tiret 9 wyżej wymienionej ustawy sprowadza się do pominięcia unormowań zamieszczonych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych i podkreślono, że w okolicznościach sprawy dochód uzyskany przez skarżącą z tytułu dopłat bezpośrednich, podlega zwolnieniu przedmiotowemu na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 47d (w części finansowanej z budżetu państwa) i pkt 116 (w części finansowanej ze środków europejskich), nie zaś w oparciu o art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji nie może być traktowany jako pomoc bezzwrotna w rozumieniu art. 3 pkt 1 tiret 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Po przywołaniu kluczowych w niniejszej sprawie przepisów oraz przedstawieniu stanowiska skarżącej przyjdzie odnieść się do podniesionych zarzutów i sformułowanych argumentów. Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie zauważyć, że ustawa o świadczeniach rodzinnych jest aktem normatywnym zaliczanym do szeroko rozumianej pomocy społecznej, a zatem stanowiącym integralny element systemu wsparcia państwa na rzecz określonych kategorii podmiotów, które na takie wsparcie ze strony państwa zasługują. Zasiłek rodzinny oraz przewidziane do niego dodatki mają na celu częściowe pokrycie wydatków na utrzymanie dzieci. Zatem ustawodawca nie przewiduje, aby rodzice byli całkowicie zwolnieni z obowiązku utrzymania swoich dzieci. Mając na uwadze tę okoliczność w przedmiotowej ustawie wprowadzono kryteria dochodowe mające wyłonić te rodziny, które z uwagi na swoją sytuację materialną i osobistą zasługują na skorzystanie z takiego wsparcia. Przyjęcie takich celów tej ustawy oznacza także, że ustawodawca w akcie tym wprowadził autonomiczne regulacje dotyczące ustalenia kryterium podmiotowego, czyli wskazania komu wsparcie takie przysługuje, jak również przyjął właściwe dla tego aktu zasady ustalania wysokości dochodu uprawniającego do skutecznego ubiegania się o przyznanie przewidzianych w ustawie świadczeń. Potwierdzeniem autonomiczności rozwiązań występujących w tej ustawie jest wyliczenie innych dochodów niepodlegających opodatkowaniu na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Gdyby bowiem ustawodawca chciał przejąć rozwiązania obowiązujące na gruncie przywołanej tu ustawy o podatku dochodowym to uczyniłby stosowne odesłanie, natomiast w art. 3 pkt 1 lit. c wymienił zamknięty katalog dochodów nieopodatkowanych, które są uwzględniane przy ustalaniu dochodu rodziny ubiegającej się o stosowną formę wsparcia. Dobitniej sytuacja ta uwidacznia się w przypadku utraty i uzyskania dochodu, ponieważ w tym przypadku ustawodawca ogranicza się do kilku źródeł dochodów i tylko te mogą wpływać na ocenę sytuacji osoby i rodziny ubiegającej się o stosowne świadczenia. Przedstawiony mechanizm ustalania wysokości dochodu obowiązujący na gruncie przedmiotowej ustawy służy temu, aby uzyskać informacje na temat sytuacji dochodowej rodziny w oparciu o przyjęte w tym akcie rozwiązania i dla realizacji celów przewidzianych tą ustawą. Oznacza to zarazem, że w omawianym zakresie ustawodawca nie dąży do takiego ustalenia sytuacji osobistej i dochodowej osoby i rodziny ubiegającej się o świadczenie, które odzwierciedlałby jej sytuację w ujęciu obiektywnym, a ogranicza się do tych elementów, które z przyjętej przez niego perspektywy są istotne i winny być brane pod uwagę przy podejmowaniu rozstrzygnięć. W konsekwencji uznać należy, że rozwiązania przyjęte na gruncie przedmiotowej ustawy winny być widziane całościowo, a odwołania się do innych regulacji są możliwe jedynie wówczas, gdy w ustawie tej wyraźnie tak wskazano. Na marginesie niniejszych rozważań przyjdzie dostrzec, że charakter prawny art. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych jest szczególny, ponieważ jest to przepis, w którym zamieszczono definicje, a zatem pojęcia determinujące sposób czytania i interpretowania wymienionych w nim pojęć.

Jak zostało to zaznaczone powyżej, w skardze zarzucono organom administracji wadliwą interpretację art. 5 ust. 8 i ust. 9 przedmiotowej ustawy, gdyż zdaniem skarżącej sumowaniu podlegają dochody z gospodarstwa rolnego oraz dochody pozarolnicze, natomiast dopłaty bezpośrednie są elementem dochodów z gospodarstwa rolnego. Z przywołanym zarzutem nie można się zgodzić, albowiem nie jest on trafny. Faktem jest, że dopłaty bezpośrednie otrzymywane przez rolników związane są z posiadanym przez nich gospodarstwem rolnym. Stwierdzenie takie jest naturalne i każde inne ujęcie tego zagadnienia wiązałoby się z nie respektowaniem sytuacji rzeczywiście występującej. Natomiast inaczej widzieć należy treść art. 5 ust. 9 przedmiotowej ustawy i występujący tam zwrot dochody z gospodarstwa rolnego. Dochód z gospodarstwa rolnego związany jest z treścią art. 5 ust. 8 oraz ust. 8a - 8c tej ustawy, a zatem związany jest z dochodem z hektara przeliczeniowego, którego wysokość ustalana jest w oparciu o postanowienia art. 18 ustawy o podatku rolnym. W tym miejscu przyjdzie dostrzec, że w przywołanym przepisie mowa jest o dochodzie uzyskiwanym z pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym. Można dostrzec, że wysokość tego dochodu jest zróżnicowana i nie ma ona charakteru zwyżkowego, lecz zróżnicowany uwzględniający uwarunkowania pogodowe i inne wpływające na produktywność tej sfery gospodarki narodowej. Oznacza to zarazem, że na gruncie przedmiotowej ustawy, gdy mowa jest o dochodzie z gospodarstwa rolnego to tylko w takim ujęciu. Rozwiązanie takie oznacza zarazem, że każdy inny dochód niż z gospodarstwa rolnego w przedstawionym ujęciu jest dochodem pozarolniczym. Przedstawiony tu sposób interpretowania dochodu z gospodarstwa rolnego odwołuje się do następującego ustalenia, czym innym są dochody z gospodarstwa rolnego i z pracy wykonywanej na tym gospodarstwie, gdyż w tym zakresie odwołujemy się do tego co gospodarstwo takie przysparza, a czym innym jest uzyskiwanie dochodów w związku z posiadaniem takiego gospodarstwa. W tym przypadku mowa jest o dochodach uzyskiwanych nie z pracy w takim gospodarstwie lecz z faktu jedynie jego posiadania. Tu właśnie są dochody uzyskiwane z dopłat bezpośrednich. Zatem nie są to dochody wypracowane w ramach pracy w takim gospodarstwie tylko wynikają z faktu jego posiadania. W skardze do tutejszego Sądu nie dokonano tego rozróżnienia, lecz przyjęto odmienne założenie, że wszystko co związane jest z gospodarstwem rolnym jest dochodem z gospodarstwa rolnego. Prezentowane w skardze stanowisko nie jest trafne i nie dostrzega tego, że ustawodawca zróżnicował w omawianym zakresie źródła dochodów, które mają swoje zakotwiczenie w posiadaniu gospodarstwa rolnego. W ramach tego zarzutu podniesiono także, że w rozporządzeniu wykonawczym do przedmiotowej ustawy nie wymieniono spornego dochodu, a który ma charakter powszechnego. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić, ponieważ budowa wskazanego aktu nie daje podstaw dla takiej jego interpretacji, ponieważ wymienia się w nim tylko pewne rodzaje dochodów, a w odniesieniu do dochodów nieopodatkowanych prawodawca posługuje się zbiorczym określeniem. Dodatkowo można zauważyć, że w § 5 pkt 14 przywołanego rozporządzenia wskazano, że wnioskodawca jest zobowiązany do przedłożenia innych dokumentów, w tym oświadczeń niezbędnych dla uzyskania wnioskowanego świadczenia. W tej sytuacji zarzut wadliwej interpretacji, przez wypowiadające się w tej sprawie organy administracji publicznej, art. 5 ust. 8 i ust. 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie może być uwzględniony.

W skardze do tutejszego Sądu zarzucono organom administracji publicznej naruszenie art. 3 pkt 1 lit. c tiret 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych, który sprowadza się do pominięcia unormowań zamieszczonych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jak zostało to już powyżej zaznaczone przedmiotowa ustawa zawiera autonomiczne regulacje dotyczące zasad ustalania wysokości dochodu osoby i rodziny ubiegającej się o świadczenia w niej przewidziane. Potwierdzeniem tego jest brak odwołania się do regulacji zawartych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, lecz wymienienie katalogu zamkniętego dochodów nieopodatkowanych na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Takie unormowanie oznacza, że wykaz dochodów nieopodatkowanych zamieszczony w art. 21 tej ustawy dla potrzeb związanych z ustaleniem dochodu osoby i rodziny ubiegającej się o zasiłek rodzinny nie ma żadnego znaczenia i nie może tu być wykorzystywany. W tej sytuacji zarzut błędnej interpretacji art. 3 pkt 1 lit.c tiret 9 przedmiotowej ustawy, sprowadzający się do literalnego jego odczytania i nie widzenia regulacji zamieszczonych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych nie jest trafny i nie zasługuje na uwzględnienie. Unormowania zamieszczone w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być posiłkowo wykorzystywane na gruncie przedmiotowej ustawy, jednakże takie ich wykorzystanie nie może doprowadzać do uzyskiwania rezultatów sprzecznych z celami ustawy no świadczeniach rodzinnych. Pełnomocnik skarżącej akcentuje, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych w trzech punktach 46, 47d i w 116 porusza problematykę odwołującą się do przedmiotu prowadzonego postępowania. Stanowisko pełnomocnika zasługiwałoby na uwagę i w znacznym stopniu na akceptację, gdyby nie treść przywoływanego art. 3 pkt 1 lit. c tiret 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Przepis ten zawiera regulację, która w kompletny sposób stanowi jaki dochód nieopodatkowany uzyskiwany przez wnioskodawcę na gruncie przywoływanej ustawy jest uznawany za dochód rodziny czy osoby ubiegającej się o świadczenie i jest uwzględniany przy ustalaniu dochodu rzutującego na prawo do wnioskowanego świadczenia. W konsekwencji uznać należy, że argumentacja prezentowana przez pełnomocnika skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, a organy administracji publicznej w sposób właściwy w ocenie składu orzekającego dokonały wykładni spornego przepisu, a tym samym nie dopuściły się do jego naruszenia. Wobec powyższego brak jest przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniesionej skargi.

Stanowisko prezentowane przez pełnomocnika skarżącej sprowadzające się do uznania, że dopłaty bezpośrednie otrzymywane przez rolników uwzględniane są przy ustalaniu wysokości dochodu z pracy w gospodarstwie rolnym nie może być uwzględniony, ponieważ dopłaty te nie są związane w żaden sposób z pracą na gospodarstwie rolnym i uzyskiwanym z tego tytułu dochodem z tego gospodarstwa rolnego, lecz przysługują one z faktu posiadania takiego gospodarstwa, a zatem są niezależne od wykonywanej na nim pracy. Ponadto wysokość tych dopłat stanowi istotny element dochodu rolnika i w przypadku ubiegania się o świadczenia z pomocy społecznej w szerokim znaczeniu dochody te musza być uwzględnione w każdym przypadku, jeżeli ustawodawca tak stanowi, a w rozpoznawanej sprawie sytuacja taka ma miejsce albowiem ustawodawca w sposób jednoznaczny wskazany dochód wymienił i nakazał go uwzględniać przy ustalaniu wysokości dochodu rodziny i osoby ubiegającej się o świadczenia. W konsekwencji postawiony w skardze zarzut literalnego odczytania przedmiotowego przepisu nie może być uwzględniony, a można powiedzieć odwrotnie, że inny sposób odczytania tego przepisu byłby nieprawidłowy.

Na marginesie prowadzonych rozważań przyjdzie odnieść się do argumentu pobocznego, a podnoszonego przez skarżącą, że w innych sądach administracyjnych problematyka dopłat bezpośrednich dla rolników jest inaczej ujmowana. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić i to z dwóch powodów. Po pierwsze stanowisko wyrażone w niniejszym wyroku jest tożsame z tymi, które były prezentowane przed tutejszym Sądem, a zatem skład wypowiadający się w niniejszej sprawie nie zmienił przyjmowanego wcześniej stanowiska (zob. wyrok tut Sądu z 15 maja 2018 r. IV SAGI 136/18 dostępny w CBOSA). Także w orzecznictwie innych sądów administracyjnych przyjmuje się pogląd prezentowany przez tutejszy Sąd, a przykładem tego jest wyrok WSA w Rzeszowie z 26 czerwca 2018 r. sygn. akt Il SA/Rz 469/18 dostępny w CBOSA.

W świetle przeprowadzonych rozważań nie może zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, czyli sporządzenia uzasadnienia kwestionowanej decyzji w sposób wadliwy. Uzasadnienie przedmiotowej decyzji jest poprawne, ponieważ zawiera te elementy, które pozwalają na ustalenie procesu decyzyjnego i argumentów, które stały za przyjętym rozwiązaniem. Gdyby nawet podzielić stanowisko skarżącej o wadliwości uzasadnienia, to wadliwość ta nie jest tego typu, która uzasadniałaby uwzględnienie wniesionej skargi.

Zważywszy wszystkie przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie i dlatego działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.