Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Przepis art. 68 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ wyraźnie stanowi, iż decyzję o orzeczeniu opróżnienia budynku bądź wyłączeniu go z użytkowania, organ nadzoru budowlanego podejmuje po przeprowadzeniu oględzin, bo protokół oględzin zawierający ustalenia co do rzeczywistego stanu budynku, stanowi podstawę decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Janiny i Aleksandra S. na decyzję Wojewody B. z dnia 3 listopada 1998 r. (...) w przedmiocie odmowy wyłączenia z użytkowania części budynku - oddala skargę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. Przepis art. 68 pkt 1 ustawy prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r., dający organowi nadzoru budowlanego prawo do nakazania w drodze decyzji właścicielowi lub zarządcy obiektu budowlanego opróżnienie bądź wyłączenie w określonym terminie, całości lub części budynku z użytkowania, znajduje zastosowanie jedynie w razie stwierdzenia, iż istnieje potrzeba opróżnienia budynku w całości lub w części z uwagi na to, że bezpośrednio grozi on zawaleniem. Powyższą okoliczność organ nadzoru budowlanego ustala na podstawie protokołu oględzin budynku. W tejże sprawie oględzin spornego budynku dokonał zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy i zarówno jeden jak i drugi organ utrwalił stan faktyczny na fotografiach, dołączonych do akt sprawy i opisanych. W jednych i drugich oględzinach uczestniczyła skarżąca. Żadne z oględzin nie wykazały, by lokal Nr 3 położony na piętrze budynku, objęty wnioskiem państwa S., groził bezpośrednim zawaleniem. W tym lokalu bowiem stwierdzono jedynie spękanie na suficie pobiałkowanej warstwy. Spróchniałą podłogę i zacieki stwierdzono jedynie w lokalu Nr 3 "A" nie użytkowanym. Dokonujący oględzin inspektorzy nie dostrzegli też by istniejące elementy konstrukcyjne ścian, stropów i więźby dachowej budynku groziły bezpośrednim zawaleniem. Stwierdzony na oględzinach stan budynku absolutnie nie dawał podstawy do orzeczenia nakazu opróżnienia lokalu Nr 3 bądź czasowego wyłączenia go od użytkowania. Powoływanie się przez skarżących na korzystną dla nich ekspertyzę rzeczoznawcy, której treści organ nie wziął pod uwagę przy ocenie wniosku, nie daje podstaw do podważenia zaskarżonej decyzji.

Przepis art. 68 pkt 1 prawa budowlanego wyraźnie stanowi, iż decyzję o orzeczeniu opróżnienia budynku bądź wyłączeniu go od użytkowania, organ nadzoru budowlanego podejmuje po przeprowadzeniu oględzin, bo protokół oględzin zawierający ustalenia co do rzeczywistego stanu budynku, stanowi podstawę decyzji.

W tym przypadku oględziny nie potwierdziły obaw skarżących. Godzi się przy tym zauważyć, iż również w ekspertyzie rzeczoznawcy dołączonej do wniosku, w części obejmującej analizę techniczną stanu budynku znalazły się stwierdzenia, iż w pomieszczeniach nie ma niebezpiecznych rys, zaś w odkrywce stropu nie stwierdzono zniszczeń ani przez grzyb, ani przez owady i jedynie obliczenia statyczne sprawdzające wytrzymałość stropu uzasadniały jego wymianę na ognioodporny, a drewnianych schodów prowadzących na piętro na żelbetowe. Analizując treść wypowiedzi złożonych do protokołu oględzin w dniu 30 października 1998 r. przez właścicielkę domu Janinę S. i najemcę lokalu Nr 3 Krzysztofa K., można wyprowadzić wniosek, iż skarżący poprzez decyzję administracyjną o wyłączeniu z użytkowania lokalu Nr 3 chcą doprowadzić do jego opuszczenia przez najemców. Powyższy skutek mogą osiągnąć na drodze postępowania przed sądem powszechnym, albowiem potrzeba przeprowadzenia remontu lub modernizacji budynku uzasadnia powództwo o rozwiązanie stosunku najmu i nakazanie najemcom opróżnienia lokalu, i to nawet, jeżeli konieczności opróżnienia lokalu nie uzasadnia zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Inaczej jedynie kształtuje się wówczas kwestia odpowiedzialności za zapewnienie najemcom lokalu zamiennego i pokrycia kosztów przeprowadzki /vide art. 33 i art. 35 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych/.

Nie znajdując z opisanych wyżej przyczyn podstaw do podważenia zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, skargę jako bezzasadną oddalono /art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.