II SA/Kr 1514/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-03	
Data wpływu	2025-12-01	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Magda Froncisz
Paweł Darmoń /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Fronc	
Symbol z opisem	6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	oddalono skargę	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Piotr Fronc Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2026 r. sprawy ze skargi A.Z. na Uchwałę Nr XVIII.201.2025 Rady Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna z dnia 11 września 2025 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Muszyna oddala skargę.	
Uzasadnienie
W dniu 11 września 2025 r. Rada Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna podjęła uchwałę Nr XVIII.201.2025 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Muszyna. Uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1153) i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.) w związku z art. 67 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688) oraz w związku z uchwałą Rady Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna z dnia 30 czerwca 2021 r. Nr XXXV.429.2021 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Muszyna z późn. zm.

Pismem z dnia 23 października 2025 r. A. Z. (skarżąca) wniosła skargę na powyższą uchwałę Rady Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna z dnia 11 września 2025 r. w zakresie § 32 ust. 4 pkt 1 i 5 lit. a dotyczącego dopuszczalnej wartości udziału powierzchni zabudowy do 70% oraz wysokości zabudowy do 15 m oraz w zakresie § 3 ust. 1, w którym nie zdefiniowano działalności nieuciążliwej, domagając się stwierdzenia jej nieważności w tej części. Zaskarżonej uchwale skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

1) art. 20, art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 32 i art. 64 Konstytucji RP, poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji naruszenie zasady proporcjonalności przejawiające się w nadmiernej ingerencji w chronione konstytucyjnie prawo własności skarżącej.

2) art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie ważnego interesu prywatnego, a w konsekwencji podjęcie zaskarżonej uchwały z przekroczeniem władztwa planistycznego, poprzez nieuzasadnioną ingerencję w prawo własności skarżącej.

3) art. 17 pkt 12 oraz art. 18 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 67 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przejawiające się bezzasadnym nieuwzględnieniem zgłoszonych przez skarżącą uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Muszyna.

4) art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez brak uwzględnienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wymogów zachowania ładu przestrzennego oraz walorów architektonicznych i krajobrazowych.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że swój interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały wywodzi z naruszenia jej przepisami prawa własności nieruchomości składającej się z działki ew. nr [...] – bezpośrednio sąsiadującej z działkami ew. nr [...], [...] i [...] - która jest zabudowana niskim budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Działka skarżącej o nr ew. [...] w aktualnie obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ma przeznaczenie 61MN1 (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej). Na terenach tych, stosownie do treści § 18 ust. 4 pkt 1 i 7 zaskarżonej uchwały, ustalono udział powierzchni zabudowy do maksymalnie 40% oraz wysokość zabudowy maksymalnie odpowiednio 7 i 12 m. Działki ew. nr [...] i [...] sąsiadujące z działką skarżącej mają przeznaczenie 2U5 (tereny usług). Zasady zagospodarowania terenu i kształtowania zabudowy dla tych działek reguluje w/w § 32 zaskarżonej uchwały. Nieruchomości te położone są bezpośrednio przy linii kolejowej oraz w niewielkiej odległości od dworca kolejowego. Zgodnie z informacją uzyskaną z P. S.A. planowane jest zabezpieczenie dz. ew. nr [...] z myślą o przyszłym wykorzystaniu tego terenu na potrzeby rozwoju infrastruktury kolejowej. Z kolei działka ew. nr [...] sąsiadująca z działką skarżącej ma przeznaczenie 3PU1 (tereny produkcyjno-usługowe).

Skarżąca wyjaśniła, że pismem z dnia 3 marca 2025 r. zgłosiła uwagi do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Muszyna w zakresie wytycznych dotyczących działek ew. nr [...], [...], [...] i [...], wnosząc o objęcie zabudowanej działki ew. nr [...], stanowiącej jej własność, oznaczeniem terenu "MU1" oraz zmianę postanowień § 32 projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczących działek [...] i [...] w zakresie dopuszczenia lokalizacji budynków o wysokości do 15 m oraz dopuszczalnej wartości udziału powierzchni zabudowy do 70%, a nadto o utrzymanie postanowień obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, odnoszących się do działki ew. nr [...] w zakresie uwarunkowania prowadzenia w tym miejscu działalności w sposób nieuciążliwy w rozumieniu § 3 ust. 1 uchwały Rady Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna z dnia 20 lipca 2006 r. Nr XL/489/2006. Zarządzeniem nr 35.2025 z dnia 25 marca 2025 r. Burmistrz Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna zarządził zakwalifikować pisma, złożone do projektu planu, zamieszczone w wykazie stanowiącym Załącznik do zarządzenia jako uwagi do projektu planu, podjętego na podstawie uchwały Nr XXXV.429.2021 Rady Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna z dnia 30 czerwca 2021 r. z późn. zm. i rozpatrzył uwagi do projektu planu w sposób określony w wykazie - Załączniku nr 2 do zaskarżonej uchwały. W pkt 50 w/w załącznika - "Rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag" zawarto rozstrzygnięcie co do zgłoszonej przez skarżącą uwagi, uwzględniając ją częściowo, tj. w zakresie zmiany przeznaczenia na teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej dla dz. ew. nr [...]. Nie uwzględniono natomiast uwagi skarżącej w zakresie dz. ew. nr [...] i [...] co do obniżenia parametrów zabudowy, jak również w zakresie dz. ew. nr [...] co do wprowadzenia regulacji dotyczących uciążliwości działalności. Następnie, w związku z ponownym wyłożeniem do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Muszyna, skarżąca pismem z dnia 30 czerwca 2025 r. złożyła uwagi dotyczące postanowień projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego co do działek ew. nr [...] i [...] wnosząc o ograniczenie maksymalnej wysokości zabudowy do 12 m (zamiast 15 m) oraz zmniejszenie maksymalnego wskaźnika powierzchni zabudowy do 45 % (zamiast 70 %). Zarządzeniem nr 85.2025 z dnia 22 lipca 2025 r. Burmistrz Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna zarządził zakwalifikować pisma, złożone do projektu planu, zamieszczone w wykazie stanowiącym Załącznik do zarządzenia jako uwagi do projektu planu, podjętego na podstawie uchwały Nr XXXV.429.2021 Rady Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna z dnia 30 czerwca 2021 r. z późn. zm. i rozpatrzył uwagi do projektu planu w sposób określony w wykazie - Załączniku nr 2 do zaskarżonej uchwały. W pkt 5 załącznika zawarto rozstrzygnięcie co do zgłoszonej przez skarżącą uwagi poprzez jej nieuwzględnienie, wskazując, iż obszar działek ew. nr [...] i [...] nie jest objęty ponownym (II) częściowym wyłożeniem do publicznego wglądu.

Zdaniem skarżącej, postanowienia zaskarżonej uchwały co do ustalenia dopuszczalnej wartości udziału powierzchni zabudowy do 70% oraz wysokości zabudowy do 15 m, przewidziane dla działek ew. nr [...] i [...], położonych w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości skarżącej stanowiącej działkę ew. nr [...], jak również definiujące usługi nieuciążliwe w miejsce działalności nieuciążliwej, która to definicja została usunięta, godzą w prawo własności skarżącej, ograniczając jej jako właścicielce nieruchomości składającej się z działki ew. nr [...], możliwość korzystania i zagospodarowania swojego gruntu w dowolny sposób, a nadto czyniąc je uciążliwym. Dopuszczenie bowiem możliwości lokalizacji w przedmiotowym terenie budynków o wysokości do 15 m oraz dopuszczalnej wartości udziału powierzchni zabudowy do 70% w negatywny sposób oddziaływać będzie na zabudowaną już nieruchomość skarżącej. Wskazane parametry w znaczący sposób odbiegają bowiem od charakteru istniejącej na niej zabudowy.

Skarżąca wskazała, że jak wynika z Analizy urbanistycznej zabudowy w promieniu 300 m od dz. nr [...], [...] obr. [...], jedn. ewid. [...], kluczowe wskaźniki dopuszczalnej projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zabudowy zostały znacznie przekroczone. Skarżąca stwierdziła, że najintensywniej zabudowana działka w analizowanym obszarze posiada powierzchnię zabudowy na poziomie 41%, zaś projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszcza wartość 70%. Z kolei najwyższe budynki w analizowanym obszarze liczą do trzech kondygnacji, zaś projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewiduje zabudowę do pięciu kondygnacji.

Odnośnie zarzutu nieutrzymania zapisów poprzednio obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnoszących się do terenu dz. ew. nr [...] w zakresie uwarunkowania prowadzenia w tym miejscu działalność w sposób nieuciążliwy w rozumieniu § 3 ust. 1 uchwały XL/489/2006 Rady Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna z dnia 20 lipca 2006 r., skarżąca stwierdziła, że zgodnie z treścią powołanego przepisu działalność nieuciążliwa została zdefiniowana jako działalność gospodarcza, produkcyjna lub usługowa, która nie obejmuje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko i dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagany, za wyjątkiem przedsięwzięć, dla których raport nie wykazał negatywnego oddziaływania na środowisko.

Skarżąca zakwestionowała usunięcie w/w zapisu jako rodzące ryzyko lokalizacji w tym terenie usług bądź produkcji generujących uciążliwe dla otoczenia oddziaływanie, co ma istotne znaczenie, biorąc pod uwagę fakt, iż sąsiadująca z przedmiotowymi nieruchomościami działka ew. skarżącej nr [...] jest działką zabudowaną budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym.

Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem Burmistrza wyrażonym w uzasadnieniu rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag, stanowiącego Załącznik Nr 2 do zaskarżonej uchwały, że brak jest potrzeby wprowadzenia dodatkowych regulacji w zakresie uciążliwości działalności, jako że projekt planu w edycji wyłożonej do publicznego wglądu ustala zasadę, aby uciążliwość prowadzonej działalność zamykała się w granicach działki inwestycyjnej, dla której inwestor posiada tytuł prawny. Zdaniem skarżącej, regulacje miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzednio obowiązującego oraz aktualnie obowiązującego są w tym zakresie diametralnie różne i rodzą odmienne skutki dla nieruchomości sąsiadujących.

Skarżąca wskazała, że działalność nieuciążliwa w rozumieniu § 3 ust. 1 uchwały XL/489/2006 Rady Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna z dnia 20 lipca 2006 r. uwzględnia oddziaływanie na otoczenie i środowisko, tymczasem zasada przyjęta w zaskarżonej uchwale ogranicza się wyłącznie do granic działki inwestycyjnej, co prowadzi do akceptacji prowadzenia na terenie takiej działki działalności uciążliwej bez badania jej oddziaływania na środowisko. W tym kontekście skarżąca zauważyła, że zgodnie z art. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zrównoważony rozwój winien być podstawą kształtowania polityki przestrzennej. Stosownie zaś do treści art. 2 pkt 2 w zw. z art. art. 3 pkt 50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska przez zrównoważony rozwój rozumie się taki rozwój społeczno-gospodarczy, w którym następuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych, z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych, w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń. Według skarżącej, usunięcie regulacji dotyczącej działalności nieuciążliwej godzi w przywołaną wyżej zasadę, zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt lokalizacji na przedmiotowym terenie dworca kolejowego. Wniesione przez skarżącą uwagi złożone do wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Muszyna były w takim stanie rzeczy uzasadnione. W sprawie przekroczono bowiem granice władztwa planistycznego i nie zachowano podstawowej zasady ładu przestrzennego, jaką jest, zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ukształtowanie przestrzeni tworzącej harmonijną całość uwzględniającej w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Tymczasem już w art. 1 w/w ustawy ustawodawca zastrzegł, iż podstawą ustalania zasad zagospodarowania i zabudowy terenów stanowi ład przestrzenny i zrównoważony rozwój. Skarżąca wskazała, że w świetle art. 64 ust. 3 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP warunkami dopuszczalności ograniczeń praw własności są: ustawowa forma ograniczenia, istnienie w państwie demokratycznym konieczności wprowadzenia ograniczenia, funkcjonalny związek ograniczenia z realizacją wskazanych w art. 31 ust. 3 wartości oraz zakaz naruszania istoty prawa własności. Wymóg istnienia w państwie demokratycznym konieczności wprowadzenia ograniczenia odpowiada zasadzie proporcjonalności. Zasada ta obejmuje m.in. wymóg doboru środków skutecznych, a wiec rzeczywiście służących realizacji zamierzonych celów. Organy władzy publicznej powinny zatem wybierać środki niezbędne, w tym sensie, że będą one chronić określone wartości w stopniu, który nie mógłby zostać osiągnięty przy zastosowaniu innych środków. Spośród możliwych środków należy wybierać najmniej uciążliwe dla jednostki. Ograniczenie danego prawa musi ponadto pozostać w odpowiedniej proporcji do celów, których ochrona uzasadnia ustanowienie tego ograniczenia.

Zdaniem skarżącej, brak wyważenia założeń ładu przestrzennego obejmującego przedmiotowy obszar, w tym nieuwzględnienie jego uprzedniego sposobu zagospodarowania, jak również fakt przyjęcia możliwości wznoszenia na działkach ew. nr [...] i [...] budynków o wysokości aż do 15 m i dopuszczalnej wartości udziału powierzchni zabudowy do 70% skutkuje nieuzasadnionym ograniczeniem przysługującego jej prawa własności.

Skarżąca nadmieniła również, że uregulowanie w art. 18 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym możliwości wnoszenia uwag do projektu planu miało na celu podtrzymanie udziału czynnika społecznego w procedurze sporządzania planu i stworzenie możliwości wpływania przez niego na treść planu. Tymczasem uwagi wniesione przez skarżącą do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Muszyna nie zostały uwzględnione, a w treści Załącznika zawierającego rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag organ nie wyjaśnił nawet, z jakich powodów nie uwzględnił uwagi w zakresie obniżenia parametrów zabudowy zgodnie z wnioskiem skarżącej, nie podając żadnej tego przyczyny. W zaistniałej sytuacji, wobec niemożności wprowadzenia do projektu jakichkolwiek zmian, gwarantowany ustawowo udział czynnika społecznego na etapie uchwalania planu był tylko, zdaniem skarżącej, pozorny.

Krańcowo skarżąca wskazała, iż zgodnie z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym budowle i budynki co do zasady mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 10 m od granicy obszaru kolejowego, z tym że odległość ta od osi skrajnego toru nie może być mniejsza niż 20 m. Mając powyższe na uwadze w § 6 pkt 12 zaskarżonej uchwały przewidziano szczególne warunki zagospodarowania oraz ograniczenia w użytkowaniu terenów przylegających do linii kolejowej w pasie o szerokości 10 m od granicy obszaru kolejowego, w pasie 20 m od osi skrajnego toru (oznaczonym nieprzekraczalną linią zabudowy od obszaru kolejowego), a także w odległości 20 m od granicy obszaru kolejowego (zgodnie ze wskazaną na rysunku planu granicą obszaru, w którym występują ograniczenia wynikające z sąsiedztwa obszaru kolejowego), w celu zapewnienia eksploatacji linii kolejowej, działania urządzeń związanych z prowadzeniem ruchu kolejowego a także bezpieczeństwa ruchu kolejowego w sąsiedztwie obszaru kolejowego obowiązują nakazy, zakazy i ograniczenia zgodnie z wymogami przepisów odrębnych z zakresu transportu kolejowego, dotyczące szczegółowych warunków zagospodarowania oraz ograniczeń w zagospodarowaniu terenu w zakresie sytuowania budowli i budynków, drzew i krzewów oraz wykonywania robót ziemnych.

Ponadto stosownie do treści art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych obiekty budowlane przy drogach oraz niebędące obiektami budowlanymi reklamy umieszczone przy drogach poza obszarami zabudowanymi, powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 8 m w terenie zabudowy w przypadku drogi wojewódzkiej i powiatowej. Przepis ten znajduje odzwierciedlenie w treści § 5 ust. 11 pkt 2 zaskarżonej uchwały, zgodnie z którym nieprzekraczalna linia zabudowy znajduje się w odległości min. 8 m od krawędzi jezdni dla terenów KDG i KDZ. Powyższe wymogi wynikające z przepisów ustawowych w sposób istotny ograniczają możliwości zabudowy, prowadząc w efekcie do możliwości zabudowy pasa o szerokości 4 m biegnącego środkiem działek ew. nr [...] i [...], co również winno zostać wzięte pod uwagę w procesie planistycznym. Takie bowiem uregulowanie możliwości zabudowy na działkach sąsiadujących z działką skarżącej narusza zasady ładu przestrzennego i spójność planistyczną.

Podsumowując skarżąca stwierdziła, że zaskarżone postanowienia uchwały, jak również w/w narzucone przez nią ograniczenia zabudowy na przedmiotowych gruntach, a prowadzące do zróżnicowania dopuszczalnej intensywności zabudowy na sąsiadujących działkach prowadzą do dysharmonii przestrzennej i nie realizują przesłanki harmonijnego kształtowania przestrzeni.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ opisał przebieg procedury planistycznej i stwierdził, że została ona przeprowadzona zgodnie z treścią art. 17 obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z art. 67 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688 ze zm.), a także w oparciu o wytyczne rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. poz. 1587).

Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego definicji usług nieuciążliwych organ podkreślił, że przepisy prawa nie zakazują organowi stanowiącemu gminy formułowania i zamieszczania w uchwale definicji pojęć na użytek danej uchwały. Istotne jest, aby te definicje nie pozostawały w rozbieżności z przepisami obowiązującego prawa. Definicja sformułowana w zaskarżonej uchwale w § 3 ust. 1 pkt 31 jest definicją aktualną i została uzgodniona z instytucjami, o których mowa w art. 17 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Organ wskazał, że powyższa definicja jednoznacznie określa, że usługi nieuciążliwe to przedsięwzięcia nie mogące pogorszyć stan środowiska, o którym mowa w uchwale nr XLII/640/17 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 23 października 2017 r. w sprawie Popradzkiego Parku Krajobrazowego, która w Parku tym zakazuje m.in. "realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko...", jak również, iż zakaz ten nie dotyczy " realizacji przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę i krajobraz Parku lub dla których Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie nie stwierdził konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko". Uwzględnia zatem zasady ochrony środowiska przewidziane w przepisach prawa i jednocześnie zabezpiecza interesy właścicieli nieruchomości położonych na tym terenie. Uwarunkowania te będą musiały być brane każdorazowo pod uwagę w procesie lokalizowania nowych inwestycji, w tym na terenach usług oznaczanych symbolem U5 czy PU1.

Zdaniem Burmistrza, definicja ta nie jest sprzeczna z prawem. Każdorazowo bowiem, stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, realizacja planowanego przedsięwzięcia należącego do kategorii mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymagać będzie przeanalizowania jego wpływu na środowisko oraz odniesienia tych ustaleń do definicji usług nieuciążliwych określonych w planie.

Ponadto z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że przewidziana w nim ochrona prawa własności następuje w granicach ustaw. Nie można zatem zasadnie zarzucać Radzie MiGU Muszyna nadużycia władztwa planistycznego. Poza tym, zmienione zapisy zaskarżonej uchwały w sprawie planu, dla terenu stanowiącego własność skarżącej pozwalają na realizowanie prawa własności przez możliwość dotychczasowego korzystania z nieruchomości. Nadto, ustalenia planu dotyczące możliwości korzystania i zagospodarowania gruntu, stanowiącego nieruchomość skarżącej prowadzi do uznania, że nie doszło do pozbawienia lub ograniczenia praw skarżącej. W ocenie skarżącej, ustalenia nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie uniemożliwiły skarżącej nie tylko zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, ale również prowadzenia działalności gospodarczej. Brak jest zatem takich postanowień, które można byłoby uznać za pozbawienie albo ograniczenie prawa do rozporządzania nieruchomością, a więc godzących w istotę prawa własności. Natomiast określenie nowej, aktualnej definicji usług nieuciążliwych nie stanowi przekroczenia władztwa planistycznego.

Burmistrz wskazał, że przekroczenia władztwa planistycznego nie należy w każdym przypadku utożsamiać z naruszeniem interesu prawnego właścicieli nieruchomości objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Powyższe uprawnienie Gminy polega na samodzielnym kształtowaniu i prowadzeniu polityki przestrzennej, co jednak musi odbyć się zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Władztwo planistyczne nie jest równoznaczne z nieskrępowaną dowolnością. Dowolności takiej nie oznacza możliwość ingerencji w prawo własności. Z istoty swojej plan miejscowy jest instrumentem prawnym, który wpływa na sposób wykonywania prawa własności (art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Taką możliwość ingerencji przewiduje przede wszystkim konstytucyjny system ochrony prawa własności i nawiązująca do tego systemu ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ingerencja w prawo własności jest bowiem wpisana w proces planowania przestrzennego. Nie stanowi w tym zakresie o jakichś nadzwyczajnych walorach prawa własności, które jest tylko jednym z wielu wartości jakie powinny być uwzględnione w planowaniu przestrzennym (art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Kompetencja organu gminy do stanowienia planu miejscowego wynika z przepisów art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zaś z przepisów takich jak art. 140 Kodeksu cywilnego oraz ze wskazanych w skardze przepisów art. 31 ust. 3 i art.64 ust. 1-3 Konstytucji RP wynika właśnie możliwość ingerencji w prawo własności.

Organ stwierdził, że nowa definicja jaką zawiera zaskarżona uchwała w sposób jednoznaczny wyłącza spod uznania za nieuciążliwe te usługi, które wiążą się z realizacją inwestycji znacząco oddziałujących na środowisko. Zatem stanowi ona jedynie doprecyzowanie poprzednio obowiązującej definicji. To, że omawiana definicja różni się od poprzedniej nie oznacza, zdaniem organu, że w świetle tej definicji dla właściwej kwalifikacji planowanej inwestycji jako usług nieuciążliwych będzie miał znaczenie tylko wynik postępowania środowiskowego, które dotyczy też przedsięwzięć potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko. Postępowanie środowiskowe ma bowiem za zadanie ustalenie czy dana inwestycja nie pogorszy stanu środowiska. Organ przypomniał, że w głównej mierze przedmiotowa kwalifikacja inwestycji w oparciu o omawianą definicję wiąże się ze stwierdzeniem czy nie nastąpi pogorszenie stanu środowiska. A więc także czy konkretne przedsięwzięcie kwalifikowane zgodnie z rozporządzeniem do potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko nie będzie powodowało zakłóceń ponad przeciętną miarę. A zatem definicja "usług nieuciążliwych" jaką wprowadza zaskarżona uchwała odnosi się zarówno do stanów jakości środowiska - w odniesieniu do przedsięwzięć znacząco oddziałujących na środowisko, jak i w ogólności do stanów środowiska, które należy wiązać z określoną przeciętnością niepowodującą zakłóceń dla terenów sąsiednich - w odniesieniu do pozostałych przedsięwzięć, co wyczerpuje w sposób prawidłowy pojmowanie nawet w znaczeniu potocznym pojęcia "nieuciążliwości" jako nieprzeszkadzaniu i niezakłócaniu. Zatem nowa definicja nie rozszerzyła dopuszczalnej działalności, a wyłącznie w sposób kompletny ustaliła katalog przedsięwzięć podlegających wyłączeniu. Zdaniem organu, wynika z tego, że nowa definicja nie ma wpływu na naruszenie, czy też ograniczenie prawa własności nieruchomości należącej do strony skarżącej. Definicja ta uniemożliwia bowiem zakwalifikowanie do usług nieuciążliwych przedsięwzięć potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko, które mogą powodować z założenia przekroczenie standardów jakości środowiska, jak i tych powodujących zakłócenia ponad przeciętną miarę. Co do zasady zgodnie z nową definicją "usługi nieuciążliwie" to takie, które nie mogą pogarszać stanu środowiska. Jednak takiego ustalenia można dokonać tylko w odniesieniu do konkretnej inwestycji po ustaleniu jej parametrów. Argumentacja w tym zakresie powinna być zatem istotną częścią ewentualnego postępowania środowiskowego lub w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Wobec powyższego zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia art. 20, art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 32 i art. 64 Konstytucji RP nie zawierają, zdaniem organu, usprawiedliwionych podstaw. W omawianym powyżej zakresie brak jest podstaw do stwierdzenia, że doszło do ograniczenia prawa własności skarżącej, jak i przekroczenia granic władztwa planistycznego.

Burmistrz stwierdził ponadto, że zaskarżona uchwała wprowadza zmiany w przeznaczeniu i parametrach dopuszczalnej zabudowy dla nieruchomości stanowiącej własność skarżącej oraz działek sąsiednich, w stosunku do obowiązującego poprzednio planu miejscowego. Organ podkreślił, że działka ewidencyjna nr [...], będąca własnością skarżącej, jak i działki sąsiednie stanowią teren predysponowany do intensyfikacji zabudowy usługowej. W poprzednim planie miejscowym, tj. przyjętym uchwałą Rady Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna Nr XL/489/2006 z dnia 20 lipca 2006 r. w sprawie: miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w miejscowości Muszyna w gminie Muszyna, były to tereny kolejowe. Nieruchomość skarżącej została wydzielona, a następnie nabyta od P. S.A. W związku z wniesioną uwagą aktualnego właściciela nieruchomości, w nowym planie przedmiotowa działka uzyskała przeznaczenie pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Natomiast działki sąsiednie, również zgodnie z wnioskami władającego nieruchomościami pod tereny usługowe. Dla powyższych terenów ustalono odpowiednie do funkcji przeznaczenia wskaźniki zabudowy. Powyższe wskazuje na to, iż umiejscowienie działki skarżącej, jak również istniejący budynek mieszkalny stanowi enklawę wśród terenów usługowo-przemysłowych i komunikacyjnych.

Organ wskazał, że działki ewidencyjne o nr [...] i [...], sąsiednie dla działki skarżącej, dla których w nowym planie ustalono przeznaczenie pod usługi (2U5) nie są własnością skarżącej, lecz pozostają we władaniu P. S.A. Spółka przy zawiadomieniu o przystąpieniu do opracowania planu miejscowego dla miasta Muszyna zawnioskowała o ich przeznaczenie jako tereny przemysłowo-usługowe. Dla przedmiotowych działek ustalono m.in. maksymalny udział powierzchni zabudowy 70% oraz dla zabudowy usługowej wysokość zabudowy maksymalnie 15 m, a dla zabudowy mieszkaniowej, o której mowa w § 32 ust. 2 pkt 9 zaskarżonej uchwały maksymalnie 12 m. Dla powyższych terenów ustalono również nieprzekraczalną linię zabudowy od obszaru kolejowego. Organ zaznaczył przy tym, że przedmiotowe ustalenia zostały zaopiniowane i uzgodnione z instytucjami, o których mowa w art. 17 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wobec powyższego, zgodnie z art. 1 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia dla przedmiotowych terenów zostały ustalone biorąc pod uwagę zarówno interes publiczny i prywatny, jak również wnioski i uwagi złożone do projektu planu miejscowego dla miasta Muszyna. Zatem niezasadny jest, zdaniem organu, zarzut skarżącej dotyczący niezastosowania i nieuwzględnienia ważnego interesu prywatnego.

Burmistrz podkreślił, że zgodnie z art. 64. ust. 3 Konstytucji RP własność może być ograniczona a art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi wyraźnie, że ustalenia planu miejscowego kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności. Oznacza to, że ustalenia zawarte w planie miejscowym dookreślają granice korzystania z tego prawa. Zdaniem organu, zmiana zakresu korzystania wynikająca z ustaleń planu miejscowego jest wyrazem dopuszczalnej przez ustawodawcę ingerencji w korzystanie z nieruchomości. Co do zasady nie można, wobec tego twierdzić, że plan miejscowy ogranicza wykonywanie prawa własności, skoro to właśnie między innymi plan miejscowy doprecyzowuje granice w jakich owo wykonywanie jest dopuszczalne. Organ zaznaczył zatem, że uchwalenie planu miejscowego nie skutkuje uszczupleniem uprawnień właścicielskich skarżącej. Nadal bowiem może ona korzystać z przysługującego jej prawa własności w sposób zgodny z przepisami ustaw, jak i zasadami współżycia społecznego, a także owo prawo zbyć.

W ocenie Burmistrza, nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 17 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zobowiązują, aby organ sporządzający projekt planu wydając rozstrzygnięcie w przedmiocie zgłoszonych uwag sporządził szczegółowe uzasadnienie rozstrzygnięcia w tym zakresie. Przepis art. 17 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zobowiązuje wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) do przedstawienia radzie gminy projektu planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag.

Burmistrz wyjaśnił, że w dniu 25 marca 2025 r. wydał Zarządzenie nr 35.2025 w sprawie rozpatrzenia uwag złożonych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Muszyna. Uwaga złożona przez skarżącą do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu została uwzględniona częściowo. W zakresie zmiany przeznaczenia na teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej dla działki nr [...] uwaga została uwzględniona. Natomiast uwaga w zakresie działek nr [...], [...] dotycząca obniżenia parametrów zabudowy, zgodnie z wnioskiem właściciela nieruchomości oraz w zakresie zapisów dla działki nr [...], ze względu na brak potrzeby wprowadzenia dodatkowych regulacji w zakresie uciążliwości działalności, nie została uwzględniona. Natomiast uwaga dotycząca utrzymania definicji "działalności nieuciążliwej" określonej w planie z 2006 r. została nie uwzględniona ze względu na brak potrzeby wprowadzania dodatkowych regulacji w zakresie uciążliwości działalności. Projekt planu wyłożony do publicznego wglądu zawierał już definicję usług nieuciążliwych, która jest aktualna i została uzgodniona z instytucjami, o których mowa w art. 17 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dodatkowo projekt planu ustalał zasadę, aby uciążliwość prowadzonej działalności zamykała się w granicach działki inwestycyjnej, dla której inwestor posiada tytuł prawny. Z kolei zarządzeniem nr 85.2025 z dnia 22 lipca 2025 r. w sprawie rozpatrzenia uwag złożonych do ponownie (II) częściowo wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Muszyna, Burmistrz nie uwzględnił przedmiotowej uwagi, ze względu na to, iż wnioskowane działki nie były objęte ponownym (II) częściowym wyłożeniem do publicznego wglądu. Następnie uwagi te, w formie rozstrzygnięcia zostały przedstawione Radzie Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna, która na sesji w dniu 11 września 2025 r. również ich nie uwzględniła, przeprowadzając w tej sprawie dedykowane głosowanie. Z uwagi na powyższe organ uznał zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 17 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym za niezasługujący na uwzględnienie.

Organ zauważył przy tym, że Rada MiGU Muszyna ustalając przeznaczenie planistyczne działki skarżącej, zważyła interes publiczny i prywatny, w tym zgłoszoną przez skarżącą uwagę zmierzającą do ochrony aktualnego sposobu zagospodarowania tej nieruchomości.

Burmistrz podkreślił, że przyjęcie kwestionowanego planu miejscowego było uzasadnione interesem ogólnospołecznym, tj. ochroną istniejących terenów kolejowych przed ich trwałą utratą w wyniku realizacji zamierzeń skarżącej - wprowadzenie zabudowy mieszkaniowej i ograniczenie wskaźników zabudowy dla terenów usługowych. Ponadto, dokonując wyważenia interesu indywidulanego skarżącej oraz interesu publicznego, zarówno Rada MiGU Muszyna jak i Burmistrz stanęli na stanowisku, że potrzeba utrzymania zabudowy usługowej wokół istniejącej zabudowy mieszkaniowej jest niezbędna w celu właściwego zrównoważonego rozwoju wskazanej jednostki urbanistycznej. Z tej przyczyny, postanowienia planu utrzymują dotychczasowy sposób użytkowania nieruchomości skarżącej, poprzez ustalenie przedmiotowego trenu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, jednocześnie wprowadzając na terenach sąsiednich tereny usług. Burmistrz podkreślił, że częściowo uwzględnił uwagę zgłoszoną przez skarżącą do projektu planu miejscowego, wprowadzając na jej obszarze tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W ocenie organu, pozostawienie, a nie obniżenie wskaźników zabudowy dla terenów U5, o jakie wnioskowała skarżąca nie odbyło się z naruszeniem zasady proporcjonalności. Rada MiGU Muszyna uznała bowiem, że utrzymanie w całości dotychczasowego sposobu zagospodarowania nieruchomości skarżącej, z jednoczesnym wprowadzeniem usług na terenach sąsiednich będzie w pełni odpowiadało potrzebą społeczności lokalnej, zapewniając w tym przypadku priorytet innym prawnie chronionym wartością istotnym z punktu widzenia planowania przestrzennego.

Za niezasługujący na uwzględnienie Burmistrz uznał również zarzut skarżącej dotyczący braku uwzględnienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wymogów zachowania ładu przestrzennego oraz walorów architektonicznych i krajobrazowych. Organ zwrócił uwagę, że kwestionowany obszar planu miejscowego dotyczy terenu, na którym prowadzona jest już działalność usługowa z wykorzystaniem wysokich obiektów. Działka skarżącej usytuowana jest pomiędzy terenami należącymi do P. S.A., która przy procedurze planistycznej przedmiotowego planu miejscowego dwukrotnie zwracała się o objęcie właśnie tych terenów: pod tereny usługowo-przemysłowe (przy zawiadomieniu o przystąpieniu) oraz pod tereny usługowe (przy opiniowaniu). Nie można zatem takiej okoliczności pomijać przy ocenie spełnienia przesłanek ładu przestrzennego i walorów krajobrazowych z art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie organu, przyjęte w planie miejscowym ustalenia dotyczące struktury przestrzennej, przeznaczenia terenów oraz zasad ich zagospodarowania i zabudowy uwzględniają konieczność zachowania ładu przestrzennego i zrównoważony rozwój. Ustalenia te są zgodne z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna. Poprzez kompleksowe rozwiązania obejmujące kompozycję funkcjonalno-przestrzenną uwzględniającą relacje z terenami otaczającymi, prawidłową obsługę komunikacyjną wewnątrz obszaru oraz powiązania z zewnętrznymi układami komunikacyjnymi - ustalono zasady zagospodarowania przestrzennego w całym obszarze. Ustalone w studium kierunki rozwoju - w tym parametry i wskaźniki zabudowy oraz zagospodarowania terenu - zachowano, z uwzględnieniem istniejącego zagospodarowania terenu, przepisów odrębnych, decyzji administracyjnych, a także opinii i uzgodnień uzyskanych w ramach procedury określonej w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Organ stwierdził, że w zakresie wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury w planie miejscowym określono linie rozgraniczające, nieprzekraczalne linie zabudowy, przeznaczenie terenów, wskaźniki zagospodarowania terenów i parametry kształtowania zabudowy oraz ograniczenia zakresie stosowania materiałów wykończeniowych obiektów. Zapisy planistyczne ustalone zostały z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych gwarantujących możliwość zaspokajania podstawowych potrzeb obecnych, jak i przyszłych pokoleń.

W ocenie organu, plan zawiera ustalenia dotyczące zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego wskazując jednocześnie obszary, gdzie obowiązują dodatkowe warunki zagospodarowania określone przepisami odrębnymi. W rozdziale III planu znajdują się ustalenia dotyczące zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenów. Wyżej wymienione ustalenia zapewniają uwzględnienie w planie miejscowym walorów architektonicznych i krajobrazowych.

Dodatkowo organ wyjaśnił, że zarówno na rysunku jak i w ustaleniach planu znajdują się pojęcia i definicje dotyczące ograniczeń wynikających z sąsiedztwa terenu kolejowego, w tym m.in.: w § 3 ust. 1 pkt 9b - nieprzekraczalnej linii zabudowy od obszaru kolejowego -linię, w której może być usytuowana budowla lub ściana budynku lub słupy podcieni budynku, bez prawa jej przekraczania w kierunku obszaru kolejowego; w § 6 ust. 12 - w terenach przylegających do linii kolejowej w pasie o szerokości 10 m od granicy obszaru kolejowego, w pasie 20 m od osi skrajnego toru (oznaczonym nieprzekraczalną linią zabudowy od obszaru kolejowego), a także w odległości 20 m od granicy obszaru kolejowego (zgodnie ze wskazaną na rysunku planu granicą obszaru, w którym występują ograniczenia wynikające z sąsiedztwa obszaru kolejowego), w celu zapewnienia eksploatacji linii kolejowej, działania urządzeń związanych z prowadzeniem ruchu kolejowego a także bezpieczeństwa ruchu kolejowego w sąsiedztwie obszaru kolejowego obowiązują nakazy, zakazy i ograniczenia zgodnie z wymogami przepisów odrębnych z zakresu transportu kolejowego, dotyczące szczegółowych warunków zagospodarowania oraz ograniczeń w zagospodarowaniu terenu w zakresie sytuowania budowli i budynków, drzew i krzewów oraz wykonywania robót ziemnych.

Zdaniem organu, powyższe wymogi, zgodne z przepisami odrębnymi, ograniczają warunki zabudowy w sposób zgodny z prawem, dotyczą zarówno nieruchomości skarżącej jak i działek sąsiednich nie naruszają zasad ładu przestrzennego i spójność planistyczną, co podnosi skarżąca w skardze. W konsekwencji kwestionowane w skardze ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomością skarżącej, nie naruszają zasad proporcjonalności, równości oraz wyważania interesu publicznego i indywidualnego. Nie uniemożliwiają one bowiem skarżącej zabudowy mieszkaniowej w dotychczasowej formie i zakresie, a jedynie ustalają na byłych terenach kolejowych tereny usługowe z odpowiednimi dla nich wskaźnikami zabudowy. Za nieuzasadnione organ uznał przy tym postrzeganie przez skarżącą kwestionowanych ustaleń planu jako niedopuszczalnego i niczym nieuzasadnionego.

W piśmie z dnia 23 stycznia 2026 r. skarżąca odniosła się do argumentów organu podniesionych w odpowiedzi na skargę. W pierwszej kolejności skarżąca odniosła się do twierdzeń organu w przedmiocie predysponowania terenu, na którym położona jest działka ew. nr [...], będąca jej własnością, do intensyfikacji zabudowy usługowej, wskazując, że przedmiotowa działka została wydzielona i przeznaczona na sprzedaż z wyłącznej inicjatywy P. S.A. W związku z powyższym w/w Spółka musiała liczyć się z możliwym przyszłym przeznaczeniem tego terenu pod zabudowę mieszkaniową i taką ewentualność akceptować, a w konsekwencji uwzględniać wpływ kwalifikacji pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej działki ew. nr [...] na działki sąsiednie pozostające w dyspozycji P. S.A.

Skarżąca nie zgodziła się przy tym z twierdzeniem organu jakoby kwestionowany obszar planu miejscowego dotyczył terenu, na którym prowadzona jest już działalność usługowa z wykorzystaniem wysokich obiektów. Skarżąca zauważyła, że funkcja usługowa stanowi istotną część przedmiotowego terenu, niemniej jednak nie wyłączną. Na żadnej jednak nieruchomości zlokalizowanej na tym terenie, jak również na terenie całego centrum miasta Muszyny nie występują obiekty wysokie. Zgodnie bowiem z treścią § 8 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie budynki wysokie to budynki o wysokości ponad 25 m do 55 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości ponad 9 do 18 kondygnacji nadziemnych włącznie.

Tymczasem w mieście Muszyna występują budynki co najwyżej średniowysokie, tj. zgodnie z treścią § 8 pkt 2 w/w rozporządzenia, o wysokości ponad 12 m do 25 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości ponad 4 do 9 kondygnacji nadziemnych włącznie. W promieniu zaś 500 m wokół działek ew. nr [...] i [...] występują wyłącznie budynki niskie w rozumieniu § 8 pkt 1 w/w rozporządzenia, tj. do 12 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości do 4 kondygnacji nadziemnych włącznie. Wysokość budynków na działkach sąsiednich wynosi kolejno: 7,5 m dla budynku technicznego P. zlokalizowanego na dz. ew. nr [...], 6 m dla budynku skarżącej położonego na dz. ew. nr [...], 7 m dla budynku P. wynajmowanego pod usługi, a zlokalizowanego na dz. ew. nr [...].

Mając powyższe na uwadze skarżąca uważa, że dopuszczenie możliwości lokalizacji w przedmiotowym terenie budynków o wysokości do 15 m w sposób ewidentny godzi w zasadę ładu przestrzennego, prowadząc do możliwości zabudowy działek sąsiadujących z działką skarżącej budynkami niemal trzykrotnie wyższymi od jej budynku wykorzystywanego na cele mieszkalne.

Zdaniem skarżącej, nie bez znaczenia pozostaje również fakt, iż na przedmiotowym terenie dopuszczona została możliwość sytuowania dachów płaskich, która to forma w zestawieniu z dopuszczalną powierzchnią zabudowy wynoszącą 70% prowadzi do możliwości uzyskania kubatury budynku odbiegającej w znaczny sposób od kubatury budynków usytuowanych na terenach sąsiadujących. Tak wysoki współczynnik powierzchni zabudowy byłby właściwy dla terenów usługowych zlokalizowanych w podmiejskich strefach przemysłowych. Natomiast w stanie faktycznym niniejszej sprawy przyjęty parametr dotyczy obszaru położonego w centrum niewielkiego miasteczka.

Odnośnie z kolei wprowadzenia definicji usług nieuciążliwych skarżąca stwierdziła, że jakkolwiek obowiązujące przepisy prawa nie zakazują organowi stanowiącemu gminy formułowania i zamieszczania w uchwale definicji pojęć na użytek danej uchwały, tym niemniej porównanie brzmienia obu definicji, zwłaszcza w kontekście unormowań uchwały nr XLII/640/17 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 23 października 2017 r. w sprawie Popradzkiego Parku Krajobrazowego, stanowi nieuzasadnioną liberalizację postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w tym zakresie, rodzącą ryzyko lokalizacji usług bądź produkcji generujących uciążliwe dla otoczenia oddziaływanie.

Odnosząc się do stanowiska organu w przedmiocie bezzasadności zarzutu dotyczącego naruszenia art. 17 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym skarżąca wskazała, że Burmistrz Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna Zarządzeniami nr 35.2025 oraz 85.2025 w sprawie rozpatrzenia uwag złożonych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Muszyna rozpatrzył zgłoszone przez nią uwagi, uwzględniając je tylko w zakresie zmiany przeznaczenia na teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej dla działki ew. nr [...], co stanowiło wyłącznie doprowadzenie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do spójności ze Studium. Natomiast uwaga w zakresie dz. ew. nr [...] i [...] dotycząca obniżenia parametrów zabudowy nie została uwzględniona, a w uzasadnieniu (rubryka "Uwagi") nie wyjaśniono przyczyn takiego rozstrzygnięcia.

Na zakończenie skarżąca jeszcze raz powołała się na uregulowania art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym oraz art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, których wymogi w sposób istotny ograniczają możliwości zabudowy na działkach sąsiadujących z działką skarżącej, naruszając zasady ładu przestrzennego i spójność planistyczną, a nadto wskazują na nieracjonalność postanowień przewidujących dopuszczalną powierzchnię zabudowy wynoszącą 70%.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Przedmiotem kontroli sądowej jest uchwała Nr XVIII.201.2025 z dnia 11 września 2025 r. Rady Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Muszyna.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.),

sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów

kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi

organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią

inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz.U.2024.935 t.j. z dnia 2024.06.26) kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje w

szczególności orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego, jak również inne niż określone w

pkt 5 akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 6). Z kolei, jak stanowi art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i

wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów należy stwierdzić, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności trzeba odnieść się do legitymacji skarżącej A. Z. do wywiedzenia skargi. Skarga została

wniesiona na podstawie art. 101 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U.2024.1465 t.j. z dnia 2024.10.03)

Stosownie do tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z

zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W przeciwieństwie do legitymacji w postępowaniu

administracyjnym określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu

prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być

jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest, zatem

przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego i otwiera drogę do jej merytorycznej oceny. Ocena ta zaś dotyczy charakteru

naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego występuje

wówczas, gdy jest ono konsekwencją naruszenia obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego lub procesowego).

Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym

lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wnoszący skargę w

trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a

zaskarżoną uchwałą polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca

2003 r., sygn. akt III RN 42/02, opub. w OSNP z 2004 r., nr 7, poz. 114, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z

dnia 9 września 2004 r., sygn. akt II SA/Bk 364/04, opub. w Lex nr 173736). Ponieważ do wniesienia skargi nie legitymuje stan jedynie

zagrożenia naruszeniem, stąd w skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia

podmiotu wnoszącego skargę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1563/04, opub. w LEX nr

171196; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 1127/05, opub. w LEX nr 194894). O

powodzeniu skargi z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym przesądza wykazanie, albo przynajmniej wskazanie przez skarżącego

naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego lub chociażby prawa chronionego w drodze ustawy, wpływającego

negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Interes ten powinien być jednak bezpośredni i realny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt OSK 715/05, opub. w LEX nr 192482; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września

2001 r., sygn. akt II SA 1410/01, opub. w Lex nr 53376; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 1995 r.,

sygn. akt II SA 1933/95, opubl. w ONSA z 1996 r., nr 4, poz. 170; wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4

maja 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 764/06 i sygn, akt II SA/Bk 763/05).

W ocenie Sądu skarżąca jako właścicielka działki nr [...] położonej w obszarze obowiązywania zaskarżonej uchwały planistycznej

(zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym), bezpośrednio sąsiadującej z działkami ew. nr [...],[...] i [...] wykazała swą

legitymację do wniesienia skargi w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.

Jest to interes indywidualny, bezpośredni i realny, wynikający z normy obowiązującego prawa ( art. 31 ust 3 Konstytucji RP, art. 140

Kodeksu cywilnego.), naruszony aktem prawa miejscowego, bowiem jak wskazano uchwalenie planu wywołuje skutek w postaci braku

"możliwości korzystania i zagospodarowania swojego gruntu w dowolny sposób", a dopuszczony sposób zagospodarowania działek sąsiednich

będzie "oddziaływać na zabudowaną już nieruchomość skarżącej". To stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego

skargę otwiera mu drogę do merytorycznego rozpoznania skargi ( wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1539/09) i

przyznaje skarżącej legitymację do jej wniesienia na podstawie art. 6 ust. 1 i ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym.

Podnoszone zarzuty skargi mają charakter proceduralny - związany z trybem uchwalania zmiany planu (art. 17 pkt 12, art. 18 ust 1 w zw.

z art. 28 ust 1 u.p.z.p. i art. 67 ust 3 pkt 4 ustawy z 7 lipca 2023 r o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

Dz. U. z 2023., poz. 1688 ze zm.- nieuwzględnienie zgłoszonych przez skarżąca uwag) oraz zarzuty merytoryczne - które odnoszą się

wyłącznie do sfery naruszenia interesu prawnego skarżącej związanego z wykonywaniem prawa własności (art. 20, art. 21 ust 1, art. 31

ust 3, art. 32 i art. 64 Konstytucji RP, art. 1 ust 2 pkt 1,2 i 7 w zw. z art. 1 ust 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu

przestrzennym – naruszenie zasady proporcjonalności, nieuwzględnienie ważnego interesu prywatnego, brak zachowania wymogów ładu

przestrzennego oraz walorów architektonicznych i krajobrazowych).

Procedura uchwalenia planu została przeprowadzona zgodnie z treścią art. 17 obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu

przestrzennym, w związku z art. 67 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688 ze zm.), a także w oparciu o wytyczne rozporządzenia Ministra Infrastruktury z

dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. poz. 1587).

Podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu jest wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego. Brak jest podstaw do

uwzględnienia skargi w sytuacji, gdy interes prawny lub uprawnienie skarżącego zostaje naruszony, ale dzieje się to w zgodzie z

obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie, z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (w brzmieniu sprzed 24 września 2023 r.) władztwa planistycznego. Wadliwymi ustaleniami planu będą,

zatem wyłącznie te jego ustalenia, które naruszają przepisy prawa oraz te, które są wynikiem nadużycia przysługujących gminie

uprawnień.

W rozpoznawanej sprawie przy uchwalaniu zaskarżonego planu w wystarczającym stopniu zachowano wymogi przepisów proceduralnych, a

naruszenie interesu prawnego skarżącej jako właścicielki działki położonej w obszarze obowiązywania uchwały planistycznej odbyło się w

zgodzie z obowiązującym prawem.

Sądy administracyjne dokonują kontroli uchwał organów samorządu terytorialnego pod kątem ich zgodności z prawem (art. 184 Konstytucji

RP w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Sądy administracyjne nie mogą dokonywać

oceny kontrolowanego planu miejscowego pod względem słuszności lub celowości. W tym kontekście należy podkreślić, że Rada Miasta i

Gminy Uzdrowiskowej w Muszynie, uchwalając plan miejscowy wykonuje kompetencję gminy do samodzielnego, zgodnego z interesami wspólnoty

samorządowej, zapewnienia ładu przestrzennego. Władztwo planistyczne gminy stanowi jeden z aspektów konstytucyjnej zasady

samodzielności gminy (art. 16 oraz art. 163-165 Konstytucji RP). Ingerencja sądu administracyjnego we władztwo planistyczne powinna być

zatem ograniczona wyłącznie do przypadków, w których w sposób nie budzący wątpliwości doszło do istotnego naruszenia prawa.

Taka sytuacja nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Zarzuty skargi są bezzasadne.

Nieruchomość skarżącej to działka [...], która w projekcie planu wyłożonego do publicznego wglądu miała przeznaczenie pod tereny

kolejowe. Po częściowym uwzględnieniu uwagi złożonej przez właścicielkę działki uzyskała nowe przeznaczanie w planie pod tereny

zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej 61MN1 (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej).

Nieruchomości sąsiednie, to działki ew. nr [...] i [...] dla których w nowym planie ustalono przeznaczenie pod usługi 2U5 (teren

usług) nie są własnością skarżącej, a pozostają we władaniu P. S.A.

Kolejna działka sąsiadująca z działką skarżącej o nr [...] ma przeznaczenie 3PU1 (tereny produkcyjno usługowe)

Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w brzmieniu sprzed 24 września

2023 r) - w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się różnego rodzaju wartości, co w praktyce może prowadzić do

sprzeczności interesów różnych osób a nawet konfliktów. Z jednej, bowiem strony uwzględnia się prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 7

ustawy), z drugiej zaś potrzeby interesu społecznego (w tym potrzeby inwestycyjne), wymagania ochrony środowiska, cennych zasobów

przyrodniczych i kulturowych, potrzeby ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi, rozwój infrastruktury i inne wyszczególnione w

ustawie. Określając, w ramach przysługującego gminie władztwa planistycznego, przeznaczenie terenu oraz sposób jego zagospodarowania i

warunki zabudowy (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.) organy gminy muszą rozważyć wszystkie wchodzące w grę interesy a powstające sytuacje

konfliktowe rozstrzygać zgodnie z obowiązującym prawem. Obowiązek taki wynika, przede wszystkim z art. 2 Konstytucji RP. W

rozpatrywanej sprawie w wystarczający sposób rozważono istotny interes skarżącej jako właścicielki nieruchomości [...] (uwzględniono

wniosek skarżącej dotyczący jej nieruchomości), której przysługuje prawo zabudowy w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a

wywiedziona skarga przekonująco nie wykazała, by ta ocena była odmienna. Uwagi skarżącej nie zostały uwzględnione w zakresie działek

[...], [...] i [...], których nie jest właścicielką. Działki sąsiednie do nieruchomości skarżącej były i pozostają we władaniu

P. S.A., która wnioskowała o ich przeznaczenie jako tereny przemysłowo-usługowe. Dla tych działek ustalono m. inn. maksymalny udział

powierzchni zabudowy 70 % oraz dla zabudowy usługowej wysokość zabudowy maksymalnie 15 m , a dla zabudowy mieszkaniowej , o której mowa

w § 32 ust 2 pkt 9 uchwały maksymalnie 12 m . Dla tych terenów ustalono również nieprzekraczalną linię zabudowy od obszaru kolejowego.

Te ustalenia zostały zaopiniowane i uzgodnione z instytucja mi o których mowa w art. 17 ust 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu

przestrzennym. Niewątpliwym założeniem planistycznym było stworzenie nowych przestrzeni przy uwzględnieniu interesu publicznego i

społecznego poprzez regulacje dotyczące kształtowania funkcji w obszarze, wobec wyrażonych oczekiwań społecznych. Działka ewidencyjna

[...], będąca własnością skarżącej, jak i działki sąsiednie (P. S.A.) stanowią teren predysponowany do intensyfikacji zabudowy

usługowej. W poprzednim planie miejscowym ( uchwała Nr XL/489/2006 z dnia 20 lipca 2006 r w sprawie miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego obszaru w miejscowości Muszyna w gminie Muszyna ) - były to tereny kolejowe. Nieruchomość skarżącej została wydzielona

, a następnie nabyta od P. S.A. Organ przychylił się do wniosku skarżącej by jej działka uzyskała przeznaczenie pod treny zabudowy

mieszkaniowej jednorodzinnej. W tej sytuacji stwierdzić należy, że organ planistyczny rozważył we właściwy sposób wartości podlegające

ochronie takie jak: potrzebę realizacji programów inwestycyjnych w terenach usług i zachowanie tych na których istnieje zabudowa

mieszkaniowa jednorodzinna, przy uwzględnieniu wszystkich cennych zasobów przyrodniczych i kulturowych obszaru. Dla tych terenów

ustalono odpowiednie do funkcji przeznaczenia wskaźniki zabudowy. Umiejscowienie działki skarżącej zabudowanej budynkiem mieszkalnym

stanowi enklawę wśród terenów usługowo-przemysłowych i komunikacyjnych. W ten sposób przy istotnym uwzględnieniu interesów właścicieli

poszczególnych nieruchomości, wzięto pod uwagę wymogi kształtowania ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju oraz kierunki

wyznaczone w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Muszyna.

Jak stanowi art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez "ład przestrzenny należy rozumieć takie

ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i

wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne". Z kolei w art. 2 pkt 2 u.p.z.p.

ustawodawca, w odniesieniu do pojęcia "zrównoważonego rozwoju", odsyła do art. 3 pkt 50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo

ochrony środowiska (Dz. U. z 2021 r. poz. 1973). Zgodnie z tym przepisem, przez "zrównoważony rozwój" rozumie się taki rozwój

społeczno-gospodarczy, w którym następuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych, z zachowaniem

równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych, w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania

podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń.

Kierując się zatem zapewnieniem ładu przestrzennego przy sporządzeniu planu miejscowego organ miał obowiązek tak ukształtować

przestrzeń aby tworzyła harmonijną całość oraz uwzględniała w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania

funkcjonalne, społeczno-gospodarcze i środowiskowe.

Sądy administracyjne dokonują kontroli uchwał organów samorządu terytorialnego pod kątem ich zgodności z prawem (art. 184 Konstytucji

RP w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, t.j Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.).

Sądy administracyjne nie mogą dokonywać oceny kontrolowanego planu miejscowego pod względem słuszności lub celowości. W tym kontekście

należy podkreślić, że Rada Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna, uchwalając plan miejscowy wykonuje kompetencję gminy do samodzielnego,

zgodnego z interesami wspólnoty samorządowej, zapewnienia ładu przestrzennego. Władztwo planistyczne gminy stanowi jeden z aspektów

konstytucyjnej zasady samodzielności gminy (art. 16 oraz art. 163-165 Konstytucji RP). Ingerencja sądu administracyjnego we władztwo

planistyczne powinna być zatem ograniczona wyłącznie do przypadków, w których w sposób nie budzący wątpliwości doszło do istotnego

naruszenia prawa (wymóg istotności naruszenia prawa wynika również z art. 91 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie

gminnym, Dz.U.2025.1153 t.j. z dnia 2025.08.22 ).

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w brzmieniu sprzed 24 września 2023 r) : istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W tej normie ustawowej poszukiwać należy ewentualnych podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały.

W kontrolowanej sprawie nie doszło do naruszenia wymienionych w skardze przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co prowadzi do oddalenia skargi.

W szczególności:

- Zgłoszone uwagi skarżącej (uwaga L.p. 50 z 3.03.2025 r., 5 z 1.07.2025 r ) zostały rozpatrzone w zgodzie z art. 17 pkt 12, art. 18 ust 1 w zw. z art. 28 ust 1 u.p.z.p. i art. 67 ust 3 pkt 4 ustawy z 7 lipca 2023 r o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023., poz. 1688 ze zm). Organ wyjaśnił, że przyjęte ustalenia i wskaźniki miały na celu zapewnienie ładu przestrzennego w zakresie kształtowania oraz intensywności zabudowy w dostosowaniu do poszczególnych funkcji terenu oraz rodzaju dopuszczalnej w nich zabudowy. Przyjęcie wskaźników dla działek [...] i [...] spowodowane było położeniem w terenie predysponowanym do intensyfikacji zabudowy usługowej, a istniejący budynek mieszkalny na działce skarżącej stanowi jedynie enklawę wśród terenów usługowo-przemysłowych i komunikacyjnych. Zastosowanie nowej, aktualnej definicji usług nieuciążliwych będzie miało istotny wpływ na ocenę projektowanych przyszłych inwestycji. Ustalenia planu stwarzają w ten sposób możliwość zagospodarowania konkretnego obszaru w perspektywie wielu przyszłych lat.

- Nie jest zasadny zarzut skargi dotyczący definicji usług nieuciążliwych. Przepisy prawa nie zakazują organowi stanowiącemu gminy formułowania i zamieszczania w uchwale definicji pojęć na użytek danej uchwały. Istotne jest, aby te definicje nie pozostawały w rozbieżności z przepisami obowiązującego prawa. Definicja "usług nieuciążliwych" sformułowana w zaskarżonej uchwale w § 3 ust. 1 pkt 31 została uzgodniona z instytucjami, o których mowa w art. 17 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Definicja jednoznacznie określa, że usługi nieuciążliwe to przedsięwzięcia nie mogące pogorszyć stan środowiska, o którym mowa w uchwale nr XLII/640/17 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 23 października 2017 r. w sprawie Popradzkiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Województwa Małopolskiego z 10 listopada 2017 r., poz. 7239), która w Parku tym zakazuje m.in. "realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko...", jak również, iż zakaz ten nie dotyczy " realizacji przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę i krajobraz Parku lub dla których Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie nie stwierdził konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko" (§ 3 ust 1 pkt 1 i ust 2 ). Uwzględnia zatem zasady ochrony środowiska przewidziane w przepisach prawa i jednocześnie zabezpiecza interesy właścicieli nieruchomości położonych na tym terenie. Uwarunkowania te będą musiały być brane każdorazowo pod uwagę w procesie lokalizowania nowych inwestycji, w tym na terenach usług oznaczanych symbolem U5 czy PU1. Definicja ta nie jest sprzeczna z prawem. Każdorazowo bowiem, stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, realizacja planowanego przedsięwzięcia należącego do kategorii mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymagać będzie przeanalizowania jego wpływu na środowisko oraz odniesienia tych ustaleń do definicji usług nieuciążliwych określonych w planie. Nowa definicja jaką zawiera zaskarżona uchwała w sposób jednoznaczny wyłącza spod uznania za nieuciążliwe te usługi, które wiążą się z realizacją inwestycji znacząco oddziałujących na środowisko. Plan ustalił zasadę, aby uciążliwość prowadzonej działalności zamykała się w granicach działki inwestycyjnej dla której inwestor posiada tytuł prawny (Rozdział 3 § 5 pkt 10).

Dodatkowo niezrozumiały i nieracjonalny jest zarzut skargi który domaga się stwierdzenia nieważności w całości § 3 ust 1 uchwały (słownik 41 pojęć), w sytuacji gdy nie zawiera on pojęcia o które zabiega skarżąca (działalności nieuciążliwej). Katalog pojęć zawarty w § 3 ust 1 uchwały nie ma obligatoryjnego zakresu, w związku z tym brak jakiegoś pojęcia w § 3 ust 1 nie wpływa na jego ważność.

- Ochrona prawa własności następuje w granicach ustaw. Nie można zatem zasadnie zarzucać organowi planistycznemu nadużycia władztwa planistycznego (art. 1 ust 2 pkt 1,2 i 7 w zw. z art. 1 ust 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Zmienione przeznaczenie, dla terenu stanowiącego własność skarżącej pozwala na realizowanie prawa własności przez możliwość dotychczasowego korzystania z nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym, więc nie doszło do pozbawienia lub ograniczenia praw skarżącej. Ustalenia kontrolowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie godzą w istotę prawa własności skarżącej.

Ustalenia planistyczne dla terenów działek [...], [...] i [...] zostały przyjęte biorąc pod uwagę zarówno interes publiczny i prywatny, jak również wnioski i uwagi złożone do projektu planu miejscowego dla miasta Muszyna ( skarżącej i P. S.A.). Niezasadny jest zarzut skarżącej dotyczący niezastosowania i nieuwzględnienia ważnego interesu prywatnego. Zmiana zakresu korzystania z nieruchomości wynikająca z ustaleń planu miejscowego jest wyrazem dopuszczalnej przez ustawodawcę ingerencji w wykonywanie prawa własności. Nie można twierdzić, że plan miejscowy ogranicza wykonywanie prawa własności, skoro to właśnie między innymi plan miejscowy doprecyzowuje granice w jakich wykonywanie jest dopuszczalne. Ustalenia dotyczące zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenów zapewniają uwzględnienie w planie miejscowym walorów architektonicznych i krajobrazowych.

Zarówno na rysunku jak i w ustaleniach planu znajdują się pojęcia i definicje dotyczące ograniczeń wynikających z sąsiedztwa terenu kolejowego, w tym m.in.: w § 3 ust. 1 pkt 9b - nieprzekraczalnej linii zabudowy od obszaru kolejowego -linię, w której może być usytuowana budowla lub ściana budynku lub słupy podcieni budynku, bez prawa jej przekraczania w kierunku obszaru kolejowego; w § 6 ust. 12 - w terenach przylegających do linii kolejowej w pasie o szerokości 10 m od granicy obszaru kolejowego, w pasie 20 m od osi skrajnego toru (oznaczonym nieprzekraczalną linią zabudowy od obszaru kolejowego), a także w odległości 20 m od granicy obszaru kolejowego (zgodnie ze wskazaną na rysunku planu granicą obszaru, w którym występują ograniczenia wynikające z sąsiedztwa obszaru kolejowego), w celu zapewnienia eksploatacji linii kolejowej, działania urządzeń związanych z prowadzeniem ruchu kolejowego a także bezpieczeństwa ruchu kolejowego w sąsiedztwie obszaru kolejowego obowiązują nakazy, zakazy i ograniczenia zgodnie z wymogami przepisów odrębnych z zakresu transportu kolejowego, dotyczące szczegółowych warunków zagospodarowania oraz ograniczeń w zagospodarowaniu terenu w zakresie sytuowania budowli i budynków, drzew i krzewów oraz wykonywania robót ziemnych.

Wymogi te, zgodne z przepisami odrębnymi, ograniczają warunki zabudowy w sposób zgodny z prawem, dotyczą zarówno nieruchomości skarżącej jak i działek sąsiednich nie naruszają zasad ładu przestrzennego i spójności planistycznej. W konsekwencji kwestionowane w skardze ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomością skarżącej, nie naruszają zasad proporcjonalności, równości oraz wyważania interesu publicznego i indywidualnego (art. 20, art. 21 ust 1, art. 31 ust 3, art. 32 i art. 64 Konstytucji RP). Nie uniemożliwiają one bowiem skarżącej zabudowy mieszkaniowej w dotychczasowej formie i zakresie, a jedynie ustalają na dotychczasowych terenach kolejowych - tereny usługowe z odpowiednimi dla nich wskaźnikami zabudowy. Nieuzasadnione jest postrzeganie przez skarżącą kwestionowanych ustaleń planu jako niedopuszczalnych i niczym nieuzasadnionych. Przyjęte ustalenia planu są wynikiem kompromisu pomiędzy wymogami ochrony środowiska i życia człowieka a koniecznością rozwoju urbanistycznego i społecznego gminy, w kontekście lokalnym i ponadlokalnym. Wzięto w prawidłowy sposób pod uwagę kierunki rozwoju zawarte w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna (uchwała Nr XIX/181/2000 Rady Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna z dnia 28 czerwca 2000 r ze zm.) oraz potrzebę umożliwienia zagospodarowania obszaru w sposób zgodny z aktualnymi potrzebami gminy w zakresie rozwoju funkcji mieszkaniowych, przedsiębiorczości oraz planowanych inwestycji celu publicznego, w tym wypełnienia zasadnych postulatów zawartych we wnioskach właścicieli nieruchomości. Zmiany planistyczne polegały na przyroście terenów przeznaczonych do zainwestowania i zmianie przeznaczenia niektórych terenów. Obejmowały niewielki zakres obszarowy miasta. Podstawą dla przyjętej a zaskarżonej zmiany jest kierunek w aktualnie obowiązującym Studium. Poszerzenie terenów do zainwestowania zaprojektowano w taki sposób, aby uzupełnić już istniejące struktury osadnicze, unikać zajmowania terenów lasów oraz terenów o wysokich walorach przyrodniczych. Wykreowany układ przestrzeni spójny jest z docelową formą własności i władania, specyfiką i walorami miejsca a także oczekiwaniami lokalnej społeczności. Przyjęte wskaźniki planistyczne w terenach usług nie naruszają ustaleń studium. W terenach produkcyjno-usługowych studium dopuszcza wysokość budynków do 15 m , a powierzchnie zabudowy do ustalenia w mpzp. Przyjęte wskaźniki dla U5 w postaci udziału powierzchni zabudowy – maksymalnie 70 % (§ 32 ust 4 pkt 1) oraz wysokości zabudowy maksymalnie do 15 m (§ 32 ust 4 pkt 5 lit.a uchwały) zgodne są ze Studium.

Na żadnej nieruchomości zlokalizowanej na tym terenie, jak również na terenie całego centrum miasta Muszyny nie występują obiekty wysokie. Zgodnie bowiem z treścią § 8 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie budynki wysokie to budynki o wysokości ponad 25 m do 55 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości ponad 9 do 18 kondygnacji nadziemnych włącznie. Potrzeba utrzymania zabudowy usługowej wokół istniejącej zabudowy mieszkaniowej (z zachowaniem parametrów i wskaźników) jest niezbędna w celu zapewnienia zrównoważonego rozwoju tej jednostki urbanistycznej.

- Na zakończenie przypomnieć należy, że przy rozpatrywaniu skargi złożonej na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wojewódzki sąd administracyjny kontrolując merytorycznie zaskarżony akt – w zakresie zasad i trybu jego sporządzenia – czyni to zasadniczo w granicach wyznaczonych naruszeniem indywidualnego interesu prawnego skarżącego. Skarga składana w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, dlatego do jej wniesienia nie legitymuje sama sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, lecz konieczne jest wykazanie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków podmiotu skarżącego a kwestionowanym aktem, skutkującym naruszeniem jego interesu prawnego. (por. wyrok SN z 7 marca 2003 r. III RN 42/02, OSNP z 2004 r. nr 7, poz. 114; wyrok NSA z 1 marca 2005 r. OSK 1437/2004; wyrok NSA z 3 września 2004 r. OSK 476/04 ONSA i WSA 2005/1/2; wyrok NSA z 14 września 2012 II OSK 1541/12).

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.